In hoeverre houdt je rekening met anderen?  Misschien vraag je je af waarom dat zou moeten? Wat gaat het een ander aan wat ik verkies of hoe ik om ga met persoonlijke zaken in het leven?  Ben je bereid om te luisteren naar de behoeften van anderen of interesseert je dat niet? Veel mensen willen wel meebewegen als het hun eigen zaken niet in de weg staat. Als het wel zo is wordt de ander vaak bekrompen genoemd.

Ik vraag me af wie met wie rekening moet houden. Als het gaat om de keuzes van anderen moeten gelovigen mee bewegen, rekening houden met alles en iedereen. Ze mogen een mening hebben maar die moeten ze dan of een beetje voor zich houden of zich voegen in wat de algemene opinie vindt. Zelfs al weten we bij voorbaat wat de invloed is op de maatschappij.

Christenen worden vaak als intolerant bestempeld en bekrompen, maar wat nu als ze gelijk hebben? Als wat ze zeggen nu eens niet bekrompen is, maar juist ruimte geeft?  Dat is namelijk wat ik geloof. Laten we niet slechts denken aan onszelf, niet eisen dat mensen meedoen, meewerken, jouw gedachten en inzichten volgen, maar zichzelf mogen zijn.

Dat werkt 2 kanten op. Dat wil ik ook benadrukken. Vanuit onze christelijke gedachten denken we soms ook wel eens de wijsheid in pacht te hebben. We denken soms te weten wat God van zaken vindt en willen dat benadrukken, maar zelfs in de gemeentelijke kringen zijn er ronduit verschillen. Binnen christelijke gezinnen zelfs of relaties.

Als ik de bijbel lees dan zie ik Jezus zijn boodschap verkondigen. Hij zoekt niet de discussie op met iedereen. Hij gaat de discussie aan op het niveau met mensen die proberen hun visie op de ander te leggen als enig alternatief. Ik geloof dat de huidige maatschappij lijkt op de tijd waarin Jezus leefde.

Veel mensen verkondigen een bepaalde wijsheid die ze onderbouwen met wat ze aan kennis hebben opgedaan in het leven. Maar veelal spreken ze net als de geleerden in die tijd over zaken waar ze geen vat op hebben. Het glipt ze aan alle kanten tussen de vingers door. De waarheid ligt niet in het midden, de waarheid kent God.

Ik geloof dat we een gedachte mogen uiten, dat we een discussie mogen voeren. Ik geloof dat we met elkaar  in gesprek kunnen zijn over mogelijkheden en oplossingen. Echter zijn we bereid om onze eigen gedachten, ideeën los te laten? Durven we de kaders van ons denken,wat we voelen, buiten de interpretatie te plaatsen van wat we weten?

Misschien denk je dat ik vaagheden benoem, maar wat nu als we onszelf de ruimte zouden geven om te veranderen in ons denken(Ef 4:23) We hoeven niet zomaar van gedachten te veranderen of door van alles te laten beïnvloeden. Veel mensen willen ons van de wijs brengen, maar laten we als volwassen mensen goede keuzes maken die een positieve uitwerking hebben (Ef4:14 )op wie we zijn als individu in deze maatschappij.

Wees blij met wie blij zijn en wees verdrietig met wie verdrietig zijn. U moet één van hart en ziel zijn. Wees niet hoogmoedig, maar doe uw best nederig te zijn. Doe niet of u de wijsheid in pacht hebt. Als iemand u kwaad doet, zet het hem dan niet betaald. Doe liever iets goeds voor alle mensen. Probeer, voor zover het van u afhangt, met iedereen in vrede te leven.
Romeinen 12:15‭-‬18 HTB

Laten we de handen uit de mouwen steken. Put  your money where your mouth is. Kom tot actie, maar niet door te schreeuwen om je gelijk te krijgen, maar zeg de juiste dingen op het juiste moment. Vertel mensen goede dingen die helpend zijn (Ef 4: 29).Wat heeft het voor zin om ruzie te maken, boos te zijn en elkaar te beledigen? Zouden we niet beter vriendelijk zijn en ons positief uitlaten over de ander? Wat zou er gebeuren als we elkaar de ruimte zouden geven? ( Ef 4:31,32)

Ik geloof dat christenen hierin nog werk te doen hebben. Ik zelf heb een behoorlijk kort lontje en bijt gemakkelijk van me af. Wat zou er gebeuren als wij, jij en ik samen, zouden proberen om relatie te bouwen met anderen die wederkerig is. Die ruimte biedt aan de ander ook als deze totaal anders denkt als wij? Wat zou er gebeuren als we meer en meer transformeren naar de gelijkenis van Jezus en ons zouden richten op het aanwezig zijn in de levens van mensen die ons nodig zouden kunnen hebben. Wat zou het wat zijn als onze opmerkingen niet scherp, maar juist liefdevol zouden zijn en onze handen niet als vuisten gebald maar als een hand op de schouder zou zijn voor de ander.

Ik geloof vanuit mijn geloof dat echte verandering begint bij Jezus, maar soms lijkt het wel dat we als gelovigen soms meer in de weg staan dan dat we helpend zijn. Ik vindt dat eigenlijk heel erg confronterend. Niet naar de ander, maar vooral naar mijzelf.  Ik weet echter dat de confrontatie nodig is om te beseffen en te leren dat ik de druk vanuit mijzelf ook nooit waar kan maken. Ik zou dodelijk vermoeid raken als ik zou denken de wijsheid in pacht te hebben en in de fout stappen die ik eerder beschreven heb. Door juist te erkennen dat het niet in mijn handen is geeft me de rust en ruimte die ik nodig heb om los te laten en te weten wie ik ben.

Ik sta niet alleen!  We zijn samen. Jij en ik, samen met anderen, broeders  en zusters zeggen we in de kerk, maar we mogen ook samen staan met hen die zich bij ons willen voegen om goed te doen. Laten we in Jezus naam ons hart er op richten om nooit moe te worden om het goede te delen. We zullen misschien niet gelijk verandering zien, maar na verloop van tijd zullen we , als we niet opgeven, de zegen er van ervaren. (Gal 6:9)

Misschien ben je teleurgesteld geraakt of in de war door wat je hebt meegemaakt. Ik wil je vertellen dat je er toe doet. De moeite waard bent en dat je er mag zijn. Dat God je op het oog heeft. Hij heeft een plan met je. Het maakt niet uit waar je vandaan komt of wat je hebt gedaan. Je bent door Hem geroepen en als je onderweg bent om Hem te vinden, te veranderen, herstel te ervaren, een nieuw mens te zijn, dan mag je Zijn vrede en goedheid ontvangen. (Gal 6:15,16) Ik wil leven in deze prachtige roeping. Loopje met me mee?