Ook Ik veroordeel je niet.

Er is veel oordeel in de wereld. Maar ieder oordeel kan wachten op een tegenoordeel. Wanneer we iemand aanspreken op zijn gedrag dan kan je wachten op een tegenreactie. Wanneer ik iemand aanspreek op het gebruik van drugs zal hij mij aanspreken op het drinken van een biertje, het roken van een sigaret, het eten van te veel friet. Als dat niet helpt zoeken we naar andere tegenonderwerpen waarop we de tegenaanval kunnen inzetten. Gedrag uiterlijk, maniertjes, etc…

Jezus zegt dat we niet moeten oordelen, zodat er ook niet over ons geoordeeld zal worden. Of dat je op grond van je oordeel ook geoordeeld zult gaan worden en de maat waarmee we meten, daarmee zullen we ook gemeten worden. (Vrij vertaald uit Mat 7:1,2)
Als mens hebben we al gauw onze mening , ons oordeel klaar. We zien iemand met een bepaald uiterlijk, kleding, stoornis, in gebruik en we vullen gelijk al in wat en hoe iemand is. We weten niks anders dan wat we zien en toch….. oordeel dus!

Geraakt

We denken misschien dat zo’n reactie normaal is. Menselijk. Maar we zullen ons er van bewust moeten zijn dat dit iets teweegbrengt. Het zet iets in beweging. Het raakt iets. Want op het moment dat we de ander onderuit halen, zeggen we eigenlijk hij is minder dan ik. We zetten de ander in een vals licht om er zelf beter uit te zien . Door de ander slecht te belichten komen wij beter uit tov de ander. Het tegendeel is echter waar. Wanneer we de ander op een bepaalde manier wegzetten, laten we juist zien wie wij in werkelijkheid zijn. We laten zien dat we veroordelend, afwijzend zijn, dat we een vooringenomen mening hebben.

We beoordelen de ander maar leggen onszelf een oordeel op. Het beoordelen, veroordelen, het onderuit halen van de ander is niet helpend in zijn of haar proces. Ook is het niet helpend in ons eigen proces van herstel of groei. Sterker nog de kloof tussen mensen en onszelf wordt groter en groter. Kijk om je heen. Waar mensen elkaar veroordelen ontstaan kloven tussen mensen van verschillende kleuren of rassen, ontstaat er onbegrip over zaken, beschuldigingen die niet reëel zijn, wantrouwen, beschadigde relaties, verlies je vrienden, je man of vrouw, je kind, uiteindelijk ook je zelf.

Balk en splinter

We kunnen elkaar beoordelen veroordelen, iets van elkaar vinden, maar we kunnen ook zoeken naar verbinding. Niet meer kijken naar de splinter in iemands oog terwijl we de balk bij onszelf niet opmerken . (Eigen woorden Mat 7:3,4)We zijn huichelaars als we vooral gericht xijn op de splinter vann de ander maar onze eigen balk, eigen zaken, rotzooi, niet opruimen.
Weet je, er is iets mis met ons allemaal! Het feit dat we de ander veroordelen laat dat al zien. Mogen we het er dan niet over hebben? Ik geloof het wel. Maar we zullen moeten beseffen dat wij de wijsheid niet in pacht hebben. Dat de balk in onze ogen ons verblind. Dus zullen we vanuit dat perspectief ook in gesprek moeten zijn. Het onderkennen van ons eigen ding, opent hetbgesprek op niveau en leert ons zelf en misschien ook de ander. Het geeft iig ruimte boor persoonlijke groei in relatie. Dat vraagt om kwetsbaarheid van onze kant tov de ander. Misschien is het niet altijd handig om kwetsbaar te zijn. Niet iedereen hieft te weten wat er in ons leven speelt. Relatie is het antwoord tav persoonlijke groei , verandering en/of herstel. Bij onszelf, maar ook voor de ander.

Het is gemakkelijk je mening te ventileren. Iets te vinden, op te merken over de ander, zijn manier van leven, de keuzes die ze maakt als je niet in diens schoenen hebt gestaan. Wat zou het prachtig zijn als we ruimte proberen te maken voor oprechte relaties en van daaruit elkaar leren kennen. Dan is volgens mij het meeste bespreekbaar te maken. Ik geloof dat er in relatie ruimte is om te zeggen en iets te vinden omdat je weet waar het over gaat bij die ander, maar de ander snapt ons en onze gedachten, gevoelens ook beter in die setting. We beschadigen dan niet maar bouwen op. De relatie groeit en wij zelf ook. We vinden hoop, geloof in de ander, in onszelf in God.

... En Jezus zei tegen haar: Ook Ik veroordeel u niet; ga heen en zondig niet meer.
Johannes 8:11 HSV

Profileren of je zelf zijn.

De kerk is de plek waar mensen zichzelf zouden moeten kunnen zijn. Waar ze God en vooral ook andere gelovigen kunnen ontmoeten. Waar ze samen de Here God mogen zien, ontmoeten, ervaren als de Aanwezige.
Tegelijk lijkt het zo te zijn dat waar we spreken van ontmoeting er juist sprake is van moeten ipv ontmoeten. Veelal kunnen we zeggen dat de wet heerst ipv dat we in vrijheid samen komen. Jezus zocht juist de outcast op. Ze maakten fouten, maar ze volgden Hem tot waar ze als mens toe in staat waren gebleken. Strompelend, falend, zondig, onbegrip, maar ze waren er. Hun verlangen was groot.

Van binnen of van buiten

Is het niet zo dat we tegenwoordig in de kerk gericht zijn op het ontwijken, uitsluiten van mensen? Ipv mensen op te roepen, uit te dagen, te omarmen , lief te hebben, ligt de nadruk op de regel. De wet. Want waar Jezus oproept om anders tegen de regels aan te kijken, dat we niet van buiten maar van binnenuit moeten veranderen, daar leggen we de ander vaak zaken op die niet in Zijn belang zijn.
Weet je de kerk is een plek voor zondaars. Helaas is het echter vaak zo dat de kerk niet als dusdanig wordt gezien. Waarom? Omdat men zich beter voordoet dan men is. Hierdoor ontstaat er een sfeer, waarover niet of nauwelijks gesproken wordt, die bepaalde mensen in- en uitsluit. Je hebt ahw een bepaalde heiligheidsgehalte nodig om er bij te mogen horen. Wie zich niet aanpast hoort er niet bij.

Heiligheidsgehalte

Enerzijds is er dat soort van heiligheidsgehalte anderzijds is er een soort van stilzwijgen over zaken die er werkelijk toe doen. In de kerk lijken zaken die er toe doen uitgebannen en onbesproken waardoor we nauwelijks nog levensveranderend zijn.
Ik weet dat ik als het ware tegen de schenen schop van velen in de kerk. Sterker nog, ik raak mij zelf in deze. We leggen gemakkelijk de situatie buiten onszelf. Dat is nu juist waar het om gaat! Niet buiten onszelf leggen, maar hand in eigen boezem steken.


Ik geloof dat de kerk mensen nodig heeft die Geestvervuld zijn. Die niet slechts gelovdn dat God bestaat, het zondaars gebed gebeden hebben en weten dat Jezus voor hen de weg gegaan is, maar die vooral ook de Weg van Jezus willen gaan. Niet door vrome praatjes maar door allereerst naar Hem te kijken en dan te ontdekken hoe groot Gods liefde is voor mensen. Hoe groot Gods liefde is voor jou en mij!

Profileren naar de voorgrond

Zijn we niet te veel bezig onszelf op de voorgrond te plaatsen? Onszelf te profileren als speciale mensen dir veranderd zijn. Enerzijds is het waarheid maar de waarheid zit niet in hoe we onszelf profileren of proberen te verkopen aan de mensen om ons heen. Maar hoe we van binnen zijn. Spreken we niet van vaat wat wel van buiten gewassen is, maar van binnen nog steeds vies en vuil?
Laten we ons als kerk weer bezinnen. Onszelf beschouwen aan de binnenkant. Durven, willen we levensveranderend zijn of blijven we doen wat de wereld doet. Gaat het uiteindelijk toch om mijzelf? Dit vraagt om openheid. Om naar binnen te durven kijken. Misschien denk je dat wanneer je jezelf durft te laten zien er mensen zijn die er iets van zullen vinden. Weet je dat zal ook zo zijn.


Misschien zijn we soms in de kerk meer bezig met wat anderen van ons vinden, dan met wat voor de ander kunnen betekenen. Als we eerlijk zijn: hoe vaak kom je uit de kerk en vertel je wat God je heeft gezegd in de dienst? Wanneer heb je verteld waar je door geraakt bent? We hebben het vaak over de spreker de liederen, de inhoud, maar wat veranderen de woorden in jou?

Niet negatief!

Ik wil niet negatief doen over de kerk. Sterker nog: ik geloof in de kerk! Ik wil juist kerk zijn en mijzelf daarin geven waar nodig. Ik zoek echter tegelijkertijd ook naar mijn rol in deze. Immers als de kerk en zijn diensten zijn als een theater, waar we heen gaan, meezingen, meedoen, maar waar we onveranderd uit komen? Ik geloof dat de kerk veranderend zal zijn/worden als we niet slechts komen om vermaakt, maar om geraakt te worden in de kern.
We hoeven niet de ander te veranderen, te bekritiseren, maar we mogen elkaar ontmoeten in Jezus’ naam. Hij heeft ons lief met onze fouten en gebreken. In de ontmoeting met Hem mogen we er naar kijken, veranderen , er over spreken ook met anderen. Moeten is dwang, zei mijn moeder altijd. Waar we anderen opleggen wat zou moeten, kijken we van onszelf af en zijn we niet meer gericht op de relatie, maar iscde focus de regel en zeggen we eigenlijk de ander doet het niet goed.

Hoe dan?

We mogen leren van Jezus. Hij kende de mens, maar accepteerde de pijn die ze Hem aandeden. Hij wist wat ging gebeuren, maar zocht toch de relatie, de ontmoeting. Hij was en is nog altijd op zoek naar ons. Hij is niet bezig met profileren. Niet zichzelf, noch jou of anderen. Het gaat om wie je werkelijk bent. Niet om wat anderen er van vinden. Het hoogste doel is dat we vol liefde zijn . mensen mogen denken wat ze willen, maar we kunnen, wanneer dat op zijn plaats lijkt , proberen mensen te laten horen en zien hoe wij het zelf doen.

We kunnen slechts werkelijk iets betekenen als we gevuld zijn door Gods Geest. Onze eigen inbreng is slechts gering vanuit onszelf. Maar Gods olie is toereikend en vloeit voor eeuwig. Het raakt het diepste wezen van onszelf en de ander wanneer we open staan om te ontvangen. Onze focus zal derhalve gericht moeten zijn op Degene die kan veranderen ipv op eigen inzichten en verwachtingen.

Zalig met je hele shitzooi!

Wat is belangrijk in onze ogen? Wat is in deze tijd nu echt belangrijk? De advertenties die we overal tegen komen  de media, wat we zien in winkels, in de boeken die we lezen, op tv,  alles  wil ons doen geloven dat het gaat om hoe je er uit ziet, wat je hebt gepresteert of hebt en dat mensen die er niet volgens de norm uitzien zwaar ongelukkig  zouden moeten zijn.

Als je wat overgewicht hebt, als je kaal bent, je al ouder bent, niet al te veel te besteden hebt , je geen auto hebt of eigen huis, dan doe je er minder toe. De advertenties willen ons doen geloven dat we dat beeld kunnen bereiken van perfectie volgens het onrealistische beeld.
Wat steken we een hoop tijd en energie in zaken die er in werkelijkheid niet echt toe doen. We hebben echter een overtuiging ontwikkeld dat dit soort zaken van wezenlijk belang is.   Immers een slechte huid, rimpels of andere uiterlijke of praktisch maatschappelijk falen  kunnen zorgen dat we ons niet geaccepteerd voelen. Jezus onderwijzingen gaan vaak over mensen die genegeerd, afgewezen worden of niet tot de geaccepteerde elite horen.

Jezus zet dingen graag ff in het juiste perspectief.  Nml dat hoe we er uit zien heel bijzonder is, maar dat zelfs de mooiste mens niet zo mooi is als een bloem in het veld. Maar we mogen gelijk ook weten en ervaren dat wanneer we Gods leven in ons binnenlaten en we gaan leven volgens de regels van het koninkrijk, we mooier worden dan welke plant dan ook.

Zou de strekking van Jezus niet zijn dat we tevreden mogen en zullen zijn als we volgens Het Koninkrijk zullen leven? Zijn we niet juist in onze eigenheid het allermooist? Draait het in Gods Koninkrijk om hoe mooi je gekleed gaat of welke make up je draagt? Jezus noemt mensen zalig die op een bepaalde manier opvallen.

Gaat het dan om superioriteit, om jouw prachtige manieren, uitstraling, haarkleur? Ik geloof niet dat God geinterreseerd is in uiterlijke  oppervlakkigheid.
De vraag die we kunnen stellen is  wat doet er dan toe? Waarom val jij op? Hoor je tot de groep mensen die door Jezus zalig genoemd worden? Misschien ben je volgens jouw eigen inzichten of die van anderen niet iemand die als aantrekkelijk gezien wordt, maar zalig de mensen die onaantrekkelijk zijn. Misschien heb jij je leven niet op orde zoals dat volgens de geldende normering wordt gesteld, zalig de onordelijken. Misschien ben je klein van stuk of juist supergroot, dik of dun, mismaakt,  zalig ben je in jouw proportie. Weet je, je bent welkom in het gezelschap van Jezus!

Al zit je nog zo in de knel: ben je van school gestuurd, zit je niet lekker in je vel, of heb je je over de kop gewerkt. Ben je failliet, gedesillusioneerd op allerlei gebied. Verslaafd aan drank , drugs, porno,  eten, of ben je besmet met herpes, hiv. Al heb je een hersenbeschadiging of ongeneeselijke ziekte. Werkeloos  of overwerkt,  oud of emotioneel verwaarloosd,  noem maar op. Voor deze mensen en dus ook voor jou is het evangelie aangaande het Koninkrijk.

Misschien denk je dat je eerst dood moet zijn om de zegen , de zaligheid te kunnen ontvangen, maar dat is dus niet hoe het zit. Jezus biedt je nu al de zegen aan die het koninkrijk je biedt. Het Koninkrijk der hemelen waar Jezus het over heeft is voor mensen die hun vertrouwen op Hem stellen. Niet op hun uiterlijke voorkomen, hun make up, geld , haardracht, het werk, wat ze doen of wat ze verdienen, niet wat men aan kwaliteiten heeft bepaald de zegen, maar in hoeverre we in relatie zijn en ook onszelf aan Hem laten zien. We denken misschien dat bepaalde mensen niet bij Jezus zouden moeten mogen horen, maar de eerlijkheid gebied dat er mensen bij het Koninkrijk horen die we er nooit hadden verwacht en die we verwacht hadden misschien niet eens. Want laten we eerlijk zijn wie te maken heeft gehad met mensen die je pijn hebben gedaan wil je misschien niet zien. Toch is het Koninkrijk ook voor hen die zaken geflikt hebben die niet door jouw beugel kunnen.  paulus zegt  dat het koninkrijk niet is voor hoereerders, afgodendienaars, overspelers, schandjongens, knapenschenders, dieven , geldgierigen ,dronkaards, lasteraars, oplichters, en sommigen zijn dat geweest  zegt paulus. Maar belangrijk in dit gedeelte is dat hij zegt: maar gij hebt u laten afwassen , maar gij zijt geheiligd, maar gij zijt gerechtvaardigd door de naam van de Here Jezus Christus en door de Geest van onze God. (1 Kor 6:10,11)

Het mooiste is als ik mijzelf zie zoals ik ben, met al mijn zaken die er niet toe doen, dan kan ik ook naar degene gaan die mij iets heeft aangedaan wat pijnlijk was en me heeft beschadigd. Er gaat zegen uit en herstel van het feit dat we erkennen dat God een God is van mensen die het allemaal niet onder controle hebben, van zondaars.  Dat Hij van jou en mij houdt in iedere omstandigheden  dat we ons daarvan los mogen zien in Christus. We mogen los zijn van het aardse koninkrijk van valse schijn, ons eigen persoonlijk gecreëerd koninkrijk en mogen horen bij het koninkrijk van God door de Heer Jezus. 

Wie hoort bij dat Koninkrijk? Allen die inzien dat ze niet perfect zijn, die hun schuld en fouten durven toegeven, die verlangen naar een leven met Hem. Niet die dan perfect zullen worden of een auriool hebben zijn behouden, zalig of gezegend, maar degene die Zijn waarheid en liefde geaccepterrd hebben en proberen toe te passen in hun leven. Zij zijn het die het Koninkrijk laten zien in deze wereld.

God is dood?

God is er niet? Als iemand zegt dat God niet bestaat omdat hij hem nooit gevonden heeft is dat niet per definitie de waarheid. Hij heeft niet gekeken op de juiste plaats. Of over het hoofd gezien hoe zichtbaar God is. Als we door het heelal reizen en God daar niet zien, betekent dat nog niet dat er niets is, maar hij heeft niet goed gekeken naar Zijn aanwezigheid al daar.

Je kunt immers niet zeggen nadat je iemand van top tot teen geopereerd hebt, ik heb de persoon niet gezien. Je hebt enkel zijn wezen, zijn ziel niet ontdekt, maar je bent voorbij gegaan aan wat wel zichtbaar is.

Wie je bent als individu is terug te vinden in wat je doet. Hoe je dingen gedaan hebt en je manieren. Je voorkeuren, je intenties. De manier hoe je omgaat met je spullen, hoe je je huis inricht, welke auto je rijdt, maar ook met wie je omgaat en waar je je in verdiept. Dat is waarin we op God lijken.

God toont zich in alles. In de natuur, in hoe hij met mensen omgaat, in wat hij belangrijk vindt. Soms is het best lastig te begrijpen wie God is. Weet je, ik begrijp zelfs de mensen die ik liefheb soms niet goed. Ik interpreteer zaken anders dan ze zijn bedoeld of gezegd. De dingen die ze doen brengen me soms in verwarring. Mijn dochter was laatst boos dacht ik, maar bleek juist teleurgesteld te zijn . Mijn vrouw begreep dat gelukkig beter. Goed om te weten dat we samen de dingen beter begrijpen.

God begrijp ik in veel zaken ook niet, hij is zo complex, zo buiten mijn kaders van denken. Toch ervaar ik hem in mijn leven door zaken die ik zie, die ik hoor, voel. Ik zie hem in dingen die me raken. Een baby die pas geboren is, iemand die sterft . Ik lees woorden en hoor ze soms ook, die zeggen dat ik geliefd ben. En als ik over Jezus lees dan vult dat mijn hart. Zijn leven , Zijn wezen, wie Hij is, raakt me.

Te kunnen ademen is zo bijzonder. Hierdoor kunnen we leven. We kunnen ahw God ademen. Zijn genade en waarheid is overal om ons heen en brengt leven.

Om te Gods adem te ervaren in ons leven gebruiken we niet onze longen, maar we gebruiken ons hart. Niet letterlijk maar we mogen ons openstellen voor Wie Hij is.

Wie zegt dat God dood is, heeft niet goed gekeken mi. Kijk eens naar hoe alles om ons heen in beweging is. Niet voor niets zeggen we dat er “iets” is tussen hemel en aarde. Er is leven maar er is ook strijd. We zien het aan alle kanten. Er is goed en kwaad. Een gevecht tussen beide en wij als mens hebben ook daarin een rol.

De mens mag leven . Nu al , maar kan ook kiezen voor de dood. Dat kan ook nu al. Ik zie veel mensen dagelijks kiezen voor de dood boven het leven. Ze zijn destructief in hun denken en handelen er ook naar. Ze zijn voortdurend bezig met zichzelf en alles wat ze doen is gericht op zichzelf en derhalve zien ze ook God niet en kunnen Hem ook niet aanvaarden. Immers wat we zelf doen en zijn is van tijdelijke aard, niet goddelijk te noemen. Tijdelijk spreekt over het ophouden op den duur. Dus de dood. Het einde?

In God zien we leven, mogelijkheden. Maar daarvoor zullen we onze ogen moeten openen van ons af moeten kijken. We zullen ons moeten openen voor de realiteit van leven. De ander durven zien vanuit het perspectief van hoop. ruimte geven. liefde ervaren en delen.

Veel mensen leven nu reeds in een hel en dan zijn ze nog niet eens gestorven. Een hel die ze soms zelf gecreëerd hebben. Of die hen is aangedaan, maar waaruit ze niet weg durven kijken omdat ze bang zijn voor wat er nog meer aan ellende zal komen.


Jezus geeft leven, Hij is liefde. Hij is de weg. Hij is niet onwaar? Hij is de waarheid. Durven we die weg te gaan ? Een andere misschien dan tot nu toe. Hij is geen leugen, al wil satan ons dat graag doen geloven Hij is waar. Hij is leven, licht , liefde, alles waar we naar verlangen en meer. Hij geeft hoop. We kunnen op hem bouwen. Durf je dat?

Doe je dat al? Kijk eens goed om je heen. Probeer eerst maar eens voorzichtig door de wimpers van je ogen te kijken. Het eerste wat je zult zien is dat het licht wordt. Als je verder durft te kijken zul je ervaren, proeven dat God goed is.

Kerk 2020?

Hoe moet de kerk omgaan met zaken rondom corona? Ik geloof dat de kerk zich moet houden aan de afspraken die er gelden. Moeten er regels gemaakt worden die een uitzonderingspositie creëren? Moeten we ons aan de regels houden die er specifiek zijn gemaakt? Houden we als kerk ons in om dat we anders de pers en de hele opinie over ons heen krijgen?

Ik geloof dat de kerk toch wel kritiek zal krijgen. Dat kan je doen besluiten om toch te doen binnen regels en afspraken die je in een uitzonderingspositie plaatsen, maar je kunt ook kiezen voor een dienende positie. De minste zijn. Zoeken naar weer een mogelijkheid. Dat is door de eeuwen heen en tijdens onderdukking juist de kracht geweest van de kerk.

Ik geloof dat de pressure juist de kerk in beweging brengt. Juist waar we gezapig met een volle kerk zitten te wachten op wat een kleine groep mensen doet om op die manier samen een dienst te beleven als een soort van theater waar mensen een beetje ambivalent samenkomen en deel mogen en kunnen zijn, maar tegelijk niet echt actief deel kunnen of zullen nemen.

Begrijp je waar ik heen wil? Hoe kunnen we mensen activeren, bewegen om weer deel uit te maken, deel te nemen , iets te doen in de kerk. De vraag die bij me opkomt is: waartoe dient de kerk? Is het een samenkomen om passief deel te nemen of is ze bedoeld om actief in de samenleving te staan . Ik geloof in het laatste.

Kom je normaal samen met 150 mensen op zondag? Waarom niet iedere avond max 30 mensen. Dat is 210 mensen per week. Een mogelijkheid om elke dag van de week gebouwen functioneel te maken. Hoe? Weet je, de eerste gemeente kwam dagelijks samen en ze deelden alles met elkaar.

Misschien zou je juist de kerkstructuur moeten omgooien naar iets praktisch. Samen eten, bidden, iemand die een woord heeft, een lied of wat dan ook in kleine veilige kring. Het is maar een idee. Niet nieuw hoor, maar bijbels.


De kerk een plek om mensen voor uit te nodigen. Samen te zijn en elkaar weer te ontmoeten. Echt te leren kennen. En van daaruit te groeien in relatie met God en elkaar. Wat vind jij er van?

Metamorfose

Hoe zien mensen jou?  Ik geloof dat dat een belangrijk item is voor christenen. Maar ook hoe zie je Jezus en wie is hij voor je?  Dat laat immers zien hoe en wat we geloven en hoe dat er uit ziet in ons leven van alle dag. Is dat wat we geloven en uitdragen ook echt belangrijk?
Wat opvalt in het huidige christelijke leven van velen is dat er veelal een verkeerd beeld wordt geprojecteerd van wie Jezus is.  Alleen al de plaatjes die we zien van Hem zijn over het algemeen  van een zielig hoopje mens hangend aan  een kruis. Uitgemergeld en verslagen,  dood of halfdood . Hoewel hij werkelijk geleden heeft en.pijn had is Jezus nooit een zielig hoopje mens geweest. Sterker nog Hij koos zelf voor de weg die Hij is gegaan en voor de woorden die Hij sprak en ook toen Hij veelzeggend zweeg.

Even voor alle duidelijkheid, het lijden en sterven is een belangtijk deel van het evangelie en moeten we zeer zeker ook nooit verbergen,    maar Jezus beeld is meer dan de man aan het kruis. Hij is vooral ook God die naar ons omziet en door volledig mens te worden liet zien dat Hij zichzelf nietbte hoogverheven vindt ten opzichte van ons, maar ons lief heeft en ons op ons niveau wil benaderen.  Hij is het die persoonlijk naar ons omzag en op deze aarde wandelde. Hij is het die stierf,  maar ook weer opstond uit de dood, maar Hij is het die nu op dit moment meer levend is dan ooit. Hij zit aan Zijn Vaders rechterhand . Hij is het Woord dat leven geeft. Hij is overwinnaar.

Dan heb ik het enkel nog maar over het beeld wat we zo nu en dan zien en ook het beeld wat enerzijds meespeelt in hoe mensen naar geloof kijken,  maar ook door wat ze van ons horen en zien. Ik bedoel veel mensen kennen Hem niet en ze hebben nooit of nauwelijks van Christus gehoord.  Het beeld is het lijdend stukje mens aan een stuk hout. Een beeld wat enerzijds waar is. Anderzijds Hij is zo heel veel meer. Niet dood, maar levendiger dan ooit en Hij verlangt naar ons en in alles wat we doen.

Wanneer we geloven in Zijn leven in ons ,  waarom zien mensen dat dan niet terug in de keuzes die we maken. We spreken over Het koninkrijk dat in Christus is gekomen,  maar we verkondigen dat dit komt als we gestorven zijn. Leven we nu al niet in Zijn Koninkrijk? We spreken over navolging en discipelschap, maar wat betekent dat dan? Het is in de bijbel iets geheel anders dan wat we hedenbten dage opvatten als discipelschap. Het op zondag naar de kerk gaan is dat dan discipelschap? Als je een functie bekleed in de kerk?
Veel gelovigen leven vaak net als anderen  een leven in afhankelijkheid. Ze stellen zichzelf afhankelijk op van de mening van anderen.  Ze leven voor groot deel in het koninkrijk van de ander of dat van zichzelf. Ze nemen  ondanks dat ze gelovig zijn niet werkelijk de verantwoording om in Het koninkrijk van God te leven. Ze wachten veelal af of God iets bepaalds roept of zegt of als ze het niet weten wachten ze af of gaan hun eigen weg. Veel zakenbechter zijn niey onduidelijk als we iets begrijpen vsn wie Jezus is. We kunnen zijn woorden en de woorden van mensen bestudrren uit de Bijbel om te kunnen begrijpen hoe te leven.

Was het niet juist dat wat Jezus ons leerde toen Hij op aarde was?  Hoe we.met God de Cader konden leven, praten? En Zijn sterven was dit niet ook dat Hij liet zien wat het is om je zelf over te geven vanuit liefde ? En is het niet dat we nu al mogen  leven uit de hoop en de verwachting dat we nu al  maar ook na dit leven in een eeuwige relatie met  Hem en de Vader mogen leven? Dat we kracht mogen ontvangen om te doen wat nodig is en Hem mogen horen als we dat willen en dat allemaal door de kracht van Zijn Geest . Hier en nu.

Waarom leven we in angst en beven, in afhankelijkheid, in schaamte, in teleurstelling en in zonde? Weet je wij als gelovigen zien vaak de ander als een appel. Gebutst en gedeukt. Bruine vlekken. We wijzen ze soms hierdoor zelfs af, wij zelf hebben echter dezelfde plekken. Waarmee wij dus ook ons zelf afwijzen. Maar als we dus afwijzen wat gebutst en gedeukt is dan wijzen we af wat God liefheeft.

Wat bepaald jouw zienswijze tav de ander  je geloof ? Weet je wie Jezus is? Ik bedoel , hoeveel weet je van Hem? Hoe diep wil je gaan? Ik geloof dat als we bewuster zouden zijn met wat we binnen laten,  wat we kijken, lezen  en vergaren aan informatie   dat dit ook mede  is wat we uitstralen en hoe we  Jezus verkondigen.
Veelal verkondigen we een verkeerd beeld van Wie Jezus werkelijk is. En wijzen mensen Hem af door het verkeerde of vertekend beeld wat wij verkondigen. Dus als wij een verkeerd beeld verkondigen met ons leven en wie we zijn wordt Jezus afgewezen op verkeerde gronden. Wellicht voor bepaalde mensen  een reden om wellicht nooit het echte leven met Jezus te onderzoeken.

We hebben dus de  verantwoording om Zijn werkelijke licht en liefde te tonen in wie we zijn. Dat betekent dat we onze verantwoording op moeten pakken. Weg moeten uit ons gezapige leven van oppervlakkigheid en middelmatigheid en de verantwoording moeten nemen om het leven te leven waartoe Hij oproept.
Een leven met Jezus wordt vaak verkondigd als levens veranderend. Dus anders. Niet hetzelfde. Maar we zijn hetzelfde en toch zijn we onszelf. Leven in Hem is totaal anders en totaal het zelfde. We zijn volledig uniek als mens en mogen totaal veranderd leven in Christus. Mag je leven een metamorfose  zijn? Dat je niet langer een rups bent maar durf je de vlinder te zijn? Je zelf te laten zien?

In een ander licht bekeken.

Jezus. We hebben allemaal zo onze ideeën over Hem. Sommigen geloven niet eens dat Hij bestaat of zelfs ook maar bestaan heeft. Anderen die geloven wel degelijk dat hij bestaan heeft ooit in een ver verleden. Sommigen denken dat Hij best ook een bepaalde impact heeft gehad en nog wel heeft en vinden dat bijzonder. Anderen verdiepen zich er nauwelijks in en vinden alles rondom geloof niet heel relevant.
Ik geloof dat de huidige maatschappij zich typeert als weinig of nietszeggend. Er zijn veel mensen die niet meekomen, gedesinterreseerd zijn in alles wat niet gaat over zichzelf of waaruit ze voordeel kunnen halen. Veel mensen denken dat ze van alles weten, ze hebben een mobiele telefoon en google en dus vragen ze wat iets is en google geeft antwoord op hun vragen.


We leven in een wereld bol staat van onzinnigheden. Die soms lollig zijn, maar inhoudelijk niet echt gaan over wie we zijn en wat te doen. God en Jezus, daar hebben ze van gehoord en misschien gegoogeld, maar de diepe laag, het verlangen van hun hart, dat vullen ze met zaken zonder echte inhoudt.
Jezus echter kwam naar deze wereld om daar nu juist iets in te doen, maar het lijkt soms alsof zelf God in zijn Zoon zelfs niet tot de kracht komt in hen. Ik geloof dat dit te maken heeft met gebondenheid. We zijn blind geworden voor wat echt en waar is. De waarheid is nml relatief geworden en echtheid iets waar je over kunt discuseren. Jou mening ten opzichte van de mijne.
Als het gaat om geloven kunnen we over de Bijbel spreken. We leggen de Bijbel.op tafel en we spreken er over(heen). Als het gaat om regels dan zeggen we dat ze kloplen, maar dien daar vervolgens niets mee omdat er geen werkelijke consequenties aan vast lijken te zitten. Immers het gaat om iets geestelijks en dus iets wat ligt op een gebied wat niet echt te controleren is.


We denken wellicht dat dit iets is van deze tijd en ik geloof dat oppervlakkigheid iddvdr vloek van deze tijd is, maar in alle tijden zijn mensen bezig geweest met wie Jezus is maar in hoeverre we Hem toelaten is altijd al punt van discussie geweest. Immers wie is warm of koud en wie lauw?
Wat bijzonder is aan Jezus is dat zijn autotriteit nooit echt in die zin ter discussie stond als was deze er niet. Hij werd soms als verkeerd en fout gezien. Er werd (af)gevraagd in wiens autoriteit Hij allerlei zaken kon doen? Maar dat Hij iets bijzonder had en de dingen die Hij zei dat die wel anders waren dan ze hadden verwacht dat staat vast.
Jezus kwam naar deze wereld als mens. 100% mens maar tegelijk was Hij ook 100% de zoon van God. Dat is heden ten dage nog wel eens een punt van discussie. Ook in de tijd dat Jezus op aarde was werd er heftig gediscussieerd over zijn afkomst door de geleerden. Het is ook juist daar waar men met van alles bezig is en men zich profileert in een positie, in financiën, in een groep waarbij men Jezus vaak probeert uit te lokken. Mensen die iets te verliezen hadden qua ego . Echter mensen die niets te verliezen hadden trokken met Hem op. Dat zie je terug aan het groepje volgelingen. Dat hoor je als Johannes spreekt. En als voorbeeld zie je dat als Jezus op bezoek gaat bij Simon een Farizeeër.


Jezus werd genodigd en toen ze aanlagen, kwam er een vrouw binnen. Ze stond bekend als hoer. Ze had een kruikje dure olie bij zich. Ze had van Jezus gehoord. Ze wist en begreep hoeveel Hij om mensen gaf. Wellicht was het niet eens dat ze goed begreep wat en waarom ze deed wat ze deed maar haar hart volgende kwam ze tot deze overvloedige daad van aanbidding en dankbaarheid.
Daar waar Simon het ahw liet afweten om Jezus met de juiste en simpel normale attitude, daar was deze vrouw zo dankbaar aanwezig. Ze ging voorbij aan wat anderen van haar vonden, aan financiele grenzen, aan de ruimte die men haar bood als persoon. Ze wilde slechts naar Jezus. Ze wilde meer van Jezus.


Uiteindelijk werd duidelijk dat Jezus is gekomen om het koninkrijk hier op aarde te brengen. Niet slecht voor het hiernamaals. Daar waren anderen vooral mee bezig. Die wilden zo goed mogelijk leven volgens de regels, wetten en dogmatiek. Ze dachten daarmee te doen wat nodig was. Echter deze vrouw deed wat haar hart haar zei. Ze zag Jezus in het licht zoals God dat had bedoeld.
Veel mensen zitten zo vast in hun eigen egotistische manier van denken en benaderen. Ze deed wat haar hart zei tov wat simon deed. Hij deed waarvan Hij dacht dat het Hem in bepaald daglicht zou zetten. Gebonden dus aan wat anderen vonden, waartoe kennis en financiën hem dreven.
Hoe xit het met ons, jou en mij? Wat drijft ons in het leven? Is dat attentie op wie wij zijn als persoon of draait het om wie Jezus is. Volg je je ratio, wordt je gedreven door ambitie of door aanzien? Of is het jouw hart wat geraakt is door zijn liefde voor jou?


Dat vraagt om een open houding ten aanzien van God en anderen boven wiebwe zelf zijn als mens. Het gaat voorbij aan persoonlijk gewin. Jezus zegt dat wie veel vergeven is ook erg dankbaar is, maar wie weinig heeft om te vergeven is de dankbaarheid ook minder. De vraag hierbij is of het ook daadwerkijk zo is dat de een meer en de ander minder te vergeven valt. Ik denk dat we er oppervlakkig mee bezig kunnen zijn en onszelf meten met anderen, maar dat is nu precies wat Onze ontmoeting met Jezus veelal juist oppervlakkig en op onszelf gericht maakt ipv dat we zien Hem met ons hele hebben en houden en voor Hem leggen onder tranen wat we hebben waarin ook onze gebrokenheid ons hart en leven zichtbaar is. Dan zullen we Jezus gaan zien en ervaren in een ander licht, nml die van Verlosser, Bevrijder, Heer.
Oppervlakkigheid van deze tijd, kan ons weerhoyden om Jezus (op) te zoeken. De vrouw zocht Jezus op en deed wat haar hart haar ingaf. Ze vond in Jezus vergeving, bevrijding, erkenning. De vraag is wat Simon vond. Oppervlakkigheid zegt het al. Dat wat aan de oppervlakte is. Een oprechte ontmoeting met Jezus op harts niveau gaat verder en is levensveranderend. Durf je de oppervlakkigheid achter te laten, of zit je vast in je hoofd en leven? Wat zou er gebeuren als we los komen van onszelf? Als we hem gaan ontdekken?

Geloven of geloof je het wel?

Veel van wat we geloven over wie Jezus is komt voort uit overlevering. Natuurlijk lezen we de bijbel er bij, maar het beeld is veelal verschoven in deze, van een totaal veranderende Christus die de wereld op de kop heeft gezet, naar een Jezus als persoon die bewondering afdwingt, maar die in deze tijd slechts nog past als iemand die respect afdwingt en aan wie sommigen nog trouw belijden, maar er zijn er nog maar weinig die ook werkelijk op pad gaan om leerlingen of discipelen te maken.

We geloven het Woord nog steeds hoor, maar we doen veelal niet echt en oprecht meer wat Jezus ons leert. De vraag is of de meeste gelovigen  het nog wel eerlijk proberen. Wellicht voelt iemand zich hierdoor aangevallen of veroordeelt. Dat kan zijn, maar mijn kijk naar de mensen om me heen en ook naar binnen kijkend merk ik op dat we in onze comfortzone blijven terwijl juist in deze tijd zoveel nood en strijd is in het leven van mensen. Ook in het leven van gelovige mensen.

Veel van de strijd die mensen ervaren komt voort uit onze eigen ideeën en denken over wie we zijn , als christen en als mens. In hoeverre is Jezus relevant in ons leven en deze tijd? Is het niet zo dat de ideeen en gedachten die we hebben ons leven bepalen? Het gaat als het ware vanzelf. Dat wat we geloven leven we uit in ons handelen en denken. Daarmee brengen we ook over wat we zeĺf denken en ervaren door hoe en wat we doen.

Hoe kan er een verandering komen in deze manier van denken die ons geloof en handelen verlamd? Iig is het belangrijk om te beseffen dat het belangrijk is om je te verdiepen in wie Christus werkelijk is. Veelal is er slechts de Jezus waarvan we gehoord hebben, maar hoevelen zoeken nog werkelijk naar wat er werkelijk gebeurt is  wat de kracht is van zijn Woord. Wat de impact kan zijn? 

Ik geloof dat velen die Jezus aangenomen hebben nog altijd  een soort van gedistantieerd leven leiden met Hem. Ze voelen nog altijd de druk van een zondig leven. De relatie is als met een verre vriend, die we zeggen te kennen maar wiens hart we nog niet echt kennen.

Volgens mij is dit een reden waardoor veel mensen nog steeds geen houvast vinden in het geloof en is de invloed van het huidige christendom in de huidige maatschappij ook zo klein. Met andere woorden: het is vooral te wijten aan de praktische irrelevantie van werkelijke gehoorzamheid aan Christus. Veelal worden de relevantie getoond binnen kerk en christelijke politieke en  maatschappelijke activiteiten. Ze worden gezien als dienend naar God, wat het overigens ook kan zijn, maar tegelijk is het de vraag of het werkelijk relevant is tav ons persoonlijke karaktervorming en de manier waarop we naar de dingen kijken.

Is het niet zo dat we vanuit het perspectief dat we geloven, waarvan we obertuigd zijn handelen? Is ons geloof ook werkelijk veranderend?  Geloven we dat echt of zijn we overtuigd dat er ook andere zaken zijn die ons daarin kunnen helpen.  De relevantie van Christus gaat mi veel verder dan we durven of willen toelaten.

Wanneer we ons werkelijk verdiepen in Christus als de opgestane Heer en we gaan doen wat de volgelingen van Jezus destijds hebben gedaan, dus wat Jezus zegt te moeten doen, dan geloof ik dat we de Missie begrepen hebben en dus kunnen uitdelen. Dit vraagt dus om Het Woord te onderzoeken en steeds meer de relevantie van Jezus in ons persoonlijk leven te integreren in relatie.

Wat zou de kracht in de maatschappij uitwerken aĺs dat wat we onderzoeken en aanvaarden als waarheid  vanuit Christus ook zijn plek krijgt in ons  denken, leven en handelen? Als we zouden zeggen ik ga het doen! Ik ga kijken hoe het moet en mijn leven. werkelijk toewijden aan mijn leven met Christus. Dus niet meer Christus inlassen in mijn leven als een bepaalde denkwijze of als manier wat past omdat ik een deel er van kan appreciëren of omdat ik het als waarheid heb meegenomen vanuit opvoeding of overlevering.

Impact

Sommige woorden kunnen een mens behoorlijk raken. Wanneer men zegt dat men geraakt is, wat betekent dat dan? Ik denk dat veel mensen licht geraakt zijn . Geïrriteert door uitspraken of situaties net mensen. Maar geraakt worden gaat mi veel dieper.
Iemand kan geraakt worden door woorden, opmerkingen van mensen. Het kan van iedereen zijn, maar soms ligt het aan wie het zegt en ook het moment. Geraakt klinkt wat als een emotionele toestand, maar geraakt worden kan verschillend zijn qua impact.

Wat zijn woorden die jou geraakt hebben ooit? Ik geloof dat we allemaal we geraakt worden in het leven. Soms positief. Aangeraakt door een familielid of vriend kan zoveel zeggend zijn. Of geraakt door een scherp woord alsof erbeen pistool op je afgevuurd is of een messteek.
Ik geloof dat waar we geraakt worden er iets gebeurd in ons leven. Immers wanneer we gewoon ons leven hebben wat z’n gangetje gaat, dan maken we ons niet zo druk. Maar waar we geraakt worden daar gebeurt iets.
Een emotie, pijn, verdriet, boosheid, schaamte doet zoveel met ons. Wanneer we geraakt worden doen we er iets mee. Niet per definitie iets goeds, maar wel om het opnieuw te ervaren als het iets goeds oplevert of iets wat niet goed was te blokkeren.

De vraag is of dat wat je blokkeert nu niet juist het goede had moeten zijn misschien en wat je als prettig hebt ervaren niet beter gestopt had kunnen worden in je leven. Wat is nu goed en wat niet?
Veel zaken raken ons wel, maar we doen alsof het niet zo is. We doen nonchalant. Soms is het goed om je te laten raken en soms is het goed om je te wapenen tegen ongewenste aanrakingen.
Vanuit de zorg geloof ik dat om verandering te bewerken er juist gekozen moet worden voor confronterende momenten. Geraakt waar de pijn zit. Vooral als iemand probeert te ontkennen, te blijven vluchten voor dit soort momenten.
Het is van belang om in een juiste setting te zijn waar raken in alle veiligheid bedding vindt. Veel mensen proberen juist dit soort geraakt worden te vermijden, maar juist in relatie us geraakt worden soms confronterend maar helpend. Uitgangspunt is dat het raken eerlijk , oprecht, waar en liefdevol is. Het gaat immers om herstel.


Herstel vind men als er liefde en relatie is. Ik noem dat altijd ontmoeten. Een plek waar.men vrij is om zelf keuzes te maken. Waar men mag aangeven wat men denkt, voelt of ervaart. Waar ruimte is om zichzelf te zijn , daar is ruimtr voor relatie ondanks pijnlijke ervaringen en omstandigheden.
Daar komt ruimte, we moeten niet, maar mogen van alles. Mits respect het uitgangspunt is. Ik geloof dat Jezus zo werkte. Hij was duidelijk in gesprek. Hij raakte de kern. Benoemde zaken die pijnlijk waren en toch ontstaan daar waar Hij komt juist relaties. Hoe zit dat bij kou? Ben je geraakt door Jezus? Heeft hij de pijnlijke plek of snaar geraakt? Natuurlijk kan je net doen of het je niet deert , maar echte verandering ten goede start pas als je het niet slechts toelaat, maar het binnen laat komen daar waar het nodig is. Zeg maar de juiste impact daar waar nodig is.

Samen afhankelijk

In normale omstandigheden ben ik verantwoordelijk .

Niet in abnormale.Wanneer we dus normaal kunnen functioneren in onafhankelijkheid, zijn we ook verantwoordelijk voor hen die in abnormale afhankelijke omstandigheden verkeren.

Ieder mens is uniek en een  op zichzelf staand individu. Daar hoort onafhankelijkheid als zodanig bij. Dat is een belangrijk gegeven wat mij betreft als het gaat om een kwalitatief leven op niveau.

Toch is het de vraag wie werkelijk onafhankelijk is.  We hebben bepaalde onafhankelijkheid tov bijvoorbeeld iemand anders of tov bepaalfe situaties, maar tov anderen of situaties die anders zijn zullen we tot het besef komen dat er een bepaalde mate van afhankelijkheid is en we dus de ander nodig hebben.

Soms zal de gedachte zich opwerpen dat de ander faalt en/of er niet toe doet vanwege zijn afhankelijkheid.


Anderzijds als we eerlijk durven kijken naar onszelf dan zegt dat dat we zelf er niet toe zouden doen. Dat er in wezen geen mens is die deugd en dus is het leven een opsomming van zaken die een bepaald causaal verband hebben.

Wanneer we echter durven inzien dat we allen ergens afhankelijk zijn en elkaar nodig hebben is dat groei op relationeel niveau. Dit is van belang om persoonlijk verder te groeien en daarmee kunnen we ook de ander weer op weg helpen die dat zelf niet lukt.

Afhankelijkheid vraagt om kwetsbaarheid.


Ieder mens zal op een bepaald moment moeten toegeven aan zijn of haar eigen kwetsbaarheid. Je kunt een sterke persoonlijkheid of individu zijn, maar je kunt ziek worden, uiteindelijk zelfs op je sterbed belanden. Dat is de waarheid van het leven die altijd vroeger of later de hoek om komt.

Mensen kunnen zich hier lange tijd van distantiëren en zich beroemen op eigen kracht en inzicht,  maar uiteindelijk is het niet kracht, nog inzicht dat ons staande houdt in het leven. Zelfs Goliath ging neer tegenover de veel kleinere David.

Ieder mens is kwetsbaar. En kwetsbaarheid maakt het leven zinvol in relatie tot de ander. Willen we werkelijk leven ten volle , dan is kwetsbaarheid de richting.  Wanneer we onszelf in onze kwetsbare staat durven tonen zijn we in staat tot relatie met die ander. We kunnen pas oprecht genieten van leven als we onszelf durven laten zien in waarachtigheid.

Natuurlijk is pijn en teleurstelling, verlies, lijden onderdeel van het kwetsbaar zijn, maar het kan ons behalve negatief beinvloeden, ook positief stemmen afhankelijk van hoe we er mee omgaan.

Het gaat in het leven niet om een zo onafhankelijk leven te leiden. Dat is echter wat men vaak als uitgangspunt heeft. We mogen echter ontdekken in onze afhankelujkheid op niveau dat we de ander nodig hebben.


Afhankelijk leert ons dat de ander zo waardevol is. Dat we hierdoor in relatie kunnen zijn als het noodlot toeslaat. Dat we terug kunnen vallen op hen die ons liefheeft om wie we zijn.

Niet onze onafhankelijk of wat we hebben bereikt is van belang, maar wie we zijn als individu en waar we samen met anderen doorheen zijn gegaan.  Het samenzijn.

Vaak zien we krachtige mensen die eenzaam sterven. Ze hebben hun levenlang gesteund op hun onafhankelijkheid en ontdekken nu dat ze alleen staan. En hoe vaak zien we niet dat huwelijken/relaties stranden vanwege problematiek waarvan onafhankelijkheid van de partner juist zorgt voor onbegrip.

Wat is het geweldig dat God omziet naar ons mensen. Dat we in afhankelijkheid van Hem.mogen handelen en wandelen. Goed om die relatie en due met mensen om je heen nog eens te overdenken.

%d bloggers liken dit: