Zorg vanuit identiteit.

Hoe ga je om met de ander? Natuurlijk is respect ten alle tijde belangrijk, maar wat is het uitgangspunt? Ik zelf geloof in oprechte communicatie. Vanuit mijn christijke basis heb ik gemerkt dat communicatie soms best lastig kan zijn.

Ik bedoel pastoraal iemand helpen krijgt al gauw een lading van overgeestelijkheid. Ik hoor mensen al gauw enige bijbelteksten citeren als iemand voor pastorale zorg komt. Is dat verkeerd? Niet verkeerd, maar komt het werkelijk van binnenuit? Natuurlijk kan je een mooie tekst meegeven en je vanuit de Bijbel geïnspireerd raken in gesprek met de ander, maar zeg je wel werkelijk wat er gezegd moet worden?

In de christelijke zorg staat liefde voor de naaste centraal. Vooral ook voor degenen die hulp nodig hebben. Liefde wordt vooral geaccosieerd met lieve woordjes, een aai over de bol. Terwijl we, wanneer we de evangeliën lezen en ook de brieven van paulus helemaal niet van die lieve woordjes te horen krijgen. Sterker nog, ik geloof dat Jezus liefde voor de mens een feit is, maar dat dit niet altijd werd verpakt in liefdevolle woorden.

Ik geloof dat binnen de zorg en in de christelijke pastorale zorg misschien zelfs nog wel sterker, de nadruk ligt op het lief zijn voor de ander. Met nadruk vanuit de liefde geredeneerd. Toch geloof ik dat we wanneer we de bijbel lezen ook directieve confrontaties tegenkomen en opmerkingen die behoorlijk provocerend waren en kunnen zijn. Met andere woorden: de zaken die we in de Bijbel tegenkomen, de woorden die gezegd worden zijn niet altijd lief. Sterker nog, ik geloof dat als we oprecht lezen dan is De Bijbel behoorlijk confronterend en provocatief te noemen.

Natuurlijk moeten we rekening houden met elkaar, maar laten we elkaar ook niet behandelen alsof we watjes zijn. Ik merk in gesprekken vaak dat zachte heelmeesters stinkende wonden achterlaten. Daarom geloof ik dat we directief mogen benaderen, maar vanuit respect. We mogen best een beetje pijn doen, maar zonder te vernederen. Het gaat er om dat er verandering komt in de manier van denken en gedrag van de ander op dat gebied waar hij of zij vastloopt.

Ik geloof in assertief benaderen, maar vanuit liefde. Dat vraagt dan ook om oprechtheid en transparantie in de communicatie. Niet de deur dichtgooien met woorden waar je de relatie mee stuk maakt. Je hoeft iemand niet uit te schelden om je punt te maken. Soms is het nodig je stem te verheffen of juist ook te dimmen of zelfs te zwijgen op sommige momenten.

Communicatie kan lastig zijn, mar wanneer we dicht bij onszelf blijven en ook bereid zijn onszelf te laten zien zoals we zijn, we daarvoor respect terugkrijgen. Momenten waarop vanuit de confrontatie ook juist relatie ontstaat die ruimte heeft voor het kwetsbare. De omenten om aan te geven dat je juist om die ander geeft. Dat daarom juist bewogenheid en emotie spelen. Dat je boos bent vanwege de situatie, de woorden en wat er is gebeurd. Dat juist daardoor echtheid inhoudt krijgt. Ik geloof dat we woorden moeten spreken vanuit liefde en geloof in de ander.

Geloof is belangrijk. Wanneer we geen geloof hebben in de ander dan komt dat voort uit het feit dat we niet geloven in wat God voor die ander in petto heeft. Dan zullen we slechts bouwen op eigen kracht en inzicht en zullen we directieve en provocarieve kracht bijzetten door neerbuigende termen die wel raken, maar niet helend zijn. Maar wanneer we geloven dat we geliefde zijn en durven uitstappen (assertief zijn) dan mogen we vanuit geloof de ander opre ht raken in zijn of haar pijn.

Het draait in alles om relatie. Voor zowel de zorgvrager als zorgverlener is deze van wezenlijk belang. Zonder relatie in deze tussenbeide zal aanspreken lastig zijn en verandering afhankelijk van inzet en nietA vanuit relationele ontwikkeling. Normale groei vindt plaats in een gezonde drievoudige relatie. Met God, met de ander en je zelf.

Als we vanuit deze zaken kijken dan draait het allemaal om identiteit. Immers de ander benaderen kan eigenlijk enkel vanuit wie je werkelijk bent. Immers handelen in maniertjes, methodieken of rollen die je zelf niet bent is niet congruent tov de ander en naar jezelf. Dat betekent dat er discrepantie optreed die niemand begrijpt en dus zal er twijfel ontstaan over wat je zegt en doet. In de zorg naar anderen is weten wie je bent en dat jij en de ander er toe doet belangrijk te weten. De basis is te weten dat je geliefd bent door God en dat de ander net als jij geliefd is.

alsof het je laatste dag is?

Wie heeft het niet zo nu en dan moeilijk gehad? Ik denk dat iedereen over het algemeen wel verdriet of strijdt heeft gekend in zijn leven. Wie dat nooit heeft gehad kan er zeker van zijn dat het nog gaat komen.

Misschien vindt je het belachelijk dat ik dit zo zeg of dat ik benoem wat in de praktijk zo is en wat velen het liefst weg willen drukken. Het liefst zouden we de leuke dingen willen benadrukken. Doen alsof het nare er niet is. Zo leven ook veel mensen. Ze doen alsof het nare niet bestaat.

Leef alsof het je laatste dag is, leef alsof de morgen niet bestaat. Zingt heel. Nederland mee met Hazes jr. We willen ons liever niet bezig houden met de serieuze zaken en wat er werkelijk toe doet. Veel mensen leven onder de druk van wat het leven ze heeft geboden. Strijd in relaties of juist geen relaties en zijn eenzaam. Andere zijn voortdurend in strijd met zichzelf omdat ze nooit zichzelf durven zijn. Ze tobben met identiteit vanwege misbruik, mishandeling, afkeuring door anderen of om wat voor reden dan ook.

Je kan het weglachen, wegfeesten, wegdrinken, wegsnuiven, net doen alsof het allemaal zo leuk is. Maar weet je, als je eerlijk bent naar je zelf en je omstandigheden dan zijn veel zaken helemaal niet zo leuk. Je kunt er niet voor weglopen. Het is bij je tot je er iets mee doet.

Veel mensen weten heel goed dat het leven niet altijd feest is. Sterker nog voor sommige mensen is het iedere dag strijd. Ze zoeken naar iets wat het leven werkelijk de moeite waard maakt. Maar wat nu als je gelooft dat je je leven hebt geleefd en uiteindelijk doodgaat. Wat is dan je perspectief? Wat is dan wat je achterlaat?

Je kunt het leven gelachen hebben en gevierd met drank en feestjes, maar wat heb je dan geleefd. Wat is dan wat er over blijft nadat je bent gestorven? Een paar leuke momenten die enkelen zich een tijdje zullen herinneren maar die uiteindelijk ook zijn verdwenen?

Wil je werkelijk inhoud geven aan je leven? Doe dan iets met wat jou is overkomen. Wat je heeft geraakt, je veranderd heeft. Zelfs jou allerdiepste pijn kan van betekenis zijn voor anderen. De traumatische ervaringen van jouw leven kunnen tot steun van anderen zijn. Ik geloof dat het leven op aarde een les is voor jezelf, voor anderen en voor de tijd erna. Hoe we omgaan met zaken zal en kan van invloed zijn in levens van anderen. Veel mensen leven nu al alsof het leven niet meer is dan een dansje en een drankje. Ik geloof dat wat ze in dit leven niet de moeite waard vinden ze dat later tegen zullen komen als struikelblok. Als je slechts leeft voor je zelf, de lol, de feestjes, dan zal het loon zijn dat je voortdurend voor de realiteit vsn het leven op de vlucht bent en uiteindelijk sterft zonder werkelijk het leven te hebben ervaren.

God roept ons op om met Hem te leven. Vanaf de eerste bladzijde van de Bijbel lezen we al hoe God ons telkens tegemoet komt. Telkens wijzen een grote groep mensen hem af. Ze willen hun eigen zin doen, het leuk hebben ze leven voor zichzelf en wat ze zelf belangrijk vinden. Ze hebben geen oog voor God, de naaste of de schepping. Het loon dat ze zullen ontvangen zal datgene zijn waarvoor ze in dit leven gekozen hebben of wat ze in ieder geval niet afgewezen hebben. Het echte leven begint met Jezus. Hij is het ware Leven.

Hoe dit het met jou? Verkies je eigen waardes boven die van God? Kies je voor je eigen leven? Maak jij de dienst uit? Je zal wellicht zeggen dat je veel goede dingen doet en zelfs misschien dat je gelovig bent. Dat is de duivel ook. De vraag is of je leeft volgens het plan van God. Volg je zijn plan voor je leven? Mag alles wat je hebt meegemaakt, alles wat je hebt, weet, wie je kent, meewerken ten goede? Durf je te leven volgens de roeping die er op je leven is?

Veel mensen denken dat het christelijke leven saai en stoffig is. Ik kan dat ontkrachten. Immers als je werkelijk in Gods dienst wil staan dan vraagt dat overgave. Overgave is lastig, maar geeft zeker voldoening. We hebben het wel over leven in het koninkrijk van God. Ik geloof dat als je werkelijk, stap voor stap, je overgeeft aan Gods liefde voor jou er geen dag saai hoeft te zijn of stoffig. Dat elke dag een uitdaging kan worden. De vraag is echter of je het aandurft om uit te stappen. Uit de wereld die draait om zinloze lol en in durft te stappen in een leven dat zin geeft. Dat vraagt moed. Immers je moet namelijk eerlijk zijn naar je zelf. Een stap maken voorbij de angst. Erkennen dat je zelf niet de zaken onder controle hebt. Het vraagt om geloof. Durf je te geloven dat er iemand is die om je geeft? Die wil dat jij tot je doel komt. Jezus heeft het pad voor je gebaand. Onderzoek zijn weg eens.

Vertrouwen

Gods tegenwoordigheid vult ons hart en leven als we Jezus toelaten in ons leven.

Vanuit Gods tegenwoordigheid kunnen we op weg naar overwinning.

De wereld spreekt over succes. Maar overwinning is iets anders dan succes. De tijd waarin we leven vraagt om overwinning ipv succes. De weg van overwinning vraagt om bereidheid. Ben je bereid om af te dalen naar de plek waar God je wil hebben?

Je zult in de 1e plaats naar het kruis moeten. Je zult daar moeten beginnen waar je niet dieper kunt dan wellicht het dal waar jeje misschien zelfs op dit moment bevindt. De bodem van de put is het begin. Sterven aan je zelf is de start van een nieuw begin. Het kruis is de plaats waar het begint, het is de plaats van overwinning.

Fil 2:1-2

Paulus schrijft een brief aan zijn eerste gemeente. Hij bemoedigd ze om door te gaan. Ze werden vervolgt, er was crisis onder de gelovigen. Paulus zegt dat juist crisis een kans is. Een plek waar nieuwe mogelijkheden liggen.

De uitdaging ligt er in dat we liefde zullen uitdelen. Niet an elkaar, maar vooral ook aan de mensen die Christus niet kennen. We mogen het verschil maken in de levens van mensen. Niet om er beter van te worden.

Fil 2:3-4

Wanneer we de ander dienen zullen we gaan ontdekken wat er in die ander leeft. We maken dan ruimte om te ontmoeten. Dan onderscheiden we ons als christenen in deze wereld.

In crisistijd lopen systemen vast. Toch zal het lichaam van Christus nooit vastlopen. Het evsngie van het koninkrijk, het kruis zal klinken door alle (crisis) tijden heen.

We zullen nederig. Moeten zijn. Niet minderwaardig. Veel mensen zijn trouw in het dienen van anderen. Belangrijk je te onderscheiden van de wereld. Heb de ander lief, dat is het hart van Christus. Acht de ander hoger dan je zelf.

De wereld lijkt anders als je onderkant van de maatschappij staat. Als je oog hebt voor wat nodig hebt zul je zelf groeien. Het is een voorrecht om vanuit hem zicht te hebben op de eeuwigheid. Onze zicht is omhoog.

Laten we mensen meenemen, vertellen over wie Jezus is. Wij hebben de waarheid in ons midden en we mogen er van uit delen. Zijn we bereid om op weg te gaan?

Als we met Jezus wandelen verwachten we soms dat het allemaal. Van een leiendakje zal gaan, maar soms wordt het eerst lastiger. We zullen bij het kruis moeten beginnen. Diep moeten gaan. Maar wat is onze houding, mentaliteit?

Wil je vasthouden aan de wereld of durf je hé zelf te vernederen zoals Jezus zichzelf vernederd heeft? Ben je bereid om Christus te volgen? Dat betekent dat we er voor kiezen om te leven zoals Hij.

Wanneer we ons in Christus verplaatsen dan betekent dat dat we ons overgeven aan wat God van ons vraagt. Durf je neer te gaan? Op je knieën vindt je Gods doel voor je leven.

Onderschat de weg naar overwinning niet. Het vraagt om verandering van houding. Je hartsgesteldheid moet gericht zijn op de Waarheid. Christus moet gepredikt worden. Staan wij in vuur en vlam voor Jezus?

Als je hart brand voor de liefde van God, passie voor Jezus, dan kost dat wat. Niet weinig. Jezus kostte het alles.

Fil 2:7

Laten we God vertrouwen. We willen graag alles begrijpen, maar dat gaat ons niet. Lukken. Zelfs Johannes de doper begreep het niet. Hij begon zelfs te twijfelen, maar Jezus werd een gewone mens. Hij wil dat we weer gewoon mens worden in relatie met God.

Durf je God te vertrouwen? Ben je door Jezus gegrepen? Hij brengt je in beweging. Hij vernederde zichzelf, maar kreeg een naam boven alle namen.

Fil 2:8-9

We mogen Jezus dienen tot het einde. We mogen buigen, klein worden zoals Jezus mens werd. Dit is nu waar het om gaat. God is er voor ons. Dat vraagt om afhankelijkheid van Hem. In Zijn naam mogen en kunnen we dingen doen die kracht en effect hebben. We mogen vanuit Christus mentaliteit de duisternis overwinnen. In het licht moet duisternis wijken.

God geeft en heeft autoriteit. Wanneer we teleurgesteld zijn, dan mag je ontdekken dat ondanks dat we het niet begrijpen hij ons en vanuit een dimensie die wij niet begrijpen toch tot zegen kunnen zijn. We begrijpen het niet, maar wij zijn ook God niet.

Ps 73:23-24

Al heb je het moeilijk. God is er in de diepte van je pijn. Laat je niet weerhouden om. In relatie met Hem te buigen en vertrouw God. Iedere situatie in je leven is een kans.

Vertrouw op Hem. Hij was er zelf voor jou.

Jezus is de weg gegaan voor. Ons en wij mogen met hem de weg gaan van herstel. Er zal een doorbraak. Komen in Jezus naam voor wie gelooft.

Samenvatting preek William Bone/Immanuel.

Radicale veranderingen in je leven.

Veel mensen willen verandering in hun leven. Ze zoeken herstel of genezing. Weet je, Jezus wil het je geven. In Zijn tijd op aarde werden overal waar hij kwam mensen genezen van allerlei pijn en kwalen.

Ook nu nog wil Jezus herstel geven. Hij wil je genezen, de pijn en het verdriet van je afnemen. Dat is namelijk waarvoor hij gestorven is. Jouw pijn en verdriet, dat wat je is aangedaan en wat je hebt meegemaakt, wat jou beschadigd heeft, dat heeft hij op zich genomen.

Waarom zien we dan nog altijd zoveel ellende? Waarom veranderd er niks in jouw leven? We hebben geloof nodig! Ik bedoel daarmee niet dat we als het ware een mantra uitspreken met herhalende woorden dat je genezen bent. Ook niet dat je moet doen alsof je genezen bent.

Gods herstel begint waar we geloof hebben dat Hij het wil doen in je leven. Daaruit ook gaat leven. In geloof hebben we al genezing ontvangen, maar tegelijk blijven we op bepaalde gebieden vaak Leven in ongeloof.

Je kan dus geloven en toch op bepaalde gebieden ongelovig reageren en handelen. Weet je, veel mensen geloven in Jezus werk. Ze doen wat ze kunnen. Gaan naar de kerk. Geven hun tiende. Zingen liederen uit volle overtuiging, maar maken in sommige zaken niet een stap in gehoorzaamheid.

Wat zeg je nou? In sommige zaken blijven we vastlopen omdat we niet gehoorzaam zijn aan God. Ik zal een voorbeeld geven: als we te dik zijn komt dat meestal door onze levenstijl toch? Ben je bereid je levenstijl aan te passen als Jezus ons daartoe oproept? Een ander voorbeeld: je hebt klachten aan je rug. Gaat voortdurend over je grenzen en blijft dat doen, zal er herstel optreden? Een derde voorbeeld: je loopt voortdurend vast in relaties. Je blijft bezig om. Mensen het naar de zin te maken, durft niet je zelf te zijn en blijft voortdurend deze mensen opzoeken die jou onderuit halen ipv vrienden te zoeken die je steunen op de goede weg. Zal er herstel plaatsvinden op dat gebied?

Weet je, ik geloof dat God voor jou en mij zove meer mogelijkheden heeft als we durven uitstappen. Ik zelf vindt dat eerlijk gezegd soms erg moeilijk. Angst is daarin niet een goede raadgever. Soms hebben we tijd nodig om goede keuzes te maken. Herstel vraagt in ieder geval om radicaliteit. Radicaal naar je zelf te durven kijken en te beslissen voor Jezus.

Ve mensen denken radicaal te moeten zijn in hun woorden en daden naar anderen, maar dat is niet waar het om gaat. Juist vanuit onze eigen pijn en herstel kunnen we er zijn voor de ander vanuit genade en liefde. De liefde van God voor jou was radicaal, durf je deze radicaal te aanvaarden daar waar je het nodig hebt, zonder dit op anderen te plakken. Het gaat in dit geval om jou persoonlijk

Als je ontdekt dat er herstel mogelijk is vanuit radicaal geloof in Jezus. In een liefdevolle relatie met Hem zal er iets groeien wat verandering brengt. Soms direct herstel in zaken, soms heeft het tijd nodig. God heeft de tijd en jouw leven in zijn hand. Doe wat nodig is. Waartoe Hij je geroepen heeft. Blijf in relatie en vertrouw op Hem.

Eigenaarschap of huurling?

Soms komen we als mens in spagaat te liggen. Voor sommige mensen is dat geen probleem. Ik zelf echter ben niet zo lenig en voel me er behoorlijk ongemakkelijk bij. Voor anderen is het wellicht een makkie en lijkt het een soort van natuurlijke houding, maar toch is het een positie die de meeste mensen niet als comfortabel zullen beschouwen.


Ik las een gedeelte uit Johannes 10:1-18, waar Jezus verteld dat Hij de goede Herder is, maar er ook herders zijn die als het lastig wordt de biezen pakken. Het zijn huurlingen. Ze laten de schapen voor wat het is als het er werkelijk op aan komt. Ze komen niet om er voor de schapen te zijn, maar ze komen om andere redenen. Voor het geld misschien wat ze op dat moment nodig hebben, voor de relaties die ze denken te kunnen ontwikkelen, ze hopen misschien hun ideeën te kunnen ontplooien, herstel te vinden,… Goed bedoelde motieven om de baan te nemen, maar het zijn huurlingen. Eigenaarschap is een woord wat ze niet kennen.


De goede Herder is er in feite slechts 1. Dat is Jezus Christus zelf. Toch zijn er ook mensen die de term eigenaarschap goed begrijpen. Je kan een taak hebben en die uitvoeren, maar eigenaarschap wordt pas duidelijk wanneer het er op aan komt. Als er een dief komt om Schapen te stelen of een wolf die ze wil verscheuren.Ik vraag me af wie zijn werk durft te doen vanuit eigenaarschap. Ik geloof daar in. Is je werk, wat je doet een opdracht wat je je eigen hebt gemaakt of is het een taak die je moet doen omdat er nu eenmaal brood op de plank moet komen of wat een soort van leuk moet zijn?


Ik geloof ook dat brood belangrijk is en het mag zeker ook leuk zijn, maar wat zijn je waarden?Ik geloof in roeping. Dat mensen voor een bepaald werk geroepen zijn. Toch stellen ze zich vaak op als huurlingen en daarmee zijn ze het ook. Ik ben op zoek naar mijn eigen gedachten in deze. Ik geloof in eigenaarschap dat betekent dat wat ik doe, ik daar verantwoording over moet afleggen.


Huurlingen leggen de verantwoording buiten zichzelf. Ze zijn niet de eigenaar dus hoeven ze zich niet aan afspraken te houden. Ze leggen het probleem bij de eigenaar of bij andere betrokkenen.
Een huurling spreekt over zaken en creëert onrust. De schapen worden onrustig omdat er een sfeer ontstaat die onduidelijk is. Ze vragen zich af wie toch die herder is. Kunnen ze er op vertrouwen? Wat gaat er gebeuren?


Schapen hebben duidelijkheid nodig. De huurling spreekt over zaken die voor hem belangrijk zijn. Stabiele werkomgeving, geld op tijd, ze willen een bepaalde structuur het liefst in werktijd. Schapen zijn echter levende wezens. De stabiliteit en de structuur is nodig. Echter sommige zaken verdienen voorrang. Schapen hebben ook ruimte nodig om te bewegen, het juiste voedsel, tijd om te rusten, tijd om te lammeren. Allemaal zaken die planbaar zijn, maar niet allemaal tegelijk en/of op het uur. Een huurling zal om  5 uur naar huis gaan. Zijn taak zit er op. Wat er de nacht gebeurt daar zal hij wellicht wat voor geregeld hebben, maar het zijn niet zijn schapen en hij wordt per uur betaald.


De goede Herder in het verhaal is Jezus, maar in Zijn naam mogen we Zijn werk doen. Hij zend ons, maar verteld er bij dat het geen gemakkelijke klus wordt. Het betekent dat we herders mogen zijn, maar vanuit eigenaarschap. We mogen zonen zijn en dus is wat we doen van de Vader. We zijn dus in wezen eigenaars. Wat we doen doen we voor wat ons is toevertrouwd.

Jezus is de goede Herder. Het model. Het perfecte plaatje. Tenminste als we de foto’s zien in de kinderbijbel van Jezus met een lam op zijn schouders. Maar dat is een plaatje. Een mooi plaatje. Maar Jezus gaf zijn leven voor zijn schapen. Hij werd geslagen en uiteindelijk gedood. In hoeverre ben jij bereid om te sterven voor de schapen die je zijn toevertrouwd? Ren je weg als het er op aankomt? Stop je er mee als je tijd voorbij is? Als je geld niet over is gemaakt? Je geen reiskosten krijgt. Als je niet lekker in je vel zit. Als alles een andere invulling krijgt dan jij had verwacht?


Ik zei het al, ik geloof in roeping en dat met mij velen geroepen zijn. Zo niet allen. Niet een ieder is een herder. Maar dat is ook niet het punt. De vraag is durf je verantwoording te nemen voor wat je is toevertrouwd? Ik geloof dat veel mensen bang zijn voor de consequenties die dat met zich meebrengt. Het kost namelijk alles om vanuit eigenaarschap te mogen dienen. Jezus kostte het zijn leven. Het leven van zijn schapen was Hem alles waard. Hoe sta jij er in is de vraag naar mijzelf en naar jou.

Waarom zou je?

Vandaag op Facebook las en reageerde ik op een stelling wat ging over kerkzijn. Ook vandaag sprak ik met wat mensen hierover die er geprikkeld door werden.Het is in ieder geval gemakkelijk om je afkeuring uit te spreken over de kerk en zijn leden. Immers de kerk is de som van degene die er toe behoren. We kunnen er kort over zijn: de kerk bestaat uit zondaren.We kunnen kijken naar de mensen en kritiek uiten op bepaalde mensen. Op. Mensen die zo verkeerd zijn omdat ze in hun leven fouten maken, verkeerde dingen doen of hebben gedaan, maar ook. Omdat we sommige mensen te vroom en niet van deze wereld vinden. Schijnheilig in onze ogen of niet zouden begrijpen waar het werkelijk om draait.Veel mensen haken af wanneer ze naar anderen kijken. Ik hoorde de uitspraak, als je me wijst op de kerk wordt ik enkel opstandig en maakt dat dat ik helemaal niet meer naar de kerk wil. In andere woorden, we gaan niet en als men er wat van vindt ga ik ook niet.Dit is wel typisch hoe mensen zoeken naar een reden om de kerk te vermijden. Er is een grote keus en moginmhefen aan kerkzijn in allerlei vormen, maar desondanks vinden mensen niet de plek voor zichzelf.Wellicht is dat het probleem. Ze zien zich er niet functioneren omdat er van alles is wat niet past bij hun eigen visie, gedachten, gevoelens en ervaringen. De vraag is of deze dingen belangrijk zijn. Ik geloof het wel.Veel zaken in het leven spelen mee in hoe we tegen zaken aankijken. Door het allemaal voor je zelf te houden en er niet echt over te spreken blijft het wat het is. Immers het gesprek met jezelf geeft hetzelfde antwoord.Belangrijk om God te zorgen in alles, maar ook om met anderen te delen. Niet de discussie doodleggen door te zeggen dat je dingen zelf wel bepaald en daarmee dus je eigen waarheid creëert die slechts gefundeerd is op je eigen denken.Misschien is dat de ervaring die je hebt. Je kan niemand vertrouwen behalve je zelf? Zou kunnen dat je teleurgesteld bent en daardoor alles zelf wil kunnen bepalen. Je doet het immers allemaal wel aardig in het leven toch?De vraag is echter wie is God voor je? Wat betekenen anderen voor je? Hebben ze de eerste plaats in je leven? Of draait alles om wat jij vindt? Moet iedereen zich aanpassen aan jou? Kerkzijn is samen. Gemeente gaat om gemeenschap. Dat is iets intiems. Intimiteit met God en anderen.Natuurlijk Kan je iets anders ervaren. Ik ervaar dat soms ook. Maar intimiteit komt van twee kanten. Het is geven en nemen. Kerkzijn betekent dan ook deelgenoot zijn. Samen zijn is samen optrekken. God ontmoeten en niet voortdurend bezig met wat vindt ik, wat doen zij en het voortdurend bezig zijn met aanpassen.Identiteit van een Christen ligt in Christus. Dus zullen we ons moeten identificeren met wie Christus is en wat Hij Van ons vraagt. Jezus hield van mensen en houdt van jou en mij persoonlijk. Maar ook van die ander met wie je de verbinding vermijdt op dit Moment misschien zelfs.Kerkzijn in deze tijd is meer dan ooit een uitdaging. Vraagt om uit te stappen. Een stap in geloof te zetten. De kerk dat zijn wij. Ik en jij. We hebben elkaar nodig. De kerk is niet enkel voor destijds, maar is ook voor nu. Voor mensen die anderen nodig hebben, die er voor anderen willen en In relatie met God willen zijn.In Christus is relatie het uitgangspunt. Je, us zelf was en is in relatie. Ben jij ook in relatie? Kerkzijn is gemeenschap. De Gemeenschap zijn we samen. Laten we werk maken van de kerk.

de schade opmaken

O, ik baal zo enorm vandaag. Dochter met auto van margriet, mijn vrouw onderweg en pech. De auto wil niet starten meer. Computerfoutje denk ik, maar iig afgesleept door de Anwb. Dit rond 22 uur of zo.

Even later rond 24 uur ben ik zelf onderweg voor. Mijn werk vanwege een crisis en plotseling een ree op de weg. Grr… Verder geen letsel zelf. Het dier niet meer gevonden (en eerlijk gezegd niet meer echt naar gezocht ook), maar wel een enorme schade.

Vannacht weinig geslapen, maar iig bij het vroege ochtendlicht zag het verhaal er niet beter uit. De hele voorkant naar zijn grootje. Balen als een stekker natuurlijk, maar het is maar materiaal. We zien wel weer hoe het te betalen. Pff…

In een ander licht de schade opgemaakt. Ik merk dat ik er behoorlijk laconiek onder ben. Het is maar een auto. Maak me eigenlijk meer zorgen om. Mijn dochter in haar situatie onderweg dan de schade aan eigen auto. Is ze veilig, de boel geregeld.
Geen wantrouwen, maar bezorgdheid. Een vader over zijn dochter.

Ik geloof dat God ook zo kijkt. Wat een schade is er aangericht in deze wereld. De natuur en de maatschappij, maar meer nog aan Zijn mensen. Zijn. Kinderen die Hij liefheeft lopen schade op. Soms door eigen keuzes en soms overkomt hen dat.

De schade is niet leuk. Pijnlijk soms. Maar het moet opgelost worden. In ons geval, moet de auto gerepareerd. Maar bij mensen is dat anders… Toch moet ook daar wat gebeuren aan de schade die is ontstaan.

God betaalde volledig de schade die is ontstaan door Zijn allergrootste bezit te schenken om de prijs te betalen. Nml Zijn Zoon Jezus Christus. We zeggen niet voor niets dat Hij de prijs betaald heeft.

De auto kunnen we zelf betalen, maar wie is in staat om de schade in jouw leven recht te breien? Ik bel een garage. Maar naar wie ga je als je zelf beschadigd bent?

Weet je, jammer van het geld, maar ik maak me geen echte zorgen, het is maar blik en veel plastic. Maar als het gaat om mijn dochter maak ik me wel wat zorgen. Ik houdt immers van haar.

Zo ook God. Hij heeft alles gedaan omdat Hij van je houdt. Hij zorgt voor je. Maar wil je dat ook? Durf je Hem te laten. Hij noemt jouw zijn geliefd kind. Ondanks de schade, de pijn, de keuzes die je hebt gemaakt.

Dit is voor mij ff het opmaken van de schade en weet je dit is niks. Enkel materieel. God houdt van me, zorgt voor me en voor mijn gezin. Ik hoef me niet druk te maken. Ik ben, met of zonder schade, Zijn geliefde kind.

Moed jezelf te zijn!

Heb je dat wel eens, dat je vol overgave bezig bent en plotseling is daar iets of iemand waardoor je ineens alle. Moed je in de schoenen zakt? Je bent vol Passie begonnen en in al je passie geef je je volledig en je verwacht dat je die passie over kunt brengen, dat men je zal begrijpen en ziet wat je doet goed is.

Je weet ook zelf dat wat je doet goed is, omdat je er anderen mee helpt. Mensen worden beter, groeien, hebben een plek. Of je maakt iets en het product is geweldig en iedereen vindt dat ook, maar uiteindelijk ondanks wat mensen nodig hebben kiezen ze voor iets anders. Ze kiezen niet wat goed is, maar wat niet zo goed is. In de zorg betekent dat wellicht dat iemand toch niet goed voor zichzelf zorgt. Of ze kiezen niet voor een mooi product die jij gemaakt hebt en wat kwalitatief erg goed is, maar ze kopen troep wat ze bij een dumpzaak halen.

Ik kan daar soms zo slecht tegen. Ik wordt daar zo kribbig van. Ik heb een kort lontje, maar als men kwantiteit verkiezen boven kwaliteit kan ik echt woest worden. Als men kiest voor genot in plaats van voor hun kinderen, partner of familie, maakt me dat opstandig. Als men denkt alles beter te weten en de ander bij. Voorbaat de mond snoert, dan wordt mij zwart voor ogen en haak ik al gauw af in de relatie.

Ik begrijp heel goed dat mens zelf keuzes moet maken en soms ook verkeerde keuzes maakt, maar waarom is de mens ahw zo eigenwijs dat ze altijd van zich afziet en zaken buiten zichzelf legt? Doen we dat niet voortdurend allemaal? Zijn we niet allen eigenlijk een stelletje betweters met elkaar?

De bijbel Leert ons dat we gewoon door moeten gaan met goede dingen. Niet blijven hangen in negstiviteit. Niet in de verwachting dat wij het as llemaal in de hand hebben. Wij kunnen de sfeer bepalen, maar dat is het eigenlijk wel zo’n beetje. We kunnen niet voorkomen dat het regent of zorgen dat de zon schijnt. We kunnen de keuzes van mensen bespreken, maar ze maken zelf keuzes. Wat we kunnen doen is opletten dat we wat we doen in alle oprechtheid doen. We kunnen oppassen voor mensen die onze passie willen doven.

Ok wil gericht zijn op het goede waarvoor ik persoonlijk ben geroepen te doen en me niet laten leiden door wat anderen er van vinden. Ze hebben hun eigen taak te vervullen. We kunnen samen onderweg zijn waar dit past of ieders gaat zijn eigen weg. Maar als we doen waartoe we geroepen zijn in alle waarachtigheid om de Waarheid te dienen, dan Zijn zegen ons deel zijn.

Dat vraagt moed en inzet. Oppassen dat je niet door met nsen en zaken wordt afgeleid van datgene waar je geroepen bent. God roept soms rare snuiters in Zijn bediening. Ik moet denken aan Amos. Een kweker van moerbeivijgen en schapenhouder wordt profeet in dienst van God. Jakob de bedrieger wordt Israël. Strijder van God. David herder wordt koning, man van God. Petrus, visser, huichelaar wordt dienstknecht apostel. Zo kan ik ff doorgaan nog…

Erik, drammer met zijn korte lontje… Geroepen om anderen te dienen. Ondanks fouten en gebreken, verwondingen en pijn, mag ik er toch voor anderen zijn. En jij…? Wie ben jij?

Afstandelijkheid als kracht

In tijden als deze worden we gedwongen om wat meer op onszelf te zijn. Afstand houden, ‘het nieuwe normaal’ wordt er geroepen. 1,5 meter. Binnenblijven. Geen groepsvorming etc…

Veel. Mensen ageren er op door kritiek op overheid. Anderen zijn bang te vereenzamen. eerlijk is eerlijk het is voor veel. Mensen ook echt niet leuk en beangstigend.

Toch kunnen we stellen dat het ook goede kanten heeft om even afstand te nemen. Op afstand kan je beter de situatie bekijken. Mensen in ogenschouw nemen.
Uit je comfort gehaald te worden voelt onwennig. We willen nabij zijn. Aanraken. Voelen. Toch is constante fysieke nabijheid soms juist beklemmend.

We zijn gewend geraakt dat de wereld klein is geworden. Afstanden zijn er vaak niet meer. We zien alles van dichtbij. We ervaren zoveel. Meer door alle input, die we gevraagd en ongevraagd wellicht nog vaker, krijgen.

Ik geloof dat het eigenlijk gaat om wie we als mens zijn. Hoewel fysiek contact mooi kan zijn, toch kunnen we mi stellen dat het fysieke niet altijd daadwerkelijk de intensiteit van relatie bepaald.Goed om op afstand eens te kijken naar onze relaties. Te kijken naar wie we zelf zijn tov de ander. Te kijken naar onszelf en eerlijk te zijn dat enige afstand soms best goed kan zijn. Een tijd van bezinning.

Jezus nam wanneer nodig de tijd om alleen te zijn. Nam afstand van de grote groep van mensen om zich heen. Soms was hij met enkel vrienden. Soms koos hij er voor om alleen te zijn, in gebed, bij Zijn Vader te zijn.

Fysiek nam ook Jezus dus wat afstand en hij begon zelfs zijn ‘taak’ door zich 40 dagen terug te trekken in de woestijn. Je ziet dat Hij terugkomt met een missie. Jij bent onderdeel van zijn missie. Niet fysiek in eerste instantie, maar Hij wil je hart.
Het hart wordt niet geraakt door slechts het fysieke. Het heeft van alles te maken met afstand. Immers afstand laat je ervaren hoeveel je werkelijk om iemand geeft. Als je iemand een tijd niet gezien of gehoord hebt weet je pas hoeveel hij of zij gemist wordt.

Afstand is nodig om de diepere zaken van het leven in een andere perspectief te zien. God lijkt soms ver. Juist in deze tijden mogen we dan gaan ontdekken dat we Hem nodig hebben. Dat Hij nabij is gekomen door Zijn Heilige Geest.

Hij is bij ons. Hij is in ons op het moment dat we Hem durven toelaten in ons leven. Neem ff tijd om de zaken te beschouwen. Te zoeken, te kijken wat je eigenlijk. Zou willen. Waar verlang je naar? Denk er maar eens over.

Leven na Pasen.

Vandaag is een nieuwe dag. De dag na Pasen. Jezus is niet dood. Hij leeft!

Vandaag is een nieuwe dag. Tussen Pasen en Hemelvaart. Jezus is dichtbij en als Hij uit beeld geraakt, dan is Hij er nog.

Vandaag is een nieuwe dag. Tussen Pasen en Pinksteren. De uitstorting die Jezus beloofde. God Dichtbij. Bij ons in kracht en waarheid.

Vandaag is een nieuwe dag. Tussen Pasen en wederkomst. De Dag zal komen dat Hij weerkomt op de wolken. Dan zullen we de opgestane Heer zien. De levende. De Eeuwige!

Vandaag is een nieuwe dag. De dag na Pasen. Gewoon een dag als anderen of een nieuwe dsg met Hem. Het is onze keuze om met Hem te leven. Ik kies voor leven met Jezus, omdat hij tot de dood toe voor mij koos en mij door de dood heen het leven gaf.

%d bloggers liken dit: