Present aanwezig zijn.

Vandaag zit ik heerlijk op het terras ergens in paramaribo. Voor mij staat een glas sap en kop koffie.

Ik zit na te denken over waar ik ben en de bijzondere omstandigheden en mensen die ik heb ontmoet.

Onvoorstelbaar voelt het hier te mogen zijn. Ik zit te lezen te bidden en te zoeken wat Gods reden is voor mijn zijn hier.

Natuurlijk heb ik samen met mijn collega training gegeven en hoop en geloof ook dat dit tot zegen zal zijn.

Dat is de praktische kant van het verhaal. Puur feitelijk doen we gewoon een uitwisselingsproject, maar wat we enerzijds zeggen en aanhalen in de trainingen, dat willen we zijn als de individuen die we zijn.

We hebben gesproken en gedeeld wat het betekent om present te zijn in de levens van mensen maar tegelijkertijd zoeken we dat dus ook in de praktijk van alle dag. In Nederland, maar ook hier op dit moment in Suriname.

Het is vrij gemakkelijk een training te verzorgen. Dit vraagt enige feitelijke kennis en voorbereiding, maar dat is nog niet werkelijk present zijn.

Present is daar te zijn waar nodig. Daar te zijn waar je een bijdrage kunt leveren. Ieder mens heeft het recht om te kunnen zijn en gewaardeerd te worden. We willen de tijd nemen om iedereen het oprechte gevoel te geven dat men er toe doet.

“Het is niet jij die de wereld een plaats geeft, maar het is de Ander, die jou aanspreekt, appelleert en jou een plaats geeft”
-Levinas-

Er is overal ter wereld vraag naar erkenning. Er te mogen zijn is een behoefte. Door vanuit eigen ervaringen te spreken en te handelen kunnen werkelijk contact leggen met de ander. De ander te voorschijn luisteren noemt mijn collega dat.

De wereld veranderen begint bij jezelf zeggen we vaak. Daar schuilt een waarheid in. Tegelijk is het onwaar te noemen als we enkel bezig zijn met onszelf en vanuit onszelf. Het zijn niet onze gedachten en gevoelens die de wereld zullen veranderen.

Werkelijke verandering vindt plaats waar de Ander gaan ontmoeten. De Bijbel leert ons God lief te hebben boven alles, maar Jezus zegt daarbij dat het liefhebben van de naaste als jezelf het tweede gebod is welke daaraan gelijk is. Daarom ook dat ik de Ander met hoofdletter schrijf.

We mogen ontdekken dat de Ander meer is dan slechts de mensen om ons heen. In Hebreeën 13:2 kunnen we het volgende lezen:

Wees altijd gastvrij voor vreemdelingen, daardoor hebben sommigen, zonder het zich bewust te zijn, engelen in huis gehad.

God toont zich aanwezig in de andere mens. God ziet wat er doen en zeggen. Hij kent als geen ander ons hart en leven. Onze gedachten zijn bij Hem bekent.

Hier te zitten, te overwegen , de liefde te ervaren van broers en zussen. De verbinding te ervaring vanuit het verlangen te mogen delen, maar van daaruit oprecht veel meer te ontvangen dan we op dit moment zelfs ook maar kunnen zien, maar reeds nu te mogen ervaren welk een voorrecht het is dat we er als mens toe doen.

We mogen er voor de Ander zijn en daaruit ontdekken waardevol te zijn. Niet omdat we iets doen, maar omdat de Ander ons waardevol maakt door Zijn aanwezigheid. Hij is immers de grote Aanwezige. Hij is in die ander en daardoor is Hij de Ander in ons leven die aandacht behoeft. Onze oprechte en echte ikzelf.

Jezus is voor ons die Ander die het koninkrijk verlaten heeft om bij ons te komen en voor ons de Ander te zijn. De minste te worden. Ons de Vader te laten zien en met Hem in contact te brengen door oprechte ontmoeting met Hemzelf. Hij gaf Zijn leven voor de Ander. Voor ons om daarmee God de Vader te dienen. Hij ging tot het uiterste.

De Ander de moeite waard. Waarom? God is daar! Willen we God ontmoeten, weten wie Hij is? Dan mogen we uit onze introspectieve houding komen en uitstappen, present zijn in woord en daad er voor de ander zijn.

Advertenties

Heiligheid in een gouden kooi.

Onze cultuur is als een gouden kooi. We kunnen niet ontsnappen en leven er in. Ook als gelovige leven we in de huidige cultuur en dus achter de tralies er van.

De tralies zijn de manier van denken en de ideeën, de structuur en de systemen. We kunnen doen alsof we er los van zijn, maar het heeft voortdurend invloed op ons handelen.

Wanneer ik er over nadenk kom ik tot de conclusie dat het lastig is om een leven te leven in heiligheid. Sterker nog, de cultuur heeft een hekel aan heilige boontjes. Wanneer we dus leven onder de invloed van de kooi, dan passen we ons gemakkelijk aan wat de tendens binnen de tralies zijn.

Heilig leven

Maar God vraagt ons om heilig te leven. Hij wil graag dat we rechtvaardig, gehoorzaam zijn. Dat lukt ons niet vanuit onszelf. We hebben geloof nodig! We hebben Christus nodig!

Heiligheid is dat we onszelf afscheiden van de wereld en haar zondige aard. Dat we God dienen. De Heer vraagt van ons: weest heilig, want Ik ben Heilig! (1petrus 1:16)

Onheiligheid slipt er zomaar in. De omgeving, de cultuur geeft ons zo veel. Zaken die ons ter beschikking staan kunnen we zo positief ook gebruiken. Bijbel op je smartphone bijvoorbeeld, maar hoe goed bedoeld ook, maar we laten gemakkelijk verleiden tot een avondje Facebook voor we het in de gaten hebben. We willen wel, maar het slipt er zomaar in.

Wereldgezindheid

We trekken naar de wereld waarin we leven. We laten ons zo snel meenemen in Wereldgezindheid, onheiligheid. Hoezo onheiligheid? Wereldgezindheid? We zijn geneigd om onszelf te rechtvaardigen. Om onze eigen weg te gaan en dus te doen wat we zelf willen.

Wanneer we kiezen voor de Wereldgezindheid dan kiezen we voor onszelf en dat is onheilig. Onheilig in de kern: Ik-gericht denken. Dan draait het om: zelf vervulling, genot, eigen invulling.

Satan maakt gebruik van alle middelen om onze gedachten om te zetten naar het Ik-gericht denken. Omdat dit ons afbrengt van de relatie met God. We zien dat al bij Adam gebeuren.sterker nog, de brutaliteit zelfs, satan probeerde zelfs Jezus nog Zijn identiteit aan te spreken om twijfel te zaaien hierin.

De techniek van satan is ongewijzigd. Hij legt voortdurend slimme verschillen op je weg. Hij zegt als het ware is wat je doet nu werkelijk zo slecht? Door op ons in te praten en onze positie in een ander licht te zetten.

Niet meer Ik-gericht!

Toch worden we opgeroepen niet Wereldgezind te worden. Dus niet Ik gericht, maar gelijkvormig aan Christus. (1petrus 1:14, fillipenzen 3:10, 3:21)
Wanneer je weet geroepen te zijn dan weet je ook dat Hij wil dat we heilig leven. (Efeze 3:14,15,17, 1 joh 2:16)

Als ik dit zo onderzoek, lees en bestudeer, dan ben ik geneigd om een weerwoord te geven. Telkens als ik er over nadenk dan komen vragen met “maar” aan het begin.
Maar … Is het dan werkelijk zo slecht om zo af en toe aan je zelf te denken?
Maar … Mag ik dan nooit eens ….?
Maar … Als ik nu eens op eigen wijze wil…?

Maar, is als het ware een weerwoord op wat God van ons vraagt. God zegt: Heb Mij lief boven alles. Ja, maar…. Mag ik wel …?
God wil dat we rein en heilig leven! Ja, maar…is het zo erg als ik toch…?
We zoeken uitvluchten om te leven zoals wij dat willen. Dat is onheilig.

De greep van de cultuur is ook van toepassing op ons christenen. We zijn niet zo’n moeilijke prooi voor wereldgelijkvormigheid en dit denken heeft invloed op hoe we zaken zien en interpreteren.

Waar zijn we op gericht?

Ons denken is vooral gericht op succes bijvoorbeeld en we geloven dat God het goede voor ons wil. Dus geloven we vanuit de cultuur al gauw dat God ons zal geven wat wij denken nodig te hebben.
We zijn vanuit de cultuur erg individualistisch gericht. We willen anderen wel dienen, maar de gedachte is al gauw dat we ook aan onszelf moeten denken.
Vanuit de cultuur is het belangrijk om op een goede manier om te gaan met je geld en goederen. Hierdoor zijn we erg bezig met wat we hebben of willen en hoe we het kunnen vergaren, verdienen, kopen, aanschaffen.
We hebben zo enorm veel keuzemogelijkheden. De keus om zaken wel of niet te doen, te kiezen uit vele mogelijkheden.

Al met alziend we dat we wellicht niet van deze wereld zijn, maar er wel in leven. We zijn niet van de kooi, maar we leven wel achter de gouden tralies. En dus heeft het invloed op ons.
We zien dit ook terug. Veel mensen geloven nog wel, maar hebben geen goed Godsbeeld . Er is volgens hen wel iets, maar hoe dat iets er uit ziet en toepasbaar is in hun leven, daarvan hebben de meesten geen idee. Ze lezen wel af en toe de Bijbel, maar of het het woord van God is, dat weten ze niet zo goed. Het is immers ook een boek door mensen geschreven.
We verdienen geld en houden dat voor onszelf en onze tijd geven we ook niet zomaar vrij. We hebben het immers al zo druk en geld en tijd is dan iets om te genieten.

Al met al zien we dat we heiligheid niet zo belangrijk lijken te vinden. Wat is nu nog werkelijk het verschil tussen gelovigen en ongelovigen. We spreken intern over een relatie met Jezus, maar in hoeverre is onze levensstijl werkelijk anders?

Navolging

De vraag die bij mij opkomt is: hoe kan het nu dat wij als gelovigen ons zo gemakkelijk mee laten nemen qua cultuur maar hoe zouden we de cultuur kunnen beïnvloeden met Christus? Zijn we ahw ongevoelig geworden voor de stem van Gods Geest?

Wanneer we ons bewust worden van het feit dat God wil dat we werkelijk navolgers worden van Jezus en, hier oprecht naar verlangen, dan worden we bevrijd van de tijdsgeest. Oprecht zoeken naar een ander levenstijd dan die van de wereld, betekent anders leven dan de wereld van ons vraagt.

Dan zal het niet meer gaan over wat Ik wil, maar over wat God wil. Dan zal Hij ons leiden naar plaatsen die we niet verwacht hadden en in contact komen met mensen voor wie we iets kunnen betekenen. Heilig leven is als we uitstappen om Zijn leven te leven.Gods wil te doen. Niet om er maatschappelijk beter van te worden, dat zou immers weer de greep van de cultuur zijn, maar om Christus wil. En dat is Gods wil.

De vraag die ik me stel is: wat is de invloed van de cultuur op jouw leven? Hoe probeert satan jouw te misleiden? Waar heeft de wereld greep op jou en heb je Jezus losgelaten? Leef je heilig of onheilig?
Vanuit onszelf lukt het niet, maar we zijn niet van deze wereld. Al leven we een nog in. De waarheid is dat we beïnvloed worden, genade is dat we Zijn Waarheid in ons leven mogen implementeren. Hij wil het in ons en door ons doen.

Moekeménsk en nieuw leven.

Je moeder blijft je moeder voor altijd.

Allerlei gedachten en gevoelens nu net gisteren mijn moeder is overleden. Moekeménsk. Zoals ik haar vaak noemde.

Wat vervelend allemaal zoals het is gelopen de afgelopen dagen. Bha! Plotseling opgenomen, geopereerd, in slaap gebracht en kort gezegd niet meer bijgekomen.

Omdat mijn blogs over echtheid en ontmoeten gaat, leg ik niet uit wat er allemaal exact gebeurd is, maar probeer ik ff bij mijzelf te blijven en hoe ik de dingen ervaar, beleef.

Het domme is dat ik het niet direct verwacht had nu, maar in mijn gedachte was het wel aanwezig. Ik bedoel dat ze zou kunnen overlijden. Eerder al, omdat we onlangs opa en oma zijn geworden en ze niet kon komen.

Eigenlijk ben ik best teleurgesteld dat ze niet meer mijn kleine poppie heeft kunnen zien. Ons meisje zal het niet direct merken, moeder ook niet meer, maar toch.

Ik ben zo trots en had zo graag haar dit geluk willen delen. Te meer omdat ze zelf eigenlijk al lang niet zo lekker in haar vel zat.

Mijn moeder was niet gemakkelijk, jong weduwe geworden. Dat droeg ze soms nog met zich mee. Ongewild wellicht. Maar toch.
Gelukkig heeft ze een goede man getroffen die haar in alles nabij stond op zijn eigen manier. Zo heeft ze met hem ook nog 20 jaar een goed huwelijk gehad. Hij was er trouw voor haar en ons.

Dankbaar ben ik mijn moeder voor mijn opvoeding. De liefde voor mensen, al had dat bij haar wel wat deuken butsen opgelopen. Ik denk dat daardoor ze wat harder geworden was en zichzelf meer buitensloot. Toch wilde ze graag dat mensen Christus leerde kennen, dat droeg ze met zich mee en daar getuigde ze van vroeger uitbundiger, nu ingetogener meer bewust van het feit dat sommige zaken best moeilijk zijn.

Communiceren juist met degene die ze lief had was hierdoor moeilijker geworden. Naar anderen toe was ze mondig en soms wat kort door de bocht. Kwestie van hoe ze zelf is opgevoed, maar ook door de gebeurtenissen en het gevoel van afwijzing wellicht. Ze had soms verwachtingen waaraan niet tijd voldaan kon worden wellicht.

Wat ik zelf heb gemerkt is dat alles wat je doet, waarvoor een mens kiest, maar ook wat je overkomt iets met je doet. Je maakt daarin keuzes en die keuzes neem je mee. Bewust of onbewust. Ook de keus om na mijn vader opnieuw te trouwen is zo’n keuze waardoor er veel verandering kwam.

Ze trouwde een geweldige andere man, maar mijn vader was heel los in zaken, haar nieuwe man daarentegen niet. Niks mis mee, maar iets wat duidelijk anders was. Vroeger was het altijd zuinig zijn, nu was dat juist veel beter geregeld. Ook de omgang met mensen hierdoor heel anders. Mijn vader sleepte moeder mee, nu bleef ze veel meer thuis.

Dat maakte dat ze veranderde in bepaalde zaken. Anders tegen dingen aan ging kijken vanuit ander optiek. Niet per definitie beter of slechter, maar wel iets wat maakte dat ze er zelf soms mee in conflict raakte leek het wel.

Voor mij was het altijd nog ma Velema, maar getrouwd was er toch verandering. Misschien voor haar ook qua verwachtingen en voor mij hetzelfde.

Vroeger van haar geleerd wie Jezus was. Meegenomen en heb altijd gezocht. Gevonden ook en gelukkig weet ik dat ze bij hem is. Ze zal mijn vader koos daar weer ontmoeten.

Erg is het dat mijn stiefvader nu alleen is. We zullen bij hem zijn. Want hij is eigen geworden. Een goede vriend. We weten dat ma bij God is en dat wij steun van Hem mogen verwachten. Hij is er altijd. Hij heeft een plek voor ons. Daar zullen we elkaar ontmoeten.

Voor nu verder met het gewone leven straks weer. Even verdrietig door het afscheid, wat zo snel kwam. Veel te jong wat mij betreft, maar straks weer volop leven gewoon. In de wetenschap dat we elkaar weer zullen zijn bij onze Hemelse Vader. Waar mam zichzelf kan zijn. En wij genieten hier van ons popje. Beetje raar gevoel. Verdriet en blijdschap.

Het nieuwe leven voor ma een een nieuw leven hier bij ons.

Een nieuwe weg of eigen braaksel?

Afgelopen week werd er tijden SLT gesproken over verandering.( SLT De lifestyle training die we aanbieden in samenwerking met oa CHOG.)

Eigenlijk werd gezegd dat wanneer we een pad voortdurend lopen, daar een ingesloten weg is gekomen.

We zijn geneigd om voortdurend dat ingesloten pad te nemen. We kennen het. Het is vertrouwd.

Toch leert Jezus ons een nieuw pad te gaan bewandelen. Een nieuwe weg is smal en we zijn het niet gewend, dus kan het beangstigend zijn.

Toch zullen we ons moeten bekeren van die ouwe weg die ons voortdurend leidt in onze problemen, onze problematiek.

David was een man Gods. Was hij perfect? Zeker niet. Hij maakte in zijn leven een grote fout. Hij sliep niet alleen met Bathseba, zijn buurvrouw, maar ook liet hij haar man vermoorden. Nathan de profeet confronteerde Hem er mee.

Soms hebben we confrontatie nodig in ons leven. Zonder confrontatie blijven we voortdurend dat oude pad bewandelen. Sommige mensen zijn en blijven eigenwijs dat pad bewandelen.

Waarom wordt David nu een man van God genoemd? Omdat David nadat hij geconfronteerd werd zich bekeerde. Hij zei niet zomaar ff sorry maar bad en besprak met God wat niet goed was. Hij bekeerde zich en ging teruggekeerd naar het goede pad.

In de psalmen vraagt hij ( ff vrij vertaald) dat God hem op de eeuwige weg leidt en niet verleidt wordt om een heilloze weg te gaan. Dat is wat we van David kunnen leren om een man of vrouw van God te worden.

Als we echter eigenwijs zijn en doorgaan wat we altijd al deden, dan krijgen we ook wat we altijd al hebben gehad. Nee, we doen eerst iets wat nog leuk was, maar ons steeds meer in de weg gaat staan.

De bijbel is nog scherper daarover in spreuken. Daar staat zijn ouders als: iemand die voortdurend het verkeerde doet en zich daar niet van bekeerd is als een hond die voortdurend terugkeert naar zijn eigen braaksel.

Met andere woorden: als je voortdurend het verkeerde blijft opzoeken en geen berouw toont. Je niet bekeerd, dan keer je terug naar wat je niet wil, waar je kots misselijk van wordt, wat je zelfs ziek van wordt, wat je leven onveranderd laat.

Om herstel te vinden zul je uit moeten stappen. Een nieuw leven starten en het oude achter je laten. Dus loslaten wat je gedaan hebt en een man of vrouw van God worden . Bekeer je van je braaksel. Loop er bij weg en bidt God je om je te behoeden voor de heilige weg, maar ga op de Weg die Jezus Christus is.

Van slaaf naar vrijheid

Heer wat is Uw liefde groot.

U haalt ons uit Egypte waar we vastzitten in slavernij. U maakt ons vrij van datgene wat ons belemmerd. Onze keuzes, onze problemen die we zelf hebben gemaakt of van zaken die anderen ons hebben aangedaan.

Vrijheid is geen gemakkelijke weg. Ze moet bevochten worden. De weg naar vrijheid kan. Lang zijn al lijkt ze in rechte lijn best te doen. We komen van alles tegen onderweg wat ons weerhoudt, wat ons soms zelfs doet verlangen naar oude tijden. Maar onderweg naar vrijheid is er geen ommekeer meer mogelijk. Het verlangen kan niet geleerd worden. We zullen de weg moeten blijven gaan.

De weg naar vrijheid kan men niet zelf bewandelen. Onze eigen inzicht, manieren en mogelijkheden zijn beperkt. Echter indien we op de Weg blijven met Christus dan is de beloning reeds daar. De Weg is niet gemakkelijk, maar de moeite waard. Hij zelf is immers bij ons. Met ons onderweg.

Hij is de voorziener. Geeft wat nodig is. Hij biedt hoop telkens als we op Hem zien dan is daar het licht op ons pad. Hij geeft richting dwars door de woestijn van moeilijkheden naar het land van melk en honing. Hij is onze hoop.

We zullen het nieuwe beloofde land moeten bevechten om vrijheid te gaan ervaren wanneer we aangekomen zijn. Maar de belofte is overwinning en ze staat aan onze kant. God is met ons in Christus Jezus, amen!

Lotte

En dan is ze er. Mijn kleindochter. Wat een zegen. Alsof ze er altijd al was en zo onmisbaar. Prachtig kindje.

Alsof ze er altijd al was? Ik geloof dat het ook zo is. Ze was er al. God had haar al bedacht. Al voor de grondlegging van de wereld. Ergens toen tijd nog niet bestond was de gedachte, het idee er al en wist God dat Hij haar ruimte zou geven om te zijn. En nu is ze daar. Zo klein, zo kwetsbaar.

Ieder onderdeel is uniek. Kleine vingertjes en teentjes. Sabbelgeluidjes. God is goed. Ik mag nu als opa staan kijken. Wonderlijk hoe bijzonder. Je kinderen geboren zien worden is bijzonder, maar dat jouw kinderen ook weer kinderen mogen ontvangen is zo’n zegenrijke belevenis.

Een nieuwe generatie. Nieuw mens. Nu nog klein, maar al zo aanwezig. In ons hart, ons leven zo klein, maar zo’n grote plek al ingenomen. Ik dank God voor dit wonder van leven. Dat haar leven tot zegen zal zijn voor velen. Voor ouders, grootouders, broertjes en zusjes wellicht.

Ik bid dat ze Hem zal kennen die haar bedacht en bewaard heeft tot dit moment.

Prioriteit stellen

Jezus roept ons op om Zijn Weg te gaan. We zien in de brieven is van Paulus hoe deze de toenmalige wereld in gaat en alles aangrijpt om het evangelie te verkondigen. Ook Petrus ging tot het uiterste en moest het met de dood bekopen. Het uiterste dus.

Hoeveel mensen zijn er tegenwoordig die tot het uiterste willen gaan voor het evangelie? Wie gaat de Weg met Christus tot het uiterste?

Ik hoorde ooit van iemand dat je prioriteiten moet stellen en dat was na aanleiding van werkzaamheden om anderen te helpen, uit te kunnen delen van Gods Evangelie. Ze vertelden dat het gezin onze eerste prioriteit was. Immers dit was ons door God gegeven.

Ik geloof echter dat niet ons gezin de eerste prioriteit is voor een christen. Ik geloof dat God onze eerste prioriteit is en de ander de daarop volgende wat even belangrijk is als we zelf zijn. Er is geen gradatie. Het gaat om Gids liefde en de verkondiging er van in alles wat we doen.

Weet je niet voor niets geeft God ons in Christus gaven en talenten. Niet om ze slechts binnen je gezin te gebruiken. Ook niet om je werk te doen en je gezin te onderhouden en dan in je vrije tijd ergens in een kerkgebouw je te bewegen waar enkel gelovigen zijn.

Ik geloof dat God ons uitrust om de wereld in te gaan om uit te delen. Tijdens dat wat we doen op de zondag in de kerk, maar ook op ons werk, in onze relaties. Dus in alles. Dat houdt niet op bij de prioriteiten van gezin. Voor mij is het het Leven. Christus is het Leven om uit te delen in alle aspecten.

Klinkt wel lekker als we zeggen in een bepaald gebied de prio geven. Echter daarmee beperken we onszelf. God laat zich niet beperken natuurlijk en gaat Zijn gang. Echter wanneer we Hem ruimte geven in alles is er ruimte om te ontwikkelen, te delen.

Ik geloof dat we onszelf veelal beperken door bepaalde prio te geven. Als we zeggen dat ons gezin prio heeft dan is alles er naast of wat het niet is minder belangrijk. Dus ook minder de moeite waard en krijgt dus minder aandacht.

Ik geloof echter dat ieder mens de moeite waard is om te ontmoeten en prioriteit te geven in Christus. De vraag is echter waar ligt de grens? Ik denk in het uiterste. Jezus ging tot het uiterste. De eerste martelaar werd gestenigd voor waar Hij in geloofde. Velen werden vermoord, gevangen gezet, gemarteld,… Ze gingen tot het uiterste.

Ben jij bereid tot het uiterste te gaan? Dit is de vraag die ik me stel en wat houdt dat dan in? Dat ik als martelaar sterf? Dat ik gevangen gezet wordt? Of dat ik die wat ik kan om uit te delen. Alle inzet en tijd geef wat ik heb. Ik weet me geroepen en heb gaven gehad om van uit te delen. Niet slechts van 8 tot 16 uur of enkel in het weekend .

Misschien vindt je me raar met deze woorden. Natuurlijk moet er rust zijn en momenten van bezinning. Maar de vraag is: wat doe je als er zich kansen aanbieden om uit te delen? Doe je dat dan of laat je ze liggen omdat je ff andere prio’s hebt?

Ik vindt het allemaal best lastig soms, maar door te kiezen voor God geeft Hij ook de uitweg wanneer het buiten onze mogelijkheden valt. Ja toch? Of compleet oneens met me?

– god ontdekken in de ander –

%d bloggers liken dit: