In stilte ontvangen

Soms wordt een mens even stil gezet. Dat kan een specifiek moment zijn in je leven. Sommige momenten hebben een impact. Een geboorte, een begravenis, een ander specifiek moment, maar soms zijn dat momenten die je raken. Momenten die je nog niet ziet, maar die heel specifiek worden omdat het veranderende momenten zijn in jouw eigen leven op dat moment.

Deze week werd ik bepaald bij de gedachten van een mens. Mijn eigen gedachten. Wat bepaald mijn gedachten? Beter gezegd wie bepaald mijn gedachten? Zijn dat bepaalde ervaringen, gebeurtenissen, wat mensen zeggen of wat ik zelf vindt in bepaalde situaties?

Ik geloof dat mijn gedachten aan allerlei zaken onderhevig zijn en daarmee mijn gevoelens beïnvloeden en daarmee hoe ik op zaken reageer. Mijn gedachten zijn te klein heb ik gemerkt. Te klein, ik bedoel dan, hoe ik over mij zelf denk.

God heeft geweldige plannen met mij, met jou. Hij denkt niet te klein. Hij ziet geen potentie, maar heeft potentie in ons gelegd. Een wezenlijk verschil. Het zien van of het hebben van. Je bent dus bijzonder. Wij zijn bijzonder gemaakt door Hem en dus als wij potentieel hebben, waarom denken we dan zo klein over onszelf?

Jozua ging het beloofde land in met 11 andere gasten. Dit volgens Gods opdracht. Maar toen ze terugkwamen hadden 10 van de 12 negatieve gedachten. Ze zagen allemaal onmogelijkheden. Reuzen die hen zouden verslaan. Ze dachten te klein. Ze vergaten de potentie die er in hen was. Ze waren immers in Gods opdracht er op uit gestuurd. Zou God hen met de opdracht ook niet de mogelijkheden geven?

Het is gemakkelijk om uit te gaan van mislukken. Logisch omdat wij zelf in eigen kracht niet zoveel potentie hebben. Al onze gedachten worden ons ingefluisterd door onze ervaringen, teleurstellingen , falen, stemmen uit het verleden, stemmen van mensen, van wat en wie dan ook. Ik geloof dat satan deze stremmen gebruikt ons te ontmoedigen en te ontkennen welk een potentieel we hebben in Christus.

De stem van negativiteit is vaak het tienvoudige van wat God ons te zeggen heeft. Het brengt ons soms in verwarring, maar wanneer we Gods Woord in ons opnemen zullen we groeien in geloof. In geloof in wie je mag zijn in Hem. Gods woord staat vast en is onveranderlijk. Alle andere stemmen zijn tegengesteld afwijkend en voortdurend ons potentieel onderdrukkend en ontkennend, maar God wil dat we zullen leven in Zijn kracht.

Gods kracht is niet krachteloos in ons. Zijn gedachten over ons zijn bijzonder. Hij kent ons, maar Hij weet ook met welk een kracht Hij ons wil voorzien. Hij gaf Zijn Zoon om de kracht van Leven te geven ipv de kracht van overleven. In Christus mogen we in zwakheid groeien en ontdekken dat we daarin juist sterk zijn. Laten we onze gedachten vullen met Zijn waarheid.

Goed om zo nu en dan ff stil gezet te worden of bewust ff stil te gaan staan en ons bewust te worden van wie we mogen zijn in Hem.

Dromen onderweg

We kunnen dromen dromen en zelfs inzetten om deze te behalen, maar toch de plank totaal misslaan.

Dit blog is een vervolg op de blogs hiervoor. Misschien handig die ook te lezen om dit blog ook in de context te lezen.

Jozef had dromen en wist ook dat dromen betekenis hebben. Gezien het uitleggen van enkele dromen verder op in zijn geschiedenis.

Soms kunnen we vanuit eigen inzet, eigen motivatie van alles op poten zetten wat je gaat zien als je droom, waarvan je denkt dat het de vervulling zal zijn van je verlangen, maar dan toch net niet. Of misschien totaal niet.

Er zijn veel hedendaagse goeroes, meestal niet met die titel, die je willen voorspiegelen hoe je je droom kunt vinden, wat te doen en vaak weten ze ook door te dringen in je gedachten en gevoelens die maken dat je gaat bewegen op die gedachten.

Ik geloof dat je je dromen helder kunt krijgen door ze te onderzoeken, maar dat wil nog niet zeggen dat je dit ook zult gaan ervaren.

Gods plan met je leven is: het behalen van de droom die hij in je gelegd heeft. Het heeft alles te maken met wie God is, wie jij bent en je relatie met anderen tegelijk zoeken mensen het daar meestal niet direct in.

In de huidige maatschappij wordt ons geleerd dat dromen geweldig is, maar er moet ook brood op de plank komen. Zo zoeken we dromen en vermengen we deze al gauw met wat de maatschappij van ons vraagt.

Wanneer we echter Gods plan volgen begint dat met in eerste instantie met een verlangen. Dat verlangen is er en kan je activeren. De vraag is hoe je dat doet. Veel mensen hebben daar prachtige,soms bijbelse, verhalen over.

Ik zelf kan zeggen dat mijn dromen groeien naarmate ik onderweg ben met God om zijn droom in mij te laten verwezenlijken. Dit vraagt geen brood op de plank, maar vraagt om navolging van zijn woord. Sommige momenten dacht ik geld nodig te hebben, maar God liet me zien dat hij voorziet. Niet dat we niet moeten werken. Het ging niet allemaal voor de wind en het was niet altijd gemakkelijk.

Gods plan is telkens weer uit de boot stappen. Opstasn terwijl je eigenlijk niet weet hoe te lopen.je ogen richten op iets wat je eigenlijk niet kunt zien. Je hart openen waar het pijn doet. God drukt op knopjes die soms de gevoelige snaar raken. Dat willen we vaak liever niet op dat moment. Achteraf zien we de vrucht van gehoorzaamheid.

Ik besef me dat ik soms de dromen in de weg gestaan heb door mijn eigen weg te kiezen boven die van God . Maar ik geloof ook dat het hoort bij het proces van navolging. Leren te luisteren naar Gods stem in ons. Ik wil ne daar voor openstellen. En jij?

Dromen zonder bedrog

God schiep de mens naar Zijn beeld. God had een droom, een verlangen. God wilde dat verlangen vorm geven. Zo schiep hij de mens met als hemzelf. Hij creëerde hen met het verlangen naar relatie, naar echtheid, naar geborgenheid, naar hemzelf.

Onze diepste dromen gaan voorbij aan het aardse , het fysieke, het enkel op jezelf gericht zijn. Mooi om te weten dat God ons liefheeft en gewild heeft , bedacht en ons Zijn zegen wil geven. Dat is een deel van de droom, een groot deel, maar Hij wilde dat we voor altijd en eeuwig bij Hem zouden verblijven.

Ik geloof dat als het gaat om de wezenlijke verlangens van de mens, het drieledig is. Wanneer we werkelijk uitstappen in de droom die God op ons gelegd heeft, heeft dit effect op het persoonlijke leven, op het leven van anderen en zal God daardoor geëerd worden.

Het is nooit Gods bedoeling geweest om voor ons zelf te leven. Daarom schiep iemand naast ons en werd de mens talrijk. Samen is beter dan alleen zegt de Bijbel ons. En het mooie is dat God ons kent van voor de geboorte, zelfs van voor de grondlegging van de wereld en dus ook weet wat goed voor ons en Hij verlangt naar ons en Hij legt vanuit zijn eigen verlangen ook iets geweldigs in ons.

Veel mensen blijven zoeken, durven of willen zich niet overgeven aan die specifieke droom voor hun leven. Misschien omdat ze beseffen dat ze niet zelf de touwtjes in handen hebben. Immers als de droom al in ons geprent is dan betekent dat dat er een bestemming is en dat daaraan ook bepaalde aspecten zitten waarmee ze moeite hebben en dus ontkennen ze hun droom soms, hun geloof, hun God en daarmee hun leven zoals het is bedoeld.

Wat is het leven waardevol, maar wat kan ze intens waardevol zijn wanneer God er werkelijk toegelaten word. Ik bedoel dat wanneer er zijn weg, zijn leven toelaten wordt het net als in Jozefs geval niet altijd gemakkelijker. Soms zit je in de put, of je zit vast in de problemen van het leven, je wordt in de steek gelaten verraden , afgewezen, teleurgesteld door mensen en het is dan soms ook zo enorm donker misschien.

Misschien herken je er iets van als ik dit zo een beetje schets. Of misschien herken je er niets van en hebt je eigen geschiedenis. De vraag is echter of je bereid bent om Gods weg te gaan. Dit is nog wel vrij gemakkelijk als ik het zo zeg. Ben je bereid de weg te gaan, niet zomaar , maar ben je bereidt de weg van God te gaan tot het uiterste?

Ik vindt dat het een lastige vraag. Hoever gaan we om de droom van God voor ons leven werkelijk te doen uitkomen? Het lukt ons niet volledig. We zijn namelijk niet in staat om vanuit onszelf tot ons doel te komen. Prachtig is het te weten dat Jezus juist daarvoor gekomen is. Drieledig. Hij kwam om zichzelf kenbaar te maken, om God zichtbaar te maken en de Geest om Hem in ons zichtbaar te maken.

Ik vindt het bijzonder hoe Godsplan, zijn droom en verlangen in Christus, in ons werkelijkheid is geworden. Het is geen egocentrisch gedoe van God ter ere van Hem zelf allemaal, maar om de liefde onderling. Ik hoor weleens dat alles om God draait. Enerzijds een soort van waarheid, maar de diepste Waarheid is vele malen groter dan wij ook maar kunnen beseffen. Het draait om De liefde van ons naar Hem en van Hem naar ons en van ons naar elkaar. Daar had God werkelijk alles voor over.

Een geweldige God hebben we als we dit gaan beseffen.

Geroepen in je dromen?

Ik zit nog wat na te denken, te overdenken over dromen. In mijn vorige blog reeds iets geschreven. Iets over Jozef en zijn dromen en hoe God ook een droom aan ons gegeven heeft. Misschien dat je het nog niet ontdekt had of dat je denkt dat je droom nooit werkelijkheid zou kunnen worden.

Ik geloof dat we God mogen vragen onze droom, de roeping van God op ons leven aan ons te openbaren. Soms heb je misschien wel de droom,.maar ken je niet de juiste weg. Soms ken je misschien de droom nog niet en is er onderzoek nodig naar je diepste verlangens van en naar wie je bent.

Wanneer we onze droom ontdekken en God die ze ons geeft, dan komen we er achter dat die droom, dat verlangen er niet zomaar is. Het verlangen heeft een bedding, gebeurtenissen in je leven tot nu toe staan in het teken van je roeping, de droom voor je leven.

Dromen zijn geen illusies in deze. God wil je dromen waarmaken. Hij wil dat je tot je bestemming komt. Dus je helpen , als je Hem laat. Je droom is geen mooi vooruitzicht in het roze en in wolken gehuld, maar je droom is werkelijkheid die nog moet groeien.

Durf je het aan tot je bestemming te komen?of ga je je droom negeren. Er niet over nadenken. Doen alsof ze niet bestaat. Leef je je leven zoals je denkt dat het moet. Naar de verwachtingen van anderen wellicht? Of ga je leven vanuit geloof. Wetende dat God er voor je is en Hij het is die iets bijzonders in je gelegd heeft?

Veel mensen weten hun dromen, maar gaan hun eigen weg. Ze zien het als onbereikbaar. Ze zijn ongelovig. Anderen willen wel hun dromen, maar zijn bang om uit te stappen waardoor ze leven in middelmatigheid. Dat is leven zonder God. Durf jij uit te stappen om de droom van je leven, de droom die door God in je is gelegd te gaan leven? Leven in Waarheid , ten volle?

Dromen en bestemming

Ik lees het verhaal van Jozef. Genesis 37. Ik lees hoe hij als jongen dromen had. Hoe hij door zijn vader een jas geschonken had gekregen. Hoe zijn broers hem in een put gooiden en verkochten.

Jozef zoon van Jakob. Een dromer. Misschien niet handig om zijn dromen zo onbevangen te delen met zijn broers.
En Jakob had ook dromen vermoed ik. Hij plaatste Jozef op een voetstuk tav de andere jongens.

Als je de geschiedenis rondom Jozef doorloopt, dan zie je dat Jozef alles verloor, maar niet zijn dromen. Dat was voor Jakob anders. De dood maakt dromen eindig. Daar stopt het.

Ik moest ff denken aan mijn eigen dromen, mijn verlangens. Waar zijn ze? Wat zijn ze? Zijn ze werkelijkheid geworden? Of moeten ze dat nog worden? Gewoon erover gedacht.

Ik heb dromen. Nog steeds. Soms droom ik over zaken die misschien niet zo van belang zijn. De vluchtige tijdelijke wensen van het moment. Naar ik heb ook dromen waarvan ik weet dat ze in me zijn gelegd door God. Dromen om er te zijn voor mensen in nood. Ik droom van een gemeenschap van kwetsbare mensen die vanuit de gemeenschap zelfstandig kunnen leven en werken. Daarbij horen allerlei zaken waarover ik later nog wel eens wil vertellen misschien.

Maar ik geloof dat ieder mens dromen heeft. Die dromen heb je misschien nog nooit woorden gegeven zoals Jozef dat wel deed. Misschien heb je je dromen nooit durven uitspreken, maar ergens diep in je liggen de dromen, verlangens die God de schepper in je heeft gelegd.

Ik geloof dat wanneer er op zoek gaan naar die dromen we God zullen tegenkomen. De vraag is alleen hoe en waar. Jozef zat in de put. Dacht te zullen sterven en toch kwam hij er uit. Toevallig? Dacht het niet.hij kwam. Uiteindelijk in Egypte en als je het verhaal kent weet je dat hij onderkoning van Egypte werd. Zijn droom werd werkelijkheid.

Soms is er een putervaring nodig om op je bestemming te komen. Het negeren van je droom maakt dat je blijft zitten waar je zit.dat je het maar laat zoals het is. De vraag is of dat mogelijk is. Want waar wij blijven zitten is God nog altijd in beweging. Hij w met je dwars door de omstandigheden heen.

Hij was met Jozef en wil met jou gaan. Misschien in je moeilijke omstandigheden. Daar waar het donker is geworden en het lijkt alsof je niet gehoord of gezien wordt. Door zijn wil te doen, goede keuzes te blijven maken. Te luisteren naar de stem van God in ons. De droom van je leven te onderzoeken en te ontdekken kom je daar waar je geroepen bent.

Gelovig onderzoek

Wat geloven we werkelijk? Een vraag die gemakkelijk te stellen is, maar moeilijk te beantwoorden soms. Ik ben er van overtuigd dat veel mensen niet goed weten wat te geloven. Wat is nu immers de waarheid en wat niet?

Als christen is het natuurlijk allemaal cliché te benaderen met vrome woorden, maar de vraag is niet gesteld om een goed of fout antwoord te krijgen. Immers je kan de waarheid spreken en van daaruit toch in een leugen leven.

Veel mensen zeggen bepaalde zaken te geloven, maar handelen er totaal niet naar.
Een voorbeeld: veel christenen zeggen; Christus heeft ons vrijgekocht, we zijn vrij! Echter: we zien dat wat mensen zeggen niet klopt met de werkelijkheid, in het dagelijkse leven lopen ze of altijd rond met allerlei issues die ze in de greep houden. Allerlei problemen, gedachten, verslavingen, gedrag laten andere zaken zien dan waar ze zeggen in te geloven.

Wat ik ook tegengekomen ben is mensen die zeggen te geloven, maar doen dat zoals ze zeggen op hun eigen manier. Dat kan ik. Variaties nogal verschillen. Maar het komt veelal hier op neer: ze geloven dat wat ze willen geloven. Eigenlijk is niet God, geloof, Christus, de Bijbel, bekering het uitgangspunt, maar hun eigen mening over allerlei zaken. Een voorbeeld: ik ben gelovig, ik doe veel goeds. Dus ik kom heus wel in de hemel.

Is het niet zo dat de meeste mensen,dat is inclusief christen nauwelijks nog Gods woord kennen? En wat ze dan wel kennen wordt dan gebruikt om hun eigen gevoel en gedachten te bevestigen. Ff een tekst om hun eigen gelijk te benadrukken.

Ik zeg geen zaken hier die ik niet zelf ooit ook gedaan heb of soms zelf nog doe. Ook niet om ergens te zeggen dat jij of anderen het allemaal fout doen. Ik spreek hier met je over via dit blog om duidelijk te maken dat we, gelovig of niet, gemakkelijk zaken interpreteren als waar zonder te weten waar het werkelijk over gaat. Christen doen dat nog vaak met een vrome uitspraak of bijbeltekst er achteraan.

Het mag duidelijk zijn: dat waar we werkelijk in geloven is zichtbaar in ons leven. Dus ook waar we niet in geloven is zichtbaar. Ik probeer door transparantie te zoeken zichtbaar te maken dat ik net als jij op zoek ben naar antwoorden op sommige vragen. Anderen hebben misschien iets andere vragen. Toch zal het uiteindelijk hier op neer komen, zonder zoeken zullen we ze niet zonder meer vinden.

Afgaan op gevoel, blijven denken in dezelfde circels blijft dezelfde antwoorden geven. Soms zul je om echte antwoorden te krijgen, oprecht moeten zoeken. Buiten de kaders van de vrome cliché’s, buiten je eigen overtuigingen, die je vanwege allerlei zaken. In je leven hebt vastgelegd, om.

Ik heb voor mijzelf de Waarheid gevonden in Christus. Dat betekent niet dat ik nu alles weet. Zeker niet. Ik heb meer vragen dan ooit. Toch geloof ik in alle waarachtigheid dat er niets is wat me meer houvast geeft als Hij.

Ik heb gezocht, gevochten, en ben het zo oneens geweest met God over zaken,…
Toch is er nooit iemand geweest die me beter kent dan Hij. Die me confronteerde met mijzelf, mijn pijn en teleurstellingen, maar die me tegelijk de vreugde van bevrijding heeft doen kennen in Hem.

Hmm… Misschien toch weer stukje vroom cliché. Maar om Hem te kennen zullen we Hem moeten zoeken. Met Hem in gesprek moeten geraken. Voor mij is het levenveranderend geweest en is het dat nog altijd. Het is een weg. De Weg.

IK BEN, maar wie ben ik?

Lezen: Exodus 3

Mozes , wie was hij eigenlijk nog? Hij weide de schapen voor zijn schoonvader, maar liep hij niet rond met dezelfde vragen als wij? Wie ben ik nu eigenlijk? Jood of Egyptenaar? Rijk of arm? Prins of herder? Geschikt of ongeschikt? Leider of loser?

Maar God grijpt in en maakt zichzelf bekend als IK BEN! Hij laat Mozes de schoenen uitdoen en zegt ahw IK BEN heilig!

Even later introduceert God zichzelf ahw nog ff. IK BEN de God van je vader, de God van Abram, izak en Jakob.

Nu zou Mozes het toch moeten weten, niet dan? Maar toen hij een opdracht kreeg vroeg hij toch nog maar even aan God wat hij nu moest zeggen over wie God nu werkelijk was.

God antwoord Hem en zegt ahw: IK BEN! Ik weet wie ik ben. Ik ben die ik ben!

Uiteindelijk kom ik persoonlijk uit bij de vraag: God is IK BEN, maar wie ben ik!

Ben ik mijn verleden, of de keuzes die ik heb gemaakt? Ben ik mijn gedachten of er ik voel? Ben ik wat anderen van me vinden of wat ik heb gepresteerd of juist niet? Ben ik geschikt of ongeschikt?

Weet je? Vanuit onszelf zijn er niet geschikt maar als we geloven dat God ons lief heeft en dat hij ons gemaakt heeft en er voor ons wil zijn dan is dat een enorme doorbraak in ons leven. Dat is vitamine G3.

GELIEFD, GEWILD, GEZEGEND!

Wat er ook gebeurt is en welke woorden er zijn uitgesproken over ons leven, ze worden krachteloos als we weten geliefd te zijn, gewild en gezegend.

Immers als God ons gewild heeft dan zijn we dus de moeite waard. Als God ons liefheeft, hoe zouden we dan een hekel kunnen hebben aan onszelf. Als Hij ons zevende, hoe zouden alle gebeurtenissen in ons leven dan waardeloos kunnen zijn?

God veranderd mensen. Zijn liefde duurt voor eeuwig!

Ongecompliceerd leven.

Voor veel mensen is het leven enorm gecompliceerd. En vanuit persoonlijke ervaringen snap ik dat ook wel. Man,wat kan je vollopen met allerlei shit wat je niet nodig hebt, waar je in wezen niet op zit te wachten en wat je langzaam doet vastlopen,geestelijk dichtslippen.

Het leven van vandaag is onnodig gecompliceerd geworden en we doen er allemaal aan mee. We moeten van alles. Een goede carrière, veel verdienen, auto, mobiel, goede opleiding, uitgaan , om onze gezondheid denken, voor de kinderen zorgen en onze relaties onderhouden, werken aan onszelf, etc…

De vraag is echter of we dit ook echt allemaal nodig hebben. Je zult misschien gelijk zeggen dat dit niet zo is natuurlijk, maar denk eens na, als je daar zin in hebt en tijd aan wil bedteden, wat je zo allemaal werkelijk moet.

Moeten is een breed begrip. Want om te leven heb je niet zo veel nodig. Water en wat te eten is nodig, maar voor de rest ? Ik bedoel niet dat andere zaken er niet toe doen hoor. Maar is het niet zo dat veel mensen,misschien wel de meeste, voortdurend bezig zijn met datgene waarvan ze vinden dat het allemaal moet, maar die in wezen niet echt belangrijk zijn.

Loopt de huidige maatschappij niet vast vanwege de druk die men elkaar onderling oplegt? Iedereen moet een telefoon en over zit men op dat ding te kijken. Ik zelf doe daar ook aan mee. We lopen vol met alleen pulp aan informatie.

Je denkt natuurlijk dat het wel meevalt, maar wat kijk je nu werkelijk voor goeds? Soms zitten we als familie op de bank met ieders een eigen telefoon en praten via app met anderen die we nauwelijks kennen, naar zouden veel beter tijd kunnen besteden aan elkaar, aan onze kinderen.

Of denk eens aan werk, ik spiegel hiermee ook mijzelf. Vroeger was vader aan het werk en moeder runde de huishouding. Ik zeg niet dat we daar weer naar terug moeten , maar er was tijd om de kinderen na school op te vangen met kopje thee.

Ik weet niet hoe het bij een ieder van jullie gaat, maar mijn leven is best druk soms. Ik hou van mijn werk en doe ook best veel. Maar ook vrouwen werken en richten zich op een carrière. Iig willen beide partijen een goede baan en het liefst nog wat verdienen ook.

In onze gedachten moet dat ook natuurlijk, want je wil niet beste voor je kinderen. Ja toch? Je wil zeggen wat ze nodig hebben? En er is wat nodig tegenwoordig. Computers, telefoons, etc. . De eisen worden hoger…

Dit zijn slechts aantal zaken die ik genoemd heb, maar er zijn nog veel meer te noemen. Waar is de grens? Wat kan de maatschappij nog hebben aan mensen die sociaal via media de wereld bestormen , maar die persoonlijk in een sociaal isolement leven? Wat als werk een hogere prio heeft gekregen vanwege de druk qua prestatie dan het welbevinden van je kinderen qua aandacht etc..?

De wereld lijkt gecompliceerd geworden en ik kom veel mensen tegen die daarin vastgelopen zijn. Die het nodig hadden te vluchten in het gebruik van middelen of uit huis om te zoeken naar wat waardevol is in het leven. De werkelijkheid was schijnbaar niet dragelijk of onbevredigend geworden.

Hierdoor is er schade en nog meer complexiteit ontstaan in het leven en de woorden die daaruit naar hen toegekomen zijn maakt het nog complexer. Wie ben ik nu dan nog? Dat is zo’n vraag die men zich stelt.

Ik geloof dat we de wereld anders kunnen benaderen. Minder complex. Wat zou het wat zijn als we gewoon zouden doen wat nodig was. Leven om te leven. Onszelf laten zien voor wat waard zijn. Gewoon gesprek over wie we werkelijk zijn. Onze gevoelens en gedachten delen face tot face. Ik bedoel ouderwets in gesprek met elkaar op de bank of aan tafel.

Niet geld of carrière is het uitgangspunt maar de ander als persoon. Normen en waarden vanuit relatie gezien. Ik geloof dat het kan als we bereid zijn los te laten van de complexe zaken die men ons wil opleggen. Men zijn we dan zelf en de dingen die we elkaar opleggen. We hebben elkaar nodig. Tijd om elkaar aan te moedigen , te ondersteunen, lief te hebben.

Mooi als we daarbij duidelijkheid hebben qua normen en waarden, maar vooral ook relatie met waarde. Dat we weten geliefd te zijn en dat we gewild zijn. Dat we zegen mogen ervaren in ons leven en daar tijd aan mogen besteden. God heeft ons lief en gewild. Heeft ons gezegend met meer dan wat we nodig hebben. Waarom dus die fixatie op datgene wat we allemaal niet nodig hebben? Volgens mij kan het minder complex. 😉

Onoprecht of flapuit..

Ik krijg regelmatig te horen dat ik nogal een flapuit ben. Te krachtig in mijn bewoordingen en de dingen die ik zeg nogal benadruk door ze kracht bij te zetten qua geluid. Daar kan niet iedereen mee omgaan en dat mogen ze ook vinden wat mij betreft.

Ik zelf kan moeilijk omgaan met mensen die niet gewoon durven zeggen wat ze denken en voortdurend hun woorden aan het inpakken zijn met verontschuldigingen of door net te doen alsof er niets aan de hand is.

Ik bemerk dat er mensen zijn die zich verschuilen achter bepaalde woordkeuze en daarmee eig rnlijkniet zeggen wat ze eigenlijk bedoelen,denken, voelen of ervaren. Anderen zwijgen gewoon de boel dood . ze vinden dat de ander het verkeerd doet of omdat ze gewoon schijt hebben aan wat je zegt, doet of denkt. ze gaan de discussie niet aan omdat ze bij voorbaat het conflict of de situatie vermijden.

Iedereen heeft zo zijn maniertjes, maar iemand die zaken wat sneller uitspreekt krijgt vaak ook van alles over zich heen. Ik denk aan Petrus bijvoorbeeld. Hij was niet zachtzinnig in zijn uitlatingen, maar hiervoor werd hij ook regelmatig op de vingers getikt.

Toch zie je dat de flapuit juist de rol krijgt die hem wat mij betreft toekomt. Je kan niet open en oprecht zijn door zaken niet te benoemen zoals ze zijn. Ik bedoel niet dat het hard gezegd moet worden, maar veel mensen willen iets vertellen, maar zijn eigenlijk vooral ook bezig met zichzelf te presenteren en zijn dan bang dat ze buiten de boot gaan vallen of zo.

Echter, ik ben er van overtuigd dat het negeren van mensen of niet communiceren maakt dat je niet helder bent en daarmee juist schade berokkend. Je zwijgt misschien tov de ander die juist jouw steun nodig had gehad wellicht. Of je had gewoon je mening moeten verkondigen. Laten zien waar je voor staat Het gaat er niet om dat iemand gelijk heeft, maar veelal vaak gewoon om het gesprek.

Tegenwoordig is er vaak meer gesprek op de app naar wie dan ook, maar het gesprek of de knuffel die men zelf of juist de ander nodig heeft wordt genegeerd. Hoe oprecht zijn we betrokken bij de ander? Het is maar waar je tijd aan besteed toch?

Alles voor de Allerhoogste.

Ken je het lied; what if I gave evrything? Je moet het maar ff luisteren en/of bekijken. Sprak me aan vandaag. Ken het al wat langer hoor, maar vandaag in de lijn met preek van Karim Landoulsi over generaties sprak het me dubbel aan.

De vraag die ik me stel is niet zo zeer of ik wel echt gelovig ben en Jezus wil volgen. Dat zijn er zo velen. Ik zit op dit moment bij de opbouwweek van opwekking. Daar zijn mensen die hard werken voor God en kerk, maar wat nu als ik minder hard zou werken, maar veel meer bewust zou zijn wat te doen in Jezus’ naam?

Weet je wellicht is het effect groter en dieper. In weken als deze kom je in contact met mannen en vrouwen op een ander level. In de normale setting is het vaak zo druk, te weinig tijd voor waar het werkelijk om gaat. Iedereen snapt het hoor. Ze kennen mijn passie voor mensen en het dienen van God, maar…

Wat nu als het daaraan voorbij zou gaan? Wat nu als we dieper zouden gaan in Zijn rust. Minder werken vanuit dat wat allemaal moet, maar meer vanuit wat onze verantwoordelijkheid is? Dan is het de vraag wat die verantwoordelijkheid is.

Ik geloof dat Karim het ongeveer zo bedoelde in zijn preek vanochtend: het is niet zo zeer belangrijk wat we zeggen, maar veel meer dat wat we zeggen en wat we doen met elkaar in overeenstemming is. Dat we niet laten zien wat anderen willen zien, maar dat we laten zien wie we werkelijk zijn.

Ik geloof dat dat ook is wat Jezus duidelijk wilde maken. Doen wat de Vader ons te doen geeft ongeacht de consequenties. Jezus deed wat God Hem zei. Hij volvoerde de opdracht die ze samen hadden bedacht en uitgewerkt vanaf het begin. Hij was met Zijn Vader hierover in gesprek, luisterde naar de Geest en had zo zijn eigen emoties, vragen en gedachten.

Misschien theologisch verder te onderbouwen, maar ik zie Jezus als het ware voor me die Zijn Vaders nabijheid verliet om in onze nabijheid te zijn op een manier die ongekend is. God die mens werd en deed wat moest gebeuren en toch niet zomaar een stil op de horizon zetten en in rechte lijn er op af ging, maar die juist in liefde en waarheid wandelde en ons meenam op weg naar en in relatie met de Vader, zichzelf en uiteindelijk met de Heilige Geest ook.

Jezus deed niet zomaar wat. Nam tijd in alle drukte. Bleef attent en aanspreekbaar, vergat de zijnen niet. Zelfs niet toen ze Hem vergaten, verloochenden.

Ik heb verschillende rollen. Ik ben echtgenoot, vader, opa, vriend, werknemer, begeleider, werkgever, christen, etc… Rollen die ik soms gekozen heb en soms ben je het zomaar. Hoe doe je dat? Ik wil er zijn voor de mensen om me heen. De vraag is hoe? Soms is het erg druk in mijn leven en kies ik er voor om door te werken en de dingen te doen die moeten gebeuren. Toch wil ik de tijd nemen om bewust voorbij de drukte te kijken en Gids rust in te gaan om van daaruit prioriteiten te stellen. WWJD

Ik verlang er naar, niet zo zeer de beste , de hardste erkende persoon te zijn die ik maar kan zijn, maar verlang er naar de vader te zijn die zijn kinderen heeft laten zien dat juist Jezus het belangrijkste is in het leven en wil daarvan delen. Ik verlang er naar dat mensen,vrienden en bekenden, familieleden, cliënten en werknemers in mij iets van Christus herkennen. Dat is mijn verlangen.

%d bloggers liken dit: