In normale omstandigheden ben ik verantwoordelijk .

Niet in abnormale.Wanneer we dus normaal kunnen functioneren in onafhankelijkheid, zijn we ook verantwoordelijk voor hen die in abnormale afhankelijke omstandigheden verkeren.

Ieder mens is uniek en een  op zichzelf staand individu. Daar hoort onafhankelijkheid als zodanig bij. Dat is een belangrijk gegeven wat mij betreft als het gaat om een kwalitatief leven op niveau.

Toch is het de vraag wie werkelijk onafhankelijk is.  We hebben bepaalde onafhankelijkheid tov bijvoorbeeld iemand anders of tov bepaalfe situaties, maar tov anderen of situaties die anders zijn zullen we tot het besef komen dat er een bepaalde mate van afhankelijkheid is en we dus de ander nodig hebben.

Soms zal de gedachte zich opwerpen dat de ander faalt en/of er niet toe doet vanwege zijn afhankelijkheid.


Anderzijds als we eerlijk durven kijken naar onszelf dan zegt dat dat we zelf er niet toe zouden doen. Dat er in wezen geen mens is die deugd en dus is het leven een opsomming van zaken die een bepaald causaal verband hebben.

Wanneer we echter durven inzien dat we allen ergens afhankelijk zijn en elkaar nodig hebben is dat groei op relationeel niveau. Dit is van belang om persoonlijk verder te groeien en daarmee kunnen we ook de ander weer op weg helpen die dat zelf niet lukt.

Afhankelijkheid vraagt om kwetsbaarheid.


Ieder mens zal op een bepaald moment moeten toegeven aan zijn of haar eigen kwetsbaarheid. Je kunt een sterke persoonlijkheid of individu zijn, maar je kunt ziek worden, uiteindelijk zelfs op je sterbed belanden. Dat is de waarheid van het leven die altijd vroeger of later de hoek om komt.

Mensen kunnen zich hier lange tijd van distantiëren en zich beroemen op eigen kracht en inzicht,  maar uiteindelijk is het niet kracht, nog inzicht dat ons staande houdt in het leven. Zelfs Goliath ging neer tegenover de veel kleinere David.

Ieder mens is kwetsbaar. En kwetsbaarheid maakt het leven zinvol in relatie tot de ander. Willen we werkelijk leven ten volle , dan is kwetsbaarheid de richting.  Wanneer we onszelf in onze kwetsbare staat durven tonen zijn we in staat tot relatie met die ander. We kunnen pas oprecht genieten van leven als we onszelf durven laten zien in waarachtigheid.

Natuurlijk is pijn en teleurstelling, verlies, lijden onderdeel van het kwetsbaar zijn, maar het kan ons behalve negatief beinvloeden, ook positief stemmen afhankelijk van hoe we er mee omgaan.

Het gaat in het leven niet om een zo onafhankelijk leven te leiden. Dat is echter wat men vaak als uitgangspunt heeft. We mogen echter ontdekken in onze afhankelujkheid op niveau dat we de ander nodig hebben.


Afhankelijk leert ons dat de ander zo waardevol is. Dat we hierdoor in relatie kunnen zijn als het noodlot toeslaat. Dat we terug kunnen vallen op hen die ons liefheeft om wie we zijn.

Niet onze onafhankelijk of wat we hebben bereikt is van belang, maar wie we zijn als individu en waar we samen met anderen doorheen zijn gegaan.  Het samenzijn.

Vaak zien we krachtige mensen die eenzaam sterven. Ze hebben hun levenlang gesteund op hun onafhankelijkheid en ontdekken nu dat ze alleen staan. En hoe vaak zien we niet dat huwelijken/relaties stranden vanwege problematiek waarvan onafhankelijkheid van de partner juist zorgt voor onbegrip.

Wat is het geweldig dat God omziet naar ons mensen. Dat we in afhankelijkheid van Hem.mogen handelen en wandelen. Goed om die relatie en due met mensen om je heen nog eens te overdenken.