Mijnswijze of Zijnswijze?

Op dit moment blik ff terug in mijn leven. Niet om iets terug te halen van belang niet omdat ik zo nodig zaken onder ogen moet komen of zo. Soms heb ik van die momenten. Meestal is dat in momenten dat ik de tijd vindt om rustig na te denken, opnieuw te voelen, te ervaren.

Nu is zo’n moment van tijdsbesef. Ik bedoel zo’n moment van besef dat je leven anders is verlopen dan je vroeger had gedacht. Niet slechter of beter, maar totaal anders. Daatbij komt de bewustwording dat vroeger gisteren was en nu is ook zo voorbij.

Wellicht komt het door een dagje ziekenhuis afgelopen week. Ff kort opgenomen geweest met hartklachten. Niks ernstigs hoor, maar toch het maakt me bewust dat het leven eindig is. Voor mij, maar ook voor mijn geliefden. Mijn familie, gezin, vrienden, collega’s.

Wat moet je dan met die gedachten? In sommige gevallen niks en in andere gevallen helpt het wellicht om weer nieuwe stappen te zetten. Stappen die in mijn geval schijnbaar nodig zijn. Stappen die in eerder stadia van het leven nog niet aan de orde waren of in ieder geval niet zo belangrijk schenen wellicht. Ze komen nu aan de orde.

Veel gebeurt. Mooie dingen in mijn leven, maar ook pijnlijke zaken. Ze hebben me mede gevormd. Ons huwelijk een draai gegeven en zijn van invloed geweest op verschillende keuzes. Ik besef me goed dat we gezegend zijn. Prachtige kinderen met de liefde van mijn leven, fijne vrienden en familie. Maar ook momenten van diepe pijn. Teleurstelling en wonden opgelopen.

Op dit moment besef ik me dat wat er ook gebeurt in het leven God ons de regie geeft. Velen denken dat God de regie heeft, maar dat is slechts te dele waar. God kent ons en heeft een plan met ons leven. Daar ben ik volledig van overtuigd. Sterker nog Hij kent de uitkomst van onze keuzes al en heeft de zaken goed voorbereidt. Toch geeft hij ons de ruimte om voortdurend zelf keuzes te maken met de bijbehorende consequenties.

Ik heb in veel keuzes moeten ervaren dat het geen goede keuzes waren. Nog altijd maak ik keuzes die onhandig zijn. Soms in bepaalde momenten kom ik tot bewustwording. Niet van alles in mijn leven. Gelukkig laat Hij me soms kleine delen zien. Grote delen zou ik niet kunnen handelen wellicht.

Op dit moment bemerk ik dat Hij me wil laten zien hoeveel bijzondere momenten hij me gegeven heeft. Momenten van groei. Momenten die me soms omver geblazen hebben. Van mijn eigen voetstuk gegooid. Ik wil het immers allemaal zelf graag doen en in de hand houden. Ik wil zo graag voor mijzelf, voor anderen en soms zelfs voor God bepalen wat goed is.

Een vriend zei van de week dat stap 1 erkenning is. Alsof ik dat nog niet wist. Geconfronteerd met de waarheid maakt dat ik of de kop in het zand kan steken of dat ik de waarheid kan omarmen zoals een bekende van me vaak zegt.

Eerlijk gezegd zou ik het liefst blijven ontkennen en doen alsof ik de gehele tijd in controle was. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat alle momenten van mijn leven bezien ik nergens ooit werkelijk in controle was vanuit eigen kracht.

Bewust geworden van eigen betrekkelijkheid, maakt dat het goed is om bepaalde zaken in een ander perspectief te bekijken. Gaande weg ga ik meer en meer ontdekken en beseffen dat hoe ouder ik wordt moet toegeven dat er altijd nog meer te leren is. Hoewel ik weet dat het leren en ontwikkelen niet stopt, toch lag ergens een onderliggende gedachte dat er een moment zou zijn waarin we zouden kunnen zeggen dat we nu wel zouden kunnen weten hoe zaken in elkaar steken.

Toch is dat niet het geval. In sommige zaken is berusting gevonden, maar tegelijk ontdekken we dan op andere vlakken nieuwe leerpunten. Mijn nieuwe leerpunten zijn is; ben ik tevreden met mij zelf? Als ik weet dat Hij mij zo enorm liefheeft, waarom probeer ik dan nog altijd mij zelf te bewijzen in bepaalde zaken? Als Hij het is die grenzen stelt aan de mens en zowel dag als nacht bedacht heeft. Die spreekt over een rustdag in de week, waarom ga ik daar dan aan voorbij? Is dit dan nodig of geef ik daarbij aan dat niet Hij in controle zou zijn?

Ik kom op een punt van moeten toegeven dat ik in veel zaken het zelf probeer te doen. Niet omdat ik dat werkelijk wil, maar omdat nu eenmaal is wat in de menselijke natuur zit in gebakken. Is dat direct verkeerd? Ik denk het niet. Het zelf willen doen is niet direct verkeerd . Echter het is met de mens vaak zo dat ze niet slechts alleen willen kunnen lopen, maar men wil ook onafhankelijk zijn.

Nu ik iets ouder wordt besef ik me dat onafhankelijkheid nu juist datgene is waar het mis gaat. We kunnen niet alleen door de wereld. We zijn geschapen om in relatie te leven. In relatie met God, met anderen. Het zit in de mens gebakken dat we denken het alleen te kunnen allemaal, maar naarmate we ouder worden ontdek ik iig steeds meer dat ik het niet alleen kan. Ik heb anderen nodig. Ik heb ook rust momenten nodig.

Toen ik jong was kon ik veel dingen zelf die nu lastiger worden. Niet omdat ik zoveel ouder ben en het niet aan zou kunnen lichamelijk. Ik ontdek steeds meer dat verschillende keuzes in mijn leven, de dingen die me overkomen zijn, allerlei zaken die ik heb gedaan of die me zijn aangedaan me steeds meer doen beseffen dat slechts Eén het zogeheten gat in mijn hart/leven kan vullen.

We zingen het soms: niemand anders dan Jezus. Niemand anders dan Hij kan mij verlossen. Dit is waarheid. We willen veel zelf doen, maar naarmate we groeien en steeds meer zelfstandigheid leren kom ik in ieder geval tot de ontdekking dat ik eigenlijk slechts een weinig weet. Veel minder dan ik zelf ooit heb gedacht. Dit omdat ik ontdek dat niet ik de controle heb over nog leven, nog dood.

Mooi te weten dat Jezus de dood overwon. Hij is de weg , de waarheid en Het Leven. Op Hem wil ik bouwen. Toch moet ik niet slechts beseffen dat ik Hem nodig heb, maar ook voor Hem wil leven door in Zijn nabijheid te blijven. Te doen wat Hij deed. De Vader zoeken en te doen wat Hij ons zegt. Niet doen betekent eigenwijs. Dus op eigen houtje. Zonder Hem. Ik wil in ieder geval zijnswijze mij zelf zien en van daaruit ook de ander. Op Zijnswijze laten we eigen inzichten los en omarmen we de waarheid van Zijn liefde voor ons.

2 gedachtes over “Mijnswijze of Zijnswijze?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s