Gebed van Jabes?

Het is volgens mij van alle eeuwen dat er slechts weinig mensen zijn die durven opstaan en werkelijk voor God durven gaan. Ik bedoel niet dat er geen christenen zijn tegenwoordig. Ook bedoel ik niet dat er geen grote groep is die zich volgeling noemen van Jezus. Er zijn nog altijd veel mensen aangesloten bij de kerk. Een kerk. Welke dan ook. 
We kennen grote namen wellicht die iets voor God gedaan hebben en nog steeds doen wellicht, maar nu? Hoeveel mannen en vrouwen ken je nog die werkelijk hun leven toewijden aan het dienen van God? Waar het op aankomt in dit blog is; dien jij God werkelijk ?
Ik moet even denken aan een aantal namen van mensen. Grote christelijke namen die wat ze hadden en deden totaal deden om God te dienen. Gewone mensen als jij en ik. Mensen met een diep diep verlangen om God te dienen en Zijn mensen. Ik denk aan moeder Theresa, David Wilkerson, Billy Graham, Loren Cunningham, Watchmen Nee,…

Ik ken er nog meer. Het is dus niet zo dat ze er niet zijn geweest en ook in deze tijd zijn er velen die in beweging zijn gekomen. Echter er is een veel grotere groep die ergens wat mee hobbelt binnen het christelijke leven. 
Misschien vind je het maar stom wat ik hier zeg, maar ik probeer hier tot de kern te komen van wat werkelijk navolging betekent. Wat is discipelschap en zijn jij en ik werkelijk discipelen of hangen we er maar wat bij. 
In het oude testament zie je dat het volk Israël qua geloof meedeint met de leiders die ze hadden. Was er een goede leider dan ging het volk weer wat richting God. Was er een leider die Gods wet niet zo nauw nam, dan ook het volk niet. Ze waren niet als moeder Theresa die niet keek Nasr wat anderen zeiden, maar zij was het die gewoon deed wat God gezegd had. Ze had haar naasten lief. Ze stak de handen uit de mouwen om de allerarmsten te helpen. Anderen als Wilkerson en Cunningham starten een beweging waar duizenden mensen door tot herstel en geloof kwamen. 
Iedereen heeft zo zijn taak zeggen we dan. Ik ben geen …!  

Weet je we Zijn allen geroepen om het verschil te maken. Mensen lief te hebben. Mensen te vertellen van Gods oneindige Liefde voor ieder van hen. We hebben als christenen zo veel te geven, maar…
Weet je? Ik zat vanmorgen in de kerk. En het overviel me een beetje. Ik weet dat er uit deze kerk veel mensen zijn vertrokken en dat er ook mensen juist nu gekomen zijn. Al met al os er een constante discussie over de situatie. Wie er nu gelijk heeft en wat er zou moeten gebeuren, maar eigenlijk gaat het nergens anders over dan dat “men” gelijk wil hebben. 
ik heb geen idee hoe deze situatie op te lossen, maar wat ik wel weet is dat de kerk, niet het gebouw is. Dat er gemeenschap zou moeten zijn. Liefde. Onderlinge liefde. Daaraan zouden we als christenen herkend moeten worden toch? 
Het is mi verschrikkelijk te noemen als ik in de regio rondkijk naar de kerken, dan is er overal onvrede, mensen die komen en gaan zonder zich werkelijk toe te wijden. Licht dit allemaal aan de leiders van de kerk? Het is wellicht net als de Israëlieten, men loopt voortdurend te kijken maar de leiders en hebben al dan geen kritiek, maar werkelijk persoonlijk tot hun doel komen lukt ook niet. 
Waarom komen christenen niet tot hun doel? Ik geloof dat het toemaken heeft met wat men werkelijk belangrijk vindt in het leven. De Israëlieten lieten zich niet zozeer leiden door wat hun leiders zeiden, maar door wat hen op dat moment het beste paste. Wat bood hen de meeste persoonlijke voldoening, maatschappelijk gezien. 
In de kerk is het volgens mij niet zo veel anders. De meeste mensen volgen wat hen de meeste voldoening geeft op maatschappelijk terrein. De vraag wat Gods wil is wordt wel gesteld, maar ze blijft binnen de comfortzone. We doen goed naar anderen. Liegen niet direct, gaan zondags naar de kerk, … Vervullen hun financiële verplichtingen naar de kerk en ook hun taken.
Eigenlijk vindt men dat genoeg. De vraag is niet zozeer of wat ze doen genoeg is.immers Gods genade is niet te betalen al werkt men zich helemaal in het rond. De vraag is met welke houding doen we wat we doen? Os ons hart er op gericht om werkelijk God te dienen vanuit onze liefde voor Hem? Of voelen we ons verplicht? 
De kerk is gescheurd. Een halfvolle kerk vanmorgen. Wat is onze motivatie om toch te komen? Of wat is de motivatie er niet te zijn? Weet je? Als je motivatie is dat door er niet te zijn God te dienen of door er wel te zijn het zelfde? Dan is het goed. Ik denk echter dat de motivatie anders ligt. Men is wel bereid iets voor God te doen, maar niet meer voor elkaar. Daarmee zeggen we dat onze naaste niet meer van belang is. We zeggen beter af te zijn op onszelf. 
Ik moet nog ff denken aan de tekst van Jabes. Wil mij overvloedig zegenen en maak mijn gebied groot. Mooie tekst als deze in gemeenschap wordt uitgelegd, maar een treurige tekst als het individueel of slechts in beperkte groep wordt toegepast. 

Gaat het om ons persoonlijk belang in het leven of gaat het om de glorie van Gods naam? Willen we werkelijk liefhebben en ons buigen? Willen we ons gelijk? Willen we de ander zien bloeden? Of durven we de minste te zijn? Onszelf aan de ander geven? Loslaten? Vergeven?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s