Tag: vriendschap

Bitter wordt beter.

Vandaag gekeken naar Little house on the prairie. (Link slechts komende week beschikbaar helaas) Wat een heerlijke ongecompliceerde manier van leven zonder hectiek. Ik bedoel ongecompliceerd in de zin van een rustig leven zonder de druk van vandaag de dag. De druk van snel, snel, snel. … Lees verder Bitter wordt beter.

Geliefd en kwetsbaar. 

Liefde is het mooiste wat er is! Als je ontdekt dat je geliefd bent geeft dat een gezonde basis aan de rest van je leven. Hierbij gaat het niet om de liefde tussen man en vrouw, maar om de ervaring dat er iemand is die er voor je is, je niet in de steek laat geeft zelfvertrouwen om dingen anders te doen. Hierdoor durf je buiten de comfortzone te stappen.

Iemand zei eens: beschadigde mensen, beschadigen mensen. Dit is vaak zo. Kijk maar eens om je heen. Echter mensen die gezonde liefdevolle relaties hebben gebouwd stappen veel gemakkelijker uit die cyclus. Ze durven meer hun ware ik te laten zien. Hun zachtere en zwakkere kant. Ze durven kwetsbaarder te zijn en transparant omdat ze iemand hebben om op terug te vallen. Ze weten dat ze geliefd en waardevol zijn. 

  

Hechtingsgestoort?

Wat is er aan de hand met de huidige maatschappij, met de mensen om me heen? Met mij zelf? Waar draait het allemaal om tegenwoordig?  Of is het niet zo dat het over tegenwoordig gaat , maar is het eigenlijk van alle tijden dat mensen gericht zijn op zichzelf?

download (4)

Als we kijken naar de mogelijkheden van tegenwoordig zou je zeggen dat geen mens werkelijk nog alleen en eenzaam hoeft te zijn.  Toch zie je dat er mensen  soms dagenlang dood in hun huis liggen alvorens het wordt opgemerkt door anderen. Ik hoorde onlangs van een vrouw die zelfs 10 jaar dood in de woning had gelegen zonder dat iemand het opgemerkt.

We  leven in een tijdperk waar we spreken over vrienden en volgers via media. Ik heb  zelf een paar honderd vrienden op facebook en twitter, maar is dit de werkelijkheid? Ik geloof het natuurlijk niet. sterker nog ik ken een heleboel mensen nauwelijks of niet persoonlijk.  Sommige van deze ken ik van een ver verleden, maar heb eigenlijk geen contact met ze behalve dat ik ze zo nu en dan voorbij zie komen op de tijdlijn.

Ik had vanmorgen een gesprek met een vriend en we vroegen ons af hoe het kan dat sommige contacten zo maar voorbij gaan. Dat de relaties in het verleden  ineens voor bij zijn door omstandigheden en dat je met anderen nooit werkelijk contact hebt kunnen krijgen.  Zelfs in de kerk, die we  vaak in evangelische kringen gemeente noemen is echte gemeenschap soms ver te zoeken.  Ik bedoel  we kunnen samen in een dienst zitten, het hebben over interessante of minder interessante onderwerpen, over wat leven , relaties, vriendschappen inhouden zelfs zonder deze ooit in de kerk te  ervaren.

We zien elkaars achterhoofden voornamelijk, maar zien we elkaar ook werkelijk? Ontmoeten we elkaar ook werkelijk. De koffie is een middel in de kerk waar deze gemeenschap wellicht wel plaats zou moeten vinden, maar daar  zoeken mensen elkaar op en niet de mensen die op zoek zijn en wanneer mensen op zoek zijn is het lastig en voelt het awkward om er te zijn en weten mensen niet goed hoe met elkaar om te gaan. Er is  nog steeds geen ontmoeting tot stand gekomen.  We zien elkaar en zijn vriendelijk, maar ontmoeting  gaat verder dan dat.

Natuurlijk is de kerk een van de manieren om mensen te ontmoeten. De vraag is echter willen we dat wel werkelijk?  Willen we elkaar wel werkelijk leren kennen?  Ik vraag me dat af. Immers wanneer we eerlijk zijn naar onszelf zoeken we  dan niet voornamelijk onze eigen vrienden, kennissen, gelijkgestemden op?

images (4)

De kleine groepen in de kerk  zou het middel moeten zijn volgens vele theologische geleerden . ik geloof dat ook trouwens, maar merk ook dat  deze groepen vaak ook in een bepaalde vorm gegoten worden dat  er  van gemeenschap eigenlijk nog weinig sprake  is. De vraag is dan ook of mensen wel zitten te wachten op werkelijke gemeenschap met elkaar en is het wel werkelijk zo belangrijk als we zeggen? Ik geloof het wel.

In Genesis reeds kunnen we lezen dat God zegt dat  het niet goed voor de mens is dat hij alleen is.  Daarom  bedacht God dat we elkaar nodig hebben. Niet slechts  het huwelijk, maar ook vriendschappen . het gaat voorbij aan het seksuele. Dit is niet  direct van God  hoewel hij dat ook zeker erg belangrijk vindt. Het gaat om de fysiek familie zijn met elkaar, maar ook om het geestelijk familie zijn met elkaar.  We hebben andere mensen nodig om  ons te ontwikkelen. Fysiek  door mensen die ons helpen  door  middel van opvoeding in fysieke zin, maar ook door opvoeding in geestelijke zin.

Wij als mensen  worden door anderen beïnvloed. Of je nu wil of niet toch gebeurt dat in meer of mindere mate.  We worden beïnvloed door  de mensen met wie we omgaan, door de mensen die  iets vertellen in de media, door boeken die we lezen, door wat  er op tv gezien wordt etc…Het stomme is dat we anderzijds leren  in de huidig maatschappij dat we  moeten participeren. Dat we lekaar moeten ondersteunen en anderzijds  leren we om juist onafhankelijk te zijn.

Gemeenschap is geen optie waaruit we kunnen kiezen, maar iets wat we als mens nodig hebben.  Zoals we lucht , water  en voedsel nodig hebben.  Zo hebben we ook relatie  nodig. Mensen die ons liefhebben.  Vanuit de praktijk van mijn werk op de hoeve zie ik dat  sommige mannen een groot probleem  hadden op het gebied van relaties. Niet dat ze deze niet wilden , maar dat ze die eigenlijk niet goed konden vorm geven omdat ze dit nooit werkelijk hadden ondervonden op een gezonde manier.  Hierdoor  ontstaan er bijvoorbeeld hechtingsstoornissen.

Ik geloof dat de maatschappij en ook d ekerk  hier aan lijdt. De kerk en de maatschappij is hechtingsgestoord. We hechten ons niet meer werkelijk aan mensen.  We willen onafhankelijk zijn.  We willen er wel voor anderen zijn, maar tot op zekere hoogte. Niet ten koste van onszelf. Het mag ons wel wat muntjes kosten, maar  werkelijk ons huis openzetten, klaarstaan voor de medemens kost ons wellicht te veel.

Ik geloof dat we onss doel mislopen wanneer we slechts voor onszelf leven.  En ik weet niet goed  hoe jij in je leven staat, maar misschien doe je best veel met anderen en heb je goede relaties. De vraag is echter wat betekenen wij voor anderen die niet zo goed in de maatschappij stan. Die we  mee zouden kunnen nemen om ze leren, er voor ze  te zijn?  Wat doen we om anderen  te geven wat ze nodig hebben? Ik geloof dat er veel mensen zijn.  Die werkelijk moeite hebben in het leven. Pijn verdriet teleurstellingen hebben meegemaakt en vastgelopen zijn. Hoe  gaan we daar als mens mee om?

Is het niet zo dat we  eigenlijk niet open en eerlijk durven zijn?  Ik hoorde van iemand die op zoek was naar werkelijk relatie en daardoor  naar de kerk was gekomen. Maar toen hij in gesprek raakt e met iemand  van de kerk deze  opeens een heel ander gesprek  voerde als  het gesprek wat hij vroeger met hem had gehad.  De toon was anders geworden. Het was een rol. Een vrome rol weliswaar, maar er was geen ontmoeting meer.  Er was ongewild waarschijnlijk iets van afwijzing en veroordeling ontstaan vanwege een bepaalde levensstijl, een andere visie of benadering.

Is het nog mogelijk om werkelijk diepe ontmoetingen te hebben. Ik geloof dat het mogelijk is en ik maak ze soms mee gelukkig. Ik heb goede vrienden  bij wie ik mijzelf durf en kan zijn. Ik heb echter ook ontdekt dat het eigenlijk niet mogelijk is om werkelijk te ontmoeten zonder  eigen zwakheden te laten zien.  Mensen worden niet geraakt door een sterk voorkomen, maar door mensen die hun zwakke kanten durven laten zien.

images (3)

Werkelijke relaties krijgen pas werkelijk inhoudt als we werkelijk onszelf durven laten zien dat we anderen nodig hebben , dat we  bepaalde dingen in het leven moeilijk vinden. Dat we het niet alleen kunnen redden.  Jezus wist de vinger hier op te leggen. De zwakheden van mensen bedoel ik en hij liet zien  dat ook Hij als mens zwak was en anderen nodig had. In  relatie  wilde staan. Allereerst met God de vader, de familiare relatie, maar ook met de mensen om hem heen.   Dat hij verdriet  had en moeite had.  Ik denk nu even aan het verhaal rondom lazarus. Toen Hij huilde.  En wat liet hij zien hoe zwak hij was toen hij stierf. Tegelijk laat hij door deze ook zien wie Hij werkelijk was en hoe juist in zwakheid kracht zichtbaar wordt nadien. De opstanding na de dood in zijn geval, maar ook in ons geval . wanneer we onze kwetsbaarheden durven delen met  mensen  dan is er opeen s lucht, adem en komen we weer tot leven na de verstikking die zich heer en meester over ons leven had gemaakt.

Ik wil graag opnieuw met mensen in gesprek en wandelen. Opnieuw ontdekken dat ik leef, maar ook delen in het leven wat ik gekregen heb. Uitdelen van wat ik door Jezus Christus ontvangen heb.  Ik geloof dat God ons  niet gegeven heeft aan elkaar om  elkaar te veroordelen of af te wijzen, maar om elkaar te omarmen, lief te hebben.

download (3)

Zojuist gesprek gehad met een goede vriend die me ook nog vertelde dat het goed is om tot het besef t e komen dat  wat er in ons leven ook gebeurt en is gebeurt dit niet slechts een negatieve gebeurtenis is die ons vormt, maar ook dat we daaruit  mogen leren om hiermee anderen te kunnen bemoedigen. God maakt vrij.  Vrij van  het verleden zodat we in  het heden mogen staan. Vast op de rots.  Ik hoop dat jullie allen hier van harte amen op kunnen zeggen.

Durf ik ruimte te geven

Voor sommige mensen is de wereld om hen heen een wereld geworden waarin ze zich bedreigd voelen. waarin ze misschien zelfs wel bedreigd worden of zijn.  wat nu als je dit zo ervaart. Als je niet kunt doen wat je zou willen doen.  je voelt je niet  meer vrij.  Je ziet allerlei zaken om je heen  en durft niet meer jezelf te zijn.  hoe moet je je zelf zijn? wat nu als iedereen  iets van je vindt en jij alleen  ziet dat niet zo, ervaart  dat anders.  Wat nu als je je alleen maar nietig voelt, klein, angstig, verdrietig of…wat dan maar ook. Wat nu als je totaal geen zin meer heb t om dingen te doen, dingen te moeten omdat het gewoonweg niet meer op kunt brengen. als je er geen energie meer voor hebt.

Erkenning zonder advisering!

Mensen willen graag adviezen geven. je vertellen wat je allemaal zou moeten doen. je moet ondernemen.  Natuurlijk zeggen ze dit allemaal met de beste bedoelingen, ze proberen je te motiveren, stimuleren om in actie te komen, maar zou dat lukken? Ik geloof  niet dat iemand in beweging komt door te zeggen dat hij van zijn  gat af moet komen als hij het niet meer ziet zitten.  ik geloof niet dat  meer en meer druk om iets te moeten helpt om  dingen anders te gaan zien.

Zou het niet zo zijn  dat men eerder zit te wachten op een stuk geborgenheid, een schouder om te huilen , een stuk erkenning zonder advisering ?  ik geloof persoonlijk in de autonomie van de mens en dus ook in de vrijheid om zelf  keuzes te maken in dit leven.  zelfs om verkeerde keuzes te maken.  wanneer mensen zoeken naar mogelijkheden kunnen we  ze helpen door ze  een veilige  plek te geven. een plaats om op terug te vallen zonder veroordeling.  Dat laatste doen we immers zo enorm gauw.  We hebben al gauw onze mening klaar en  de kritiek  om de ander mee  aan te spreken. Dit moet je doen en dat moet je doen. ongevraagde adviezen.  Natuurlijk hebben we het beste met de ander voor, maar wat is het beste? Hoe komt een mens tot andere inzichten? Door kritiek en ongevraagde adviezen? Ja zeker, maar dat  levert inzichten op als: ze willen me veranderen! ik mag er niet zijn! ik moet voldoen aan hun beeld! Zie je nu wel ik heb gefaald in hun ogen! Ik deug nergens voor!

De diepst mogelijke ontmoeting

Veiligheid is waar mensen naar verlangen. dat is  waarom ik geloof in relaties en communicatie . ik geloof in ontmoeten.  zo kan men tot nieuwe inzichten komen. oprechte ontmoetingen zijn als een oase wanneer je in de woestijn zit en dorstig bent. je kunt er je dorst lessen. Een ontmoeting is  als een oase. Een plek om op krachten  te komen, een plek waar levend water  te vinden is.  ik moet daarbij denken aan de vrouw  bij de bron.  Jezus kwam bij de bron en  ontmoette daar  deze  Samaritaanse vrouw. Wat al bijzonder  genoeg was. een jood se man en een Samaritaanse vrouw.  Samaritaanse en ook nog eens vrouw. Not done in die dagen dus.  Toch  spreekt Jezus haar bewust aan. het maakt hem schijnbaar niet uit wat “men” zegt of denkt. Hij spreekt haar  aan en  vraagt om water.  De vrouw aarzelt, maar er ontstaat iets van  een dieper  ontmoeting.

Er is geen sprake van oordelen en veroordelen.  Er is slechts sprake van een gesprek  over de situatie  en Jezus biedt haar levend water aan. hij biedt  haar aan waar ze naar verlangt.  geen tips of adviezen, maar  Hij zegt als het ware gewoon van alsjeblieft. Je mag het  van Me hebben.  het kost je niets.  Geen druk.  Geen veroordeling. Zijn wij niet te gauw met ons oordeel, met onze adviezen en kritiek, met onze woorden  zonder werkelijk te luisteren.  Projecteren we niet vooral onze persoonlijke verlangens op de ander?  proberen we niet in zekere zin de ander te veranderen in  het beeld dat wij voor hem of haar hebben?

Zonder kracht in beweging komen

Ik geloof dat we zouden moeten belijden dat we  maar al te vaak eerst onze eigen  beeld  op de ander projecteren, maar vergeten dat we  in dienst zijn Van de Heer zelf. Ik geloof dat Hij het is die al vanaf de moederschoot een prachtig plan heeft  met elk mens persoonlijk.  Willen we niet maar al te graag  dat mensen in beweging komen? maar  wanneer iemand  een been heeft moeten missen  zouden we dan ook  met adviezen komen als je zou het beste  drie maal daags een wandelingetje  moeten maken.   dat is goed voor de doorstroming.   Wanneer iemand geestelijk moe is , als hij het leven niet meer ziet zitten en ook de zin  van wat  leven is niet weet, hoe zouden we hem  dan  zeggen om op te staan en te wandelen.  te moe is  te moe. Ik heb er de kracht niet voor. Hoe kun je zonder kracht, geestelijke energie in geestelijke beweging komen.  het zit vast.

We kunnen een veilige omgeving zijn. zoals we voor de man zonder been  er kunnen zijn om zijn karretje te duwen of  gewoon met hem me te lopen als hij zijn karretje voortrijd met zijn handen, zo kunnen we met de vermoeide  mee gaan  om hem te ondersteunen. We kunnen er zijn wanneer hij  al struikelend  op zoek gaat naar  wat hij nodig heeft.  ruimte van veiligheid creëren,  laten weten dat hij er mag zijn. dat hij boos  mag zijn en verdrietig,  angstig en opstandig mag zijn als dat helpt om  er door te komen. je mag vragen wat hij nodig heeft. We mogen in gesprek zijn als hij daar behoefte aan heeft. En soms mogen we zelfs  inbrengen wat we denken te weten wat goed zou zijn, wanneer er ruimte is en vertrouwelijkheid. Vriendschap, relatie.  Tenminste als degene dat wil.

Een goed klimaat

Sommigen zullen dit een softe aanpak vinden, maar ik geloof dat dit niet zo is. ik geloof dat zelf zoeken  niet soft is, maar de enige mogelijkheid om werkelijk tot zichzelf te komen.   ik geloof dat we daarbij wel de hulp in kunnen schakelen van God . ik geloof dat Hij aanwezig wil zijn als we  elkaar ontmoeten. zelfs als degene met wie  we in gesprek zijn het niet zo op heeft met God.  ik geloof dat we  voor iemand mogen bidden . ik geloof dat daar  vaak heel veel ruimte voor is. en waanneer dat we niet is  kun  je hem vragen of je dit in je eigen tijd wel voor hem of haar mag doen.  ik geloof dat dit alleen al zo enorm veel ruimte schenkt.   Er is zoveel wat we kunnen doen.  vragen stellen,  ervaringen delen, maar vooral luisteren en er gewoon zijn.  soms zelfs zonder een woord te zeggen. vaak zeggen we al gauw te veel.

Wat denken we  vaak dat we de problemen wel even zullen oplossen. Of we denken dat niet eens, maar we voelen wel de druk om iets op te lossen.  We willen zo graag  helpen wellicht.  Helpen doe je niet door allerlei antwoorden te geven, maar door  er te zijn.  je kunt hooguit een beetje een klimaat scheppen waarin hij of zij zich veilig voelt.  Niet het aandragen van oplossingen  maakt iemand sterk. Sterker nog het maakt  juist  een sterk mens zwak.  We maken de persoon afhankelijk wanneer we  iemand constant  vertellen wat hij wel of niet zou moeten doen .

Een proces om te omarmen.

Wat zou het geweldig zijn wanneer we zouden leren om de ander juist  te  bevestigen in wie hij of zij in werkelijkheid is.  dat men zich bewust zou worden van hun eigen waarde.  Het is voor een ieder belangrijk die zelf te kunnen ontdekken en zich van daaruit te kunnen  ontplooien . vrij te zijn om keuzes te maken. zijn mening te vormen. Geloof te vinden en (on)afhankelijk  te zijn.

Ik geloof dat  wanneer ween mens tot de ontdekking komt dat er een verandering nodig is en oude keuzes losgelaten moeten worden dat alles in een dag en een nacht veranderd zal zijn.  verandering is een proces.  Een proces dat men uiteindelijk wellicht kan omarmen en kan gaan zien als waardevol.  Een proces waar men krachtiger uit kan komen wanneer men de ruimte heeft gehad  en de  veiligheid om in het proces te blijven.  Ik geloof dat God ons de ruimte  wil geven om te ontmoeten. om vanuit relatie en communicatie  te komen  tot werkelijke ontmoeting.   Ik geloof echter dat het werkelijke wonder van geestelijk herstel plaatsvindt vanuit  de Relatie met het Woord zelf.  Durven we God zelf de ruimte te geven om in de ander te werken?

oh lord won’t You buy me a Mercedes Benz?

Je kent de titel van dit lied vast wel.  een nummer van Janis joplin.  We willen van alles. we zijn verwend. We  hebben allerlei rechten zeggen we, denken we.  We willen dit en we willen dat.  God is een God van overvloed, maar tegelijk denken we  dat wat wij hebben  soms nog niet genoeg is.

Ben ik sceptisch?  Ben ik kritisch? Ja! Tegelijk spreek ik over  mij zelf. Wat zijn we ontevreden mensen soms. We vergelijken ons altijd met  mensen die  nog meer hebben als wij en we willen dat ook.   we willen dat wat anderen hebben.

Misschien stel ik het te scherp hoor.  Ik denk  bij mijzelf heus niet elk moment dat ik datgene wil wat  jij hebt, maar tegelijk denken we soms dat we  b3paalde zaken werkelijk nodig hebben.  we  moeten een telefoon en het liefst ook nog  een waar je mee kunt internetten.  We willen televisie, maar dan wel een flatscreen met een doorsnee van een meter. We willen een auto, maar tegelijk moeten we er ook een voor de vrouw bij hebben om de boodschappen te kunnen doen. en als we er een hebben moet hij ook nog eens groter en groter. Een Mercedes benz.

God is ene God van overvloed zei ik al. Toch klagen we soms als het joodse volk in de woestijn.  Ze waren jarenlang als slaven behandeld in Egypte en God had en bevrijd uit dat land en hen een belofte gedaan  hen naar een  nieuw land te brengen. Hij zelf was  zichtbaar in hun midden en nog  liepen ze te klagen over wat ze  niet hadden. ze wilden de komkommers van Egypte. God  zegende hen overvloedig hun klederen sleten niet, ze hadden elke dag te  eten en te drinken. Ze hadden elkaar en Hij was er zelf en beschermde hen voor zowel de hitte van de zon en de kou van de nacht.

God is niet zuinig. In tegendeel. Ik geloof dat  wij  juist verwende  mensen zijn.  juist hier in het westen willen we  meer en meer en wanneer we  het niet ontvangen geven we God de schuld. Waarom dit en waarom dat.  ik geloof  dat wij door onze  hebberige houding zo enorm veel missen van Gods overvloed.  Een soort van door de bomen het bos niet meer zien. we zien door de weelde  onze rijkdom niet meer.

Jezus leert ons dat we  juist door  te geven , te delen, we  rijk zullen zijn.  hier gaat het niet om  het materiële, maar om wat we  nodig hebben om werkelijk te leven.  God geeft ons niet  mondjes maat genoeg, maar vult ons met meer dan waar we recht op hebben.  Hij vult onze manden met meer brood  en vius  dan we  op kunne eten of  kunnen delen.  Hij geeft ons Manna  als we honger hebben, geeft ons water uit een rots als we dorstig zijn om het in mozestermen te zeggen.

God is goed, maar we kunnen pas werkelijk van Gods goedheid genieten wanneer we ook daadwerkelijk God lief hebben. als we  begrijpen wat hij voor ons doet. Dat hij alles voor ons gegeven heeft. Dat hij zijn leven  heeft gegeven toto de dood.  Dat hij zijn hemelse rijkdom heeft opgegeven om er voor jou en mij te zijn in de meest nederige positie.

Wanneer we zeggen dat we  God zullen geloven als hij ons geeft wat we willen dan gaan we voorbij aan de liefde. Dan  ontstaat er een afstand die  gecreëerd word door  ons eigen tekortkomen. We  zeggen dan min of meer dat wij zelf weten wat goed voor ons is  en dat wij voor ons leven bepalen wat we nodig hebben. dat wij weten hoe het zou moeten. hiermee zeggen we eigenlijk dat God zich aan ons moet onderwerpen en staat God niet bovenaan of de naaste  maar wij zelf.

Willen we God werkelijk in ons leven ervaren, dan zullen we los moeten laten wat we zelf  zien als waarheid. we zullen veranderd moeten worden in ons denken. Vernieuwd. Een andere manier van denken. Ons denken  heeft ons niets gebracht, maar wanneer we weten en ervaren wie God in ons leven  is en wil zijn wil hij ons overvloedig zegenen, maar dit betekent dat we Hem op de eerste plaats moeten zetten en de naaste als onszelf. dat betekent dat we  niet anders kunnen dan te delen. Immers als we de naaste lief hebben als onszelf  zijn er altijd mensen die minder hebben dan wij.

Delen we met hen?  Dan pas  zullen we Gods rijkdom ervaren.  God geeft ons leven in overvloed als we Zijn leven met anderen delen zoals Hij zijn leven In Jezus met ons gedeeld heeft. Hij noemde zijn discipelen vrienden.  ben jij  een vriend van God?   dan pas ben je rijk.  Dan mogen we leven ervaren in overvloed.  Wat heb je aan al het geld van e wereld zonder dat je liefde in je leven kent? Wat heb je aan geld en goed als je dorst naar levend water?

In de woestijn zien we dat God het volk wil leren om tevreden te zijn met genoeg.  Wanneer ze te veel manna  nemen dan rot het weg. Wanneer we meer nemen dan we nodig hebben  stelen we dan ook niet van de ander?  er zijn zo enorm veel mensen die honger hebben. Mensen die het  slechter hebben dan wij .  wie geef jij te eten? Onderdak?  Met wie deel jij je leven?  wat jij probeert te claimen als  de jouwe zal uiteindelijk verrotten in je handen. Je ziet niet eens meer hoeveel het waard is.  je ziet  het even als een zegen misschien als je een mooie  Mercedes krijgt of een  kast van een huis, maart het duurt niet lang of je bent het gewend. Je ziet het als normaal.

Eigenlijk op het moment dat je het bezit is een Mercedes of een kast van een huis eigenlijk al niet meer  vervullend.  Sterker nog het doet je  slechts verlangen naar  een nog groter model.  Naar meer van hetzelfde  met de verwachting dat  het je zal geven wat je  verlangt, maar het brengt je juist verder weg van dat wat je eigenlijk verlangt. je wil aandacht en liefde. Geborgenheid en vriendschap, communiceren en relatie, open zijn , jezelf  zijn, gewoon een  stuk erkenning van wie je bent.  dat is rijkdom.  God is rijkdom. Hem te kennen is heerlijk.  Niet gemakkelijk maar wel vervullend.

genieten of voorbij schieten?

“you never win your enemies to Christ, only your friends.”  

Rick Warren 

Kunnen wij mensen voor Christus winnen?  Hoe doe je dat dan?  Het vreemde is dat gelovigen veelal wel spreken over een relatie met Christus, maar tegelijk niet die relatie  laten zien in hun eigen handelen naar de ander toe. veelal lijkt het er meer op dat de regels en de afspraken die mensen gemaakt hebben  boven  de relatie zijn komen te staan.   

Persoonlijk geloof ik zoals de titel van mijn weblog het al zegt in ontmoeting. Ontmoeting is meer dan  gewoon elkaar even goede dag zeggen. het is meer dan; “hoi hoe gaat het? het gaat goed en met jou? ook prima, lekker weer. Ja lekker weer. “  hier gaat het eigenlijk over niets.  Ik bedoel duidelijk te maken dat we ook  dieper met mensen om kunnen gaan.

Mensen maken zich  niet alleen  maar sterk voor hun eigen regels en wetten (waar ze die dan ook vandaan hebben), maar tegelijk stellen ze deze soms zo enorm hoog dat  er werkelijk geen ontmoeting meer mogelijk is.

Durven wij werkelijk te gaan leven vanuit de relatie met Christus in ons leven? de ervaring van geliefd zijn door Christus mogen we doorgeven aan anderen. op de een of ander manier lopen we  vaak vooral vast om werkelijke relaties aan te gaan  door de regels die wij onszelf hebben opgelegd en die we ook anderen  zouden willen opleggen omdat we ze op de een of andere manier zo enorm belangrijk vinden voor ons eigen leven.

Regels  zijn ook niet verkeerd.  Wanneer echter de regel boven de relatie komt hebben we een probleem.  We hebben immers niet allemaal hetzelfde referentie kader.  Ik heb niet hetzelfde kader als jij en jij niet hetzelfde als ik. we kunnen daar over spreken en misschien komen we daarin  wat meer tot elkaar door gesprek, maar wanneer ons referentie kader totaal  verschillend is en we de regel boven de relatie stellen  lopen we pas werkelijk tegen problemen aan. we worden dan werkelijk fundamentalisten. Mensen maken zich  niet alleen  maar sterk voor hun eigen regels en wetten (waar ze die dan ook vandaan hebben), maar tegelijk stellen ze deze soms zo enorm hoog dat  er werkelijk geen ontmoeting meer mogelijk is. het hek gaat op slot.

Wanneer we echter ruimte  creëren om te ontmoeten, bij elkaar te zijn, relaties te ontwikkelen betekent dat  we oog hebben voor de ander en ervaart de ander dat hij geliefd is. hij wordt als mens erkend in wie ij is ook al mis zijn mening, inzicht, visie , geloof, totaal anders.  Wanneer we het gevoel hebben welkom te zijn,  ontstaat  er  het gevoel dat we welkom zijn.

Oprechte  relaties geven  ruimte  om de angst aan de kant te zetten en jezelf te openen voor werkelijk gevoelens, gedachten en ideeën.

Wanneer  er geen ruimte is om te ontmoeten, we vasthouden aan de regel, dan  dienen we in wezen niet God of de ander maar de wet. wanneer we relatie op oog hebben dienen we God die ons  de meest prachtige relatie aanbied ever.  In relatie wijst hij ons de weg naar hoe we elkaar kunnen dienen.  In relatie wordt ons duidelijk wat er werkelijk leeft aan gedachten gevoelens en waarom mensen  tot bepaalde keuzes in hun leven zijn gekomen.  we zien de zwakheden en de kracht van anderen.

Wat zou het geweldig  zijn wanneer we niet slechts bezig zijn met slechts regels, maar dat we vooral ook de relatie met God en de medemens op het oog hebben.  dat we in relatie met de ander een plek creëren om  zichzelf te zijn. een plek waar men zelfs anders mag zijn.  een plek waar het veilig is om een bepaalde mening te uiten, zich uit te spreken van wat er op het hart ligt.

Oprechte  relaties geven  ruimte  om de angst aan de kant te zetten en jezelf te openen voor werkelijk gevoelens, gedachten en ideeën.  Dit vraagt echter meer van ons dan we  op dit moment  misschien beseffen . we kunnen ons gemakkelijk verschuilen achter allerlei regels, maar om werkelijk  jezelf te zijn betekent dat we ons  zelf ook veilig moeten weten. Dit kan alleen wanneer we ons werkelijk veilig voelen in de ontmoeting met God. wanneer wij ons zelf geliefd weten, hoeven we immers niet meer bang te zijn geoordeeld of veroordeeld te worden door de God, de ander.

 Ik heb de hoop dat anderen in mij een stukje van christus mogen ontdekken. dat anderen in mij zien dat ik in relatie leef met Jezus.  Dat ik niet naar de pijpen dans van wat anderen verwachten, niet regels en wetten  in mijn leven het belangrijkste zijn, maar dat Hij in mijn leven nummer  1 is.

Regels  kunnen soms een last zijn om werkelijk in relatie te kunnen staan. Niet omdat deze niet goed  zou zijn, maar omdat  we ze de ander veelal al opleggen alvorens de ander de regel ook werkelijk begrijpt. Wanneer we vooral bezig zijn met het uitleggen van regels gaat de relatie veelal verloren. We staan dan immers al vaak tegenover elkaar en hebben een verschil van mening, wanneer we echter de liefde van de ander hebben gewonnen kunnen we die ander  meenemen naar de regel om ze daar over te vertellen .  niet om ze door de strot te duwen, maar om ze er vertrouwd mee te maken.

wellicht kiezen ze zo voor dezelfde regel of misschien zullen we soms tot de erkenning komen dat we zelf de regel eigenlijk niet  meer willen gebruiken.  Iedereen is vrij om  zijn leven zelf in te vullen. Ik zou willen dat ik de regel (wettisch als ik soms ook ben) wat meer naast me neer kon leggen en Gods liefde voor de ander meer en meer de ruimte durf te geven om werkelijk ontmoetingen aan te gaan met  de ander. niet om de ander  in een vangnet van het christendom te drijven , maar om de ander vrij te laten om zelf keuzes te maken om hun eigen weg te kiezen. Zonder de verwachting dat de ander dat moet doen of geloven wat ik geloof.

wanneer we elkaar in de ogen kijken, gaat het dansen misschien niet altijd goed ,maken misschien soms een mistap, maar er ontstaat er wel relatie en oprechte interactie.

Ik lees net in een blog van stella over verwachting. Groteen kleine verwachtingen. we hebben allemaal natuurlijk bepaalde verwachtingen, maar ik wil de verwachting aangaande ontmoeting omzetten in hoop. Ik heb de hoop dat anderen in mij een stukje van christus mogen ontdekken. dat anderen in mij zien dat ik in relatie leef met Jezus.  Dat ik niet naar de pijpen dans van wat anderen verwachten, niet regels en wetten  in mijn leven het belangrijkste zijn, maar dat Hij in mijn leven nummer  1 is.  ik verlang er naar dat mijn relatie met Hem meer en meer de brug zal zijn naar het  hart van de ander.

dansen is hier een mooi metafoor. wanneer we dansen naar de pijpen van de ander  is er geen relatie. we zijn constant bezig  te kijken naar onze voeten. “oei, maak ik geen verkeerde beweging, stap ik niet op de ander zijn  tenen?” wanneer we elkaar in de ogen kijken, gaat het dansen misschien niet altijd goed ,maken misschien soms een misstap, maar er ontstaat er wel relatie en oprechte interactie. we  ervaren elkaar. we voelen aan en zal de dans  voor het oog misschien niet de mooiste zijn, maar  met elkaar dansen is dan wel  de dans waar het in wezen omgaat qua dansen. genieten van de ontmoeting  met elkaar.