Tag: vrede

de anticlimax van geloven.

Waar gaat het om in  dit leven. waar gaat het om als we speken over God, over Jezus, over de Heilige Geest in ons leven?  veel mensen denken dat God voor hen bestaat. Echter wanneer we de Bijbel onderzoeken dan zullen we ontdekken dat God niet voor ons bestaat, maar dat wij in Hem werkelijk mogen bestaan.in Hem hebben wij ahw bestaansrecht

Misschien denk je nu :” Velema , wat zeg je nu toch allemaal?”, maar ik geloof dat wij door Jezus Christus werkelijk voor God  de Vader mogen bestaan.   Bestonden we dan nog niet?  boven dien zijn we er al en is het al een tijd geleden dat Jezus Christus kwam.  Ik geloof echter dat veel mensen niet goed begrijpen wat geloven werkelijk inhoudt.

” Velema , wat zeg je nu toch allemaal?”

Denk ik nu dat mensen dom zijn?  welnee. Ik ga ook niet beweren dat mensen die God niet of nog niet  kennen  geen goede mensen zijn en dat gelovige mensen beter zijn  dan anderen.  wanneer ik spreek over  dat we werkelijk in God kunnen bestaan dan doel ik op het feit dat we in Christus mogen zijn zoals Paulus  dat bijvoorbeeld zegt.

Iemand die ik ken verteld  gisteren dat we vaak een verkeerd beeld van het evangelie hebben. dat we een verkeerd beeld hebben van Jezus werk hebben.  hij noemde dat  onze verwachtingen van Jezus vaak  een anticlimax opleveren  omdat we  vaak andere verwachtingen hebben van Jezus.  Dat was al zo in Jezus tijd en dat is eigenlijk nog altijd zo volgens mij.

De joden verwachten de Messias en toen deze kwam, kwam hij niet in een paleis, kwam hij op een ezel in plaats van op een stoer paard, kwam hij niet om te strijden tegen de Romeinen, maar streed hij hij tegen de geestelijken van zijn eigen volk. Kwam hij niet om de rijken te ondersteunen , maar om de armen  te vertellen wie de Vader was. hij kwam om te dienen en niet om gediend te worden. de joden wilden een Messias, een koning, een verlosser, ze kregen er ook één en wat voor  één, maar niet wat ze hadden verwacht en toen hij er was, liet hij zich ook nog eens afranselen en vertelde hij dingen die  ze niet wilden horen en uiteindelijk stierf hij aan een kruis.  Wat een anticlimax!

hij kwam om te dienen en niet om gediend te worden.

Toch mogen wij bestaan. We mogen werkelijk bestaan!  We mogen zijn wie we zijn in Hem.  onbegrijpelijk mooi dat te mogen weten. Wat dat inhoudt?  We mogen  onszelf laten zien. niet meer  onszelf  hoeven verstoppen. Niet meer je anders voordoen uit angst voor wat anderen van je vinden. Niet meer doen alsof. Niet meer leven voor  deze wereld en wat dat ons oplevert, maar leven voor Hem en wat Hij ons geeft.

Wat dat is wat hij ons geeft?  Weet je, dat zal waarschijnlijk ook in sommige gevallen vaak iets anders zijn dan we denken. Immers wij denken vaak dat wij weten wat goed voor ons is. wij willen en bidden dan ook vaak dat het ons allemaal een beetje mee zal zitten in  het leven.  en als dat ons uitgangspunt is , dan zal inderdaad ons leven met hem wederom een anticlimax zijn.

ons leven draait niet om ons, niet om mij .

Hij belooft ons  rijkdom, maar  dat zal vaak niet  geld of bezit zijn. hij belooft ons vrede, maar dat zal niet betekenen dat we nooit meer ruzie hebben of dat er geen oorlogen meer komen. hij belooft ons herstel, maar betekent dat dan dat we nooit meer schade zullen oplopen in ons leven? dat we nooit meer  ongelukken zullen meemaken, dat we geen mensen meer zullen verliezen dat we nooit meer ziek zullen zijn?  als we dat denken zullen we teleurgesteld raken in God en in wat Hij voor ons doet.

We zijn geroepen om  in Hem te zijn. voor hem te leven. ons leven draait niet om ons, niet om mij . ons leven zou om Hem moeten gaan , Hij is Heer en wij mogen in Hem zijn dienaren zijn. een anticlimax? Ik geloof het niet.  wanneer wij onszelf  durven overgeven aan Gods wil voor ons leven. als we dat gaan doen wat Hij met ons leven voor ogen had toen hij ons bedacht heeft, dan zal ons leven niet gemakkelijk zijn, maar wel waardevol. Dan zal het niet meevallen  op momenten maar zal ze zeker bijzonder zijn geweest  in totaliteit.

 Zijn plannen zijn bijzonder en onbegrijpelijk wellicht, maar zeker weten het beste wat ons is/kan  overkomen.

Weet je God houdt van ons en verlaat ons nooit. Hij is er altijd . wanneer we verwachten dat we Hem altijd zien , horen of voelen, … anticlimax wellicht, maar wanneer we geloven, vertrouwen, weten dat Hij ons niet verlaat dan zullen we nooit alleen zijn.  wanneer we weten dat hij geïnteresseerd is in hoe en wat we doen tot in detail, dan betekent dat dat we met Hem daarover mogen spreken, maar dat betekent niet dat wij bepalen hoe dingen verlopen in ons leven. we mogen overleggen en voorleggen, maar Hij weet wat goed voor ons is.  Zijn plannen zijn bijzonder en onbegrijpelijk wellicht, maar zeker weten het beste wat ons is/kan  overkomen.  Anders dan verwacht, een anticlimax wellicht, maar toch uiteindelijk  bijzonder en de moeite waard.

nieuwe visie vinden door onszelf even te verliezen

Waarom lopen bepaalde dingen in het leven zoals ze lopen?  Waar ligt  het aan als we zaken gepland hebben en  alles gaat anders?  Christenen gebruiken dan vaak woorden als: God zal er wel een bedoeling mee hebben. niet christenen zijn vaak veel resoluter in zaken en zeggen dan  zaken als verkeerde timing of domme pech.

Als dingen verkeerd gaan waar  dit ook plaatsvindt in je gezin , op je werk, in de kerk, zeg het maar… ergens in j e leven dan is het al gauw dat we de kop in het zand steken en zoeken we de schuld elders dan bij onszelf.  we erkennen niet gemakkelijk dat bepaalde zaken ook gewoon te maken hebben met onze keuzes.

Natuurlijk begrijp ik als christen de  uitspraak  dat God een bedoeling heeft met bepaalde gebeurtenissen in ons leven. Ik geloof natuurlijk dat God  invloed heeft in ons leven.  gelukkig maar .  we hebben te maken met allerlei  zaken in het leven.  we kunnen kiezen ons leven te laten leiden door onze gevoelens, we kunnen het laten afhangen van rationele keuzes, we kunnen  visies ontwikkelen en uitvoeren.

Een christen die gemakshalve dingen zegt als het is vast Gods wil dat iets al dan niet gebeurt hoeft geen visie te ontwikkelen toch?  Immers als het toch Gods wil is zoals  dingen gebeuren dan  kunne we  het leven op z’n beloop laten. Anderzijds kunne we visies ontwikkelen en plannen maken zonder God daarin te betrekken en hopen dat alles goed zal gaan. of dit nu de manier is geloof ik ook niet.

Ik geloof dat God de gebeurtenissen in het leven mee laat  werken in je leven, maar dat je daar wel zeker ook enige invloed op uit kunt oefenen.  Beter is het immers wijze beslissingen te maken in het leven. iemand die goede beslissingen maakt zal minder problemen hebben dan iemand die  alles maar op z’n beloop laat.

We kunnen wel zeggen dat bepaalde zaken ons zeker Helpen om op een hoger plan te komen. ik bedoel daarmee dat  onze keuzes  die soms fout kunnen zijn ons leiden naar betere keuzes in het leven waardoor we steeds meer  leren om  dingen te doen zoals ze bedoeld zijn.   ik geloof dat God ons een weg wil wijzen vanuit oppervlakkigheid naar  diepgang.

We maken plannen die soms  zo oppervlakkig zijn en waarbij we soms eerst eens bewust moeten worden van de zin er van om verder te kunnen werken. Soms echter  zit er een spirituele  fout die we  moeten erkennen om verder te kunnen groeien in onze geestelijke ontwikkeling. ik vraag me echter af of we dit werkelijk kunnen scheiden van elkaar. ik geloof dat zowel geestelijk , als het gewone leven met elkaar verbonden zijn.  wanneer  zaken anders gaan dan gepland is God daar zeker in aanwezig, maar de vraag is in hoeverre we God er zelf bij betrekken.

God beweegt ons als het ware voort op verschillende lagen. ik geloof dat zowel  het lichamelijke het spirituele, het psychologische , allemaal  met elkaar verbonden is in die zin dat  we  bepaalde zaken als het ware kunnen negeren, maar ze zijn er wel. Het negeren er van betekent in wezen dat we ontkennen dat  bepaalde lagen  nodig zijn voor een  goede harmonie.

De vraag die ik  probeer te formuleren is:  hoe gaan we om met ons  leven, met alles wat daarin is. met de mensen om ons heen en onze omgeving, de dingen die we hebben ontvangen, etc….  ?  hoe gaan we  hier mee om? Hoe belangrijk is planning en visie? En  moeten we ons er aan houden?

Ik geloof dat ons leven vaak bepaald word door onze agenda, en wat mensen van ons verwachten, maar wanneer we rekening houden met wat God van ons verwacht, hoe zouden zaken dan verlopen? gaat  het ons dan voor de wind? Ik denk dat er veel welvaartspredikers zijn die  ons dit willen doen geloven. dat wanneer we  slechts dat doen wat God ons vraagt alles goed zal gaan. echter wie weet altijd wat Gods wil is?

Zou het niet zo zijn dat we  moeten veranderen in ons denken en  mogen leren om God te vertrouwen in onze  plannen.   Bij het maken van visie en beleid. In de kerk, op het werk, in onze gezinnen, op school, of waar dan ook. wat/ wie  bepaald ons leven?

Ik geloof dat God ons  leert  door onze fouten , maar ook door wat wel goed is gegaan. God gebruikt het zodat we nieuwe wegen in zullen slaan.  Ook beproeft hij ons in moeilijke zaken  en kijkt hij als het ware of we op Hem zullen blijven vertrouwen en we niet hoogmoedig worden of juist ons vertrouwen verliezen als het moeilijk wordt.  ook geloof ik dat Hij ons verantwoording heeft gegeven. zoals hij dat deed bij Adam al over de hof van Eden.

We krijgen van God niet slechts de opdracht, maar ook de tools, maar we mogen  leren  hoe we zaken aan te pakken. Veelal maken we echter zelf beslissingen en vragen er een zegen van God over. Is dit de manier?  zal God het zegenen? Misschien. Soms.  Ik geloof da God ons echter wil leren op hem te vertrouwen in alle dingen. In zowel het plannen als ook in het maken van fouten. In het begin en in  de verdere verloop.

Is het immers  niet vaak zo dat we vol goede moed met God beginnen en dan tegen  moeiten aanlopen en dan  gaan handelen vanuit ons gevoel, emotie?  Dat we daardoor soms goed  handelen en soms ook gewoonweg juist helemaal niet. in ieder geval is er  geen sprake van een vast vertrouwen , maar  gewoon domme geluk of domme pech in zulke gevallen.

Wij zijn echter niet zomaar mensen we zijn geliefde mensen en God wil er voor ons zijn en wij mogen met Hem leven. met Hem leven is : Hij is aanwezig in wat we doen. we willen Hem er bij hebben. zoals een huwelijk. Ik ben met mijn vrouw getrouwd. we krijgen samen kinderen. Ik heb nooit een kind gebaart , maar toch gekregen. We gaan samen ergens wonen en we  bepalen samen hoe we dingen doen in ons gezin, ons huwelijk. Zo wil God ook met ons gaan. samen met ons  dingen doen. in goede en slechte tijden.

Je mag je eigen keuzes maken en God wil je daarbij helpen. Hij wil er voor je zijn. dit betekent echter dicht bij Hem te leven. overleg plegen. Luisteren naar Zijn stem.  Het gaat er niet om wat iedereen vind dat je moet doen. je luistert niet in de eerste plaats naar allerlei stemmen van anderen, maar  eerst naar de stem van degene die je werkelijk kunt vertrouwen alvorens beslissingen te  nemen.

Als we op deze manier zullen handelen zal alles veranderen. zal de uitkomst van bepaalde beslissingen misschien anders zijn dan we hadden verwacht, maar we blijven vertrouwen en geloven in wat God ons heeft gezegd.  En als we dat niet duidelijk hebben? dan zullen we dit misschien nog eens met hem moeten overleggen en doorspreken en afwachten of  gewoon echt stil worden.

stil worden is zo enorm goed. dat besef ik me  juist nu . dat we soms lopen  rennen. We maken ons boos. We zijn angstig. Teleurgesteld en alles in ons schreeuwt om een antwoord, maar we raken zo vol door alles wat er al dan niet gebeurt dat we  vergeten stil te worden.

God wil wel spreken, maar telkens als God iets zegt , trekken wij onze mond al weer open. We laten onze gedachten dol worden en nemen gewoon niet de tijd om te luisteren. De rust die we nodig hebben om goede beslissingen te nemen. we spreken met  hem en anderen en doen wat in onze macht ligt, maar  is dat wat nodig is?

God wil dat we hem ontmoeten. dicht bij hem komen. op geestelijk niveau met hem communiceren. Het gaat niet om de formulering. Niet  zozeer om wat je precies zegt, maar om wat je verwachtingen zijn.  Hij begrijpt ons en onze situatie. Het gaat om de keuzes die je maakt op zulke momenten met Hem.  soms lijkt het alsof je je zelf even verliest, maar je zult merken dat juist daar waar we onszelf verliezen Hij  juist  daar is.

daar waar we onze eigen gedachten durven loslaten en durven te luisteren naar wat Hij ons te zeggen heeft  daar zullen we juist onszelf  vinden en daarbij leren om geloof te hebben.  dat we werkelijk contact zullen hebben met de levende God.     dat is nieuwe visie. God betrekken bij je plannen.  Natuurlijk mogen we zo ook gewoon opschrijven en uitwerken.  Maar laten we hem er bij betrekken.

Heer leer ons te rusten in U en te luisteren  naar Uw stem en onszelf  misschien even te verliezen om vanuit uw aanwezigheid onszelf te hervinden en nieuwe keuzes  te maken voor ons leven. voor ons werk. Voor de kerk. voor onze gezinnen. Voor alles wat we doen. voor ons leven met U.  amen

het wonder van moeilijke tijden

Wij als gelovigen  lezen  de Bijbel. We geloven er in en we bidden dat allerlei zaken toch maar zullen geschieden in Jezus naam.  Is het uitspreken van wensen hetzelfde als  verwachting hebben.  is het  hetzelfde als het hebben van geloof?

Bidden om geloof.

We bidden om wonderen, verhoring van gebed, maar geloven we in  het wonder?  Geloven we dat God een God van wonderen is?  waar blijven de wonderen van weleer? De vragen die we stellen lijken  niet door te dringen  tot God. blijven ze hangen  in de lucht? We zouden kunnen bidden om het wonder van geloof.

Hoe groot is de verwachting, het geloof? Ik geloof in wonderen. Het  is op zich al een wonder dat Jezus kwam en voor mijn schuld stierf. Dat hij mijn lasten droeg.  Toch geloof ik dat er meer is dan dat. ik geloof dat we het wonder mogen zijn.

Absurd wonder?

Als ik zeg dat ik het wonder  van God ben klinkt dat natuurlijk absurd, maar toch is dat wat ik geloof.  Ik ben Gods wonder voor  de wereld geworden. ik mag anderen  vertellen wie Jezus  is en wat Hij heeft gedaan. Ik  mag grotere wonderen doen zelfs dan Jezus heeft gedaan.  Tja.. waar zijn ze dan?

Waar is het wonder waar mensen  op wachten?  Ik geloof dat mensen niet op wonderen zitten te wachten.  Er gebeuren  wonderen genoeg.  Is het geen wonder dat je leeft?  is het geen wonder dat je  ondanks wat er in je leven is voorgevallen je iedere dag nog gewoon je ding kunt doen?  of zitten deze dingen, de gebeurtenissen je nog altijd dwars. Weet dat God je wil  herstellen genezen en je laten zijn wie je in wezen bent.

Belofte maakt schuld.

Misschien is dat niet iets wat je gelooft.  Misschien geloof je niet dat dit werkelijk mogelijk is. je hebt het wonder nog niet meegemaakt.  Ik beloof je dat het wonder zal geschieden wanneer je oprecht  verlangt Gods weg te gaan. belofte maakt schuld, ik weet het. Gelukkig is deze reeds voldaan.

Veel mensen verwachten vaak  hele andere wonderen van God. ze verwachten een gemakkelijk leven. alles voor de wind.  Maar dat zou geen wonder zijn welke je bij hem zou  brengen. sterker nog we zien dat wanneer God dat doet mensen juist zeggen dat ze er hard voor hebben gewerkt en gedaan. God krijgt niet de eer.

Het wonder van moeilijke tijden

Juist wanneer we het moeilijk hebben en  niet meer weten waar we het moeten zoeken  is God daar.  En we mogen op Hem vertrouwen. Ons leven  in Zijn hand leggen.  Ik geloof en weet uit ervaring dat het  het leven niet gemakkelijker maakt, maar wel dat je zult merken dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn.  dat ze gebeuren waar je bent.  ik noem dat  gemakshalve maar het wonder van moeilijke tijden. God zien in de grootste strijd. Hem ontmoeten waar het onmogelijk leek.

Wat zou het iets geweldigs zijn als jij toe zou  durven laten dat God je geneest en hersteld. Wat zou er  een wonder gebeuren als je los  zou komen van alles wat jou zo  vasthoudt in dit leven . God is er voor jou. Hij luistert naar je. Sterker nog  Hij houdt van je. Ook na alles wat er in je leven is misgegaan blijft hij van je houden.

Herken je het wonder nog?

wat is een groter wonder, iemand  die niemand heeft en alles heeft verloren wat hij had, die geen geluk kent en vrede en dit ontvangt of iemand die alles al heeft en niets en niemand nog nodig heeft? Wat moet je zo iemand nog geven voor wonderen?

Zo zie je dat wij in Nederland  het wonder  ontgroeit lijken  we zijn verwent en zien het wonder  niet meer van  een dak boven ons hoofd en iedere dag te eten. We zien niet meer dat we gezegend zijn met  enorme rijkdom. We ervaren het niet eens als dusdanig. Het wonder is er, maar kunnen we het nog  herkennen?

watch?v=yOAdYF5sQQs&feature=player_detailpage

regels zijn regels

Heb je dat ook wel eens, of ben ik de enige? ;-D  dat je in de kerk, op je werk afspraken hebt gemaakt, dat er bepaalde regels zijn waar je wellicht  geen moeite mee hebt, maar die  eigenlijk niet zo zinvol lijken?  dat je hier dan over nadenkt , maar  wanneer dingen wat helderder worden hier  meer begrip voor krijgt en van daaruit, vanuit dat begrip deze toch gewoon wil respecteren?

Het is  zo gemakkelijk, althans voor mij , om regels of afspraken omver te werpen als onbelangrijk,  onnodig en onzinnig, terwijl anderen deze wel belangrijk achten ? misschien dat deze regels in jouw geval misschien niet erg  relevant zijn of lijken,  en misschien zelfs ouderwets, maar dat ze er gewoon zijn en jij hebt er mee te dealen? Hoe doe je dat dan?  Hoe ga je daar  dan mee om?

Enerzijds moet misschien de regel geen ergernis zijn voor iedereen, maar tegelijk wanneer deze regels of afspraak slechts een ergernis is,  voor jouw of  voor de mensen om jou heen , dan is het misschien de vraag  waarom dit voor jou zo’n probleem aan het worden is.  waar gaat het om en wat nog erger is wellicht, waarom proberen we daarin op de een of andere manier invloed op uit te oefenen,zodat ook anderen een aversie kunnen krijgen op de regel,  zonder dat  ze daarvan voorheen  bewust  waren.

In den beginnen  was er slechts één regel en dat was, eet niet van de boom, maar de mens was ongehoorzaam en trokken elkaar mee in de valkuil om toch te eten van deze verboden vrucht.  Toen ze hier op aan gesproken werden  ging de mens zelfs nog in de verdediging ook,  en gaf de schuld aan  degene die met hem gegeten had.  ging het hier nu om het feit dat ze nu al of niet gelijk hadden?

Ik geloof dat het God niet zozeer om de vrucht te doen was , maar om de houding die  het met zich mee zou brengen. wijzen met de vingers en beschuldigingen over en weer. Waar ging het nu allemaal om? Was het de moeite waard om  één simpele vrucht? er was  zoveel anders wel te halen. zoveel vruchten, zaden om van te eten. Ik geloof dat we ons vaak enorm  fixeren op negatieve dingen in ons leven en ons daardoor laten leiden.  In Romeinen 14 kun je lezen dat  het niets uit zichzelf onrein is, maar dat  het belangrijk is hoe we met zaken omgaan. waarom maken wij bepaalde keuzes in ons leven  en durven we ook anderen vrij te laten om zelf  keuzes te maken?

Wat zou het fijn zijn dat we ons niet zozeer bezig  zouden houden met de regel an sich, maar dat we bereid zijn om het gesprek op een transparante wijze aan te gaan met de ander, en dan  niet vanuit een verdedigende houding, maar om er van te leren of om hun ziens wijze te gaan begrijpen.  Dienstbaarheid zou ons  sieren denk ik.  wanneer we ons bewust zijn van bepaalde regels en afspraken, zijn we dan ook bereid ons daaraan te houden?  Niet  te morren en boos te worden , maar gewoon  dit te accepteren omdat ze nu eenmaal zijn afgesproken en volgens anderen belangrijk? het gaat allemaal niet om ons. soms is het goed een regel te accepteren niet om ons zelf maar om de ander te helpen. gewoon omdat de  ander deze belangrijk vindt .

Ik denk dat we vaak ons gelijk willen hebben, maar  durven we ons gelijk te laten varen om de lieve vrede wil?  Niet om zonden te bedekken, maar om er voor te zorgen dat  we in aanzien en achting  bij onze broeders en zusters zullen stijgen in hoe we met zaken om gaan. dat we  de andr respecteren. dat we respect tonen naar de ander wie dat ook moge zijn. en als het dusdanig relevant is dat we  hier moeite mee hebben zodat God schade aangedaan zal worden, is het dan niet zo dat een ieder voor zich rekenschap af moet leggen?  Dus laten we ons afvragen of de regel voor ons geld en of we daar voor onszelf moeite mee hebben omdat we of God of de ander schade mee berokkenen, en of we  door de regel schade brengen aan de communicatie of de relatie met elkaar. of te wel…  groeien we in gemeenschap inclusief of exclusief deze regel, maar laten we wel in verbondenheid , rechtvaardigheid, vrede en blijdschap met elkaar blijven door de ander te dienen.

Ik ben geen masochist!

mensen verlangen naar rust in hun leven.  sterker nog, ik geloof dat mensen zelfs rust nodig hebben in hun leven. toch is het op de een of andere manier voor  veel mensen enorm beangstigend om de stilte  te betreden en zelfs wanneer we het wel durven , hoe doe je dat dan, immers er is  zoveel innerlijke onrust, waardoor we de stilte nauwelijks nog kunnen ervaren. ik geloof dat we pas werkelijk de rust in ons zullen ervaren als we God in ons leven durven en willen toelaten.

wanneer we Hem toelaten wil dat niet zeggen dat we  gelijk rust ervaren in ons leven , hoewel veel mensen ons dit willen doen geloven.  ik persoonlijk denk dat wanneer we God  in ons leven toegelaten hebben we misschien eerst meer onrust ervaren dan voorheen. ik geloof dat we juist dan meer dan ooit misschien  zullen worden aangevallen op wie we zijn in hem.

wanneer we  langzamerhand  gaan ontdekken dat het niet gaat om een bepaald gevoel in ons leven, maar om Zijn aanwezigheid in ons leven, dan  zullen we de vrede des Heren ook werkelijk gaan ervaren, zelfs in tijden van enorme tumult.  God in ons leven ervaren is  niet  een bepaald gevoel, al zal een bepaald gevoel soms aanwezig zijn.  aan de andere kant is het ook niet slechts een kwestie rationele keuzes maken.  God is aanwezig in ons leven dat mogen we weten, maar we mogen ons dat ook bewust worden.

veelal kost het ons in het begin , wanneer we net christen zijn geworden nog niet zo veel inspanning. we zijn nog enorm enthousiast over wat God in ons leven heeft gedaan, maar wanneer we  iets verder in onze wandel zijn lijkt het soms weg te ebben en vragen we ons misschien af  of het allemaal wel zo echt was als we dit hebben  ervaren.  waren de gevoelens wel echt en waar zijn ze nu?  Hoe zit dat nu met gevoelens en is gevoel nu  een zeker weten geworden?

wanneer we God wat  langer kennen, voelen we er dan nog wel echt wat bij? Voelt het nog zoals we dat eerst ervoeren? Of is het nog slechts een  rationeel gebeuren.

Angst voor mensen is een valstrik

Gods aanwezigheid in ons leven kan een behoorlijke strijd opleveren voor mensen .  i s het mogelijk ons denken  en doen laten doordringen met Gods liefde zodat anderen door ons heen ook ervaren wie God is?   hoe kunnen we nu ons geloof in en uitademen, uitleven, doen? misschien wordt het door veel gelovigen eenvoudig genoemd, toch kost het mij soms best moeite om met God te leven. in zijn aanwezigheid te staan, te blijven, me  onder Hem te scharen.  ik bedoel daarmee te zeggen dat ik het moeilijk vind om gewoon te doen wat God van me vraagt.

misschien zijn het juist eerdere ervaringen die me doen twijfelen of dat wat moet gebeuren ook wel werkelijk moet gebeuren. soms is er strijd in mijn denken.  ik wil Christus dienen. een slaaf van de Meester zijn, maar tegelijk wil ik de pijn omzeilen van de moeite van confrontatie. ik heb er moeite mee om mijn wensen en verlangens om geliefd te zijn door anderen aan de kant te zetten en mijn liefde voor God zelf prioriteit te maken.

ik besef dat het dienen van de ander een daad van liefde voor God kan zijn, maar tegelijk weet ik ook dat dienen van de ander soms inhoudt dat we moeten luisteren naar God.  hierbij  kunnen dingen soms anders uitpakken dan ik het in mijn hoofd heb. ik weet uit ervaring dat  wat uit liefde gedaan wordt  niet altijd ook zo wordt ervaren .

ik weet ook dat  het  mijn allergrootste verlangen is om Hem te dienen die in mijn leven nummer 1 wil zijn.  ik wil Hem volgen , maar tegelijk kost me dat enorm veel moeite soms. God  heeft de gekke gewoonte ( klinkt wat oneerbiedig misschien) om ons tot zich te trekken door moeiten en pijn heen. 

Nu ben ik zelf  van nature geen masochist 😉  en heb ik een enorme hekel aan pijn. hoewel ik zonder pijn nooit de ervaring  zou hebbeen gehad die ik  met Hem heb ervaren. ik weet door mijn diepste pijnen heen dat Hij bij me is en dat ik op hem kan bouwen. toch ben ik soms bang. niet dat hij mij zal verlaten. ik ben zelfs niet bang om alleen te zijn, maar ik ben misschien het meest bang om bang te zijn.   bang voor mensen, bang mijzelf te verliezen, bang om  verkeerde keuzes te maken, bang om onduidelijk te zijn, bang om  de verkeerde woorden te kiezen, bang dat alles  mijn eigen  gedachten en gevoelens zijn. bang om toch dat te doen watt ik wil en de wil van God verkeerd begrepen te hebben. bang om anderen te kwetsen.

Ik weet uit ervaring dat ik in mijn persoonlijke overtuigingen zo vast kan staan dat  Gods wil en mijn wil gelijk lijken te zijn en toch zijn er nuances . ik hoop dat je me nog begrijpt. ik geloof dat God geneest, ik geloof dat herstel mogelijk is voor mensen. ik geloof in Gods persoonlijke aanwezigheid, tegelijk heb ik soms een bepaald beeld voor ogen. ik zou willen dat God zus en zo reageerde en ik verwacht het ook, maar dan… gaat alles anders. gaan  mensen dood waar ik van houdt. verlies ik vrienden die ik liefheb.  komen er scheuringen, gebeuren er dingen die ik niet wil.  

er zullen dagen komen waarop geen steen op de andere zal blijven; alles zal worden afgebroken

heb ik gedaan wat ik dacht dat goed was? ja, ik geloof het wel. was God in mijn leven ? zeker weten. ken ik Hem? ja ik ken Hem. Ik weet dat hij in mijn leven is. me  soms een stukje van zichzelf openbaart een toch is er dat stuk wat ik niet begrijp. dat gedeelte van God dat zoveel groter is dan wat ik wel van Hem ken.

misschien komt het over alsof ik bang ben voor God.  dat ik zou denken  dat  ik  niet zou geloven dat Hij het beste met me voor heeft.  dit is niet de juiste conclusie. de conclusie die je kunt trekken is dat ik bang ben voor mijn eigen inzichten. ik wil Gods wil doen en verlang er naar. ik weet me in Zijn hand geborgen, maar tegelijk  weet ik ook dat ik gemakkelijk fouten maak. Dat ik bang ben genegeerd te worden . teleurgesteld te worden door  mensen, situaties, gebeurtenissen.  Ik heb  het meegemaakt hoe en baby onder mijn ogen stierf. Ik weet nog hoe ik vertrouwde dat God het zou genezen. 

Ik wil is Zijn weg volgen, maar heb ik die wel altijd zo helder?  gelukkig weet ik dat God ook mijn geringe inzichten en mogelijkheden zal en kan gebruiken, maar gemakkelijk is het niet altijd.  ben ik een ongelovige gelovige?  misschien. ik heb ontdekt dat niet alttijd de zaken zo gaan als ik het wil.  Ik Heb God niet in mijn zak. de dingen gaan soms  anders dan ik voor ogen heb en ik heb  niet de controle  over zaken . gelukkig heeft God die wel.  Hoewel ik het niet begrijp en het soms ook niet zie weet ik toch dat God zal doen wat goed is.

Lied van Petrus

hoewel ik het  soms niet eens ben met wat hij schrijft is Stef Bos voor mij een van de grootste dichters van deze tijd. zijn zangtalent is niet bovenmate groot, toch weet hij als geen ander zijn werk te brengen op zijn eigen wijze manier. als ik zijn woorden lees dan raakt dat me. soms tot tranen toe bewogen. dit is zo’n lied. nog veel meer mooie teksten vind je hier. 

deze tekst spreekt mij persoonlijk erg aan. Petrus is voor mij de man in de bijbel waarin ik mij zelf soms zo enorm herken. verlangend, welwillend, maar soms falend. strijdend ,vechtend, maar  zo enorm bewogen. schreeuwen, te snel met woorden, maar diep vn binnen gewoon onbegrip en verlangen. doorzetter tot het einde al is dat soms nog zo zwaar.

Lied van Petrus

mens van vlees en bloed

Ik ben een man van lucht en van water
Ik ben een ster
Die verschijnt en verdwijnt
Zanger van de grote gebaren
Die soms een ander zou willen zijn

Ik heb mijn huis en mijn haard verlaten
Wie ik liefhad nog één keer gekust
De veilige haven verlaten
En ik wist ik kom hier nooit meer terug

Want beter een oorlog
Dan gewapende vrede
Beter opzoek gaan
Dan altijd gewacht
Beter gevallen
Dan nooit gesprongen
En beter de liefde verloren
Dan nooit liefgehad

Maar ik weet soms niet meer
Wat mijn woorden nog waard zijn
Weet soms niet meer
Wat ik hier zoek
Ik struikel en val
Ik sta op en ga verder
Ik ben een mens
Van vlees en bloed

Ik ben bang als kind in het donker
Ik ben een held in het heetst van de strijd
Een dwaas die gelooft in een wonder
Tegen de stroom van de tijd

Ik neem altijd teveel op mijn schouders
En al maak ik mijn woorden niet waar
Ik zal tot het eind van mijn dagen
Op de barricade staan

Want beter een oorlog
Dan gewapende vrede
Beter opzoek gaan
Dan altijd gewacht
Beter gevallen
Dan nooit gesprongen
En beter de liefde verloren
Dan nooit liefgehad

Maar ik weet soms niet meer
Wat mijn woorden nog waard zijn
Weet soms niet meer
Wat ik hier zoek
Ik struikel en val
Sta op en ga verder
Ik ben een mens…

En ik heb meer beloofd
Dan ik waar kon maken
Heb getwijfeld en heb soms
Mijn dromen verraden
Een vriend laten vallen
Mezelf vervloekt
Want ik ben een mens
Ik ben een mens
Van vlees en van bloed

Maar beter een oorlog
Dan gewapende vrede
Beter opzoek gaan
Dan altijd gewacht
Beter gevallen
Dan nooit gesprongen
En beter de liefde verloren
Dan nooit liefgehad

Stef Bos

klik hier voor de live versie via You Tube.