Tag: voelen

Ik en jij mogen (er) zijn.

In het leven worden we, zoals ik in de vorige twee blogs beschreef, (mede)gevormd door waar we geboren zijn en de mensen die er rond om ons heen zijn in het gezin van herkomst. We leren een hoop geweldige zaken, maar lopen ook butsen en scheurtjes op. Veel zaken in het leven worden niet altijd direkt benoemt en zijn derhalve niet altijd zo eenvoudig te ontdekken. We communiceren soms vanuit wat we denken, voelen en door gedrag. Tevens pikken we ook zaken op vanuit hoe anderen communiceren. 

 Veel mensen hebben een bepaalde effectieve manier van communiceren ontdekt. Ze presenteren zich misschien als vrolijk, joviaal en vriendelijk, maar kunnen wellicht niet werkelijk het zelfde ook werkelijk ervaren. Men past zich op dat moment aan op de situatie van het moment. Het kan zijn dat dit een moment opname is vanwege het feit dat men op het moment zich niet bevind in een groep warin men zich veilig kan openstellen. Het kan ook zijn dat het een patroon is wat men met zich meedraagt als een manier van doen omdat men bijvoorbeeld gelooft dat men dat van hem of haar verwacht. 

Sociaal gewenst of echt? 

Andere mensen geven een antwoord op vragen die sociaal gewenst zijn. De vraag ” hoe is het?” Is een vraag die al snel met “goed” wordt beantwoord. Wanneer iemand zou antwoorden dat het heel erg slecht gaat zie je vaak dat het gesprek stukslaat, tenzij het in de juiste context is geplaatst. Wat we communiceren is dus niet altijd helder voor iedereen. 

Wat we zeggen is niet wie we zijn. 

We kunnen soms een bepaalde houding hebben aangenomen. Een houding van onverschilligheid. Misschien omdat dit is wat we geleerd hebben als een manier, maar soms ook omdat zaken ons niet echt mogen raken. We halen bijvoorbeeld de schouders op wanneer iemand boos op ons is, de vraag is echter of dit de juiste reactie is op dat moment. Als je een foutje maakt in het verkeer en iemand steekt je de middelvinger op is dat ff vervelend, de schouders ophalen en een uitspraak wat zegt dat het je niet boeit is voorstelbaar. Wanneer echter ren geliefde je vertelt dat hij of zij niet meer van je houdt is dit duidelijk een issue waar dergelijke communicatie niet handig is wellicht. 

We kunnen tal van voorbeelden geven, maar hoe willen wij ons leven leiden? Ik geloof dat we vaak iets anders communiceren dan we werkelijk bedoelen. Ik geloof dat er werkelijke communicatie mogelijk is. Dit zit niet verpakt in de juiste woorden. Niet direct in de perfecte houding, maar in hoe we ten opzichte van de ander staan. 

  
Ik benoem dat persoonlijk vaak als ont-moeten. We geven de ander de ruimte zichzelf te zijn en zijn ook zelf open, transparant over hoe en wie we zijn. We creëren ruimte voor gesprek zonder veroordeling, maar een luisterend oor zonder hen te willen overtuigen, maar met de oprechtheid te onderkennen dat er andere manieren zijn om tegen mensen, zaken aan te kijken. 

Iedereen heeft een bepaald perspectief van waaruit hij leeft, communiceert, voelt, beweegt. Dit is niet verkeerd of goed te noemen, maar een manier die geleerd of opgedaan is. In ontmoeting ontdekken we veel van de ander door gesprek, samen te zijn, te ervaren waarom bepaalde maniertjes gedaan worden zoals ze gedaan worden. In ontmoeting zien, ontdekken ervaren we dat er ook andere zienswijzen, ervaringen zijn. 

Wanneer we bereidt zijn om ons in de ander te verplaatsen en onszelf voor de ander te openen ontstaat er ruimte om te zijn. 

To be or not to be?

Veel mensen, christenen ook, vinden dit angstig en verschuilen zich achter allerlei dogmatiek en leerstellingen. Ik geloof echter dat God waar is en dat in een eerlijke oprechte ontmoeting juist God ontdekt zal worden. Het gesprek zal wanneer er ruimte ontstaat over dat wat waar is en goed. Gods Geest zal in de ont-moeting zijn. Voor mij zijn de intieme, niet veroordelende gesprekken die Jezus voert hiervan een voorbeeld. De gesprekken gaven aanzet tot een veranderd leven. 

De pijn van afwijzing.

media_xl_3936127 (1)Wanneer je  telkens afgewezen wordt, wanneer je niet werkelijk serieus wordt genomen is dat erg lastig. Hoe doorbreek je dat.  je zou denken dat je dan eens een keer goed op zou moeten treden. Eens een keer goed je mond open doen en zeggen wat je dwars zit. maar of dit nu de manier is betwijfel ik.

Pas nog een behoorlijke woordenwisseling gehad.  afwijzing van wie ik ben en doe is  een zere plek bij mij. een schop tegen de schenen. Iets waar ik niet tegen kan. zeker als men ook nog eens  samenspant en me  tegen gaat spreken.  Herken je dat? vaak zijn het juist die mensen die je het meest na staan. waar je oprecht  van houdt.

Ik kan er niet tegen als men mij op mijn eigen grondgebied de loef probeert af te steken . als men mijn territorium binnendringt en mijn plek begint op te eisen.  Daar verzet ik me   met hand en tand tegen.  Gewoon omdat ik me dan niet geaccepteerd en geliefd  ervaar.  Ik voel me aan de kant gezet.  Vernederd op eigen terrein.

Eerst  is er stilte , waarmee de ander denkt gelijk te hebben misschien, maar eigenlijk is het een soort van stille tocht. Er is iets gebeurt, maar  er is nog niets opgelost. Het heeft ook geen zin om er anders mee om te gaan dan stilte is de eerste optie. Rustig blijven de  confrontatie niet voeden. Echter dit helpt niet, omdat de ander juist  aan terrein lijkt te winnen en doorgaat waar  hij juist voet  aan grond heeft gekregen. Jouw persoonlijke grens  is overschreden.

Nog even en hij of zij  staat er helemaal. Jou plek is afgenomen. Je moet nu wel ingrijpen, immers wie ben je nog als je  territorium is afgepakt, ingepikt door iemand wiens  gebied dit niet is. die over jou grens is gegaan?  Je moet wel van je afbijten. Ze wegsturen. En wanneer ze samenspannen met anderen dan wordt het helemaal tijd om actie te ondernemen lijkt het wel.  De relatie is beschadigd of verbroken misschien zelfs.

Hoe had het anders gemoeten?  het gesprek aangaan is een optie, maar  tegelijk is dat soms erg lastig. Soms is er niet de ruimte. In ieder geval willen we ons niet  laten overheersen door wie dan ook. we willen niet iets aan eigenheid op geven.  het gaat  hier om mijn zelfbeeld. Wie ben ik als ik mijn grenzen door anderen laat bepalen?

media_xl_649586Ik gericht? Ik geloof het niet. wellicht is het beter  te communiceren, maar wat als je het doet en niemand  heeft een antwoord. niemand lijkt t e luisteren naar je woorden , je gebaren, je schreeuwen.  Langzamerhand  veranderd kussen in bijten en liefkozende woorden in een schreeuw.

Je  wil immers je eigen waarde behouden. Niet je laten overheersen. Ook niet heersen of de baas zijn, maar  gewoon geliefd en gekend zoals je bent. men kan het lelijk vinden als mensen  soms al bijtend en schreeuwend hun plek verdedigen, maar veelal gebeurt dat wanneer men met geweld en weinig ruimte de ander probeert te overheersen.

Angst is een grote valkuil,  te laat of niet aangeven dat ze over je grenzen zijn gegaan.  Dan is het niet gemakkelijk om de situatie  terug te draaien, met alle gevolgen en gevoelens van dien. ze willen me niet. ze houden niet van me zoals ik ben, ze willen me veranderen, mijn eigenheid ontnemen en ik mag er  van die ander niet zijn.  ik ben niet geliefd. Ze geven niet om me. Zijn de zaken die  we denken ervaren voelen. irrieel ? soms, soms ook niet.

Vaak schreeuwen  we om te laten horen en bijten we om te laten voelen dat we er nog zijn. om te laten merken dat je gehoord wil worden . dat je geaccepteerd wil zijn. deelgenoot zijn, er bij horen.

krassen en deuken

auto-beschadigd_218258Mensen kunnen zich soms zo sterk voordoen.  Ze schreeuwen het bijna uit dat ze hun leven in de hand hebben. dat ze de controle hebben. dat ze hun zaakjes op orde hebben, maar  in de praktijk zien we dat veel mensen  best aardig functioneren maar gewoon  beschadigd zijn ergens in het leven.

Ik geloof dat ieder mens in het leven in meer of minder mate zijn krassen en deuken heeft opgelopen.

Ik geloof dat ieder mens in het leven in meer of minder mate zijn krassen en deuken heeft opgelopen.  Veel mensen zeggen misschien dat er niks aan de hand is en geloven dit ook, maar we zien veelal in hoe ze reageren dat ze door opvoeding of de butsen een bepaalde manier hebben aangeleerd om met deze beschadigingen om te gaan.

Onze houding ten opzichte van wat ons is overkomen  maakt mede hoe we reageren.  Wanneer we vroeger zijn gepest en als tegenreactie onszelf geleerd hebben om er  vol tegenin te gaan is dat een manier die niet slecht is, maar waarbij we  een stukje van onszelf verloren  hebben die we wellicht graag hadden laten zien.  wanneer we misbruikt zijn zullen  we  wellicht  een ander op seksueel vlak niet meer werkelijk doe  durven laten zoals we dat eigenlijk wel zouden willen.   wanneer we voortdurend zijn afgewezen in ons leven  zoeken we  wellicht allerlei maniertjes op om maar  geliefd te worden door mensen. vaak ten koste van onszelf. van wie we werkelijk zijn.

wanneer we voortdurend zijn afgewezen in ons leven  zoeken we  wellicht allerlei maniertjes op om maar  geliefd te worden door mensen.

We doen niet wat we zelf willen al  denken we er niet altijd zo over na.  Ik wil hiermee niet zeggen dat  deze manieren altijd verkeerd zijn of niet goed voor ons, maar het zijn manieren geworden van bescherming.  Soms beschermen ze ons wellicht nog. We zijn als mensen kwetsbaar en hebben zo onze  manieren  die ons  beschermen.  Toch  kan deze beschermende houding ook in de weg staan wanneer we werkelijk in ontmoeting willen zijn met mensen. wanneer we  onszelf zouden willen laten zien. we komen er  soms m zelfs door in verwarring namelijk wie zijn we nu werkelijk zelf? Zijn we de houding, de image die we ons aan hebben gemeten of …?

Ik zelf? Ik heb  ook allerlei deuken opgelopen. Beschadigd door ervaringen. Ben ik er los van? Soms denk ik dat ik me goed kan redden inmiddels. Soms echter loop ik tegen mijn eigen dingetjes aan. ben ik nog altijd verwond? Nee zeker niet. er zijn wat littekens. Er zijn zaken die me gevormd hebben in mijn doen en laten.  Zo kan ik behoorlijk  opvliegend zijn soms. Juist wanneer iemand niet naar me lijkt te luisteren, waarom ik kan er niet goed tegen om genegeerd te worden. ik weet dat nu. ik kan er inmiddels goed mee  om gaan, maar soms schiet ik onbedoeld behoorlijk uit mijn slof. Als ik het gevoel heb bedreigd te worden in mijn mening en de dingen die ik zeg. Soms  val ik  juist heel erg stil. Ik loop dan aan tegen de druk die ik ervaar die op me gelegd wordt.

Soms echter loop ik tegen mijn eigen dingetjes aan.

vrijheidik ben onzeker in bepaalde dingen, maar inmiddels durf ik meer dan ooit  me te uiten in gevoelens en emoties. Ik durf  mijzelf te laten zien in mijn kwetsbare zaken zonder daarin direct  me gekwetst te voelen als er iets over gezegd word. ik weet inmiddels dat  wat anderen zeggen  of misschien niet zeggen en voor zich houden mij niet meer kan scheiden van de liefde van Christus. Hij zal me niet laten gaan.  Hij geeft om me. Ik mag Hem ontmoeten iedere dag. in mijn dagelijkse  gesprekken met Hem. in mijn ontmoetingen met anderen.

hoe zit dat allemaal bij jou?  Ook krassen en deuken opgelopen?  Herken  je de gevoelens en emoties? durf je inmiddels je zelf te zijn al is het maar zo nu en dan? Weet je wie je werkelijk bent?  ben benieuwd naar de reacties op gewoon zomaar wat van mijn gedachten.

laat je shit achter je.

Dat God een Bijzonder God is  dat hef ik eigenlijk niet te zeggen. Ik geloof dat bijna iedereen het  daar wel over eens is.  misschien heb je niet zoveel met God, maar dat Hij dingen totaal anders doet dan  wij hadden verwacht of dan wij zouden willen is voor mij in ieder geval  al opmerkelijk genoeg om hem  bijzonder te vinden.

Hij heeft ons gemaakt om in relatie met anderen te leven. 

God is een God van ontmoeting beweer ik altijd. Ik geloof dat God ons wil  ontmoeten en dat wij met Hem mogen leven in relatie.  Het mooie is dat God  er van geniet dat ook wij mensen onderling met elkaar in relatie  mogen leven. sterker nog  Hij heeft ons gemaakt om in relatie met anderen te leven.

Wanneer we met mensen in contact willen komen is het belangrijk te beseffen dat dat niet vanzelf gaat.  Gelukkig echter hebben we bijzonder middelen gekregen om mensen te ontmoeten en ze zitten op de juiste plaats. Onze voorkant.

Zelfs wanneer het gaat om diepere speciale  relaties zijn we gezegend

Om mensen te ontmoeten  hebben we  mogelijkheden om werkelijk met mensen in contact te komen door ze te kunnen zien en te kunnen voelen, te kunnen horen en te kunnen ruiken en  proeven zelfs , wanneer we kussen.  Zelfs wanneer het gaat om diepere speciale  relaties zijn we gezegend met geslachtsdelen die aan de voorkant zitten.

God heeft ons gemaakt om te ontmoeten.  dit op verschillende niveaus, maar wel om als mensen met elkaar in relatie te staan. Sterker nog alles wat we doen is gericht op wat voor ons is. onze armen bewegen zich naar voren en  onze voeten zijn er op gericht om naar voren te gaan.  we zijn als mens  niet gericht  op  achteruit  gaan en ook qua ontmoeting en relaties werkt dat niet echt. wanneer je met de ruggen  naar elkaar toe staat is het wel erg lastig om elkaar te leren kennen.

zelfs in het meest intieme,  onze hartstocht, daar wil Hij bij zijn

Om mensen  te leren kennen zullen we ons naar elkaar toe draaien. Om God te leren kennen zullen we ons op Hem moeten wenden in het leven.  om werkelijk gezien te worden, gekend en herkent, willen we onszelf  tonen zoals we zijn, zullen we  naar de ander toe moeten gaan  . alleen op die manier kunnen we elkaar leren kennen van aangezicht tot aangezicht.

Zoals ik als zei , met God is dat niet zoveel anders, bekering noemen we dat. we mogen de ontmoeting met God aangaan. Relatie ontwikkelen, maar  dat betekent hem onder ogen blijven komen.  Hem te zoeken, te luisteren naar wat Hij te zeggen heeft , te ruiken , te proeven van wat Hij ons aanbiedt.  En zelfs in het meest intieme , onze hartstocht, daar wil Hij bij zijn. Hij wil ons leven vervullen met een diep verlangen om  te kunnen  geven vanuit het hart van Zijn liefde.

Gelukkig  heeft God ons zo gemaakt dat we de shit achter ons kunnen laten

Wat is het  geweldig om je uit te kunnen strekken naar een ontmoeting met Hem en daardoor ook met anderen. dit  toont hoe we gemaakt zijn. we zijn gemaakt om in relatie te leven.  echter wat zijn we soms beschadigd. Beschadigd geraakt  in onze  menselijk relaties. Wat zijn we soms  zelfs beschadigd geraakt door onze foute beelden van wat het betekent om in relatie  met God te leven.

Gelukkig  heeft God ons zo gemaakt dat we de shit achter ons kunnen laten.  ;-D We mogen ons uitstrekken naar  wat voor ons ligt.  Naar het nieuwe naar de zegen en ruimte  en vreugde die in relaties te vinden zijn.  we kunnen teleurstelling opgelopen hebben, we kunnen beschadigd zijn, we kunnen  van alles meegemaakt hebben, maar  met God  is  het mogelijk om  opnieuw te  beginnen door  face tot face  elkaar  te benaderen. Elkaar onder de ogen  kunnen komen zoals we zijn.

Je kont af te vegen en weg wezen, zeg maar! 

Laten we  ons echter niet langer omdraaien om te zien wat er achter ons is . achter ons ligt wellicht een hoop shit  die we niet meer willen zien.  De ware HOOP ligt voor ons.  Wat achter  ons ligt is geweest, we kunnen er niet aan vast houden en dat moeten we ook niet willen.

durf je  te breken met wat achter je ligt?  Je kont af te vegen en weg wezen, zeg maar!  laten we niet gericht zijn op wat achter ons ligt maar gericht zijn op wat  voor ons ligt. Een  leven met God en anderen ?  laten we ons bekeren en open staan voor Gods weg. Jezus Christus is De Weg, De Waarheid en Het Leven.  De Weg is open. Durf  te breken met je verleden,  met wat niet goed is in je leven.

aanraken geoorloofd?

De mensen die mij kennen weten dat ik niet zo van onverwachte aanrakingen hou.  Ik houdt er niet van als mensen die ik niet ken me zomaar een hug geven. een hand vind ik goed genoeg. Ik vind het gewoon niet fijn om zomaar aangeraakt te worden door mensen die ik niet of nauwelijks ken.  Sterker nog , ik vind het zelfs vervelend om bij iemand  op visite te komen en dan iedereen een hand te moeten geven. ik stek meestal maar gauw een hand op en zeg gewoon hallo.  Ik geloof dat de meeste mensen dat ook wel goed vinden en wie niet, jammer dan.

Ik ben niet tegen aanrakingen hoor. Ik vindt het zelfs wel fijn als het mensen zijn om wie ik geef. Die ik waardeer. Die om mij geven. met wie ik een relatie heb. dit hoeft wat mij betreft niet altijd klef te zijn, dat dan weer niet.  ik hou het echter graag onder controle zeg maar.  ik vind het fijn om mensen die  verdriet hebben een hugg te geven. te laten weten dat ik meevoel. Ik vind het fijn om mensen te laten weten dat ik ze serieus neem door een hand of een tikje op de schouder. Ik hou er van om mensen een kus te geven als dat nodig mocht zijn. ik kan ontroerd raken door innige omhelzing van iemand die  me zegt dat hij of zij van me houdt.

Ik geloof dat aanrakingen iets bijzonders zijn.  tegenwoordig wordt er wat mij betreft te veel gehugt,  omhelsd, gezoend door mensen die je niet of nauwelijks kent. De hand geven is prima  als het gaat om te ontmoeten.  je voor te stellen. Een begin van een relatie. Ik vind het eigenlijk vreemd dat ik soms  zomaar gezoend word door mensen die je niet of nauwelijks kent.  Teveel van het goede zal ik het maar noemen.

Te veel aangeraakt kan dat? ik geloof dat het kan. Dat er innig wordt gedaan waar het niet werkelijk zo innig is.  ik zou bijna de term Amerikaans willen gebruiken.  Een Amerikaanse houding. Amicaal.  Ik ben geen vriendjes met iedereen. Ik probeer het met iedereen goed te  kunnen vinden. Ik stuur ook geen mensen weg omdat ze me een hugg geven hoor. Ik  weet er  gewoon niet goed raad mee.

Sommige mensen knuffel ik gewoon. Geen probleem. Ik ben ook niet vies van een knuffel mochten mensen dat soms denken. Ik ben gewoon selectief . ik  laat me graag raken, maar dan ook van binnen.  Een knuffel zonder  het gevoel  daar kan ik dus niets mee.  Begrijp je dat?

Aanrakingen zijn iets bijzonders voor mij. Mocht je door mij aangeraakt worden in de vorm van een knuffel weet dan dat ik dat niet zomaar doe.  Dan waardeer ik je echt.  wanneer ik zeg dat ik niet een knuffelaar benen je toch omhels is dat niet omdat ik je geen knuffel geven wil, maar omdat ik niet weet  hoe ik me moet gedragen.

Ik wil gewoon zeggen als je om me geeft , hug me gerust, als je me aardig vind laat dat gerust merken. Wanneer je echt serieus genomen wil worden door  mij  vraag me of het mag.  Ik ben niet preuts of zo. Ik  vind het belangrijk om werkelijk te voelen. te ervaren , echt te kunnen zijn. mij zelf te kunnen zijn.

Ik geloof dat een oppervlakkige aanraking wezenlijk anders. Een aanraking zonder houden van, zonder lief te hebben, zonder  oprechtheid en transparantie zijn wezenlijk andere aanrakingen.  Ik moet denken aan  Jezus die in de menigte liep en plotseling werd aangeraakt door die ene vrouw. Hij stopte en draaide zich in ene om. “wie was dat?” vroeg hij.  Hij ervoer  een oprechte aanraking van iemand  die naar Hem verlangde.   Een ander verhaal was van die blinde wiens ogen Hij genas. Door spuug op zijn ogen te smeren. Vies verhaaltje zouden we  kunnen  denken misschien, maar wel een werkelijke oprechte aanraking met intentie tot herstel, het goede voor die ander. vanuit liefde geraakt. .

Ik geloof in aanrakingen, ik geloof in die innige mogelijkheid om mensen te  raken waar het nodig is. te veel wordt er volgens mij te gemakkelijk mee om gegaan.  Er zijn veel die  werkelijke aanrakingen nodig hebben in hun leven en te veel  worden ze geraakt door niets en niemand.  Een hug die  niet gemeend is  is geen hug volgens mij.  Een knuffel die oprecht is en gemeend is zoveel meer waard. Het zit in details. Oprechtheid of echtheid. De erkenning van de mens als persoon.

Ik zeg niet dat mensen moeten stoppen te knuffelen. Ik ga dat zelf ook zeker niet doen. sterker nog ik wil leren het veel meer te doen. met mijn vrienden, collegae, en familie. Ze zouden zoveel meer knuffels van me moeten krijgen.  zo nu en dan een kus of een hand  , een schouderklop…   misschien schiet ik daarin  soms te kort. Ik ben selectief dat geef ik toe, maar ik wil dat het gemeend is en oprecht.  Ik hoop dat je dat dan ook zult ervaren op het moment van aanraken. Het mag een ontmoeting zijn die ons bij zal blijven zoals die aanraking van die vrouw . die man die blind was . een ontmoeting met Jezus voorbij de verwachting. Werkelijke aanraking van het hart.

communiceren in de HEMA

Wat is het vaak moeilijk om open en eerlijk te communiceren in een relatie.  Ik heb  het niet zozeer over  een huwelijks of liefdes relatie, maar ook over  vriendschappen of de relatie met je  kinderen.  Of misschien moet ik het anders zeggen. het is vrij gemakkelijk om  frustratie te communiceren, maar  niet wat ons werkelijk bezighoudt.

Daar waar het gesprek wegvalt  worden de gemeenschappelijke interesses vaag en onduidelijk.

Het is niet zo moeilijk om de ander even precies te zeggen wat jij denkt op een kritische manier, maar  hoe we  de ander  op een positieve manier duidelijk kunnen maken dat we  ons gekrenkt voelen en dat we daar pijn aan beleven is  een stuk moeilijker.  Ik geloof dat we  best tegen iemand  kunnen zeggen dat we van ze houden, maar wanneer iemand ons iets aandoet  is die liefde nog  niet gelijk over, maar we blokkeren wel .

Dit is nu juist waar relaties op stuk lopen.  Niet meer met elkaar kunnen of durven communiceren. Juist dat waar de meeste relatie  u juist  op gebouwd zijn.  ik kan zo goed met hem of haar praten. We hebben iets gemeenschappelijks  zegen we dan. Wat dan? Datgene waarover we gesproken hebben. dit kan van alles zijn, gemeenschappelijke interesses.  Daar waar het gesprek wegvalt  worden de gemeenschappelijke interesses vaag en onduidelijk.

De vraag  die we ons stellen is  vaak : kennen we elkaar  wel.  Of wie is hij. Hij is zo veranderd. Zij is niet meer wie ze was.  dit is natuurlijk niet waar. een leugen. Mensen veranderen in de loop van hun leven. jij bent niet meer  precies zoals vroeger. Je hebt een hoop meegemaakt in je leven. zaken die je veranderd hebben. soms door goede en soms door tegenslagen heen.

ontmoeting is dat we ons blijven openstellen voor  communicatie en relatie.

Ieder mens  veranderd, maar wanneer we niet meer communiceren is er niet de mogelijkheid om die verandering  naar de ander toe  te brengen of van de ander te ontvangen.  Wanneer we onszelf  echter openstellen om te ontvangen van e ander en ook openstellen om te geven  blijft  relatie mogelijk. Zelfs als zaken niet zo lekker lopen.  Wanneer de communicatie  dichtslaat omdat we onszelf niet meer kunnen openen is er geen communicatie meer.

Ware ontmoeting is dat we ons blijven openstellen voor  communicatie en relatie.  Dat we  ondanks  andere meningen, andere visie op zaken , een ander perspectief toch gewoon de ander blijven waarderen en luisteren naar elkaar. niet gewoon tegenover zitten met een kop koffie en maar praten over van alles en nog wat. Ik geloof dat dit  geen communiceren is, communiceren is  dat we werkelijk proeven als er iets aan de hand is.  dat we naar elkaar luisteren  niet slechts met onze oren, maar  naar elkaar kijken, luisteren, voelen met ons hart en ook durven vragen naar pijnplekken.

We hebben het nodig om te communiceren zoals we het ook nodig hebben om te ademen. Het eerste is belangrijk voor de relatie, het tweede voor het lichaam we kunnen niet zonder. Om werkelijk te  kunnen communiceren is  het veilig voelen een belangrijk  onderdeel.  Natuurlijk is het niet zo dat wanneer we niet veilig  zijn we niet kunnen  communiceren, maar onveiligheid is  wel een reden om niet  meer te  gaan communiceren. Onze emoties krijgen dan de overhand over wat we willen zeggen, maar wat we zeggen komt er dan veelal niet juist uit.

Als we bang zijn gaan we  wikken en wegen om de waarheid in te verpakken en  daarmee  zeggen we veelal wel de waarheid, maar  deze is te veel ingepakt . soms in harde woorden om zo onszelf te beschermen tegen de kritische houding van anderen. soms  verzwijgen we dingen of we raken gefrustreerd en  de emotie krijgt  dusdanig de overhand dat de ander  er ook door in de stress schiet.

 de gewone dingen over hoe we ons voelen en de aanraking die er bij horen. De aanraking van erkenning en weten geliefd te zijn.

Ik zelf ben een behoorlijk aangebrand mannetje. (eerlijk is eerlijk)  emoties  en gevoelens spelen een enorme rol in hoe je communiceert, daarom is het belangrijk  de juiste timing te vinden voor wat je zou willen zeggen. ik reageer gauw aangebrand  als ik moe ben. Het is goed om te communiceren, maar  communiceren is een slechte zaak als de ander  te druk is of wanneer iedereen om je hoofd  zeurt.

Veel  relaties komen onder spanning omdat er nooit  tijd is  of rust om werkelijk te kunnen praten. Omdat er altijd kinderen lopen te blèren of omdat we het gewoon altijd te druk hebben met ons werk, ons gezin, ons leven zoals het loopt.  Maken we nog wel tijd om met elkaar  te communiceren. Ik ga soms ff met mijn vrouw naar de HEMA voor een  euro ontbijtje (soms ook   met  vrienden.) . Ik zeg niet eens zo veel, mijn vrouw klets lekker over koetjes en kalfjes en soms  komen er van die  kleine dingen tussen door. Belangrijke dingen die  gewoon genoemd worden. die zo enorm belangrijk zijn. de gewone dingen over hoe we ons voelen en de aanraking die er bij horen. De aanraking van erkenning en weten geliefd te zijn.  een beetje klef misschien, maar handjes die elkaar raken waardoor ik weet dat ik gehoord ben.

Met vrienden is het evenzo, niet die kleffe handjes misschien, maar gewoon even een por, van ik heb je gezien en gehoord. Een knipoog of  even wat contact. Een hugg met de wat closere vrienden en een zoen voor vriendinnen.  Ik  realiseer  me het niet altijd, maar  wat ben ik een gezegend mens met een geweldige vrouw en kinderen, prachtige vrienden en vriendinnen, collegae. Ik houdt van het leven  door de communicatie die God ons mensen heeft gegeven.

God heeft er alles aan gedaan om de relatie te herstellen. Zich totaal  geopend. Met beide armen wijd  om ons in te sluiten  in de relatie met Hem. 

Natuurlijk kan ik het niet laten om God er bij te halen.  Ik geloof namelijk dat dit  nu juist is waarin we op God lijken.  het verlangen om te communiceren  en relatie te hebben met elkaar.  wanneer we ons niet meer openstellen voor God en elkaar  leven we in eenzaamheid.  God heeft er alles aan gedaan om de relatie te herstellen. Zich totaal  geopend. Met beide armen wijd  om ons in te sluiten  in de relatie met Hem.  laten wij onszelf openen, communiceren met die God en de mensen om ons heen.  Soms met woorden, maar misschien vooral door er voor elkaar te zijn en niet  af te wijzen. De ander juist te bevestigen in het feit dat hij geliefd is. door ons en de Vader.

Ik bid dat ik de moed heb om te communiceren en lief te hebben in iedere relatie.ik bid dat ik  mag leven vanuit mijn relatie met Jezus.   ik geloof dat we  in een maatschappij leven die het nodig heeft om in relatie te leven en nieuwe keuzes  te maken. keuzes niet zozeer  voor onszelf, maar juist om de ander  lief te hebben  zoals Jezus dat deed.  dan zal er een verandering plaatsvinden in onze relaties. de vraag is: durf ik de schakel te zijn , durf jij de schakel te zijn om te  veranderen, om de verandering te zijn?

hieronder  clip van Casting crowns

Hier een artikel van Gary Chapman waarop dit  blog mede is  gebaseerd

rust en liefde

Emile Oude Wolbers schrijft: Jaren geleden alweer werd ik erop gewezen dat ik zo in gevecht was. Met mezelf, de wereld en zoveel andere mensen. Ik wilde gezien en gehoord worden. Sommige dingen wist ik zo zeker en ik wilde misschien wel eens iets teveel mijn gelijk. Gelukkig voor mijn bloeddruk is dat vechten af te leren en dan komt er meer rust en liefde in je leven.

Ik heb herkenning in deze zin. Wat ben ik persoonlijk druk geweest.  Druk met het bewijzen van mijzelf.  Te druk om de mooie en goede dingen in mijn leven te zien of zelf ook maar te herkennen soms.  Ik wilde dat mensen zagen dat ik iets in mijn mars had.De neiging om steun bij anderen te zoeken zit ons in het bloed. misschien niet helemaal wat Emile hier bedoeld te zeggen  of zoals hij het ervaart, maar wel zo als ik persoonlijk het heb ervaren in mijn leven. Als ik het allemaal niet meer wist was er altijd wel iemand die me een hand toestak of me  even  de les ging lezen om maar weer terug te komen  waar het nodig was. tenminste dat dacht ik.  ik kwam er achter dat ik bezig was mij zelf aan het profileren was met gedachten en methodes van anderen.

op zich is er niks mis  hoe anderen tegen dingen aankijken. In tegendeel het is goed iets van elkaar te leren en dingen van elkaar op te steken, maar wat  wilde ik nu eigenlijk zelf? Ik heb ontdekt dat ik een andere manier van denken mag hebben. anders dan wat men mij voorschrijft. Dat ik rust ervaar en meer liefde wanneer ik mijzelf ben. wanneer ik  mijzelf weer leer kennen. soms is daar helaas een moeilijke periode voor nodig om dat in te zien. Wat nu dan ? streef ik niet meer naar herkenning en aandacht?  Laat ik los wat anderen van mij vinden?  Hmmm…  nee. Ik  wil nog graag erkent worden als mens en  geliefd bij iedereen.  Toch is het niet langer prioriteit in mijn leven.

ik heb persoonlijk ontdekt dat ik mijzelf mag zijn. dat ik geliefd ben en dat God mij persoonlijk kent en erkent dat ik zijn kind ben. Soms wil ik me bewijzen en allerlei vrome zaken zeggen . anderzijds wil ik er gewoon zijn. de rust ervaren die mogelijk is wanneer ik leer  om niet langer beslissingen te nemen voor anderen om mij lief te hebben of te erkennen. Ik heb geleerd dat ik geliefd ben en daardoor zie ik  mijzelf met andere ogen.  het mooiste is dat ik anderen meer lief heb nu ik er niet meer zo naar hang om zelf geliefd  te zijn door anderen. Wanneer ik mijzelf  afgewezen voel, ga ik als vanzelf ook anderen afwijzen. Ik trek me terug uit relaties. Ik ga communicatie uit de weg om  niet met mijzelf geconfronteerd te worden.

Vrees voor mensen spant een strik, maar wie op de HERE vertrouwt, is onaantastbaar. 

we denken soms uit liefde te reageren,maar  in wezen  zijn we gewoon bang om afgewezen te worden omdat we onszelf reeds afgewezen hebben. er ontstaat al gauw een stuk onrust, onvrede wanneer ik bang wordt voor afwijzing. wanneer we  anderen afwijzen omdat ze anders zijn, anders denken of anders doen, proberen we in wezen onszelf te profileren. Ons verstand en gevoel slaat op hol. We gaan onszelf verheffen en wanneer we ons  gaan verheffen  kunnen we uiteindelijk slechts vallen. Ik wil leren om meer mijzelf te zijn in navolging van Christus. Ik probeer niet Christus te zijn en ook geen maniertjes van Hem over te nemen.  Ik wil gewoon  mijzelf zijn in relatie naar de Vader zoals Jezus zichzelf was in relatie  tot de vader. een navolger. Ik wil gewoon leren om lief te hebben omdat Gods liefde er altijd  is  en ook in  mij is en daar van delen aan hen die  liefde zoeken en rust.

kasteelmuren

Wat kan het moeilijk zijn om los te laten.  Ik bedoel eigenlijk voorla het loslaten van oud zeer.  We roepen het soms uit:  “wat hij me heeft aangedaan dat kan ik niet vergeten. Ik wil het niet vergeten.”en wanneer het gaat om vergeven is dat misschien nog wel moeilijker. Soms wensen we dat we bepaalde zaken gewoon vergeten, we bouwen  muurtjes. die soms uitgroeien  tot hele kastelen  met hele dikke muren .  muren waarachter we ons denken te kunnen verschuilen.

Misschien is  het soms een goede manier om je te verschansen, maar uiteindelijk breekt het je  een keertje op. we kunnen verstoppen, maar altijd weer is die vijand, herinnering, die ons wederom laat zien dat we nog een stap hebben te gaan.  al zeggen we misschien dat het ons niks doet, maar we worden geconfronteerd met de roep om wraak.  Iemand zal de schuld moeten dragen van wat ons is aangedaan.

Zo lang we  niet vergeven zal de muur blijven groeien en het kasteel wordt groter en sterker , ze zal groeien tot we niet meer werkelijk kunnen voelen wat we willen voelen.  onze gevoelens van verdriet  wordt boosheid en  onze boosheid  keert in angst en onze angsten maakt dat we niet meer slapen en wanneer we niet meer slapen verliezen we de controle en wanneer we de controle verliezen  doen we dingen die we in wezen liever niet willen.

Voor ons is het een onmogelijke zaak om  te vergeven en vrij te komen . zonder God kunnen we niet in de ruimte staan.  We mogen bij Hem komen en Hem voorleggen wat ons dwars zit. Hij heeft de oplossing reeds gegeven. wij mogen het accepteren als we willen.  laten we leren om vergeving in eerste plaats te accepteren  en van daaruit ook leren om wederom de mens te zijn  zoals God het heeft bedoeld.  laten we in relatie met Hem gaan staan en  een nieuw leven beginnen.  Laten we onze oud zeer niet langer laten bepalen wie of wat we zijn, maar laten we onze identiteit in Jezus naam op ons nemen.

Laten we de tijd die we nodig hadden om ons zelf te verstoppen in andere zaken steken. Goede zaken  die  verandering brengen in ons eigen leven, maar ook in dat van anderen.  wanneer we stoppen met het voortdurend bezig zijn ons te verdedigen en te vechten dan zullen onze krachten toenemen.  We zullen anders in het leven staan. Stel je voor , een ander leven.  durf jij het aan om met je hart te leven in plaats van je hart te verstoppen.  Durf je met lef de toekomst tegemoet?  Leef je leven in Zijn kracht. Dan ben je sterker dan de sterkste vesting, omdat Hij met ons is in alles wat we doen.