Tag: vergeven

Gebed van Jabes?

Het is volgens mij van alle eeuwen dat er slechts weinig mensen zijn die durven opstaan en werkelijk voor God durven gaan. Ik bedoel niet dat er geen christenen zijn tegenwoordig. Ook bedoel ik niet dat er geen grote groep is die zich volgeling noemen van Jezus. Er zijn nog altijd veel mensen aangesloten bij de kerk. Een kerk. Welke dan ook. 
We kennen grote namen wellicht die iets voor God gedaan hebben en nog steeds doen wellicht, maar nu? Hoeveel mannen en vrouwen ken je nog die werkelijk hun leven toewijden aan het dienen van God? Waar het op aankomt in dit blog is; dien jij God werkelijk ?
Ik moet even denken aan een aantal namen van mensen. Grote christelijke namen die wat ze hadden en deden totaal deden om God te dienen. Gewone mensen als jij en ik. Mensen met een diep diep verlangen om God te dienen en Zijn mensen. Ik denk aan moeder Theresa, David Wilkerson, Billy Graham, Loren Cunningham, Watchmen Nee,…

Ik ken er nog meer. Het is dus niet zo dat ze er niet zijn geweest en ook in deze tijd zijn er velen die in beweging zijn gekomen. Echter er is een veel grotere groep die ergens wat mee hobbelt binnen het christelijke leven. 
Misschien vind je het maar stom wat ik hier zeg, maar ik probeer hier tot de kern te komen van wat werkelijk navolging betekent. Wat is discipelschap en zijn jij en ik werkelijk discipelen of hangen we er maar wat bij. 
In het oude testament zie je dat het volk Israël qua geloof meedeint met de leiders die ze hadden. Was er een goede leider dan ging het volk weer wat richting God. Was er een leider die Gods wet niet zo nauw nam, dan ook het volk niet. Ze waren niet als moeder Theresa die niet keek Nasr wat anderen zeiden, maar zij was het die gewoon deed wat God gezegd had. Ze had haar naasten lief. Ze stak de handen uit de mouwen om de allerarmsten te helpen. Anderen als Wilkerson en Cunningham starten een beweging waar duizenden mensen door tot herstel en geloof kwamen. 
Iedereen heeft zo zijn taak zeggen we dan. Ik ben geen …!  

Weet je we Zijn allen geroepen om het verschil te maken. Mensen lief te hebben. Mensen te vertellen van Gods oneindige Liefde voor ieder van hen. We hebben als christenen zo veel te geven, maar…
Weet je? Ik zat vanmorgen in de kerk. En het overviel me een beetje. Ik weet dat er uit deze kerk veel mensen zijn vertrokken en dat er ook mensen juist nu gekomen zijn. Al met al os er een constante discussie over de situatie. Wie er nu gelijk heeft en wat er zou moeten gebeuren, maar eigenlijk gaat het nergens anders over dan dat “men” gelijk wil hebben. 
ik heb geen idee hoe deze situatie op te lossen, maar wat ik wel weet is dat de kerk, niet het gebouw is. Dat er gemeenschap zou moeten zijn. Liefde. Onderlinge liefde. Daaraan zouden we als christenen herkend moeten worden toch? 
Het is mi verschrikkelijk te noemen als ik in de regio rondkijk naar de kerken, dan is er overal onvrede, mensen die komen en gaan zonder zich werkelijk toe te wijden. Licht dit allemaal aan de leiders van de kerk? Het is wellicht net als de Israëlieten, men loopt voortdurend te kijken maar de leiders en hebben al dan geen kritiek, maar werkelijk persoonlijk tot hun doel komen lukt ook niet. 
Waarom komen christenen niet tot hun doel? Ik geloof dat het toemaken heeft met wat men werkelijk belangrijk vindt in het leven. De Israëlieten lieten zich niet zozeer leiden door wat hun leiders zeiden, maar door wat hen op dat moment het beste paste. Wat bood hen de meeste persoonlijke voldoening, maatschappelijk gezien. 
In de kerk is het volgens mij niet zo veel anders. De meeste mensen volgen wat hen de meeste voldoening geeft op maatschappelijk terrein. De vraag wat Gods wil is wordt wel gesteld, maar ze blijft binnen de comfortzone. We doen goed naar anderen. Liegen niet direct, gaan zondags naar de kerk, … Vervullen hun financiële verplichtingen naar de kerk en ook hun taken.
Eigenlijk vindt men dat genoeg. De vraag is niet zozeer of wat ze doen genoeg is.immers Gods genade is niet te betalen al werkt men zich helemaal in het rond. De vraag is met welke houding doen we wat we doen? Os ons hart er op gericht om werkelijk God te dienen vanuit onze liefde voor Hem? Of voelen we ons verplicht? 
De kerk is gescheurd. Een halfvolle kerk vanmorgen. Wat is onze motivatie om toch te komen? Of wat is de motivatie er niet te zijn? Weet je? Als je motivatie is dat door er niet te zijn God te dienen of door er wel te zijn het zelfde? Dan is het goed. Ik denk echter dat de motivatie anders ligt. Men is wel bereid iets voor God te doen, maar niet meer voor elkaar. Daarmee zeggen we dat onze naaste niet meer van belang is. We zeggen beter af te zijn op onszelf. 
Ik moet nog ff denken aan de tekst van Jabes. Wil mij overvloedig zegenen en maak mijn gebied groot. Mooie tekst als deze in gemeenschap wordt uitgelegd, maar een treurige tekst als het individueel of slechts in beperkte groep wordt toegepast. 

Gaat het om ons persoonlijk belang in het leven of gaat het om de glorie van Gods naam? Willen we werkelijk liefhebben en ons buigen? Willen we ons gelijk? Willen we de ander zien bloeden? Of durven we de minste te zijn? Onszelf aan de ander geven? Loslaten? Vergeven?

Verder gaan in verlangen

Deel 6 in de serie levenslessen.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/a69/16408574/files/2014/12/img_1565.jpg

Om verder te kunnen in een nieuw leven is verandering noodzaak. Een nieuw leven, nieuw perspectief, andere waarden dan onze eigen waarden.

Dit is mooiste wat er kan gebeuren in een nieuw leven namelijk dat we door Jezus vergeven zijn, maar dat we ook anderen en onszelf mogen vergeven.

Tegelijk is dit nogal een uitdaging. Immers accepteren van vergeving door God in Jezus lukt nog wel aardig wellicht. Hoewel dit toch ook vaak moeite kost. Wat wil ons oude gedrag zelf oplossingen aandragen om maar niet afhankelijk te hoeven zijn.

Dat laatste is wat mensen vaak ervaren, ze verliezen de controle. Echter als we eerlijk zijn in onze pijn, onze afhankelijkheid, verslavingen zijn we zelf de controle al lang verloren. Al geven we dat niet graag toe.

Voor een veranderd leven is dit het begin. Gods genade voor jou leven aanvaarden in het lijden en sterven van Jezus Christus voor jou. Hij die 100% God is en ook volledig mens was. Hij wist wat nodig was en is om totaal van God afhankelijk te zijn en tegelijk in deze afhankelijkheid volledig zelfstandig te zijn. We hebben keuzes te maken om werkelijk vrij te leven.

Met Christus ben ik gekruisigd, en toch leef ik, (dat is), niet meer mijn ik, maar Christus leeft in mij. En voor zover ik nu (nog) in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en Zich voor mij heeft overgegeven. (‭Galaten‬ ‭2‬:‭20‬ NBG51)

Dat betekent dat we vernieuwd als we zijn ons pad lopen met alles wat in ons is. Onze afkomst, gedachten, zaken die we hebben opgelopen. In het leven. Echter deze krijgen nieuwe inhoudt. Een basis als referentie kader. Zoals Jezus ook naar deze wereld gekomen is alsmede en derhalve weet wat wij doormaken omdat net als ons verzocht is geweest en moeite heeft gehad en toch de weg bewandelde die God voor Hem wilde. Zo mogen ook wij kijkend naar Jezus hoe, de weg die God voor ons heeft uitgedacht bewandelen.

Deze weg is een weg die we vrijwillig mogen gaan. Een weg gebouwd op het verlangen Hem te dienen die ons gediend heeft door te sterven aan het kruis. De nadruk ligt op het verlangen om te dienen. We mogen hem dienen, vrijwillig.

Veel mensen denken van alles te moeten. Ze rennen voor God omdat ze denken zo vrijheid, erkenning, vergeving te kunnen verdienen. Dit is niet wat God wil. Deze vraagt om te doen wat we Hem hebben zien doen. Niet omdat het moet, maar omdat je het verlangen hebt Hem te dienen.

Moeten is dwang zij mijn vader altijd. Dit werkt soms, maar moeten haalt het verlangen uit de relatie. Jezus leert ons anderen lief te hebben. Een totale tegenbeweging te maken. Waar anderen ons pijn hebben gedaan mogen we leren het anders te doen en te vergeven. Waar we onderuit gehaald zijn zetten wij mensen op hun voeten, waar we uitgescholden worden spreken we woorden van liefde.

Moeilijk? Zeker, maar net zo zeker de moeite waard. Immers het wonder gaat gebeuren. Er komt werkelijk weer leven in ons. We ontdekken opnieuw wat werkelijk de bron van vreugde is. Niet meer ik, maar Christus leeft in mij.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/a69/16408574/files/2014/12/img_1563.jpg

OMG!

CWe zijn gemaakt naar Gods beeld. God heeft ons bijna goddelijk gemaakt.  dat klinkt prachtig is  het niet?   toch is er en behoorlijk minpunt aan.  niet dat God verkeerde keuzes gemaakt zou hebben, maar  eerder hoe wij daar mee om gaan.  we denken  soms dat we God zijn lijkt het wel.  We hebben autoriteit gekregen en een eigen wil om daarmee God te dienen.  God dienen is iets wat we liever niet  willen lijkt het wel. We hebben allerlei ideeën en theorieën over God en over leven , over liefde over leven en dood , over relaties en  de menselijke psyche, over wat de gezonde leer, over wat normaal is en wat niet, we denken te weten wat God nu wel tolereert en wat niet.

God heeft ons bijna goddelijk gemaakt.

We zien in de Bijbel telkens weer hoe  het volk Israel het meest belangrijke uit het oog verliest. Hoe ze telkens in de valkuil vallen om God een ondergeschikte rol toe te bedelen in hun leven. ondanks ervaringen met God, ondanks grote overwinningen probeert het volk  eigenlijk constant om  boven God te  staan en zelf de touwtjes in handen te houden.  God  schreeuwt het bij monde van de profeten bijna uit. “Ik ben God, keer je om naar Mij!”

GodsbeeldTelkens weer proberen mensen God ondergeschikt te maken aan hun eigen ideeën over  van alles en nog wat.  Ook nu nog. Of misschien moet ik zeggen  juist nu. Is het misschien zelfs nog erger dan ooit te voren.  We bepalen zelf over leven en dood.  Ik bepaal zelf  wel hoe en wanneer ik sterf. Wanneer iemand  zwanger is  beslissen we of een prachtige baby al dan niet geboren wordt.   en als het gaat om relaties, dan zijn degene die we liefhebben degene die ons iets te bieden hebben en wanneer dat niet meer het geval is dan  gaan we voor andere vrienden en relaties.  Scheiding is  meer dan normaal geworden. we kiezen niet meer levenslang voor een partner, we proberen eerst maar eens of het allemaal wel gaat lukken, eerst met elkaar naar bed voor het huwelijk, immers het moet ook allemaal een beetje klikken toch?  We willen weten waar we aan toe zijn en nemen daartoe zelf het initiatief. Ook  is belangrijk hoe we in het leven staan.  we willen carrière, zowel de man als de vrouw en zelf bepalen hoe en wanneer we kinderen krijgen. we willen  zelf beslissen, het leven maakbaar maken.

“Ik ben God, keer je om naar Mij!”

God is iets voor op zondag. En we kiezen daarbij voor  een kerk die  bij ons past. Waar mensen zitten met  dezelfde interesses, die net  zo denken over bepaalde geloofsonderwerpen als wij en we spreken af hoe we ons precies binnen deze club moeten gedragen. Wie zich daar niet  in kan vinden pas er niet bij.  Die kan altijd nog een andere club vinden toch?

Vreemd hoe we juist  wat de hele geschiedenis door  telkens weer blijven proberen, nl God van zijn troon te stoten en er zelf op te gaan zitten.  we  proberen altijd weer om zelf  te beslissen hoe we met ons leven omgaan, maar wat wil God?   leven we niet  totaal verkeerd om?  Ik moet toegeven dat voor mijzelf hetzelfde geld. Dat ik ook vaak vooral denk  hoe ik vind dat dingen zouden moeten gaan. wat mijn persoonlijke mening is. ik leer mijn kinderen zelfs om een persoonlijke mening te hebben . toch probeer ik ook duidelijk te maken dat onze mening ondergeschikt zou moeten zijn aan de wil van God.

We krijgen autoriteit, we mogen ons gezond verstand gebruiken, we hebben een wil en die is ook niet onbelangrijk, maar  we mogen beseffen dat Gods wil boven de onze hoort te staan.  kijken we niet vaak eerst wat anderen zeggen , denken , doen of beweren alvorens we luisteren naar God.  doen we soms niet  juist waarvan we weten  dat het niet  helemaal volgens God wil is.  wanneer we de Bijbel lezen dan  zien we dat God  dezelfde is  gebleven. Dat Het zijn verlangen is om  onze God te zijn. dat Hij weet wat we nodig hebben, maar dat wij  telkens weer proberen het zelf te doen.  in het oude testament staat een gedeelte waarin  staat dat we niet onze kleren moeten scheuren, maar ons hart.  Het gaat niet om de regels die we al dan niet hanteren. Het gaat er zelfs niet om perfect te zijn. God weet dat ons dat niet lukt. Kijk naar David hoe hij een man naar Gods hart genoemd we word. niet omdat hij zo perfect was, maar omdat  zijn hart telkens weer  op God gericht was.  we zien in het nieuwe testament hoe Jezus mensen die  bereid waren  hun hoofd te buigen. Die de mindere wilden zijn vergaf. Die God de eer gaven en niet degene die zich aan allerlei regels hielden. Het gaat niet om de regels, de wetten.  Moeten we dan maar doen wat we willen? zeker niet. we mogen God dienen als we willen. we mogen, ontmoeten dus, maar daarbij  zien we dat regels belangrijk zijn. ze zijn belangrijk omdat ze ons wijzen  op het feit dat we ons niet aan een paar regeltjes kunnen houden. We zijn bijzonder. We zijn gemaakt om boven de schepping te staan, maar we kunnen nooit boven God komen te staan.  God is de hoogste Heer.

We zijn gemaakt om boven de schepping te staan, maar we kunnen nooit boven God komen te staan.  God is de hoogste Heer.

Jezus liet zien hoe God wilde dat wij met hem en anderen om zouden moeten gaan. de volgorde is belangrijk. ik hoor tegenwoordig de term OMG (O mijn God)vaak noemen. We zeggen het wel, maar eigenlijk denken we niet gelijk aan God. we denken vooral aan onszelf.  Jezus leert ons andersom te denken. Bij God te beginnen .  laten we leren om te denken OMG waar moet ik beginnen. OMG wat  kan ik doen? OMG wat wilt u dat ik doen zal?  OMG ik kan niets zonder u. OMG dank u voor Uw genade , Uw liefde voor ons. OMG?

U bent de maker, ik ben slechts het klei.

download (2)Ik hoop dat ik duidelijk heb kunnen maken dat we zo enorm op onszelf gericht zijn in deze ik gerichte maatschappij.  We stellen onszelf  boven de ander en boven God door te denken en te handelen vanuit wat wij belangrijk  vinden. Onze mening lijkt onze prioriteit te zijn geworden.  we  leven ons eigen leven met God misschien, maar welke rol heeft God nu werkelijk in ons leven?  ik verlang er naar mijn leven meer en meer te leven zoals Hij dat wil.  Mijn hart op hem te richten. OMG U bent de maker, ik ben slechts het klei.

Pijn is niet de vijand!

in de totale bereidheid je te laten raken,

je hart zelfs te laten breken,

kan ontdekt worden dat de pijn

die je zo vreesde niet je vijand is,

maar het voertuig terug naar huis.

Gedicht :Erik van Zuydam

 

Ik ken Erik Zuydam niet. ik heb even op zijn weblog gekeken en deel een aantal zaken  waar hij over spreekt misschien niet, maar dit is een gedichtje dat ik ergens tegenkwam op het net en die me wel enorm aansprak, aansluitend op een tekst die ik  afgelopen tijd meerdere malen heb gelezen. Nl. een tekst uit Joël 2.

we zijn niet bang voor pijn, maar voor afwijzing!

Wat zijn wij mensen vaak bezig met de binnenkant te verstoppen voor anderen. wat zijn we vaak bezig onze pijn te verbergen achter enorme blokken hardheid.  Meer en meer verstoppen we onze werkelijke gevoelens vaak omdat we bang zijn geraakt te worden. bang om onszelf te zijn.

We vrezen de pijn die het laten zien van ons zelf , van wat we werkelijk denken of voelen te weeg zou kunnen brengen.  dit is wellicht niet zo vreemd wanneer je je hele leven lang gekwetst bent door anderen of wanneer je  zo diep geraakt bent dat je wellicht jezelf verloren bent en niet meer weet hoe je nu werkelijk in elkaar steekt. Wat nu werkelijk van jou is en wat  je doet om anderen te plezieren  wellicht.

Angst voor mensen  spant een strik zegt de bijbel. Mensen zeggen vaak dat angst een slechte raadgever is.  ik geloof dat we angstig mogen zijn. ik denk dat het goed is te luisteren naar angstige gevoelens en gedachten, maar laat ze niet overheersen. Laat  niet de angst jou leven in handen nemen.

wat is jouw gezicht?

Wanneer we ons leven laten leiden door wat men van ons verwacht, of door onze angsten en pijn, wanneer we gaan doen wat we moeten doen van wat ons leven overheerst zijn we dan nog wie we zijn?  we kunnen ons een bepaalde houding aanmeten. Een image, een rol, een andere ik misschien, maar  zijn we dan wie we willen zijn?  zijn we dan ons zelf of de rol die we spelen?

Angst spant een strik, maar wanneer we op God vertrouwen , wanneer we Hem in ons leven binnenlaten  dan wil  Hij ons helpen onszelf  te worden. dus  gaat het niet zozeer om verandering in de eerste plaats. We spreken vaak over veranderen, maar het gaat in de eerste plaats om te worden die we in wezen al zijn diep in ons. Aangevuld met de kracht van Gods geest kunnen we ook werkelijk onszelf  zijn.  dat waar we  altijd  naar hebben verlangt. vrij van  rollen die op ons gelegd zijn of die we onszelf hebben aangemeten.

durf je te vertrouwen?

Helaas gaat dit niet  zonder pijn.  Het doet pijn om zaken achter te laten. Er zijn mensen in ons leven die ons  pijn hebben gedaan misschien, zaken in ons leven zoals de rollen die we gespeeld hebben die ons  hebben geholpen om te doorstaan waar we het moeilijk  mee hebben gehad.  we hebben gebouwd op  de angsten en de muren boden een stuk veiligheid  om ons hart te beschermen. maar wordt het  niet eens tijd om nu werkelijk jezelf te zijn?

God verlangt naar je zoals je bent.  Hij kent je en zal er voor je zijn. geloven is vertrouwen. Dat vertrouwen is misschien voortdurend beschaamd, maar durf je God je leven  binnen te laten en Hem je leven te laten veranderen?  God is Heer, maar Hij is ook een Heer. Hij zal op een goede zacht moedige wijze  opruiming houden in je leven. Hij neemt de tijd die nodig is om jou vrij te maken van allerlei moeilijke zaken.

Hij wil je thuis brengen. durf jij die stap te zetten op weg naar huis?  Durf je  je te laten raken door Gods Geest? Misschien zelfs je hart te laten breken/scheuren zodat Hij het weer kan gaan herstellen?

ga weer voelen , ervaren!

Pijn is niet je vijand. Maar niet werkelijk meer kunnen voelen, niet meer totaal lief te kunnen hebben, niet meer de zachtheid ervaren van Gods stem in jou hart en leven, niet meer jezelf kunnen zijn door wat er is gebeurd, niet meer de mogelijkheden te hebben om  tot jezelf te komen houdt je af van wie je  zou kunnen zijn. namelijk jezelf. jezelf in Christus  Jezus.

Verander niet je  buitenkant. Speel geen rol of imago. Doe de jas van boosheid, onverschilligheid, van angst en teleurstelling, van niet willen vergeven uit en doe de jas aan van zijn liefde en geborgenheid.  Die maakt je kwetsbaar, maar tegelijk zo veel echter.

anders kleden.

Dit wil niet zeggen dat we ons niet meer zouden moeten beschermen in de toekomst. Dat we maar over ons heen moeten laten lopen. Dat we softies zijn. Jezus was geen softie, God is zeker niet soft. En ook wij mogen gewoon echte mannen en vrouwen zijn. mannen en vrouwen die vechten voor het goede. Daarbij hebben we soms  een harnas nodig om te strijden, maar  wanneer we in de rust komen mogen we  deze weer afdoen. We mogen ook in dit harnas keuzes maken  om Hem te dienen.  Lees dit ook nog maar eens na.

 

 

Genade, Gods ontmoeting met mij!

God is bijzonder, maar bovenal genadig.  Genade is een term waar we als mens veelal  moeite mee hebben. immers we hebben geleerd  dat er in het leven twee  basis principes gelden. 1. Als je iets wil hebben dan moet je er iets voor doen.  2 als je een fout maakt dan wordt je daar op afgerekend. (Jos Douma pneumapastoraat )

We zijn als het ware gefixeerd en bevestigd in deze manier van denken dat we  bijna niet anders kunnen dan vanuit deze houding te reageren.  Wat overigens niet altijd slecht is. we kunnen  wanneer we iets doen er ook iets voor ontvangen. We werken en ontvangen loon naar werken. wanneer je iets belangrijks niet goed doet is het goed om dit te  bespreken en  je eventueel af te vragen hoe dingen beter kunnen of  dat misschien iemand anders dit beter over zou kunnen nemen.

Genade  doet mij denken aan een robbertje vechten vroeger met vrienden. wanneer je dan boven op iemand zat, gingen we spierballetje rollen.  We rolden met onze knieën over de anders z’n bovenarmen tot deze genade riep.  Dit was teken van overwinning voor ons als jongens. We waren de sterkere.

Genade is een gunst die we niet verdienen, maar toch mogen ontvangen.

Genade is echter iets geheel anders. We worden niet overheerst, we  zijn niet bang voor de pijn. Het gaat om het geen diep van binnen beleefd word.  Waar zit je met je gedachten als het gaat om genade?   genade is iets  wat we maar moeilijk kunnen accepteren door het beeld wat we er van hebben gemaakt. onze kop moeten buigen. Of  het overgeven van datgene waar we geen invloed op hebben misschien?  Genade, iets krijgen wat  we niet verdienen…

We weten wel wat genade is over het algemeen, maar toch nog even  ter verduidelijking: Genade is een gunst die we niet verdienen, maar toch mogen ontvangen.  Het is de kern van ons geloof in Jezus Christus.  Toch  kunnen veel gelovigen  ook  dit maar moeilijk accepteren in hun leven.  vooral  wanneer ze inzichtelijk hebben gekregen wat ze verkeerd hebben gedaan in hun leven is dit een moeilijke stap.  Immers wie zou het hun kunnen vergeven? wie zou zo gek zijn dat  ze het zouden ontvangen?

Anderen zijn juist zo trots dat ze het niet willen aannemen. Ze  redden zichzelf, ze gaan er voor om  zichzelf te tonen als degene die alles zelf onder controle heeft.  Anderen zijn te angstig om de genade aan te kunnen pakken in hun leven. Ze weten  immers wat ze hebben, maar wat houdt die genade  nu immers in?

Genade is dus niet iets goedkoops

Veelal gaan we er als volgt mee om.  We verbergen onze fouten, … We ontkennen ze. We proberen ze te verdoezelen. We geven anderen de schuld. We compenseren onze eigen verborgen zonden door van anderen een heel hoge ethische levensstandaard te eisen. We werken ons uit de naad om God weer dankbaar te stemmen voor wie we zijn. Of we doen er nog een schepje bovenop als het gaat om onze religieuze plichten.

Natuurlijk willen we  de genade van God wel ontvangen. In de kerk zegen we het echter soms wel wat gemakkelijk: De genade van Jezus  Christus is vrij!   Ze kost ons niets! Dit is inderdaad waar, maar ze heeft God enorm veel gekost. Het heeft hem alles gekost.  Genade is dus niet iets goedkoops. Iets wat we  zomaar moeten accepteren, maar wat we in ons mogen toelaten, maar wat pas werkelijk zal landen als we er naar gaan leven.  Dat gaat dus verder dan de opmerking die ik vaak hoor en lees: ‘Natuurlijk we blijven allemaal zondige en beperkte mensen. We maken allemaal fouten.’ Dat is zo afschuwelijk oppervlakkig, zo tenhemelschreiend nietszeggend, zo mijlenver verwijderd van wat David zegt: ‘Het offer voor God is een verbroken en verbrijzeld hart.’

Wanneer we genade  willen ontvangen zullen we er ook naar moeten leven. dat betekent dankbaarheid, maar ook transparantie.  We zullen immers onder ogen moeten zien  wie we zijn , maar ook moeten  er kennen dat we genade nodig hebben in ons leven.  de verandering houdt niet in dat we geen fouten meer mogen maken, maar vooral dat we onze fouten erkennen met een oprecht hart en ze belijden .

“ zo ben ik nu eenmaal”

Voorbij aan het goedkope, de diepte in. Verdriet hebben over het feit dat je  fout bent geweest.  Dit houdt in dat je er ook alles aan zult doen om je fout te herstellen waar je dat nog kunt.  Genade is niet  oké, ik was fout, jammer dan!  Morgen  doe ik het weer en een gebedje en wederom, och,… oei ,…, foutje, bedankt!  Het betekent je leven anders in te richten zodat je  datgene wat je fout deed  niet meer wil doen. dat je nieuwe keuzes maakt  en God vraagt je te leiden om  anders, beter te gaan leven. vanuit genade te leven. naar je zelf en naar de ander.

Ik moet zeggen dat ik heel vaak onoprecht  de genade van God heb misbruikt. Allerlei smoesjes  die me  dan ook vasthielden en er dus ook gen verandering optrad in mijn  leven op bepaalde gebieden.  “het ligt niet aan mij, de schuld ligt bij  hem of haar .” of  “ zo ben ik nu eenmaal”, is ook een uitspraak die zegt dat we de genade van God  in wezen niet accepteren en het gewoon op onze eigen manier blijven doen.”

Zolang we op ons zelf , op onze eigen inzichten en krachten vertrouwen, op onze eigen wijsheid en vroomheid kan de genade van God maar mondjes maat  in ons leven stromen.  Wanneer we er echter naar verlangen dat God in ons leven  werkt betekent dit  dat we ons aan hem zullen moeten overgeven. Aan zijn genade in ons leven.  dat we niet meer  allerlei dammetjes opwerpen in de rivier, maar dat  we de dammen die de stroom van levend water  stoppen of  omleiden moeten  doorbreken  zodat het  water ten volle  in ons kan stromen.

Dat betekent alles  maar dan ook alles willen overgeven aan Hem.  je hele leven om die genade  niet te ontvangen maar te ervaren in je leven.  je hebt de genade reeds ontvangen, maar wil je het ook  toelaten ervaren? dan is het nodig te erkennen dat Je Hem daarvoor nodig hebt. Dat je het zelf niet kunt. Genade. het meest  prachtige wat God ons  geeft.  Het mooie is dat wanneer wij  genade  aannemen in al zijn volheid anderen dit ook zullen zien en eervaren in  en door ons heen. Dat er door ons heen veranderingen plaats zullen vinden in het leven van mensen.

Genade is Gods ontmoeting met ons.

schuin gedrukte : Jos Douma

 

Geloven: lijden en last?

In deze tijd is het goed om eens stil te staan bij het lijden en sterven van Jezus christus.  Vanmorgen in de kerk ging het hier ook over. Wat als Jezus leven  en zijn weg  een stuk simpeler was geweest? Wat  als Hij geen lijdensweg had gehad, niet was geslagen en verwond, niet was bespuwd en bespot, niet werd veracht en afgewezen?

In de film the Passion of the Christ wordt het nogal bloederig  gesteld, maar tegelijk geloof ik persoonlijk dat Mel Gibson hier zelfs nog maar een klein deel  laat zien van wat het lijden van Christus werkelijk inhoud. Ik geloof dat geloven nogal wat inhoudt. Meer dan we vaak beseffen of  willen beseffen misschien.

Veel gelovigen denken soms dat lijden voort komt uit ongeloof. Dat wanneer iemand  niet genoeg  zijn vertrouwen op God stelt , God hen tuchtigt met  allerlei straffen of zaken die  de mens overvallen om hem op het

 rechte pad te krijgen.  ze geloven dat wanneer men zich maar aan Gods regels houdt  hen niets zal overkomen.

Ik kan me daar niet in vinden.  Natuurlijk geloof ik dat de mens soms foute keuzes maakt en daar de gevolgen  van  heeft te dragen, maar tegelijk hebben we soms ook de gevolgen te dragen van wat anderen ons hebben aangedaan of  we hebben te maken met  zaken die  gebeuren en op ons bordje vallen zoals rampen, je afkomst  of waar je bent geboren.  Geen toevalligheden, maar  wel iets at ons mede  vormt als mens en wat we te dragen hebben.

Jezus de perfecte Mens, had  een bijzonder lijdensweg te gaan.  Hij had niets misdaan toch had Hij te maken met lijden. ons persoonlijk lijden heeft hij gedragen. Onze ziekten , onze zonde, onze pijn, onze last, onze…  Jezus vraagt ons om ons kruis op te nemen en Hem te volgen.  Dat impliceert dat het niet zonder  moeite zal gaan. wat is ons kruis?  Dat zijn  de zaken die we in ons leven tegen zijn gekomen.

Is nu wat we in ons leven tegen zijn gekomen, wat ons is overkomen  nu het lijden dat we hebben te dragen?  ik geloof dat dit niet het lijden is wat we hebben te dragen. het lijden dat we hebben te dragen gaat veel verder dan dat. Jezus liet zien dat hoewel Hij onschuldig was Hij toch de last van anderen op zich droeg.

Zou onze last dan niet  die van de ander zijn?  natuurlijk kunnen we ons leven laten lieden door  het kruis van het verleden, maar is dat wat Jezus bedoeld als hij ons vraagt het kruis te dragen?  ik geloof dat het kruis dragen  betekent dat  het niet gaat om ons zelf maar om de ander. we dus  te lijden hebben omdat we de ander  die ons iets hebben aangedaan mogen vergeven.  dat we anderen  helpen om Christus te vinden , zichzelf te vinden , de ander te vinden.

Lijden om Christus wil is  niet  het zielig doen over wat ons in het leven is overkomen. Ik persoonlijk zie dat soms als een lijdensweg en dat kan  het ook zijn, maar het is niet Zijn weg voor ons.  Veelal kiezen we voor een lijdensweg  die we niet hoeven te gaan.  we gaan een weg van lijden omdat we  het verkiezen omdat we  onze eigen weg gaan en de gevolgen die daar opvolgen zijn een lijdensweg misschien, maar  niet het lijden vanwege God, maar omdat we  daar zelf voor kiezen.

Wanneer we  echter Jezus werkelijk willen volgen is het lijden vooral vanwege het vergeven van diegene die ons iets hebben aangedaan. Dit is een constructieve lijdensweg.  Een lijdensweg die ter opbouw is van  zowel Gods Koninkrijk. een lijdensweg waardoor zowel God als mensen  gebouwd  worden.  waardoor mensen zullen groeien en zich ontwikkelen.

We leren om te geven in plaats van te ontvangen.  Deze lijdensweg gaat met pijn gepaard, maar geeft  ook veel voldoening.  Zoals een topsporter  een race loopt en  zich helemaal stuk loopt tot het einde om de over winning te kunnen behalen.   Dit is lijden omwille van de rijs die hij zal ontvangen.

Het lijden uit ons verleden of  het lijden wat we in het leven tegen zullen komen  wil hij gebruiken. Ook als we  zelf verkeerde keuzes maken in het leven.  wanneer we fouten hebben gemakt, als ons bepaalde zaken overkomen  kan ons dat  neerslaan, maar we kunnen het ook gebruiken.  Gebruiken om er sterker van te worden.   sterker , om de race te lopen.

Omdat we hindernissen kennen en al oefening hebben gehad, leren we om  met bepaalde zaken om te gaan.  als we leren om  niet op te geven als het moeilijk wordt leren we om nieuwe  keuzes te maken, afstand te nemen van wat anderen van ons vinden, op God te vertrouwen.  Ik geloof in  nieuwe kansen met God.  niet de gemakkelijkste weg al lijkt dat soms zo voor anderen misschien.

Ik geloof dat Christen zijn, werkelijk een intieme volgeling , discipel van Hem zijn ons wat kost. behoorlijk wat kost zelfs. uiteindelijk zal het ons datgene kosten wat boven aan het lijstje staat van datgene wat we graag zouden willen behouden  en dat gene kost waar we als een berg tegen opzien om te doen.  het betekent grenzen voorbij gaan , keuzes maken, barrières doorbreken, nieuwe wegen inslaan waar niemand is geweest .

Lijden om Jezus wil, is lijden omdat Hij ons liefheeft, niet om wat een ander ons heeft aangedaan.  Ik denk dat  er  veel lijden in de wereld is die ons is overkomen( waar we in wezen vaak medeoorzaak van zijn) of aangedaan door anderen , door omstandigheden, maar die God wil gebruiken om nog dieper te gaan.  misschien geen goed reclame praatje voor God, maar wel de waarheid denk ik .

 ik geloof echter dat  de waarheid ons vrijmaakt en dat we  wanneer we  leren om onszelf over te geven aan Gods Liefde  we andere mensen zullen worden. geen masochisten hoor, maar wel mensen die bereid zijn  de pijn van werkelijk liefhebben begrijpen . die omdat ze geliefd zijn en God  willen liefhebben boven alles en hun  naaste als zichzelf.

kasteelmuren

Wat kan het moeilijk zijn om los te laten.  Ik bedoel eigenlijk voorla het loslaten van oud zeer.  We roepen het soms uit:  “wat hij me heeft aangedaan dat kan ik niet vergeten. Ik wil het niet vergeten.”en wanneer het gaat om vergeven is dat misschien nog wel moeilijker. Soms wensen we dat we bepaalde zaken gewoon vergeten, we bouwen  muurtjes. die soms uitgroeien  tot hele kastelen  met hele dikke muren .  muren waarachter we ons denken te kunnen verschuilen.

Misschien is  het soms een goede manier om je te verschansen, maar uiteindelijk breekt het je  een keertje op. we kunnen verstoppen, maar altijd weer is die vijand, herinnering, die ons wederom laat zien dat we nog een stap hebben te gaan.  al zeggen we misschien dat het ons niks doet, maar we worden geconfronteerd met de roep om wraak.  Iemand zal de schuld moeten dragen van wat ons is aangedaan.

Zo lang we  niet vergeven zal de muur blijven groeien en het kasteel wordt groter en sterker , ze zal groeien tot we niet meer werkelijk kunnen voelen wat we willen voelen.  onze gevoelens van verdriet  wordt boosheid en  onze boosheid  keert in angst en onze angsten maakt dat we niet meer slapen en wanneer we niet meer slapen verliezen we de controle en wanneer we de controle verliezen  doen we dingen die we in wezen liever niet willen.

Voor ons is het een onmogelijke zaak om  te vergeven en vrij te komen . zonder God kunnen we niet in de ruimte staan.  We mogen bij Hem komen en Hem voorleggen wat ons dwars zit. Hij heeft de oplossing reeds gegeven. wij mogen het accepteren als we willen.  laten we leren om vergeving in eerste plaats te accepteren  en van daaruit ook leren om wederom de mens te zijn  zoals God het heeft bedoeld.  laten we in relatie met Hem gaan staan en  een nieuw leven beginnen.  Laten we onze oud zeer niet langer laten bepalen wie of wat we zijn, maar laten we onze identiteit in Jezus naam op ons nemen.

Laten we de tijd die we nodig hadden om ons zelf te verstoppen in andere zaken steken. Goede zaken  die  verandering brengen in ons eigen leven, maar ook in dat van anderen.  wanneer we stoppen met het voortdurend bezig zijn ons te verdedigen en te vechten dan zullen onze krachten toenemen.  We zullen anders in het leven staan. Stel je voor , een ander leven.  durf jij het aan om met je hart te leven in plaats van je hart te verstoppen.  Durf je met lef de toekomst tegemoet?  Leef je leven in Zijn kracht. Dan ben je sterker dan de sterkste vesting, omdat Hij met ons is in alles wat we doen.