Tag: verantwoording nemen

Vrijheid om verantwoordelijk te zijn.

Nummer 7 alweer in de serie levenslessen.
ūüėČ

Wanneer we spreken over verandering komt veelal in gesprek aan de orde dat we vrij willen zijn als mens. Zelf kunnen bepalen wat we doen en hoever we gaan. We willen onze eigen grenzen bepalen.

Want gij zijt geroepen, broeders, om vrij te zijn; (gebruikt) echter die vrijheid niet als een aanleiding voor het vlees, maar dient elkander door de liefde. (‭Galaten‬ ‭5‬:‭13‬ NBG51)

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/a69/16408574/files/2014/12/img_1557.jpg

Dat klinkt mooi en ik geloof ook dat we vrijheid nodig hebben als mens. Dat we ruimte nodig hebben om te bewegen , te zoeken, te ontwikkelen, …. Echter de meeste mensen verwarren vrijheid met losbandigheid.

Losbandig gedrag is geen vrijheid al heb je de vrijheid losbandig te zijn. Losbandigheid zorgt er juist voor dat we onvrij worden. Losbandigheid maakt dat we ons onverantwoordelijk gedragen en dat maakt dat we geen verantwoording nemen voor de dingen die we doen. Het lijkt dan dat we vrij zijn, maar de gevolgen zijn dan dat we soms dingen doen waar we jaren later soms nog de gevolgen van dragen.

Voorbeelden in overvloed: mannen en vrouwen in scheiding na overspel, een verslaving na gebruik van middelen omdat we los willen gaan in het leven, auto-ongelukken door te hard en roekeloos rijden, geen opleiding omdat men bezig was met andere zaken, kind zonder dat je een partner hebt of op een hele jonge leeftijd, ontslag omdat je je werk niet goed deed, boete waar ke jarenlang voor betaald vanwege fraude, geslachtsziekte vanwege de wisselende “partners”,…

Weet je dit is geen vrijheid al spiegelt de wereld ons dit voor. We zijn niet vrij door alle grenzen los te laten. Niet door te doen en laten wat we willen in een moment. Sterker nog wanneer we doen en laten wat we Willen op het ene moment, kunnen we op een ander moment juist vast komen te zitten in de keuzes die we eerder hebben gemaakt op wat we dan vrijheid noemen.

Vrijheid is echter dat we onszelf kunnen zijn wat een ander daar ook van vindt. Vrijheid is je grenzen kennen en accepteren. Vrijheid is dat je keuzes kunt maken. De keus om al dan niet te studeren, de keus om te groeien, je te ontwikkelen, de keus om te bepalen wie je vrienden zijn, waar je heen gaat, hoe je met dingen om gaat.

Veelal wordt gedacht dat wanneer je kiest om christen te zijn je onvrij wordt. Je moet je houden aan regels, je moet naar de kerk, je moet … We moeten niet zo veel als gelovigen, maar laten ons vaak ook in de kerk de vrijheid ontnemen door wat anderen zeggen, door interpretaties van hoe dingen uitgelegd worden, …

Vrijheid begint dus niet door allerlei christelijke of christelijk klinkende regels, maar werkelijke vrijheid begint bij Jezus Christus zelf. Wanneer we spreken over vrijheid dan mag je weten dat Hij ons dat als het ware reeds gegeven heeft. De vraag is echter nemen we deze vrijheid in ontvangst?

Ontvangen is schijnbaar erg lastig. Hoewel ons gezegd wordt dat een leven in Christus werkelijk vrij maakt denken we dat we eigenlijk gevangen genomen worden in allerlei wetten en regels. Dit ligt echter opgesloten in onze oude natuur. We keren ons er tegen omdat we verlangen zelf keuzes te maken.

Ik geloof echter dat God ons alle ruimte geeft om keuzes te maken en dat we minder beperkt zijn dan we denken. Sterker nog , we hebben de keus om al dan niet degene te worden waar we altijd naar hebben verlangd. Echter wat laten we ons leiden door wat we voelen, water denken, door het moment en de ervaringen uit het verleden. Met andere woorden door ons oude gedrag, onze oude dingen, ons oude leven wat juist onvrijheid bewerkte. We geloven innerlijk vaak niet dat Jezus ons vrijgekocht heeft van de Zonde en derhalve wordt ons leven beheerst door onze zonden, wonden en bonden.

Het is goed te leren beseffen dat we totaal vrijgekocht zijn. Niet een beetje, maar helemaal! Dat betekent dat we toegeven dat onze eigen wil ons gevangen houdt, mast dat wanneer we onze wil in handen geven van degene die werkelijk vrij maakt we die vrijheid niet alleen mogen proeven zo nu en dan , maat dat we in die vrijheid mogen leven. We zullen groeien in vrijheid.

Wanneer we in Christus zijn ontdekken we dat hoe meer we gaan doen waartoe Jezus ons oproept des te vrijer we worden. Wanneer Hij zegt dat we anderen moeten vergeven omdat we zelf vergeven zijn snijd het Mes aan twee kanten. We worden vrij en geven ruimte aan de ander om vrij te worden.

Wanneer we stoppen met liegen worden we vrij van alle ballast in ons leven die leugens mee brengen. Wanneer we verantwoording nemen inplaats van ze te ontlopen hebben we de keus om zaken af te handelen op een goede manier.

Onverantwoordelijk gedrag vraagt van ons dat we de consequenties er van zullen moeten aanvaarden. Gelukkig is God ons tegemoet gekomen en is de prijs er voor betaald. Toch zullen we moeten dealen met de consequenties die ze voortbrengt on dit leven.

Wanneer we echter veranderd worden en gaan leven vanuit Gods perspectief zal ook daarin nieuwe ruimte ontstaan. Kracht van God zit namelijk niet in uiterlijk vertoon, maar in de manier waarop we met onze zwakke momenten omgaan.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/a69/16408574/files/2014/12/img_1580.jpg

Neem je verantwoordelijkheid!

Wat is het met de mens dat hij altijd maar op de grens wil wandelen.

Ik denk even aan die ene regel die God de mens stelde. Eet niet van die ene boom. Eva deed dit toch en Adam volgde haar daarin.

Later in de geschiedenis zie je hoe God aan Mozes de tien geboden gaf. Tien zaken waaraan men zich mocht houden.

Wat is de mens halsstarrig dat ze vast wil houden aan datgene wat niet goed voor ze is.

In de tijd van Jezus waren daar de farizee√ęrs . Mannen die de regels van Mozes omzeilden door nog meer regels, wetten te cre√ęeren om de tien geboden (oa) niet te breken.

Alle regels hoe goed bedoeld ook, door God gegeven of zelf bedacht hebben geen vrijheid gebracht waar men naar verlangde.

Wat is het met de mens dat ze altijd bezig is met de regel. Altijd kijkend naar wat allemaal niet mag inplaats van te genieten van de genade die God ons geeft.

Wat is de mens halsstarrig dat ze vast wil houden aan datgene wat niet goed voor ze is. Hoewel bijvoorbeeld het voor een verslaafde niet goed is om te drinken, blijft in het hoofd vaak de gedachte hangen en ook geprobeerd dat zo af en toe een pilsje moet kunnen.

Waarom niet gewoon verre blijven van de issues die slecht voor ons zijn?

Een sigaretje en we zijn weer snel de kettingrokers van weleer. Ook wanneer men beschadigd is op andere gebieden bijvoorbeeld op het gebied van relaties is het schijnbaar moeilijk om andere keuzes te maken dan men eerder heeft gemaakt.

Waarom niet gewoon verre blijven van de issues die slecht voor ons zijn? De regels al of niet geschreven die ons aangeven wat goed of niet goed is hoeven we niet perse op te zoeken toch?

Waarom niet duidelijk een keus maken om de regel te accepteren als waar. Wat nu als we duidelijk niet in de buurt willen komen en beseffen dat het goed is om gewoon de genade te accepteren van een leven vrij van dram, drugs , roken, niet meer te liegen, te bedriegen, afstand te nemen van mensen die ons beschadigen, ….

Wat nu als we zouden kiezen om werkelijk in waarheid te gaan wandelen in de vrijheid van een leven met God. Geen leugentjes meer om bestwil, niet meer dat ene biertje wat je zomaar onderuit haalt, je niet meer in de luren laten leggen door anderen. Waarom niet werkelijk een ander leven leiden met Jezus Christus?

Wat nu als we zouden kiezen om werkelijk in waarheid te gaan wandelen

Wellicht zeg je zoiets als: in de kerk zie je mensen zitten die allemaal dingen doen die niet mogen. Misschien zijn ze niet werkelijk vrij volgens jou. Daarmee ga je wederom op de grens zitten. Je zegt eigenlijk wat wil jij me nu zeggen, jij bent ook niet perfect.

Het klopt. Ik ben niet perfect. Er zal altijd iets blijven zitten wat zoekt naar Joe ga ik met zaken om. Daarmee leg jij echter de dingen buiten je zelf en geef je anderen en misschien mij de schuld van jouw misstappen en neem je niet de verantwoording over jou eigen leven.

Misschien moet je de Brief van Paulus aan de Romeinen eens lezen. Specifiek zou je hoofdstuk 6 eens kunnen lezen. De verzen 12 tot en met 15 spraken mij erg aan vandaag. ūüėä

IMG_1437.JPG

Op je plek of ik sla je op de bek.

download (4)

Wanneer we verantwoording gaan  nemen voor ons leven, voor de dingen die we doen of hebben gedaan, dan is dat vaak best even een angstig moment. we hebben immers niemand meer die we  het in de schoenen  kunnen schuiven als het niet gaat zoals we dit hadden gepland.

Ik geloof dat wij als mensen autoriteit hebben gekregen en daarmee dus ook verantwoording. We kunnen hier in Genesis al over lezen.   Autoriteit is  dat we als het ware  bevoegdheid hebben om het leven te leiden zoals wij dat willen. God  geeft het ons als het ware  de verantwoording over ons leven in handen en zegt daarmee eigenlijk dat wij met ons leven mogen doen en laten wat we willen. dat we de verantwoording hebben om dit  zo goed mogelijk te doen. hij schept hiervoor een aantal kaders waar binnen dit het beste kan.

Ik geloof dat veel mensen juist vastlopen door niet  de verantwoording  te nemen voor hun eigen daden.

download (5)We zien echter al gauw gebeuren dat mensen deze verantwoording gemakkelijk afschuiven.  Dat  wij als het ware vaak  waar het om verantwoording gaat  deze in een andermans schoenen proberen te  stoppen om zo onder onze eigen verantwoording uit te komen.  Adam deed dit  naar Eva en Eva gaf de slang de schuld.  In plaats van te zeggen dat het hun fout was en dat ze niet de verantwoording hadden genomen zoals het was bedoeld gaven ze elkaar de schuld.

Wat is er veranderd? Ik denk niet  zoveel. Ik geloof dat veel mensen juist vastlopen door niet  de verantwoording  te nemen voor hun eigen daden.  Al gauw krijgt een ander de schuld.  We kijken vooral naar hoe anderen met  ons omgaan en  verwijten al gauw dat dingen niet gaan zoals ze zouden moeten gaan omdat die ander  het  verkeerd doet.  De verantwoording nemen  zegt echter dat waar het verkeerd gaat dit naar onszelf toe te schuiven en actie te ondernemen om dit te gaan veranderen.

Extra vervelend is dit wanneer we er door Jezus extra op aan gesproken worden.  dat hij ons voor houdt dat we elkaar lief moeten hebben  , dat we een tweede mijl met de ander moeten gaan. wanneer ze ons in het gezicht slaan we de ander wang moeten  toe keren.  Jezus houdt ons voor dat wanneer ons in het gezicht geslagen wordt of iemand ons ergens toe dwingt we  de verantwoording hebben om hier op een goede manier mee om t e gaan.  moeten we ons op de bek laten slaan? Is dat wat Hij bedoeld te zeggen? Moeten we  wanneer iemand ons als het ware dwingt om het op een bepaalde manier te doen dat dan ook maar accepteren?

Durf je verantwoording te nemen voor je leven

Ik denk niet dat we ons in hoek hoeven te laten drukken waar de klappen vallen, maar dat we moeten doen waarvoor god ons geroepen heeft. De verantwoording nemen op dat gebied waar hij ons heeft neer gezet. Wat is jouw plaats.  Durf je op die plek waar je  bent , waar je geroepen bent, waar je hoort te leven vanuit de autoriteit die daarbij hoort? Durf jij de verantwoording te nemen voor dat gebied wat God jouw gegeven heeft. Durf je verantwoording te nemen voor je leven, je gezin, je eigen keuzes, je werkplek,  je…. ?

 Dat is niet gemakkelijk dat vraagt soms van ons dat we de confrontatie moeten aangaan met  mensen die ze van ons af willen nemen. dat vraagt soms dat we  moeten erkennen dat  we ons te veel op  het gebied van de ander bevinden . dat vraagt soms dat we de minste moeten zijn, maar het vraagt soms ook dat we ons  uit moeten spreken en durven confronteren.

wel de lusten maar niet de lasten?

love-revolution1Natuurlijk hebben we daarbij altijd de belangrijkste factor nodig. Namelijk liefde.   Autoriteit  en liefde horen samen te gaan. autoriteit  zonder liefde is star en stug. Ze neemt  wel verantwoording voor de regel maar niet voor het individu. Liefde zonder autoriteit wil wel het individu winnen maar  vergeet daarbij dat  de regel goed is.

We leven in een wereld die wars is van regels  en anderzijds niet werkelijk lief kan hebben.  waar houden van en verantwoording nemen niet meer als vanzelfsprekend  zijn. ik vraag me af waarvoor veel mensen werkelijk leven. wel de lusten maar niet de lasten?  Niet meer samen maar ik gericht? Alles wat fout gaat ligt veelal aan de ander . wat goed gaat  is mee genomen. wie neemt er verantwoording? Neem jij verantwoording voor je leven/ durf jij  op te staan en in de autoriteit te gaan staan die je is gegeven? waar is je plaats? Waar heeft De heer jou geroepen? Ken jij je plekje wel?

 

De grootste vorm van Liefde.

Over vergeving

Het is onmogelijk om werkelijk  te ontmoeten als we niet bereid zijn om de stoute schoenen aan te trekken  en  het gesprek  aan te gaan. soms kunnen er aardig wat dingen in de weg komen te staan.  Ik heb er gisteren al over geschreven, maar  nu wil ik dat nog eens doen vanuit een andere hoek of perspectief. 

Ik geloof dat het belangrijk is om  elkaar te ontmoeten.  wat ik nu precies met ontmoeting bedoel is  bij de vaste lezers wel duidelijk inmiddels , maar  voor wie het nog niet helder heeft  kan hier eens gaan kijken.

Om te kunnen ontmoeten moeten we soms  de weg vrij maken. soms staan er allerlei obstakels in de weg om werkelijk  te zien  wat er werkelijk leeft in het hart van de ander. wanneer we  elkaar proberen te forceren om te ontmoeten zal dit zeker niet werken. Een ontmoeting is  iets wat niet afgedwongen kan worden. we kunnen hooguit zeggen wat er op ons hart is, maar wanneer er niet wordt uitgesproken wat er diep van binnen leeft zal er geen werkelijke ontmoeting plaats vinden.

 De vraag is echter of we bereid zijn om onszelf  te openen ook voor wat anderen ons  te zeggen hebben. ik denk dan bijvoorbeeld aan het feit dat wij anderen pijn hebben gedaan. Ik hoop dat we ons persoonlijk aandeel in een situatie ook onderogen durven zien. veelal wegen we  ons aandeel en zeggen we eigenlijk  heel vaak dat wanneer er een conflict situatie is dat ons persoonlijk aandeel een stuk kleiner was  dan die van de ander.

Zo komen we  dus nog steeds niet tot ontmoeting al zou dit natuurlijk  zo kunnen zijn. wezenlijk maakt het echter geen verschil hoe groot het aandeel is, maar  het is belangrijk te beseffen dat ook jou aandeel  een barrière vormt om een ontmoeting aan te kunne gaan.  onze persoonlijke barrières  kunnen we doorbreken  om van daar uit de weg te openen voor  werkelijke ontmoeting van onze  kant. Misschien is het gevolg dat ook de ander de barrières die hij opgebouwd heeft zal afbreken om zichzelf te laten zien.  wanneer we immers blijven waar we zitten zal er niets veranderen. wanneer  echter een partij  langzamerhand zijn schild zal laten zakken en zichzelf zichtbaar maakt  is dat een vorm van kwetsbaarheid waar men niet omheen kan.

Dit is de grootste vorm van liefde die de mens kan tonen. Dit is wat Jezus bedoeld met de minste zijn.  dit kan een pijnlijk proces zijn, maar is zeker de moeite waard.  Als twee mensen elkaar opnieuw benaderen vanuit  vergevingsgezindheid zal er iets gebeuren wat zijn weerga niet kent.  Waar we  op de een of andere manier tegen muren  aanlopen worden deze  neergehaald wanneer  men bereid is om dingen over te geven.

Ik geloof dat dat is waar werkelijke vergeving begint. Wanneer we  geloven  dat wanneer we God onze  dagelijkse zorgen en problemen in handen  leggen, onze pijn en ons verdriet, dan zal er iets veranderen in ons leven. van daaruit leren we ook om onze eigen problemen aan te gaan pakken . we leren om de ander te vergeven en daarmee raken we het hart van  God , maar ook die van de ander. ik geloof dat God verder zal werken aan het hart van de ander  wanneer wij bereid zijn ons hart voor God te openen en voor de ander .

Misschien willen we zelf de controle houden en de eer  aan onszelf houden door de ander eerst te laten komen. weet dan dat je soms wachten kunt tot je een ons weegt en dat je daarmee de pijn voortdurend met je meesleept. wat nou eer? Is dat de eer aan jezelf houden? Is dat  controle houden? Ik geloof dat wanneer we de controle werkelijk willen houden we deze uit handen moeten geven aan degene die werkelijk controle heeft onver ons  leven.  wij hebben niet de controle. Wij zijn God niet!

Vergeving van de ander maakt ons vrij. we doorbreken de binding die het heeft op ons leven.  we zeggen daarmee niet dat  dat wat er gebeurt is  ons niet heeft gekwetst of dat het niet  ingrijpend is geweest in ons leven. we doen niet alsof het geen belangrijk punt is waardoor we gekwetst zijn, maar we spreken uit dat het iets met ons heeft gedaan, maar we nemen de verantwoording ook voor onze eigen houding. We  laten echter los en gaan verder met ons leven  en vragen geen vergelding meer  voor wat ons is aangedaan.   We presenteren ons niet langer als aanklager.

Zo worden we  vrij van wat de ander ons heeft aangedaan, maar openen we ook de weg om  opnieuw  met elkaar  te leven. elkaar te ontmoeten.  dit soort ontmoeting zal wellicht  een ander invulling hebben dan we ons in eerste instantie voorstellen bij de ontmoeting zoals ik ze gesteld heb, maar  zeker gaat het ook hier om het kwetsbaar opstellen en laten zien van wie we zijn. de ander krijgt zo de mogelijkheid om ook een stuk van zichzelf aan ons te tonen. Misschien zal een relatie  als close friends er misschien niet inzitten toch is het goed om elkaar  te leren zien zoals we werkelijk zijn en lief te hebben al kan dat niet vanuit onszelf. God wil ons die liefde geven om te vergeven.