Tag: valkuil

OMG!

CWe zijn gemaakt naar Gods beeld. God heeft ons bijna goddelijk gemaakt.  dat klinkt prachtig is  het niet?   toch is er en behoorlijk minpunt aan.  niet dat God verkeerde keuzes gemaakt zou hebben, maar  eerder hoe wij daar mee om gaan.  we denken  soms dat we God zijn lijkt het wel.  We hebben autoriteit gekregen en een eigen wil om daarmee God te dienen.  God dienen is iets wat we liever niet  willen lijkt het wel. We hebben allerlei ideeën en theorieën over God en over leven , over liefde over leven en dood , over relaties en  de menselijke psyche, over wat de gezonde leer, over wat normaal is en wat niet, we denken te weten wat God nu wel tolereert en wat niet.

God heeft ons bijna goddelijk gemaakt.

We zien in de Bijbel telkens weer hoe  het volk Israel het meest belangrijke uit het oog verliest. Hoe ze telkens in de valkuil vallen om God een ondergeschikte rol toe te bedelen in hun leven. ondanks ervaringen met God, ondanks grote overwinningen probeert het volk  eigenlijk constant om  boven God te  staan en zelf de touwtjes in handen te houden.  God  schreeuwt het bij monde van de profeten bijna uit. “Ik ben God, keer je om naar Mij!”

GodsbeeldTelkens weer proberen mensen God ondergeschikt te maken aan hun eigen ideeën over  van alles en nog wat.  Ook nu nog. Of misschien moet ik zeggen  juist nu. Is het misschien zelfs nog erger dan ooit te voren.  We bepalen zelf over leven en dood.  Ik bepaal zelf  wel hoe en wanneer ik sterf. Wanneer iemand  zwanger is  beslissen we of een prachtige baby al dan niet geboren wordt.   en als het gaat om relaties, dan zijn degene die we liefhebben degene die ons iets te bieden hebben en wanneer dat niet meer het geval is dan  gaan we voor andere vrienden en relaties.  Scheiding is  meer dan normaal geworden. we kiezen niet meer levenslang voor een partner, we proberen eerst maar eens of het allemaal wel gaat lukken, eerst met elkaar naar bed voor het huwelijk, immers het moet ook allemaal een beetje klikken toch?  We willen weten waar we aan toe zijn en nemen daartoe zelf het initiatief. Ook  is belangrijk hoe we in het leven staan.  we willen carrière, zowel de man als de vrouw en zelf bepalen hoe en wanneer we kinderen krijgen. we willen  zelf beslissen, het leven maakbaar maken.

“Ik ben God, keer je om naar Mij!”

God is iets voor op zondag. En we kiezen daarbij voor  een kerk die  bij ons past. Waar mensen zitten met  dezelfde interesses, die net  zo denken over bepaalde geloofsonderwerpen als wij en we spreken af hoe we ons precies binnen deze club moeten gedragen. Wie zich daar niet  in kan vinden pas er niet bij.  Die kan altijd nog een andere club vinden toch?

Vreemd hoe we juist  wat de hele geschiedenis door  telkens weer blijven proberen, nl God van zijn troon te stoten en er zelf op te gaan zitten.  we  proberen altijd weer om zelf  te beslissen hoe we met ons leven omgaan, maar wat wil God?   leven we niet  totaal verkeerd om?  Ik moet toegeven dat voor mijzelf hetzelfde geld. Dat ik ook vaak vooral denk  hoe ik vind dat dingen zouden moeten gaan. wat mijn persoonlijke mening is. ik leer mijn kinderen zelfs om een persoonlijke mening te hebben . toch probeer ik ook duidelijk te maken dat onze mening ondergeschikt zou moeten zijn aan de wil van God.

We krijgen autoriteit, we mogen ons gezond verstand gebruiken, we hebben een wil en die is ook niet onbelangrijk, maar  we mogen beseffen dat Gods wil boven de onze hoort te staan.  kijken we niet vaak eerst wat anderen zeggen , denken , doen of beweren alvorens we luisteren naar God.  doen we soms niet  juist waarvan we weten  dat het niet  helemaal volgens God wil is.  wanneer we de Bijbel lezen dan  zien we dat God  dezelfde is  gebleven. Dat Het zijn verlangen is om  onze God te zijn. dat Hij weet wat we nodig hebben, maar dat wij  telkens weer proberen het zelf te doen.  in het oude testament staat een gedeelte waarin  staat dat we niet onze kleren moeten scheuren, maar ons hart.  Het gaat niet om de regels die we al dan niet hanteren. Het gaat er zelfs niet om perfect te zijn. God weet dat ons dat niet lukt. Kijk naar David hoe hij een man naar Gods hart genoemd we word. niet omdat hij zo perfect was, maar omdat  zijn hart telkens weer  op God gericht was.  we zien in het nieuwe testament hoe Jezus mensen die  bereid waren  hun hoofd te buigen. Die de mindere wilden zijn vergaf. Die God de eer gaven en niet degene die zich aan allerlei regels hielden. Het gaat niet om de regels, de wetten.  Moeten we dan maar doen wat we willen? zeker niet. we mogen God dienen als we willen. we mogen, ontmoeten dus, maar daarbij  zien we dat regels belangrijk zijn. ze zijn belangrijk omdat ze ons wijzen  op het feit dat we ons niet aan een paar regeltjes kunnen houden. We zijn bijzonder. We zijn gemaakt om boven de schepping te staan, maar we kunnen nooit boven God komen te staan.  God is de hoogste Heer.

We zijn gemaakt om boven de schepping te staan, maar we kunnen nooit boven God komen te staan.  God is de hoogste Heer.

Jezus liet zien hoe God wilde dat wij met hem en anderen om zouden moeten gaan. de volgorde is belangrijk. ik hoor tegenwoordig de term OMG (O mijn God)vaak noemen. We zeggen het wel, maar eigenlijk denken we niet gelijk aan God. we denken vooral aan onszelf.  Jezus leert ons andersom te denken. Bij God te beginnen .  laten we leren om te denken OMG waar moet ik beginnen. OMG wat  kan ik doen? OMG wat wilt u dat ik doen zal?  OMG ik kan niets zonder u. OMG dank u voor Uw genade , Uw liefde voor ons. OMG?

U bent de maker, ik ben slechts het klei.

download (2)Ik hoop dat ik duidelijk heb kunnen maken dat we zo enorm op onszelf gericht zijn in deze ik gerichte maatschappij.  We stellen onszelf  boven de ander en boven God door te denken en te handelen vanuit wat wij belangrijk  vinden. Onze mening lijkt onze prioriteit te zijn geworden.  we  leven ons eigen leven met God misschien, maar welke rol heeft God nu werkelijk in ons leven?  ik verlang er naar mijn leven meer en meer te leven zoals Hij dat wil.  Mijn hart op hem te richten. OMG U bent de maker, ik ben slechts het klei.

Een betekenisvol geloof

Want wie van jullie die een toren wil bouwen gaat niet eerst de kosten berekenen, om te zien of hij wel genoeg heeft voor de bouw? Als hij het fundament gelegd heeft maar de bouw niet kan voltooien, zal iedereen die dat ziet hem uitlachen en zeggen: “Die man begon te bouwen, maar het karwei afmaken kon hij niet.” Lucas 14:28

 

Ik noemde mij een christen

jarenlang was ik  christen. Tenminste zo noemde ik mij zelf. Ik was ook gelovig hoor. Ik  kende de antwoorden die nodig waren. het zogeheten zondaars gebed had ik meer dan eens gedaan en uiteindelijk heb ik ook een persoonlijke keus gemaakt om christen te worden.  ik heb me laten dopen  en mijn leven ging zo zijn gangetje. Met ups en downs zoals bij de meeste mensen het geval was.

Ik had ook gewoon mijn plekje in de kerk en ontmoete mijn vrouw elders in een soort gelijke  kerk en we  gingen verder in de kerk waar zij was geboren en getogen.  Het geloof was me zogezegd, met de paplepel ingegeven. Ik geloofde het  wel.

Stuklopen in het geloof

Toch liep ik op een gegeven moment  stuk in mijn geloof. Niet  één, maar zelfs  twee maal in mijn leven.  in de eerst  maal dacht ik nog dat ik door mijn kennis van het geloof  en mijn inzet ik mij zou kunnen bewijzen ten opzichte van God. ik deed veel werk in de kerk , maar merkte dat ik op een gegeven moment  toch de controle aan het verliezen was.  ik wist niet meer  wie ik zelf was. deed ik wat ik deed nu voor God?  voor wat anderen van me vonden? Of voor me zelf?

Ik ontdekt dat ik eigenlijk voortdurend bezig was mij zelf te profileren  en dat het dus in wezen om mij zelf  ging. Natuurlijk vond ik wat ik deed wel leuk om te doen en ik gaf me er ook met overgave aan, maar tegelijk was er dat verlangen naar meer.  op een dag merkte ik dat ik meer nodig had in mijn leven en besprak dit met een vriend.  Hij had me al een en ander verteld over de Heilige Geest en ik vroeg  hem of hij met me  wou bidden om vervulling van de Geest.

Inhoudelijke verandering

Hierop veranderde mijn leven inhoudelijk. Ik kwam in een , wat voor mij voelde als een , cycloon van gebeurtenissen terecht die me enerzijds veel zaken bracht wardoor ik  enorm gegroeid ben in mijn kennis over  hoe ik zelf ten opzichte van God stond en dat ik niet voor mijzelf wilde leven maar voor Hem.  hierop volgde mijn tweede knieval. Ik ontdekte dat het God  niet in eerste instantie ging om het knusse kerkje spelen , maar om discipelschap. het ging er om of ik mijn leven in zijn handen durfde leggen.

Helaas moet ik toegeven dat ik dat in veel gevallen niet durfde omdat ik niet kon voorzien wat er zou gebeuren. Toch  weet ik achteraf dat God zich niet laat weerhouden door mijn angsten en mijn verlangens kent zoals niemand ze kent. Hij leidt me  dwars door de  diepe dalen en de woestijnen heen naar  de bron die ik nodig heb. Hij laat me zien waar ik moet zijn en brengt me daar ook. Ook al is de weg soms moeilijk en donker.

Ik wil een discipel zijn.

Ik heb moeten leren dat we ons geen christen hoeven te noemen, maar dat we het mogen zijn. laat anderen maar aan ons zien waarvoor we staan in deze wereld. ik wil een discipel; zijn van Jezus. Niet op een afstand, maar heel dicht bij Hem blijven.

Ik  weet dat het me alles kost , toch wil ik er alles voor geven om dicht bij hem te blijven.  Ik schrijf dit natuurlijk  doordacht en het kost me tegelijk best moeite dit zo te verwoorden, maar ik besef dat Hij het beste met me voor heeft hoe moeilijk  de strijd soms kan zijn.

Groeiend gelovig

Dat is ook de reden dat ik zo veel te schrijven heb. ik zou het  verschrikkelijk vinden als mensen mij zouden ontmoeten en niet zouden weten van Christus in mijn leven.  ik ken een verhaal van twee mannen die jarenlang aan de machine stonden te werken.  En na een jaar of  tien komt de ene man er toevallig achter dat zijn collega ieder zondag naar de kerk gaat. Waarop hij zegt:  “dat is nou ook wat , staan we hier al jaren naast elkaar  en we weten van elkaar niet dat we  naar de kerk gaan”. 

dit is voor mij het toppunt van gelovig zijn zonder betekenis. Ik verlang er naar dat een ieder die mij kent of met mij in contact komt  iets van Christus in mij zal herkennen. al was het maar een heel klein stukje van betekenis. Een stukje waarvan ik hoop dat het zal groeien in jullie levens.

Ik ben bijzonder wat een ander ook vindt.

In mijn vorige post schreef ik dat ik mezelf  soms voorbij kan lopen, maar dat ik er tegenwoordig  beter mee kan omgaan.  De vraag  zou kunnen  opkomen hoe dan wel die rust te vinden als alles om ons heen zo hectisch is dreigt te worden. hoe  voorkomen we nu dat we niet in de valkuil  vallen  en juist datgene wat ons zo lief en dierbaar is onvoldoende aandacht te geven en ons laten opslokken  in dat wat wellicht ook belangrijk is maar  minder prioriteit heeft.

De rust hervinden?

Wat helpt mij nu om in  tijd van hectiek de rust te vinden?  Vroeger zou ik gezegd  hebben dat   gebed ons rust zou  kunnen geven, dat we in bijbel lezen rust kunnen vinden, dat we in Gods aanwezigheid zouden  moeten schuilen.  En ik geloof nog altijd dat dit  werkelijk zo is.  maar hoe doe je dat dan in alle hectiek? Hoe doe je dat in de druk van het moment?

Ik geloof dat veel mensen het te druk hebben om zichzelf te ontdekken. misschien is dat nu juist de vloek van deze tijd of misschien zelfs wel van alle tijden , dat mensen zichzelf niet  kennen. ik bedoel daarmee dat mensen  natuurlijk hun naam weten en hun leeftijd. Ze weten waar ze wonen en met wie ze getrouwd zijn en hoeveel kinderen ze hebben en wat voor werk ze doen, maar de vraag ; wie ben je, kunnen ze niet beantwoorden.

als kippen zonder kop

Ik bedoel daarmee ook niet dat men het perse direct moet kunnen formuleren, maar veel mensen hebben eigenlijk geen idee welke richting ze op gaan in het leven. ze rennen  soms hard en soms wat langzamer, maar in ieder geval gaan ze alle richtingen uit om maar  iedereen tevreden te stellen in de hoop ook zichzelf  tevreden te stellen op die manier.

Wanneer  je op deze manier leeft en iedereen inclusief jezelf tevreden wil stellen loop je geheid eens vast. Ik kan het weten, ik ben er geweest. Het leven op deze manier is leuk zolang je doet wat leuk is , maar  zo gauw er iets  gebeurt , iemand  die je lief is gaat dood, iemand  wordt ernstig ziek, je gaat  failliet, je verliest  je baan, dingen lopen anders dan jij had gedacht dan loopt alles in de soep. Je kan  immers niet alles tegelijk  handelen.  Een mens kan een hoop zaken tegelijk , maar er zijn grenzen aan. op een gegeven moment is de rek er uit.

God is niet te koop

Nu terug naar de tijd met God. ik geloof dat het geweldig is om tijd met God te hebben, maar ook dat kan een valkuil zijn  van te veel willen en te veel doen. het plezieren van God door  veel met Hem bezig te zijn denk je misschien  dat je  de rust kunt kopen.

Dit werkte voor mij zeker niet.  voor mij was het belangrijk me geliefd te weten. Voor mij was juist , toen een deel van mijn wereld op de kop stond en ik veel vrienden verloor, het genoeg te ontdekken dat ook op dat moment ik er niet alleen voor stond, een geruststelling dat ik geliefd ben.  zelfs als anderen mij in de steek laten. Dat God van me houdt ook als anderen het tegengestelde beweren.

Jij bent het waard!

Toch heb ik daarbij mogen leren dit niet alleen in me op te nemen, maar dit ook te ervaren in mijn leven.  hoe kom ik  nu tot rust?  Door me op tijd  te realiseren dat ik geliefd ben. dat ik het waard ben  om er te zijn voor anderen.  dat ik bijzonder ben, al ervaar ik dat niet altijd direct.

 Ik  neem de tijd, soms juist bewust  in alle drukte om dat  te proeven.  Ik ga in de drukte van de dag soms gewoon even een rondje  lopen. Ik ga even zitten als men  misschien van me verwacht dat ik ren en vlieg.  Niet om tegendraads te zijn, maar omdat ik  me niet wil laten leiden door  de hectiek  van mijn werk, van de mensen om me heen, door de omstandigheden.

Maar bovenal  wil ik me door God laten leiden. Ik zoek God regelmatig en mijn bloggen is voor mij zo’n uitlaadklep om  na te denken  over hoe ik  dingen beleef. Mijn persoonlijke dingen, maar dat zijn tegelijk ook de dingen die ik beleef of ervaar met God. dat is immers wat ik werkelijk belangrijk vindt in het leven.

Ont-dekken

ik heb ook anderen manieren gevonden. Ik kan gemakkelijk dingen de boel laten als ik thuis ben. vroeger vond ik het vreselijk als men  in mijn huis in de rommel kwam, nu  is dat gemakkelijker. Ik laat meer dingen los. Verwachtingen waarvan ik vroeger dacht dat mensen mij die  op hadden gelegd, maar die in wezen bij mij zelf vandaan gekomen waren.  niet meer moeten, maar ontmoeten.

uiteindelijk komt het hier op neer; dat wanneer we onszelf ontdekken en leren hoe geliefd we zijn in Christus we meer en meer  los leren laten wat ons onrustig maakt.  We zijn vrijgekocht en betaald . niet  zonder reden, maar omdat we geliefd zijn.  wanneer ik me dat voor de geest haal dan voel ik me niet alleen m,aar rustig, maar dan kan ik ook nee zeggen tegen de hectiek die er soms om de hoek komt kijken.

Een bijzonder kind .. en dat is ie!

Bijkomend is nog dat ik mijzelf ook meer waardeer als mens. Ik mag er zijn. ik ben een goede vader en echtgenoot. Ik ben een goede vriend , broer , zoon en kind van God. natuurlijk heb ik  zo mijn gebreken, maar ook die kan ik onder ogen komen doordat ik mijzelf kan zijn. IK ben bijzonder , een Koningskind.

er zijn gewoon geen woorden voor!

Sommige zaken in het leven zijn bijzonder ingrijpend. Ze kunnen zelfs zo enorm  pijnlijk zijn en zoveel leed veroorzaken  dat men nauwelijks nog in staat is staande te blijven, laat staan dat werkelijke intimiteit en relaties nog mogelijk zouden zijn.

Ik ontken alles

Het lijkt op zulke momenten haast noodzakelijk om maar net te doen of er niets aan de hand is. gewoonweg ontkennen lijkt de enige uitweg uit sommige bizarre omstandigheden die ons zo enorm geraakt hebben dat wanneer we  er aan toe zouden geven we het gevoel zouden krijgen te moeten sterven. Alle hoop op een redelijk bestaan lijkt totaal weggevallen.

Het onderdrukken van gevoelens lijkt een oplossing te zijn. hoe onderdrukken we de gevoelens? Gevoelens van schaamte  en verachting, van bitterheid en boosheid, van diepe teleurstellingen wanhoop?

Aanvallen!!!

Juist daar waar we beschadigd zijn zetten we veelal ook onze aanval in om onszelf te beschermen. Wanneer we mishandeld zijn is de valkuil dat we hetzelfde gaan doen . hierbij beschermen we ons dan met woorden als: ”van een klap wordt je heus niet minder, ik ben er ook groot mee geworden”. of we slaan door naar de andere kant en doen het tegenovergestelde, we zijn zo murw  geworden dat we net doen alsof niets ons nog kan raken. we doen net of niets wat men ons aandoet ons werkelijk interesseert.

Natuurlijk worden we wel degelijk geraakt door wat mensen ons hebben aangedaan, wat ze over ons zeggen en hoe ze ons behandelen, maar beschadigde mensen bouwen allerlei muren . ze worden defensief op verschillende manieren. Bijvoorbeeld door onverschillig gedrag, maar ook door opstandigheid, door jovialiteit, door bewijsdrang. Elk mens heeft wel een bepaalde vorm  in zijn systeem zitten in meer of mindere mate niet perse door  defensief gedrag, dan wel om het een en ander te willen compenseren ten opzichte van de ons aangeleerd gedrag.

Getriggert?

Er zijn enorm veel manieren om jezelf te verstoppen of gewoon weg niet jezelf te zijn. ieder mens heeft zo zijn eigen geheimen en daarmee ook zijn eigen valkuilen.  Ik geloof dat het mogelijk is dat mensen  herstel vinden van de pijn, het verdriet welke ze hebben meegemaakt. Ik geloof dat herstel begint met een werkelijke ontmoeting.

Werkelijke ontmoetingen zijn als een huis waar mensen samenwonen. Ze delen met elkaar en zorgen voor elkaar. ik begrijp dat in deze tijd echter dit voorbeeld juist een beetje triggert.  Juist in onze huizen doen zich immers verschrikkelijk veel problemen voor. Het huis zoals het zou moeten zijn lijkt ingestort.  Relaties zijn veelal niet meer werkelijk gebaseerd op vertrouwen, op samen delen en voor elkaar zorgen, zodat ons beeld van herstel ook ingestort en verloren lijkt. Toch is het mogelijk om in werkelijke ontmoeting te leven. het huis als het ware te bouwen.

Wijs of dwaas?

Ik geloof dat wanneer we het juiste fundament hebben dat er niets is wat ons huis kan doen instorten. Geen enkele storm van het leven. dit fundament waarop we zouden kunnen bouwen begint met de ontmoeting van de heer Jezus christus. De bijbel spreekt over hem als het fundament, de rots om op te bouwen. God is de onveranderlijke. Dezelfde voor altijd en eeuwig.

Wanneer we gaan zien dat Hij God is en dat Hij ons kent en naar ons luistert dan zullen we ook ontdekken dat er nog altijd hoop is. hoop op het echte leven. leven vanuit relatie met Hem.  vanuit Hem  zijn ook nieuwe oprechte relaties mogelijk met anderen. echte ontmoetingen  die verder gaan dan een bepaald gevoel of empathie. Relaties gebouwd op de Liefde van God.

Jij bent uniek!

God wil harten genezen zodat ze open zullen gaan staan en ruimte krijgen voor Hem, voor jezelf en je naaste. Er zal ruimte ontstaan om te delen van wie je bent.  we zijn koningskinderen. We zijn geliefd door de Vader. God heeft ons gemaakt en Hij heeft ons uniek gemaakt. ik zal het nogmaals zeggen, je bent Gods uniek en geliefd kind!

 God heeft ons zo enorm lief daar zijn gewoon geen woorden voor te bedenken. God zelf toonde  Zijn liefde aan ons dan ook niet slechts in woorden, maar ook in daden tot het einde toe. het eind werd daarmee juist een nieuw begin. Een nieuwe Weg, een Weg van hoop en herstel.