Tag: uitreiken

Total commitment aan de kerk? 

Als we in voorgaand blog spraken over het hiaat in de kerk, dan speelt werkelijke toewijding daarbij een belangrijke rol. Zo niet de belangrijkste. Gaat het dan om toewijding aan de kerk? Nee! Het gaat om toewijding aan Christus, maar we zeggen en kunnen lezen dat de gemeente Zijn lichaam is. 
  

  
Gaat het hier om de kerk zoals we dat kennen heden ten daage? Of slaan we daarmee de plank mis. 

Toewijding gaat om te doen waartoe Christus ons oproept te doen. 

De grote opdracht is:

Ga nu op pad en maak alle volken tot leerlingen van Mij. Doop hen in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. En leer hen om alles te doen wat Ik ook aan jullie heb geleerd. (‭MATTEÜS‬ ‭28‬:‭19‬ BB)

Dit vraagt om actie. Dat is echter wat veel mensen moeilijk vinden. Het is gemakkelijk om in een gebouw neer te ploffen en te luisteren, hard te zingen en te bidden naar God om de wereld te redden, maar actief deelnemen aan waartoe we geroepen zijn vraagt iets van ons. Of beter gezegd vraagt alles van ons. Commitment zoals een vriend van mij dat op Facebook benoemde.
Hij beschreef het in zijn reactie als volgt:

(…) de andere kant van het hedendaags christendom is mijns inziens dat mensen het moeilijk vinden om zich toe te wijden in relaties met broeders en zusters en ook met ongelovigen… Das een hart kwestie, je durven toe te wijden ook al weet je dat je gebruikt gaat worden, dat er over je heen gelopen gaat worden, dat er over je geroddeld gaat worden, dat je miskend gaat worden… als volgeling van Jezus zal dit je ook je deel worden want het werd ook Zijn Deel ! de kerk is niet anders… er wordt ons geleerd om ons toe te wijden aan mensen die God op onze weg plaats en die wij misschien zelf nooit gekozen zouden hebben.  Daar tegenover staat de gemeenschap der heiligen zo iets geweldigs in het Koninkrijk van God. de bijbel zegt; Hoe lieflijk hoe God is het als broeders en zusters te samen leven… Ik kan en wil niet meer zonder de rest van het Lichaam leven… Commitment met Jezus betekent ook commitment met Zijn Lichaam…(…)

Toewijding, commitment, overgave aan God en de mensen om je heen. In de kerk en daarbuiten. De gemeente dat zijn wij. Allen die zich toewijden aan Hem die ook het Lichaam is. Jezus Christus. 

Schokkend te zien hoe ik zelf met anderen om ga eigenlijk. 

Ik vindt dit regelmatig behoorlijk schokkend. Vooral als ik zie hoe broeders en zusters met elkaar omgaan. Ik voel dat natuurlijk het meeste wanneer ik denk dat mij onrecht wordt aangedaan, maar besef me dat ik zelf ook onderdeel ben van dat deel van het probleem kerk.

De nadruk zal moeten verschuiven van de focus op het lichaam van Christus tot Zijn volkomen heerschappij over mijn persoonlijk leven. Dat houdt in dat Hij de opdracht uit Mattheus ook aan mij persoonlijk geeft. Dat houdt in dat ik niet mijzelf boven een ander verhef en soms( vaker dan me lief is) zelfs boven God, maar dat ik in alle nederigheid mij overgeef aan dat waartoe Hij mij roept. Hem lief te hebben boven alles en mijn naaste als mijzelf.

Prachtig en praktische toewijding door de doop.

Vanmorgen werd ik geraakt hoe mooi het is als jonge mensen uitspreken zich toe te wijden aan Christus. Halleluja voor dat. Tegelijk werd gesproken over de valkuil van ons als gelovigen om ons opnieuw te laten ketenen aan allerlei verwachtingen ( mijn interpretatie van wat er werkelijk gezegd werd). 

Het is onmogelijk te voldoen aan allerlei verwachtingen. De verwachtingen van mensen of onszelf. Deze verwachtingen maken van Gods gift aan ons in Jezus een samensmelting van Gods genade en onze persoonlijke werken. Dit is echter een onmogelijkheid. We kunnen niet werkelijk tot ons doel komen vanuit een gedeeltelijke participatie met Christus. Ik wil zeggen gedeeltelijke deelname door kerkbezoek, goede werken, is geen toewijding al werken we misschien best hard. 

Toewijding gaat daar niet over. Toewijding, commitment, overgave betekent ons hele leven , ons hebben en houden aan Hem overdragen en zijn wil te doen in alles. 

Serieuze toewijding gevraagd 

Fouten en tekortkomingen zijn ons eigen, maar het is geen spelletje. Niet serieus omgaan met wat het betekent Hem te volgen maakt dat we Ik op de eerste plaats zetten en dus doen wat we zelf willen en ontdoen we Hem dus van de plaats die Hem toekomt. In ons hart en leven, dus ook in de gemeente/ kerk. 

  Hem komt toe de Allerhoogste plaats. Wanneer we God willen dienen in alles . Zullen we moeten luisteren naar Zijn liefdevolle stem en ons openstellen om ons toe te wijden aan de mensen om ons heen. Hen lief te hebben omdat Hij ons lief heeft gehad. Niet partieel maar totaal. Niet omdat het moet, maar omdat we het willen verlangen. Niet als wet dus, maar omdat we Hem en de ander willen dienen. Total commitment. Totale toewijding. Complete overgave. Aan Hem en daardoor aan andere. Aan anderen en in hen aan Hem.

Het hart van ons leven

Hebben we honger naar  een oprecht leven met God? dorsten we naar het uitreiken van Jezus liefde naar anderen?  laten we ons hart raken door Gods Geest om iets voor anderen te betekenen?   natuurlijk is dat  niet gemakkelijk, maar het is een opdracht die ons door de Heer Jezus  zelf gegeven is.  Jezus gaf alles om jou en mij bewust te maken van Gods oneindige liefde .  Hij gaf zijn  bloed om ons te reinigen. Hij gaf zijn leven en stond op uit de dood om ons nieuw leven te schenken door Zijn Geest.

Kunnen we dat in wezen werkelijk begrijpen? Ik geloof  niet dat we  werkelijk kunnen bevatten hoe dit in  elkaar steekt. Hoe  groot God is en wat Zijn liefde  echt totaal inhoudt.  Wat ik wel weet is dat Hij ons wil veranderen, vernieuwen. Een nieuw leven begint natuurlijk met een geboorte.

De dag dat we er voor kiezen om met Hem te leven is de dag van de geboorte. Wedergeboorte genoemd, maar  dat is het begin de rest is volgens veel gelovigen als je ze hoort heel eenvoudig.  ik hoor termen als: “je hoeft  alleen je maar over te geven aan Christus en je leven veranderd volkomen”.  Waar? Ja zeker, tenminste als jij er naar verlangt, maar of dit allemaal wel zo vanzelf gaat is de volgende vraag. Ik geloof het niet.

Onze eisen zijn veelal enorm hoog voor mensen die zich eventueel  proberen aan te sluiten bij ons, bij de kerk, bij de gemeenschap.

Het is misschien gemakkelijk om te zeggen dat je gelovig bent geworden, maar leven met Christus als onze Heer, is iets anders. Dat betekent  navolging en navolging houdt niet zo veel anders in dan dat we Hem willen navolgen in ons leven.  helaas zien we, als oprecht kritisch mag zijn,  daar veel te weinig van terug in de kerk van vandaag.  Wat zijn we  veelal aan het werk voor het koninkrijk van de kerk of die van ons zelf. zijn we ook daadwerkelijk bezig met Zijn Koninkrijk, het koninkrijk van God?

Het koninkrijk van God vinden we bij de weduwen en wezen, bij gevangen en de armen, de mensen van de straat, mensen die het allemaal niet zo goed voor elkaar hebben in het leven.  onze houding is vaak ronduit belabberd naar degene toe die God zo enorm lief heeft. Onze manier van doen  is dat we juist die groep  weren of niet goed met ze om gaan. deze mensen hebben God zo enorm nodig.  Wij hebben echter vaak nogal wat verwachtingen van mensen. ze moeten netjes zijn en net zo doen als wij dat doen. niet buiten de boot vallen qua gedrag.  Bovendien mogen ze geen zondige praktijken meer  doen. zijn wij in wezen zoveel anders? Waar komen wij vandaan? Wat ons kruis?

Onze eisen zijn veelal enorm hoog voor mensen die zich eventueel  proberen aan te sluiten bij ons, bij de kerk, bij de gemeenschap.  God heeft  ruimte, maar wij gooien veelal de deur voor hun neus dicht. Ik geloof dat we de plank totaal misslaan als we deze mensen weren. Als we geen oog meer voor deze mensen hebben.  zijn het niet die mensen die Jezus juist op het oog had?  de armen en de verlorenen?  In hoeverre zijn wij veranderd ? ik geloof dat we graag wat van ons af zien om onze eigen  fouten en gebreken  minder te doen opvallen. In wezen zijn we  witgekalkte graven als we zo reageren.  Misschien denkt u dat u het beter doet, maar geloof me , we  willen wel het goede doen misschien, maar het  goede doen dat kunnen we niet.

Ik geloof dat we ons veel gemakkelijker laten leiden door de emotie dan door de Heilige Geest van God.

Ik geloof dat we ons zelf vaak door de emotie laten leiden.  We durven ons nauwelijks met  mensen in te laten die  andere zaken op het oog hebben als waar we  als gemeente voor staan.  We kijken eerst om ons  heen om daadwerkelijk contact te maken met de mens. Wie ontmoeten we nu nog werkelijk? Wie kennen we nu werkelijk? Wiens hart zien we nu nog werkelijk zoals hij is?  wie durft zijn hart werkelijk te laten zien?

ik geloof echter om werkelijk gemeente te zijn  is het van belang om het hart weer te laten spreken. Ik geloof dat God het hart is van ons ware leven.  zonder God zijn we in wezen dood.  Met Hem mogen we door Christus weten te leven, maar durven we ons leven te delen? Durven we werkelijk voor  diegene te leven die ons zo enorm nodig heeft?

Ik geloof dat we ons veel gemakkelijker laten leiden door de emotie dan door de Heilige Geest van God.   wanneer we echter leren om niet  de emotie de ruimte te geven in de eerste plaats, maar het lef hebben om uit te spreken wat onze emoties zijn en te zeggen wat we werkelijk zouden willen zeggen waar dat nodig is, dan zullen er bijzondere dingen gebeuren. Wonderen zelfs. Wanneer we Gods woord verkondigen  vanuit ons hart, ons leven, vanuit onze oprechte gevoelens en gedachten ,we werkelijk in staat zullen zijn om te ontmoeten. God, de ander, maar ook onszelf.

amen?