Tag: tranen

diepe hoogtepunten.

DIGITAL CAMERAGelukkig zijn, wie wil dat nu niet.  hier moest ik aan denken aan de hand van een liedje welke ik op de radio hoorde. Helaas ben ik niet erg bewust met muziek bezig al vind ik bepaalde muziek erg mooi. Ook let ik niet echt op de teksten, maar soms  valt een bepaalde melodie en ook een bepaalde tekst me op. zo ook vandaag.  In de tekst  kwam zoiets voor als; je kunt niet  werkelijk geluk kennen als je niet ook ongeluk  hebt meegemaakt. Hoe zou je ooit de kracht van licht ontdekken als je niet ook weet  wat duisternis is. hoe kun je de hoogtepunten vinden zonder de dieptepunten.

Horror vacui

Ik geloof dat  elk mens in wezen op zoek is naar geluk. Naar de essentie van wie ze zijn. ergens is er altijd  een soort van gat wat  gevuld  zou moeten worden.  volgens Larry Crabb is dat gat ook nodig om God te vinden in dit leven. omdat het ons helpt om Hem te vinden. Wanneer we Hem gevonden hebben helpt het ons als het ware om Hem telkens weer te zoeken, Hem te ontdekken. emptiness1Er is dus dat gat, Henri Nouwen noemt dat haalt het op een andere manier aan en noemt het Latijnse  horror vacui in een van zijn preken en zegt daarmee zoiets als ieder mens heeft een bepaalde leegte, een twijfelachtige toestand waarin de mens zich kan verkeren wanneer hij  niet een passend antwoord vind op  zijn levensvragen. Ik geloof dat veel mensen  vastlopen in het leven om te ontdekken wie God is.  ik begrijp dat sommige mensen hier weerstand tegen hebben , toch geloof ik dat we  soms eerst de bodem moeten raken  voor we werkelijk kunnen ontdekken wat geluk is.

 is de bodem raken wellicht juist zegening wanneer we daardoor Hem ontdekken?

De bodem raken om te ontdekken wat er allemaal mogelijk is in je leven betekent echter dat je ook moet leren om  de omstandigheid waarin je verkeerd  te erkennen. Immers hoe zou je  anders uit deze situatie kunnen komen? wanneer je  vasthoudt, wanneer je  niet durft loslaten, wanneer je net doet of  je nooit iets overkomt dan zal het dieptepunt ook nooit werkelijk leiden tot een hoogtepunt. Hoe zouden we God kunnen ontdekken wanneer ons leven louter en alleen bestaat uit zegeningen? of anders gezegd. is de bodem raken wellicht juist glaszegening wanneer we daardoor Hem ontdekken? Geloof je dat wanneer God jou alles zou geven wat je hart je begeert dat je ook nog God zou zoeken? dat je  bezig zou gaan met wat relatie inhoudt? Dat je werkelijk dankbaar zou zijn voor  alles wat hij je wil geven? ik geloof het niet. immers zonder diepte punten geen hoogtepunten en ook niet s om dankbaar voor te zijn. met andere woorden als het je hele leven goed gaat, wat moet je dan nog met God? zou je Hem nodig hebben?

Jezus  was God, maar was ook 100% mens

Wat ik geloof is dat Jezus ons niet wil leren  om de hoogtepunten in het leven te omarmen en ook niet om de dieptepunten , maar dat Hij wil dat je Het leven omarmt wat je gegeven is. dat je omarmt wie je bent, dat je durft toe te laten dat Hij van je houdt in iedere omstandigheid, maar ook dat je Hem werkelijk lief hebt ondanks de omstandigheden. images (36)Weet je Jezus  was God, maar was ook 100% mens. Hij liet zien  dat er hoogtepunten waren in zijn leven, maar toch waren de diepte punten nodig om te de beste momenten te komen. immers zijn lijdensweg was verschrikkelijk, ondragelijk, en zijn dood …onmenselijk. Maar juist door deze daad , door  de dood heen werd Leven gegeven aan ons. Jezus bracht licht in de duisternis van de dood door zijn opstanding.

Ik geloof dat we tot we sterven met tranen zullen blijven  stoeien

We mogen  voor altijd met hem leven. ook dat is niet altijd gemakkelijk en weet je  ik zeg ook niet dat je een gelukkig leven zult  leiden in die zin dat alles je voor de wind zal gaan. je rijk zult leven, je gezond zult blijven, maar ik  durf  te beweren dat God in je leven zal zijn als je Hem toe laat in je leven.  nooit meer tranen nooit meer pijn? Ik geloof dat we tot we sterven met tranen zullen blijven  stoeien, maar dat er uiteindelijk  vervulling zal zijn. vervulling van dat gat , die leegt in ons leven. gedeeltelijk vinden we die vervulling zelfs al in ons leven wellicht, maar de totale images (38)vervulling wacht ons wanneer  we voor eeuwig Hem zullen ontmoeten. ik kijk er naar uit Hem te mogen zien in alle heerlijkheid. Niet dat ik levensmoe ben hoor, bij lange na niet. er is nog zoveel te doen, zoveel te genieten hier en nu, maar ik verlang naar meer van Hem. dat verlangen is prachtig het maakt dat ik me blijf uitstrekken. Ik heb het nodig om meer van hem te zien en te ontdekken. niet altijd gemakkelijk dus. Soms ga ik door een dal van diepe duisternis, maar soms ook over prachtige heuvels met frisse bloemen. God is goed voor me in alle jaargetijden.

een droevige ontmoeting

Ik ben boos, verdrietig. Gisteren is er een jongeman begraven en ik was er bij.  39 jaar, vader van 4 prachtige kinderen en de man van een evenzo mooie jonge vrouw.  Koud was. heel erg koud. Warm waren de gedachten maar koud de gebeurtenis. Het huilen van de mensen het brak mijn hart te zien  dat er zoveel verdriet was bij de mensen die ik waardeer en lief heb.  mijn hart gaat naar ze uit. Vooral naar een specifiek persoon. Mijn vriend die  er bij stond als naaste familie. Voor hem was ik daar.

Vanmorgen las ik in de bijbel hoe Jezus sprak en zei: gelukkig zij die verdriet hebben, want ze zullen getroost worden. eerlijk gezegd is mijn reactie op zo’n moment van: tjonge, wat moet ik daar nu weer mee. En wat  moeten zij daar mee?  Gelukkig als je verdriet hebt?  Deze  vrouw, de familie, mijn vriend waren op dat moment niet gelukkig.  De belofte ze zullen getroost worden is fijn te lezen, maar  dat zal toch echt wel wat tijd nodig hebben.  getroost?  Zelfs daarbij  kun je vragen stellen. immers wanneer  ben je getroost. Hoe lang duurt  dat?  hoe lang duurt het voor het geluk weer  terug zal komen.  het leven gaat door… ja dat wel.

Misschien zal deze vrouw ooit een goede vent weer tegenkomen, het zal nooit dezelfde zijn en  ook de vader van deze nog  jonge kinderen  zal er nooit meer zijn.  in de bloei van zijn leven nog en nu weg… hij is er niet meer.

Ik ben boos ja.  Boos dat hij niet meer tijd heeft gekregen om er te zijn voor zijn kinderen en als christen ben ik boos  omdat ik achteraf zou willen dat hij meer van God had leren kennen. niet van dat vage .  iets tussen hemel en aarde zoals de dominee het noemde.  Ik ben boos. Erg boos!  Ik vraag me af of ik iets had kunnen doen.  had ik er voor ze kunnen zijn?

Ik wist het niet. wist niet dat hij ziek was. klinkt nu als een excuus. Nu was ik niet zo erg close met de overleden man, maar wel met mijn vriend de zwager van deze jongen.  Lang heb ik niet met hem gesproken. Waarom? Ik heb geen idee. Zomaar verwateren soms  vriendschappen wat. Je komt elkaar niet meer zoveel tegen en dan ineens zie je elkaar jaren niet.  heb dus veel gemist van zijn leven. de ontmoeting was wederom  als vanouds. Tranen over en weer.  Even weer ontmoeting.

Tja ontmoeting. Spreek ik daar niet altijd over? Ben ik niet degene die het altijd heeft over relatie? Ja zeker! En als ik ergens in geloof is het in ontmoeting. In relatie, in communicatie met elkaar.  Besef me dat ik  er vandaag even voor hem ben geweest. Misschien iets van steun heb  kunnen geven. tja… wat kan je nog doen als iemand dood is?

Ik bid al jaren voor mijn vriend. Dat hij de Heer  Jezus mag leren kennen.  heb  gisteren heel even met hem gesproken . gehuild samen. besef dat ik hem gemist heb. te veel zaken  van elkaar niet meer kennen. ik ken zijn nieuwe vrouw niet en hij ken t mijn kinderen niet.  plank misgeslagen?  Misschien. Ik weet het niet.  ik ben voornemens hem op te zoeken en wil gewoon hem weer eens ontmoeten. er voor hem zijn. juist nu.

Ik kan wellicht niet echt helpen. Wat moet je ? maar ik wil er wel zijn. ik wil er zijn met een hart vol liefde en hoop dat van daaruit opnieuw oprechte en echte ontmoeting plaats zal vinden. Dat hij Liefde mag ontmoeten en ik hem mag ontmoeten.

lezen Matheus 5:1-13

laat je zwakte zien!

Waarom reageer je zo als je reageert ?waarom reageer je alsof een bom gebarsten is. waarom trek je je juist terug in andere gevallen. Waarom  durf je opeens niks meer te zeggen  wanneer anderen je aanspreken . waarom doe je een stapje terug  als je bij  bepaalde mensen in de buurt bent?  waarom… er zijn nog zo veel meer  dingen te nomen misschien. Hoe reageer jij  in bepaalde gevallen. Waardoor wordt jij getriggert om op een bepaalde manier te reageren zonder dat je het wil?  Wat is jou  reactie? Wordt je boos, maak je je onzichtbaar, passief,  of juist angstig?

Wat is er wat jou zo onzeker maakt dat je niet meer jezelf  durft te zijn? Ik heb de neiging om op een afstandje te blijven staan en toe te kijken hoe naderen dingen doen.  ik heb moeite om mijzelf te geven  in een groep die ik niet of  nauwelijks ken.  Wanneer ik alleen ben is dat op zich nog niet eens zo een probleem hoor. Ik kan best een praatje maken als het moet, maar echt  contact kost bij mij over het algemeen toch meestal wel een aantal dagen van aftasten. Ik kijk graag de kat uit de boom zeg maar.

Voor ik iets meer van mensen weet zal het gesprek over het algemeen wat oppervlakkig blijven. Tenzij je mij iets zou vragen. Ik ben openhartig over wie ik zelf ben, maar durf nooit werkelijk terug te reageren.  Wat is mijn angst?  ik denk wellicht vaak dat anderen bepaald e zaken beter kunnen dan ik. dat ik niet zo sterk in mijn schoenen sta als anderen. dat anderen  beter overkomen.  Ik ben, gewoon tot de situatie onder controle is, gewoon  bang.

Ik moet zeggen dat ik er  veel minder last van heb. Ik heb er vrede mee  nu.  Vroeger  wist ik me er niet goed een houding in te geven. ik begon dan vooral  een soort van grapjes te maken.  ik overschreeuwde mijzelf op een feestje bijvoorbeeld. qua werk, greep ik er altijd gelijk in. Ik moest bewijzen dat ik iets  kon, dat ik kon presteren.  Tegenwoordig durf ik gewoon te zeggen dat ik niet zo gemakkelijk contact maak  als dat  het lijkt. Ik durf ook gewoon stil te zijn zonder de gedachte iets  te moeten zeggen of te doen.

Hoe zit dat bij jou?  mensen lopen soms vast in hun eigen tekortkomingen. Ik heb geleerd hier mee   om te gaan. ik zou soms willen dat ik  anders in elkaar stak. Mijn vrouw is iemand die gelijk contact maakt. Die iemand gelijk aanspreekt en  als ze binnenkomt  ziet ze gelijk bekenden.  Ik ga  staan wachten tot iemand me herkent of een praatje met me wil maken.  een jammerlijk verschil? Ik denk het niet. aanvulling zou ik het noemen. Zo heb ik een aantal eigenschappen die mijn vrouw niet heeft.

Ik heb geleerd haar dingen toe te vertrouwen. Dingen waar ik niet zo goed in ben, maar zij laat mij doen waar ik goed in ben.  we zijn voor elkaar gemaakt zeg maar.  ik geloof dat echt.  ze is een Gods geschenk. Ik  ben enorm ongeduldig , mijn vrouw heeft engelen geduld.  Ik ben echter zelden onzeker over wat vind. Ik onderzoek dingen over het algemeen heel goed en heb een duidelijke eigen mening.  Ik ben heel direct en zonder omhaal van woorden. (al zou je dat in  mijn blogs misschien niet altijd zeggen ;-D)

We hebben  beide onze kwaliteiten en vullen elkaar aan. ik geloof dat het zo werkt in een relatie. Niet slechts in een huwelijks relatie, maar ook in een vriendschapsrelatie. We vullen elkaar aan. ik geloof dat het zo ook in de kerk zou moeten werken.  Niet een dominee die bepaald hoe een kerk zou moeten werken, maar wij die samen kerk zijn.  een gemeenschap, waarin ieder iets te doen heeft. Waarin ieder zo zijn taken op zich neemt. Ik de mijne en op mijn manier en jij de jouwe op jou manier.

Veel mensen zijn altijd  bang zichzelf te zijn en doen alsof.  Ik bedoel daarmee dat mensen soms net doen of ze niks kunnen, anderen beweren juist dat ze de totale controle hebben of alles weten. Ze willen de controle.  Ik geloof dat het niet gaat om wat we nu wel of niet kunnen, maar om ontmoeting.  We kunnen niet werkelijk ontmoeten als  we  niet onszelf zijn. immers een ontmoeting vraag om een open houding. Een echte innerlijke ontmoeting zal niet  plaatsvinden als wij onszelf  niet openstellen voor de ander. als de ander jou niet werkelijk mag zien zoals je bent.

Iedereen heeft zo zijn dingetjes, zijn  gedachten en gevoelens, zijn herinneringen, dingen die we niet  zomaar laten zien.  dingnetjes waarvan we  denken dat als anderen ze van ons zouden zien ons nooit meer aan zouden kijken.  We denken dat we genegeerd of afgewezen zullen worden.  echter het altijd maar voor jezelf houden. Het leven met je geheimpjes maakt dat je in een depressie komt misschien of dat je  een hekel krijgt aan je zelf.

Ik denk dat het mooiste is wat ik geleerd heb is: dat ik  nu meer dan ooit besef dat iedereen wel  zijn eigen maniertjes heeft om zich te verstoppen.  Wanneer ik mijzelf open voor de ander  openen anderen zich voor mij.  Soms kost me dat even moeite, maar de opbrengst is zoveel meer. ik heb gemerkt dat God er altijd bij is  als ik mijzelf  open in situatie die vragen om een werkelijke ontmoeting. Waar ik iets van mijzelf laat zien. ik met  dan altijd denken aan de Emmaüsgangers. Die openhartig met elkaar in gesprek waren en Jezus kwam er bij en op dat moment zagen ze het nog niet, maar er gebeurde iets bijzonders er was ontmoeting.  De bijbel zegt ons dat waar twee of drie in Zijn naam bij elkaar zijn Hij in het midden is. wederom , dan zal er ontmoeting zijn.

Wanneer we onszelf  durven laten zien in gemeenschap met anderen. als we werkelijk zaken in het licht durven brengen , zullen anderen dat  ook gaan doen. we zullen totaal andere relaties ontwikkelen.  Gebaseerd op waarheid, op liefde,op echtheid, op God zelf.  Wat nu het mooiste is? dat is dus dat ontmoeting zoals ik dat  beschrijf twee kanten opwerkt. Wanneer wij onszelf openen openen anderen zich en God zal zichzelf ook tonen als de God die zich voor ons geopend heeft  en waardoor wij in Hem mogen leven. In Hem leren we meer en meer onszelf kennen. wanneer we onszelf leren kennen en accepteren is dat herstel van wie we in wezen zijn.

we willen graag onze  kracht tonen als mens. bouwen op de dingen waar we sterk in zijn. Jezus laat ons het omgekeerde zien. onze kracht zit niet in onze menselijke sterkte, maar in onze zwakheid. om je zelf te laten zien ins innerlijk kracht nodig. de kracht van Gods geest in jou.  durf je zwak te zijn? stap uit de douche en laat je tranen zien.

de kracht van de strijkende man.

Vandaag  heb staan strijken. (Je leest het goed . ja, ja, ik ben een kerel die voor zijn vrouw staat te strijken.)  Terwijl ik dat deed en wat dingen overdacht die  er allemaal hebben plaats gevonden en waarbij ik ook nog eens een en ander aan het lezen was,( Oei, begin ik nu  steeds meer vrouwelijke trekjes te vertonen en ga ik nu zelfs meerdere dingen tegelijk doen?  ai, ai ai!)kwam ik op het punt dat ik wou gaan bidden, maar tegelijk is het gebed een punt waar ik soms nogal moeite mee heb. ik ben dus een strijkende man, maar ben ik ook een biddende man?

Niet met gebed op zich hoor, maar met hoe mensen  vaak omgaan met gebed. ik trouwens zelf ook vaker dan me lief is.  is het niet zo dat veel gebed is gaan lijken op een verlanglijstje? Is het niet zo dat veel gelovigen zelfs niet eens meer helder hebben wat gebed nu nog daadwerkelijk inhoudt?  Vraag ik zelf  niet gewoon te veel aan Pappa? 

Vragen staat vrij… toch?

Ik geloof  dat we  onze Vader alles mogen vragen, dus vraag je niet te veel. Ik weet dat ik in mijn blogs schrijf  over oprechtheid en dus ook over oprechtheid in gebed. toch wil ik hier verder over nadenken en dan zie ik  dat wanneer we bidden God ons vaak  juist niet geeft waar we om vragen.  Kritisch? Ik geloof het niet.  ik geloof dat wanneer we werkelijk met God in gesprek zijn, dat gaat  volgens mij veel verder dan wat  door ons geformuleerde wensen, vragen en opsommen van dingen die al dan niet goed gaan in ons leven, dan komen we tot de kern.

Ik geloof dat gebed  veelal is het uiten van onze emoties, onze gevoelens , onze verlangens, onze frustratie, onze  diepste geheimen, onze houding, onze…  althans zou het dat niet moeten zijn? is het niet waar we in wezen naar verlangen?  is het niet zo dat God juist degene is die ook naar ons verlangt , meer nog dan wij naar Hem verlangen?  ik kan me dat niet goed beseffen.

In relatie tot elkaar

Ik geloof dat gebed relatie is. in relatie gaat het om respect en respect toon je niet door  alleen maar ja  te knikken en  achteloos dingen te accepteren van elkaar.  ook niet dat we overal blij mee zijn wat de ander doet. We begrijpen elkaar soms ook niet in een relatie. Al begrijpt in deze relatie God ons wel, omdat hij onze maker is, maar wij begrijpen maar weinig van Hem. 

Ik geloof dat wanneer we God oprecht zoeken en Hem ontmoeten we  tot de kern  zullen komen van ons verlangen.  echter veelal roepen we tot God , haal ons uit deze situatie. Red mij van deze kwelling.  Laat me niet alleen. Geef me rust.  Helaas is het gevolg soms juist dat wat we niet krijgen wat we  verlangen in eerste instantie.  Tegelijk moet ik erkennen dat juist die  kwelling ,die onrust die boosheid, die frustratie, vaak   datgene is waar ik  zo vaak doorheen heb moeten gaan om helder te krijgen wie God voor mij is en waar ik als mens zo intens naar verlang.

Wij mensen verlangen er naar  om altijd maar vrolijk en onbekommerd door het leven te gaan en wanneer ons iets overkomt moet er schijnbaar een schuldige worden aangewezen en God is daarvan soms de dupe.  Ik denk dat God  niet zo’n moeite heeft met onze gedachten daarin, maar wel met hoe we er  mee omgaan. Vooral als we ons totaal tegen Hem keren. Ik geloof dat God  ons wil leren dat we onszelf moeten leren overgeven aan datgene wat Hij voor ons heeft bestemd en niet wat wij zelf denken dat goed  voor ons is.

We willen dikwijls graag  door de moeite heen gaan met een lach, maar  vaak is het juist zo dat de periodes in ons leven waarin we het  moeilijk hadden en waar we  enorm hebben lopen janken we dichterbij Gods vaderhart gekomen zijn.  denk er maar eens over na.  Hoe vaak zien we het niet dat mensen die een geliefde verloren hebben dat ze in hun verdriet  toch ervoeren dat God bij hen was. Hoe vaak zien we niet dat  mensen  die toegeven aan hun pijn en teleurstelling in het leven juist tot genezing komen. 

Mooie woorden die alles ontkennen?

God wil niet dat we in ontkenning leven  en ook niet  dat we op allerlei manieren en in prachtige zinnen Hem aanbidden, maar Hij verlangd er juist naar dat we in ons hart tot hem komen. niet voor niets zegt Jezus dat we onze binnenkamer moeten opzoeken. We mogen  tot onszelf komen. tot de kern van wie we zijn.  wanneer we bidden  voor de ander, wanneer we  alleen maar laten horen wat men van ons verwacht , zijn we dan nog onszelf? 

Ik bid op dit moment dat we daadwerkelijk onszelf  durven laten zien.  om zo misschien niet te komen tot  wat we  allereerst denken te wensen, maar wel tot dat waar ons hart  in wezen naar verlangt.  namelijk wie zijn wij en wat is ons doel in dit leven. Jezus is niet voor niets naar deze aarde gekomen . Hij ging dwars door de diepste dalen. Hij liet ons zien dat er hoop was dwars door  zware tijden heen. Hij heeft voor ons  een plaats bereid. Een  kamer in zijn huis. Waar we hem mogen ontmoeten  zo vaak we willen en n u al mogen we  wanneer we onze binnenkamer betreden een beetje ervaren van wie hij is en Zijn liefde ervaren in relatie.

Wij willen Hem ontmoeten…

We mogen kwetsbaar zijn, en transparant. Een plek die niemand ons ooit kan roven. Een rustplaats , een plekje van ons en onze geliefde. Een stille, heilige plek. Een plek voor bij onze gedachten, gevoelens en emoties, maar  zo dichtbij dat Hij tastbaar word op momenten dat hij  zo onaantastbaar  voor ons lijkt.  Hij is er wanneer we Hem oprecht willen ontmoeten en Hem zoeken in alle eerbied en ontzag, maar vooral ook gewoon zoals we zijn. als een kind bij de Vader op schoot.

Misschien durf je de Bijbel  een open te slaan, dan zul je zien dat God een hoorder is van gebed, maar tegelijk zul je ontdekken  dat geen van zijn kinderen het gemakkelijk heeft gehad.  God onthoudt ons dus niet automatisch  van alle ellende. Sterker nog veelal komen we juist in hele ellendige situaties terecht om  daar nog meer te leren over hoe  God onze ellende kan gebruiken om anderen  te laten zien dat er veel van  wat wij als ellendig zien juist  zorgt voor een doorbraak waarbij soms tranen gepaard gaan, maar waarbij we ook mogen ontdekken dat we  er niet allen voor staan en dat Hij er voor ons is en  dat er mensen zijn die  in dezelfde soort situaties gezeten hebben.

zo zie je dat God een God is van relatie, in de donkerste  momenten zien we  juist dat wij niet zonder  relatie kunnen. Wij kunnen gewoon kortweg gezegd  niet zonder God  en weet je wat daar zo mooi aan is… God wil ook niet zonder ons zijn en is in Jezus Christus zelf naar deze aarde gekomen  om dat aan ons te laten zien. Hij heeft er alles voor over om ons te dienen. wat heb jij er voor over om Hem te dienen? Ik geloof werkelijk in gebed, en ik geloof in relatie, ik geloof dat God mij wil ontmoeten. Heer, ik kom tot U, …

heeft Carl Rogers gelijk?

“het meest persoonlijke is ook het meest universele”

Ik ben een tijdlang behoorlijk van de kaart geweest. Uitgeblust. Teleurgesteld. Ik heb me enorm afgewezen gevoeld en verbitterd geraakt. Eindelijk krijg ik mijn gevoel weer terug. ik word weer geraakt door het goede in deze wereld. door de goede intenties van mensen, maar ook God raakt me weer.

God toelaten

Ik merk dat ik God weer durf toe te laten na een behoorlijk moeilijke tijd. ik schrijf  dit niet nu juist vandaag omdat Ik me dat nu precies bewust wordt, maar omdat ik in een proces zat , maar  stukje bij beetje krijg ik weer meer zicht op mezelf, op anderen, op het leven, op mijn relatie met God.

Ik kan je niet uitleggen hoe het voelt om gewoon een goede dag te hebben waarin ik  mezelf even betrapte op het zingen van lofliedjes en wat oude liederen uit joh. De Heer bundel.  Sterker nog ik zit zelfs in een emotionele fase waarin ik weer kan janken om de woorden van een lied omdat ze me raken vanuit het verlangen om gewoon God daadwerkelijk te aanbidden, Hem te prijzen en te loven gewoon omdat Hij van me houdt. 

geraakt

Nog niet zo lang geleden zong ik liedjes en er waren er bij die me wel raakten, zelfs tot tranen toe bewogen, maar waar ik meer geobsedeerd was door de herinneringen die er aan vast zaten dan om de woorden of mijn relatie met God.

Waarom schrijf ik dit nu? Ik geloof dat Carl Rogers het bij het juiste eind had toen hij het meest persoonlijke ook het meest universele noemde. Hoewel zijn uitspraak beroemd is geworden in de psychologie geloof ik dat  de woorden van de heer Jezus meer impact hebben op de levens van mensen omdat Hij degene was die van af het eerste begin kwetsbaar werd in zowel woord als daad.

Openstellen voor de ander

Wie groot wil zijn zal klein moeten worden. mag zichzelf laten zien. Wie durft dat? Dit betekent dat we aangevallen zullen worden en vernederd soms, maar wanneer we onszelf tonen zoals we zijn, dan zullen anderen zich herkennen in ons. Ze zullen zien en merken dat ze niet anders zijn dan wij, dan mij. 

Ik merk dat meer en meer in de groep op mijn werk. Ik merk dat wanneer we ruimte  maken en onszelf openstellen voor hen, onszelf aan hen tonen we kwetsbaar worden, maar dat grote stoere mannen waarmee ik werk me niet zien als een watje , maar dat ze er vragen over hebben omdat ze het niet kennen. mooie mogelijkheden om te vertellen over onze zwakheden, maar vooral ook hoe Jezus in onze zwakheden door wil werken.

Wanneer we God kunnen prijzen in onze zwakheid, wanneer we Hem niet voelen, wanneer we moeite met Hem hebben dan zal Hij zichzelf aan ons betonen als de waarachtige God. als Degene die overwinnen zal.  Liefde Overwint.