Tag: stilte

Uitstappen

Mensenvrees legt iemand een valstrik, maar wie op de HEERE vertrouwt, wordt in een veilige vesting gezet.Spreuken 29:25 HSV Ken je de gedachten en gevoelens die komen kijken als je een totaal andere wending moet maken dan iedereen verwacht?  Het gevoel dat je overspoeld als … Lees verder Uitstappen

In verwarring.

Heb je dat ook wel eens? Dat je min of meer van je stuk bent? In verwarring geraakt?

IMG_1323.JPG

Dat je even niet meer weet waar je zit. Dat je de woorden niet meer kunt vinden. De rode lijn bent kwijtgeraakt. Onsamenhangend, onduidelijk, onoverzichtelijk even over wat je wil, waar naar toe, hoe er mee om te gaan, van je stuk gebracht.

Eigenlijk zijn we verward geraakt, het beeld wat we hadden is onhelder geworden. We moeten onze koers weer helder maken. Even dingen weer op een rij zetten.

Hoe gaan we in met verwarring? Ik bedoel dan voornamelijk verwarring aangaande wie we zijn, wat is ons doel, waar gaan we geestelijk gezien naar toe.

Ik geloof dat het belangrijk is om niet de verwarring te laten bepalen. Dus niet in de flow van hectiek mee gaan of er boven op springen, maar beter even de rust bewaren. Even stil staan.

Om goed te kunnen kijken is het nodig om in rust te zijn. De eerste stap. De volgende stap is om te filteren. Wat is er aan de hand wat brengt me van mijn stuk en waarom.

In de rust alles bezien en onze gevoelens erkennen. Maar vooral ook zoeken naar Gods waarheden opnieuw bekijken. Wie ben je? Je bent geliefd. Van hieruit nieuwe keuzes maken. Helderheid creëeren. In de waarheid gaan staan.

God zoeken in de stilte. Luisteren naar Zijn liefdevolle stem. Hij zegt: ” Ik heb je bedacht en gemaakt. Je beetje bij beetje geweven. Cel voor cel samengevoegd. Je bent bijzonder. Je bent mijn geliefd kind. Ik hou zo enorm veel van je. Ik heb het beste met je voor. Geloof me en je zult weer de rust ervaren waar je zo naar verlangt.”

bericht van God

Veel mensen vragen zich af wat Gods wil is voor hun  leven.  waar leef ik voor?  Wat is het doel van mijn bestaan? Hoe kom ik er achter wat God van me vraagt?  Wat is mijn persoonlijke roeping?

Gods plan voor jou leven ligt niet verstop in allerlei emotionele gevoelens.

De bijbel zegt   in ieder geval dat we de weg van liefde moeten gaan zoals Jezus die gegaan is voor ons.  We moeten ons bewust zijn welke weg we willen bewandelen. Is dat Gods weg of onze eigen weg.  Lees Efeze 5:1-15 maar eens.  Het is goed ons te laten leiden door de Heilige Geest en niet door onze eigen  verlangens en gedachten.  zoek er naar om Gods wil te doen.

Dart betekent dat we ons niet moeten laten leiden door  onze gevoelens.  Ik hoor gelovige mensen soms zeggen dat ze het gevoel hebben dat God hen  hier of daar  roept, maar gevoel is iets wat ons enorm kan bedriegen.  Gods plan voor jou leven ligt niet verstop in allerlei emotionele gevoelens.  Gods plan voor jou persoonlijke leven is gewoon heel praktisch gericht.  Hij wil gewoon dat je het goede gaat doen en er naar verlangt God  te dienen in de dingen van elke dag.  soms zijn de gevoelens niet zo heel bijzonder of mystiek te noemen, misschien zelfs  een beetje saai zelfs en op ander e momenten dan ervaren we juist Gods aanwezigheid, maar  wanneer we Gods aanwezigheid niet  altijd ervaren  wanneer we de gewonen dingen doen zegt niet zoveel over of we in zijn wil wandelen al dan niet.

God is niet in de drukte van alle dag

Ook kunnen we niet het doel van God vinden in het doen van allerlei systemen.  We kunne bidden wat we willen en gebed helpt om Gods wil voor ons leven te vinden, maar tegelijk moet het niet zo zijn dat we niet meer normaal kunne functioneren in deze wereld omdat we zo bezig zijn met Hem op een ongezonde manier.  we moeten niet zij n als de farizeeërs die op alle hoeken  van de straten stonden te bidden, maar gewoon  tijd nemen met God en in relatie met hem leven. sommige mensen hebben  hun hele leven in wezen al uitgestippeld van zo  moeten ze God dienen in hun leven . ze staan in de morgen op en doen een uur of twee stille tijd en werken voor de Heer in de kerk en daarnaast  doen ze  de dagelijkse rituelen. God is daarin niet .

God is niet in de drukte van alle dag, niet in de  hoeveelheid van het werk wat we doen, God is in de stilte te vinden. Daar waar we hem zoeken om bij Hem te zijn. God is er in de vrienden om ons heen en  in de dingen die we bewust  voor Hem doen vanuit  passie en liefde voor Hem.  God is zoveel meer geïnteresseerd in wie zijn in relatie met hem dan in wat we voor Hem doen.

 Gods systeem is veel eenvoudiger dan wat veel geleerde theologen ons willen doen geloven. 

Wereldse systemen kunnen ons zo enorm vastzetten in ons denken in wie we zijn en wat we ervaren.  Gods systeem is veel eenvoudiger dan wat veel geleerde theologen ons willen doen geloven.  namelijk Hem lief hebben boven alles en de naaste als onszelf. hoe simpel is dat?  niet de uitvoering maar wel het systeem.  Natuurlijk is dat wat God bedacht en gemaakt heeft meer dan ingenieus te noemen en groots, maar God weet dat wij dat niet kunnen bevatten.

God wil dat we hem kennen, Hij is er voor ons en als we met Hem leven  zullen we  ook door Hem geleid worden in wat we doen.  wanneer we met  in gesprek zijn, in relaties staan zal er iets  gebeuren in de relaties die we hebben en onderhouden in de dingen die we doen  in wat we nodig hebben. alles zal  op zijn plek vallen wanneer we God toelaten zich met ons leven te bemoeien.

lees ook dit  van Rick Warren

vooroordelen

Wat zitten we als mens  vol vooroordelen over de ander.  ik moet toegeven dat ook ik persoonlijk al gauw een mening klaar heb over  iemand anders.  We hebben natuurlijk te maken  met de eerste indruk die iemand  bij ons maakt, maar is dat ook daadwerkelijk wat of wie  die ander is?

Ik ben zelf over het algemeen in eerste instantie  behoorlijk  stil als ik iemand niet goed ken.  Ik moet even wennen. Ik  weet niet precis wat voor indruk ik achterlaat  bij mensen, maar meestal vinden mensen me soms wat apart als ze me ontmoeten.  het kost me gewoon wat  moeite om op gang te komen.  wanneer ik echter mensen beter ken ben ik  juist helemaal zo stil niet meer en durf ik  ook heel duidelijk te zeggen wat  mijn gedachten zijn en zelfs hoe ik me voel. een redelijk open  en transparant type.

Zo kunnen vooroordelen iemand behoorlijk in de weg staan. Als we al bij voorbaat iemand  een verkeerde stempel geven is het voor de ander lastig om deze weg te poetsen.   We hebben allemaal te maken met  een eerste indruk, maar ook met andere manieren van vooroordelen.  Irreële gedachten die ons  dingen vertellen als  hij zal me wel niet leuk vinden of zij is zo’n  indrukwekkend figuur die zal wel niet me t mij willen omgaan.

Ik geloof dat we soms zo vast kunnen zitten in onze vooroordelen dat ze ons eigen , maar ook het functioneren van anderen behoorlijk in de weg kunnen zitten.   ik vraag me af of we ons überhaupt wel bewust zijn van hoe  vast we zitten in onze gedachten  ten aanzien van anderen. hoe belangrijks het wat anderen van ons vinden? hoe  belangrijk is het wat anderen over ons denken?

 ‘Wie van u zonder zonde is, mag de eerste steen gooien,’ zei hij (Jezus).

We zijn in wezen niet zo anders dan andere mensen.  we denken  misschien dat we beter of slechter zijn dan de ander, maar in wezen zijn we allemaal mensen en allemaal maken we dezelfde fouten in meer of mindere mate.  We zijn geneigd om de ander te oordelen of te veroordelen  vaak op hoe ze er uit zien of wat ze ooit eens hebben gezegd. We zijn geneigd om iemands afkomst  te bagatelliseren of   te kijken naar wat hij in het verleden heeft gedaan.

Ik werk wat dat betreft met een prachtige groep mensen  .  ik werk op de Spetse Hoeve  met verslaafde mannen.  Ik leer enorm veel van hen. Hoe ze met elkaar omgaan en hoe ze voor elkaar opkomen in tijden van zwakte. Deze  mannen hebben vaak veel van de vooroordelen al wat laten vallen. Waarom? Omdat ze inzien dat ze zelf veel verkeerde keuzes hebben gemaakt in hun leven en daar gewoon open  in zijn.  ze durven gewoon toe te geven dat ze veel verkeerde dingen hebben gedaan en  missstappen hebben gezet in het leven.  ze hebben stap 1 durven zetten. De stap van erkenning.

Ik wil bij deze erkennen dat ook ik me soms  ook beter voel dan  een ander.  dat ik vaak totaal  verkeerd reageer. We zijn in dat opzicht  allemaal gelijk. dit te erkennen is een eerste  stap om  te zien dat de ander niet meer of minder is als  mij, maar dat ik net als ieder mens door God geliefd ben.  alleen wanneer ik  de ander door Gods ogen leer zien kan ik werkelijk liefhebben.  Niet meer veroordelend maar  open en transparant.

Dit is wat mij betreft ontmoeten. niet  de ander oordelen of veroordelen en daarmee in wezen afwijzen, maar  transparant durven en zijn en lief te hebben omdat we zelf  geliefd zijn door God. ik geloof dat wanneer we ontdekken  dat we geliefd zijn en we de ander daar ook van bewust kunnen maken  er een enorm potentieel loskomt.  Ik geloof dat wanneer we  ruimte hebben voor God in ons leven , maar  ook voor anderen en er ruimte komt om meer van God te ervaren.  dat we  leren om te de ander te zien zoals Jezus ons ziet.

We hoeven ons niet druk te maken over wat anderen van ons denken, we hebben immers het allerhoogste gezag aan onze kant.  We hoeven ons niet druk te maken om wat anderen over ons denken omdat Hij het goede over ons denkt en ons liefheeft.  Laten we de leugens die mensen over ons zeggen, die Satan ons influistert uitschakelen of er in ieder geval niet op reageren, maar  doen wat Jezus ons leerde.  Laten we  degene liefhebben die veelal niet geliefd worden. die het zo enorm nodig hebben om geliefd te zijn door ons.  Laten we onze schouders niet optrekken of onze neus  omdat ze anders zijn, er ander s uitzien of andere  dingen in het leven  geloven al wij.

‘Ook ik veroordeel u niet,’ zei Jezus. ‘Ga, maar zondig voortaan niet meer.’

Ik geloof dat God ons vrij wil maken van onze vooringenomen gedachten. ik geloof dat Hij van Zijn mensen verwacht dat we lief zullen hebben die niet geliefd zijn door anderen. dat we  ons hart open moeten stellen voor de outcast, omdat we dat in wezen zelf ook zijn geweest.  laten we luisteren naar Jezus woorden, naar Het woord van God de Bijbel. Laten we luisteren naar de zachte stem van Gods Geest in ons.

Luisteren is moeilijk. Het vraagt van ons om stil te worden. het vraagt van ons  stil te staan  bij Gods liefde en niet meer te luisteren naar onze eigen gedachten, gevoelens  en de schreeuw van alles om ons heen.  Slechts wanneer we de tijd nemen om te rusten bij God vinden ook de kracht om  ons geaccepteerd te weten en de ander ook daadwerkelijk te accepteren zoals hij of zij  is.

 luisteren betekent  niet slechts luisteren naar God, maar ook naar de ander en  leren wat achter  woorden of  de houding  schuil gaat van die ander. het horen van  de verlangens van hun hart.  Hiervoor zullen we zelf geopend moeten zijn. open moeten staan voor ontmoetingen met die ander.  durven we dat ? durven we transparante luisteraars te zijn?

Oordelen is gemakkelijker dan het luisteren. Oordelen  bouwen  muren om maar niet gekwetst te kunnen  worden.  Tegelijk  word onze zachte kern ook hard en raken we  datgene kwijt wie we in wezen zijn.

Wanneer we weer leren luisteren, onszelf durven openen en onszelf durven laten zien  ontdekken we hoe geweldig  de kracht van zwakheid in wezen is.  Jezus liet  zien hoe  zijn lijden werd omgebogen in overwinning. Hij is de grote overwinnaar. Niet door  wat wij als mens vaak zien als kracht, maar door zichzelf zwak te tonen. De minste te willen zijn.

ik ben ik in de stilte.

Wat hebben we veel gebouwd en gecreëerd. Opmerkelijke prestaties.  We proberen op allerlei manieren  iets  te presteren , achter te  laten, te bewijzen  om onszelf te laten zien.  we hebben schijnbaar het idee dat we moeten bewijzen dat we (er) zijn.

We zijn echter niet  doordat we  voortdurend  doordraven. We laten wel iets van onszelf zien, maar niet wie we zijn.  we zijn meer dan wat we creëren, presteren of doen.  we zijn voortdurend bezig  onze gedachten  te verwarren met  onszelf.  we zijn echter meer dan onze gedachten.

We trainen onze gedachten om zoveel mogelijk op te slaan en te verwerken. We leren  en bestuderen datgene wat ons  bezighoudt.  We  leren meer en meer om onze gedachten te gebruiken en te beheersen, maar vergeten dat we ook zonder al deze kennis  er gewoon mogen zijn.

We zijn voortduren in gesprek  met onszelf zonder onszelf werkelijk te bereiken. We kennen in wezen onszelf niet.  we zijn erslaafd aan het denken zegt Eckhart Tolle.  Hoewel ik het in veel zaken oneens ben met wat hij zegt noemt hij  bepaalde zaken waarin hij gelijk heeft.  We leven een leven van dwangmatig denken . we kunnen niet meer genieten omdat we niet meer zijn. we zijn onszelf verloren in het denken, het voortdurend bezig zijn met van alles  wat  belangrijker lijkt te zijn geworden dan  Hoe God ons ziet en wat Hij voor ons in petto heeft.

Van de week werd ik geconfronteerd met Amos . Hij werd  door God geroepen. Hij lied zich niet leiden door zijn denken. Niet door wat men van Hem verwachtte. Hij deed wat God  hem zei. Hij gebruikte zijn gezond verstand, maar liet zich er niet door leiden.  Ook Jezus liet zich niet leiden door de omstandigheden of wat mensen van Hem verwachten. Hij wist wie Hij was.

Het is goed om stil te worden.  onze binnenkamer in te gaan. stil zijn en onze eigen gedachten loslaten en bij God brengen geeft de rust waar  we als mensen naar verlangen.  het gaat er niet om dat we apathisch  moeten worden en oplossen in het zogenaamde niets, maar dat we onszelf opnieuw ontdekken door God in ons  te zoeken. God die  zoveel groter is dan  wij ons kunnen vorstellen, die voor ons is en  achter ons en om ons heen, maar die ook in ons wil zijn en met ons  wil zijn en ons wil ontmoeten in onze meest kwetsbare omstandigheden.

Juist in de ontmoeting met God gebeurt wat wij zelf niet voor mogelijk hadden gehouden. we ontdekken ons zelf . we ontdekken ons zoals Hij ons  heeft gemaakt  dat houdt in dat we onszelf ontdekken in onze meest kwetsbare vorm. het meest kwetsbare is  tegelijk ook het meest wezenlijke van wie we mogen en kunnen zijn. maar ook wie we in wezen zijn als we het durven toelaten.

Als we ontdekken dat we deze binnenkamer, dat moment  welke  we gezocht hebben niet een plek is  waar we ons terug trekken van de druk die we op ons laden, maar een plek is in ons waar we God kunnen ontmoeten. dan  biedt dat mogelijkheden om overal waar we zijn ook daadwerkelijk  onszelf te kunnen zijn. we hoeven dan niet langer meer bezig te zijn met  het vergaren van informatie en kunnen we onze gedachten  de rust geven waar we zo naar verlangen .

We hebben het niet nodig om te voldoen aan bepaalde eisen die we onszelf  stellen of te voldoen aan de eisen van onze gedachten, maar we mogen zijn die we zijn . we zullen ontdekken dat  het beter is om onszelf te zijn zoals we zijn. Ik ben ik en er is niemand die beter ik kan zijn dan ik met de hulp van Christus in mij.

Ik ben geen masochist!

mensen verlangen naar rust in hun leven.  sterker nog, ik geloof dat mensen zelfs rust nodig hebben in hun leven. toch is het op de een of andere manier voor  veel mensen enorm beangstigend om de stilte  te betreden en zelfs wanneer we het wel durven , hoe doe je dat dan, immers er is  zoveel innerlijke onrust, waardoor we de stilte nauwelijks nog kunnen ervaren. ik geloof dat we pas werkelijk de rust in ons zullen ervaren als we God in ons leven durven en willen toelaten.

wanneer we Hem toelaten wil dat niet zeggen dat we  gelijk rust ervaren in ons leven , hoewel veel mensen ons dit willen doen geloven.  ik persoonlijk denk dat wanneer we God  in ons leven toegelaten hebben we misschien eerst meer onrust ervaren dan voorheen. ik geloof dat we juist dan meer dan ooit misschien  zullen worden aangevallen op wie we zijn in hem.

wanneer we  langzamerhand  gaan ontdekken dat het niet gaat om een bepaald gevoel in ons leven, maar om Zijn aanwezigheid in ons leven, dan  zullen we de vrede des Heren ook werkelijk gaan ervaren, zelfs in tijden van enorme tumult.  God in ons leven ervaren is  niet  een bepaald gevoel, al zal een bepaald gevoel soms aanwezig zijn.  aan de andere kant is het ook niet slechts een kwestie rationele keuzes maken.  God is aanwezig in ons leven dat mogen we weten, maar we mogen ons dat ook bewust worden.

veelal kost het ons in het begin , wanneer we net christen zijn geworden nog niet zo veel inspanning. we zijn nog enorm enthousiast over wat God in ons leven heeft gedaan, maar wanneer we  iets verder in onze wandel zijn lijkt het soms weg te ebben en vragen we ons misschien af  of het allemaal wel zo echt was als we dit hebben  ervaren.  waren de gevoelens wel echt en waar zijn ze nu?  Hoe zit dat nu met gevoelens en is gevoel nu  een zeker weten geworden?

wanneer we God wat  langer kennen, voelen we er dan nog wel echt wat bij? Voelt het nog zoals we dat eerst ervoeren? Of is het nog slechts een  rationeel gebeuren.

Angst voor mensen is een valstrik

Gods aanwezigheid in ons leven kan een behoorlijke strijd opleveren voor mensen .  i s het mogelijk ons denken  en doen laten doordringen met Gods liefde zodat anderen door ons heen ook ervaren wie God is?   hoe kunnen we nu ons geloof in en uitademen, uitleven, doen? misschien wordt het door veel gelovigen eenvoudig genoemd, toch kost het mij soms best moeite om met God te leven. in zijn aanwezigheid te staan, te blijven, me  onder Hem te scharen.  ik bedoel daarmee te zeggen dat ik het moeilijk vind om gewoon te doen wat God van me vraagt.

misschien zijn het juist eerdere ervaringen die me doen twijfelen of dat wat moet gebeuren ook wel werkelijk moet gebeuren. soms is er strijd in mijn denken.  ik wil Christus dienen. een slaaf van de Meester zijn, maar tegelijk wil ik de pijn omzeilen van de moeite van confrontatie. ik heb er moeite mee om mijn wensen en verlangens om geliefd te zijn door anderen aan de kant te zetten en mijn liefde voor God zelf prioriteit te maken.

ik besef dat het dienen van de ander een daad van liefde voor God kan zijn, maar tegelijk weet ik ook dat dienen van de ander soms inhoudt dat we moeten luisteren naar God.  hierbij  kunnen dingen soms anders uitpakken dan ik het in mijn hoofd heb. ik weet uit ervaring dat  wat uit liefde gedaan wordt  niet altijd ook zo wordt ervaren .

ik weet ook dat  het  mijn allergrootste verlangen is om Hem te dienen die in mijn leven nummer 1 wil zijn.  ik wil Hem volgen , maar tegelijk kost me dat enorm veel moeite soms. God  heeft de gekke gewoonte ( klinkt wat oneerbiedig misschien) om ons tot zich te trekken door moeiten en pijn heen. 

Nu ben ik zelf  van nature geen masochist 😉  en heb ik een enorme hekel aan pijn. hoewel ik zonder pijn nooit de ervaring  zou hebbeen gehad die ik  met Hem heb ervaren. ik weet door mijn diepste pijnen heen dat Hij bij me is en dat ik op hem kan bouwen. toch ben ik soms bang. niet dat hij mij zal verlaten. ik ben zelfs niet bang om alleen te zijn, maar ik ben misschien het meest bang om bang te zijn.   bang voor mensen, bang mijzelf te verliezen, bang om  verkeerde keuzes te maken, bang om onduidelijk te zijn, bang om  de verkeerde woorden te kiezen, bang dat alles  mijn eigen  gedachten en gevoelens zijn. bang om toch dat te doen watt ik wil en de wil van God verkeerd begrepen te hebben. bang om anderen te kwetsen.

Ik weet uit ervaring dat ik in mijn persoonlijke overtuigingen zo vast kan staan dat  Gods wil en mijn wil gelijk lijken te zijn en toch zijn er nuances . ik hoop dat je me nog begrijpt. ik geloof dat God geneest, ik geloof dat herstel mogelijk is voor mensen. ik geloof in Gods persoonlijke aanwezigheid, tegelijk heb ik soms een bepaald beeld voor ogen. ik zou willen dat God zus en zo reageerde en ik verwacht het ook, maar dan… gaat alles anders. gaan  mensen dood waar ik van houdt. verlies ik vrienden die ik liefheb.  komen er scheuringen, gebeuren er dingen die ik niet wil.  

er zullen dagen komen waarop geen steen op de andere zal blijven; alles zal worden afgebroken

heb ik gedaan wat ik dacht dat goed was? ja, ik geloof het wel. was God in mijn leven ? zeker weten. ken ik Hem? ja ik ken Hem. Ik weet dat hij in mijn leven is. me  soms een stukje van zichzelf openbaart een toch is er dat stuk wat ik niet begrijp. dat gedeelte van God dat zoveel groter is dan wat ik wel van Hem ken.

misschien komt het over alsof ik bang ben voor God.  dat ik zou denken  dat  ik  niet zou geloven dat Hij het beste met me voor heeft.  dit is niet de juiste conclusie. de conclusie die je kunt trekken is dat ik bang ben voor mijn eigen inzichten. ik wil Gods wil doen en verlang er naar. ik weet me in Zijn hand geborgen, maar tegelijk  weet ik ook dat ik gemakkelijk fouten maak. Dat ik bang ben genegeerd te worden . teleurgesteld te worden door  mensen, situaties, gebeurtenissen.  Ik heb  het meegemaakt hoe en baby onder mijn ogen stierf. Ik weet nog hoe ik vertrouwde dat God het zou genezen. 

Ik wil is Zijn weg volgen, maar heb ik die wel altijd zo helder?  gelukkig weet ik dat God ook mijn geringe inzichten en mogelijkheden zal en kan gebruiken, maar gemakkelijk is het niet altijd.  ben ik een ongelovige gelovige?  misschien. ik heb ontdekt dat niet alttijd de zaken zo gaan als ik het wil.  Ik Heb God niet in mijn zak. de dingen gaan soms  anders dan ik voor ogen heb en ik heb  niet de controle  over zaken . gelukkig heeft God die wel.  Hoewel ik het niet begrijp en het soms ook niet zie weet ik toch dat God zal doen wat goed is.

Het leven is een reis die je niet alleen hoeft te wandelen.

Ik geloof dat mensen allemaal hele mooie dingen meemaken in het leven. dingen die  enorme indrukken achterlaten zoals  het leren kennen van hun partner, specifieke gebeurtenissen uit hun jeugd, de geboorte van hun kinderen, maar tegelijk zijn er soms ook enorm veel zaken die we meemaken die  niet zo prettig zijn. we verliezen iemand waarvan we houden, relaties gaan uit elkaar, we worden ernstig ziek, overspannen, we verliezen dat wat we hebben opgebouwd en daarmee onze dromen. Allemaal zaken die  natuurlijk nog aangevuld kunnen worden. er zijn zoveel mooie en vreselijke gebeurtenissen te noemen die ons leven beïnvloedt hebben, maar volgens mij is er niets wat zoveel indruk maakt en ons verwond dan wanneer  mensen om wie wij geven ons in de steek laten op momenten dat we hen het meest nodig hebben.

We zullen doorgaan

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de pijn soms helemaal niet voel op het moment zelf. Maar wanneer ik het  werkelijk ook de ruimte geef die het nodig heeft om mij te herstellen wordt ze ook werkelijk voelbaar.  Soms  is het zo enorm gemakkelijk om voorbij te leven aan de pijn en verdriet in ons leven. we gaan maar door en door en door… tot we uiteindelijk doodmoe in ons bed liggen  en als een blok in slaap vallen. Of we  gaan maar door en door en vullen ons hoofd met zoveel vragen en gedachten dat we zelfs niet eens meer aan slapen toe komen en er zoveel druk is  dat we onze gevoelens  niet eens meer werkelijk kunnen voelen.   of onze gevoelens zijn zo intens dat we niet meer kunnen onderscheiden wat we werkelijk voelen. zijn we nu boos, verdrietig,  hebben we lief, hebben we verdriet of onverschillig, wat is er nu toch aan de hand is  misschien de vraag die opkomt.

Moment suprême.

Ik zelf  heb een moeilijke tijd achter de rug. Ik ben er weer. Heb  weer goede zin. Een leuke baan  als vrijwilliger.  Ik geniet  er  weer van om nieuwe mensen te ontmoeten. maar het is een tijdlang er g moeilijk geweest om kwetsbaar te zijn. en de ruimte te geven aan anderen om binnen te komen.  ik had wel dat verlangen, maar alles in mij schreeuwde dat  het onmogelijk was om  diepere relaties aan te gaan. immers veel mensen hadden me in de steek gelaten  op het moment suprême. Juist toen ik nergens meer  licht zag en het duister was geworden.

Ik werd boos en opstandig. En hoorde slechts de stem die zei dat iedereen wat op me tegen had. Ik hoorde slechts hoe rot de wereld wel niet was en dat er niemand te vertrouwen was… zelfs God niet in mijn ogen.  totdat…. God me stil zette en ik een jaarlang thuis heb moeten zijn omdat ik rugklachten kreeg. God liet me zien dat hij juist in de rust met mij wilde zijn. dat Hij er voor me was. Ik had dan misschien nog altijd pijn. Rugpijn, maar  deze was  veel dragelijker dan de pijn die ik van binnen ervoer. Lichamelijk pijn is  soms heel erg, maar  mijn innerlijke pijn  was erger dan mijn ergste nachtmerrie.

vorming

Nu  na verloop van tijd hoor ik Gods stem weer. Ik heb opnieuw ontdekt dat  hij mij niet in de steek laat. Hij heeft me nooit in de steek gelaten. En ik zie dat er mensen zijn die me  niet hebben  losgelaten en dat er nieuwe mensen zijn die begrip hebben voor de situatie waarin ik me bevond.  Ik  geloof dat  de diepe dalen van het leven, de pijn van afwijzing en verlatenheid, de nachtmerrie mij hebben geleid tot een diepere kennis van Zijn liefde en dat Hij mij  ook daarin heeft gevormd. 

Ik geloof dat ons leven een reis is en dat Jezus met ons gaat. We merken hem soms niet eens op. hij komt zomaar bij ons lopen en spreekt met ons en is in ons midden, geeft antwoorden op vragen, maar leidt ons ook in vraagstukken waarvan we op het moment niets begrijpen.  Soms … dan ontdek ik dat Hij al een hele tijd met me meeloopt en er is , met me deelt , me voedt, me te drinken geeft en zichzelf aan mij  wil tonen. Hij lijdt met ons mee . hij weet hoe we ons voelen. wat we hebben meegemaakt.  Hoe eenzaam we ons kunnen voelen  en wat het is om in de steek gelaten te  worden.  Hij zelf zal ons echter nooit verlaten.  Zelfs in de dood dacht hij aan ons en heeft zich laten zien als de levende, de aanwezige, de almachtige, Immanuel.

Wees stil en luister

Het kruis is het teken van gewond en verwond zijn, van sterven aan onszelf, maar het is ook het teken van hoop dat  onze wonden niet voor niets zijn. dat ze niet vergeten worden. dat er licht is na de diepste duisternis. Met Christus onderweg  zijn is eigenlijk vrij eenvoudig. Hij is er gewoon, maar de vraag is of we nu gewoonweg hem negeren of dat we ook zijn stem willen horen. Mijn Collega Kamin zei eens toen ik hem vroeg waarom hij zo stil was, dat het moeilijk luisteren is als we zelf aan het praten zijn.  Ik denk dat het waar is. gebed wordt vaak gezien als praten met God en het is ook goed om je  naar God toe te uiten, maar het is ook goed om naar de Heer te luisteren. Naar Zijn Geest in ons  die ons de weg wil wijzen.  Ik stel mezelf de vraag in hoeverre ik bereid ben te luisteren zonder allerlei maars in te brengen. Zonder telkens een weerwoord te geven. Ik wil leren Zijn stem te verstaan. De stem die we horen als we de tijd nemen om te luisteren. De stem van onrust en hectiek wil ik loslaten. soms ben ik nog altijd stront eigenwijs en opstandig en volg ik nog altijd mijn eigen weg, maar ik weet waar ik moet zijn en ik weet  wie ik ben.  Hij houdt van me ondanks dat.

 

woorden en stilte…

 

 

 

 

Woorden schieten door mijn hoofd,

gedachten niet op een rij te krijgen.

‘k probeer tot rust te komen,

gebed aaneen te rijgen.

Een briesje waait door mijn haren.

In mijn hoofd een wervelwind.

Plots’ zie ik een arend zweven:

“wordt stil! mijn lieve kind.”

Zomaar die gedachte,

Juist op zo’n moment

stilte en rust lijkt nu te komen.

Het gesprek komt nu op gang.

Ik ben wakker, maar lijk te dromen.

Moet denken aan de Geest van God,

die zweeft over de aarde

en wie ik of wat ik ben voor hem.

Hij zegt me: je bent van waarde.

Vragen zullen altijd blijven

En gedachten evenzo.

God zal ook nooit verdwijnen,

Dat geloof ik nu eenmaal zo.

HV 2009