Tag: Stella

genieten of voorbij schieten?

“you never win your enemies to Christ, only your friends.”  

Rick Warren 

Kunnen wij mensen voor Christus winnen?  Hoe doe je dat dan?  Het vreemde is dat gelovigen veelal wel spreken over een relatie met Christus, maar tegelijk niet die relatie  laten zien in hun eigen handelen naar de ander toe. veelal lijkt het er meer op dat de regels en de afspraken die mensen gemaakt hebben  boven  de relatie zijn komen te staan.   

Persoonlijk geloof ik zoals de titel van mijn weblog het al zegt in ontmoeting. Ontmoeting is meer dan  gewoon elkaar even goede dag zeggen. het is meer dan; “hoi hoe gaat het? het gaat goed en met jou? ook prima, lekker weer. Ja lekker weer. “  hier gaat het eigenlijk over niets.  Ik bedoel duidelijk te maken dat we ook  dieper met mensen om kunnen gaan.

Mensen maken zich  niet alleen  maar sterk voor hun eigen regels en wetten (waar ze die dan ook vandaan hebben), maar tegelijk stellen ze deze soms zo enorm hoog dat  er werkelijk geen ontmoeting meer mogelijk is.

Durven wij werkelijk te gaan leven vanuit de relatie met Christus in ons leven? de ervaring van geliefd zijn door Christus mogen we doorgeven aan anderen. op de een of ander manier lopen we  vaak vooral vast om werkelijke relaties aan te gaan  door de regels die wij onszelf hebben opgelegd en die we ook anderen  zouden willen opleggen omdat we ze op de een of andere manier zo enorm belangrijk vinden voor ons eigen leven.

Regels  zijn ook niet verkeerd.  Wanneer echter de regel boven de relatie komt hebben we een probleem.  We hebben immers niet allemaal hetzelfde referentie kader.  Ik heb niet hetzelfde kader als jij en jij niet hetzelfde als ik. we kunnen daar over spreken en misschien komen we daarin  wat meer tot elkaar door gesprek, maar wanneer ons referentie kader totaal  verschillend is en we de regel boven de relatie stellen  lopen we pas werkelijk tegen problemen aan. we worden dan werkelijk fundamentalisten. Mensen maken zich  niet alleen  maar sterk voor hun eigen regels en wetten (waar ze die dan ook vandaan hebben), maar tegelijk stellen ze deze soms zo enorm hoog dat  er werkelijk geen ontmoeting meer mogelijk is. het hek gaat op slot.

Wanneer we echter ruimte  creëren om te ontmoeten, bij elkaar te zijn, relaties te ontwikkelen betekent dat  we oog hebben voor de ander en ervaart de ander dat hij geliefd is. hij wordt als mens erkend in wie ij is ook al mis zijn mening, inzicht, visie , geloof, totaal anders.  Wanneer we het gevoel hebben welkom te zijn,  ontstaat  er  het gevoel dat we welkom zijn.

Oprechte  relaties geven  ruimte  om de angst aan de kant te zetten en jezelf te openen voor werkelijk gevoelens, gedachten en ideeën.

Wanneer  er geen ruimte is om te ontmoeten, we vasthouden aan de regel, dan  dienen we in wezen niet God of de ander maar de wet. wanneer we relatie op oog hebben dienen we God die ons  de meest prachtige relatie aanbied ever.  In relatie wijst hij ons de weg naar hoe we elkaar kunnen dienen.  In relatie wordt ons duidelijk wat er werkelijk leeft aan gedachten gevoelens en waarom mensen  tot bepaalde keuzes in hun leven zijn gekomen.  we zien de zwakheden en de kracht van anderen.

Wat zou het geweldig  zijn wanneer we niet slechts bezig zijn met slechts regels, maar dat we vooral ook de relatie met God en de medemens op het oog hebben.  dat we in relatie met de ander een plek creëren om  zichzelf te zijn. een plek waar men zelfs anders mag zijn.  een plek waar het veilig is om een bepaalde mening te uiten, zich uit te spreken van wat er op het hart ligt.

Oprechte  relaties geven  ruimte  om de angst aan de kant te zetten en jezelf te openen voor werkelijk gevoelens, gedachten en ideeën.  Dit vraagt echter meer van ons dan we  op dit moment  misschien beseffen . we kunnen ons gemakkelijk verschuilen achter allerlei regels, maar om werkelijk  jezelf te zijn betekent dat we ons  zelf ook veilig moeten weten. Dit kan alleen wanneer we ons werkelijk veilig voelen in de ontmoeting met God. wanneer wij ons zelf geliefd weten, hoeven we immers niet meer bang te zijn geoordeeld of veroordeeld te worden door de God, de ander.

 Ik heb de hoop dat anderen in mij een stukje van christus mogen ontdekken. dat anderen in mij zien dat ik in relatie leef met Jezus.  Dat ik niet naar de pijpen dans van wat anderen verwachten, niet regels en wetten  in mijn leven het belangrijkste zijn, maar dat Hij in mijn leven nummer  1 is.

Regels  kunnen soms een last zijn om werkelijk in relatie te kunnen staan. Niet omdat deze niet goed  zou zijn, maar omdat  we ze de ander veelal al opleggen alvorens de ander de regel ook werkelijk begrijpt. Wanneer we vooral bezig zijn met het uitleggen van regels gaat de relatie veelal verloren. We staan dan immers al vaak tegenover elkaar en hebben een verschil van mening, wanneer we echter de liefde van de ander hebben gewonnen kunnen we die ander  meenemen naar de regel om ze daar over te vertellen .  niet om ze door de strot te duwen, maar om ze er vertrouwd mee te maken.

wellicht kiezen ze zo voor dezelfde regel of misschien zullen we soms tot de erkenning komen dat we zelf de regel eigenlijk niet  meer willen gebruiken.  Iedereen is vrij om  zijn leven zelf in te vullen. Ik zou willen dat ik de regel (wettisch als ik soms ook ben) wat meer naast me neer kon leggen en Gods liefde voor de ander meer en meer de ruimte durf te geven om werkelijk ontmoetingen aan te gaan met  de ander. niet om de ander  in een vangnet van het christendom te drijven , maar om de ander vrij te laten om zelf keuzes te maken om hun eigen weg te kiezen. Zonder de verwachting dat de ander dat moet doen of geloven wat ik geloof.

wanneer we elkaar in de ogen kijken, gaat het dansen misschien niet altijd goed ,maken misschien soms een mistap, maar er ontstaat er wel relatie en oprechte interactie.

Ik lees net in een blog van stella over verwachting. Groteen kleine verwachtingen. we hebben allemaal natuurlijk bepaalde verwachtingen, maar ik wil de verwachting aangaande ontmoeting omzetten in hoop. Ik heb de hoop dat anderen in mij een stukje van christus mogen ontdekken. dat anderen in mij zien dat ik in relatie leef met Jezus.  Dat ik niet naar de pijpen dans van wat anderen verwachten, niet regels en wetten  in mijn leven het belangrijkste zijn, maar dat Hij in mijn leven nummer  1 is.  ik verlang er naar dat mijn relatie met Hem meer en meer de brug zal zijn naar het  hart van de ander.

dansen is hier een mooi metafoor. wanneer we dansen naar de pijpen van de ander  is er geen relatie. we zijn constant bezig  te kijken naar onze voeten. “oei, maak ik geen verkeerde beweging, stap ik niet op de ander zijn  tenen?” wanneer we elkaar in de ogen kijken, gaat het dansen misschien niet altijd goed ,maken misschien soms een misstap, maar er ontstaat er wel relatie en oprechte interactie. we  ervaren elkaar. we voelen aan en zal de dans  voor het oog misschien niet de mooiste zijn, maar  met elkaar dansen is dan wel  de dans waar het in wezen omgaat qua dansen. genieten van de ontmoeting  met elkaar.

het grijpt me!

Ik lees graag  blogs van anderen. vooral als ze ook werkelijk persoonlijk zijn en iets  van zichzelf laten zien. Iets wat ik herken in mijn eigen leven. een soort van ontmoeting door de blogs van anderen met mezelf.

Schreeuwlelijkmomenten!

Zo las ik bij Stella een stukje over wat zij schreeuwlelijkmomenten noemt. ze vertelt hier dat ze er achter is gekomen dat juist die schreeuwlelijkmomenten er zijn om achter  te verschuilen of te beschermen. … Mensen met een te grote bek die vaak ook schelden en de ander willen laten weten wie de baas is, zijn vaak onzeker en jaloers, ze verlangen naar rust en vrede in hun hart maar omdat ze dat nergens vinden zijn ze zo rumoerig…

Ik herken er wel iets in. Wellicht in een iets andere vorm, maar toch. Ik kan soms enorm tekeer gaan. ik overschreeuw dan niet zozeer de ander, maar wel mijn eigen gevoel.  Vooral als ik moe ben en me begin te irriteren.  Of als ik niet lekker in mijn vel zit.  ohw.. ik kan zo’n enorme bullebak zijn. geen zin om iets van mezelf te laten zien. Gewoon van die momenten van de dag die me opzuigen. Eventjes niet. klaar er mee. Even weg van me, je mag me even niet zien.

 het grijpt me soms zomaar.

Ik heb van die momenten dat ik moe ben van mijzelf, van mijn kwetsbare ik, mijn onzekerheid.  Soms wil ik niet eens boos of schreeuwerig reageren, maar doe ik het toch. Niet mezelf laten zien. Ik ben immers de stoere man, de vader, de echtgenoot. Degene die veel schrijft over gevoelens en ontmoetingen, maar die dat zelf allemaal soms ook zo enorm moeilijk vindt.

Het grijpt me soms , schrijft Stella. Mij grijpt het soms ook om  niet zozeer druk te zijn of mezelf te overschreeuwen, maar gewoon niet mezelf te zijn en weg te kruipen achter negatieve emoties.  Het grijpt me soms. Ik denk dat dat wel een goede omschrijving is.

Anders reageren dan ik eigenlijk wil.

Ik verlang er naar  om helemaal mezelf te zijn bij mensen, ik erlang er naar om anderen te ontmoeten, ik verlang er naar om gewoon te kunnen spreken over wat me bezighoudt en soms dan wordt ik gegrepen door … door wat dan ook en durf ik niet  en kan ik het niet.  het grijpt me soms en dan overschreeuw ik mezelf. Ik reageer niet zo als het zou moeten.

Ohw nu klinkt het alsof ik  probeer onder deze eigenschap uit te komen  door te zeggen dat het me grijpt, maar dat is natuurlijk niet zo. Ik draag de verantwoording voor mijn eigen keuzes. Het grijpt me , maar ik houdt het zeker niet vast. Ik wil mijzelf zo veel mogelijk laten zien. Ik blijf verlangen naar  echtheid in mijzelf en naar anderen toe.

Ander perspectief

Ik denk op dit moment aan wat Paulus schrijft: …Als ik doe wat ik eigenlijk niet wil, ben ik niet meer de handelende persoon, maar de zonde die in mij huist.  Ik ontdek in mij dus deze wet: als ik het goede wil doen, dringt het kwade zich aan mij op. Mijn innerlijk schept behagen in Gods wet, maar in mijn handelen ontwaar ik een andere wet, die strijd voert tegen de wet van mijn rede, en mij als gevangene uitlevert aan de wet van de zonde die in mij leeft.  Rampzalige mens die ik ben! Wie zal mij redden van dit bestaan ten dode?  God zij gedankt door Jezus Christus onze Heer! – Aan mijzelf overgelaten dien ik dus met mijn rede de wet van God, maar in mijn doen en laten de wet van de zonde.(Romeinen 7:20-26)

Gelukkig is Paulus iemand die grote dingen voor God heeft gedaan en toch soms gewoon fout reageert en dat gewoon erkent.  Ik moet nog werken aan dat erkennen hoor, maar toch.  In ieder geval een mooie ontmoeting  met zowel Stella als met Paulus.