Tag: SpetseHoeve

vooroordelen

Wat zitten we als mens  vol vooroordelen over de ander.  ik moet toegeven dat ook ik persoonlijk al gauw een mening klaar heb over  iemand anders.  We hebben natuurlijk te maken  met de eerste indruk die iemand  bij ons maakt, maar is dat ook daadwerkelijk wat of wie  die ander is?

Ik ben zelf over het algemeen in eerste instantie  behoorlijk  stil als ik iemand niet goed ken.  Ik moet even wennen. Ik  weet niet precis wat voor indruk ik achterlaat  bij mensen, maar meestal vinden mensen me soms wat apart als ze me ontmoeten.  het kost me gewoon wat  moeite om op gang te komen.  wanneer ik echter mensen beter ken ben ik  juist helemaal zo stil niet meer en durf ik  ook heel duidelijk te zeggen wat  mijn gedachten zijn en zelfs hoe ik me voel. een redelijk open  en transparant type.

Zo kunnen vooroordelen iemand behoorlijk in de weg staan. Als we al bij voorbaat iemand  een verkeerde stempel geven is het voor de ander lastig om deze weg te poetsen.   We hebben allemaal te maken met  een eerste indruk, maar ook met andere manieren van vooroordelen.  Irreële gedachten die ons  dingen vertellen als  hij zal me wel niet leuk vinden of zij is zo’n  indrukwekkend figuur die zal wel niet me t mij willen omgaan.

Ik geloof dat we soms zo vast kunnen zitten in onze vooroordelen dat ze ons eigen , maar ook het functioneren van anderen behoorlijk in de weg kunnen zitten.   ik vraag me af of we ons überhaupt wel bewust zijn van hoe  vast we zitten in onze gedachten  ten aanzien van anderen. hoe belangrijks het wat anderen van ons vinden? hoe  belangrijk is het wat anderen over ons denken?

 ‘Wie van u zonder zonde is, mag de eerste steen gooien,’ zei hij (Jezus).

We zijn in wezen niet zo anders dan andere mensen.  we denken  misschien dat we beter of slechter zijn dan de ander, maar in wezen zijn we allemaal mensen en allemaal maken we dezelfde fouten in meer of mindere mate.  We zijn geneigd om de ander te oordelen of te veroordelen  vaak op hoe ze er uit zien of wat ze ooit eens hebben gezegd. We zijn geneigd om iemands afkomst  te bagatelliseren of   te kijken naar wat hij in het verleden heeft gedaan.

Ik werk wat dat betreft met een prachtige groep mensen  .  ik werk op de Spetse Hoeve  met verslaafde mannen.  Ik leer enorm veel van hen. Hoe ze met elkaar omgaan en hoe ze voor elkaar opkomen in tijden van zwakte. Deze  mannen hebben vaak veel van de vooroordelen al wat laten vallen. Waarom? Omdat ze inzien dat ze zelf veel verkeerde keuzes hebben gemaakt in hun leven en daar gewoon open  in zijn.  ze durven gewoon toe te geven dat ze veel verkeerde dingen hebben gedaan en  missstappen hebben gezet in het leven.  ze hebben stap 1 durven zetten. De stap van erkenning.

Ik wil bij deze erkennen dat ook ik me soms  ook beter voel dan  een ander.  dat ik vaak totaal  verkeerd reageer. We zijn in dat opzicht  allemaal gelijk. dit te erkennen is een eerste  stap om  te zien dat de ander niet meer of minder is als  mij, maar dat ik net als ieder mens door God geliefd ben.  alleen wanneer ik  de ander door Gods ogen leer zien kan ik werkelijk liefhebben.  Niet meer veroordelend maar  open en transparant.

Dit is wat mij betreft ontmoeten. niet  de ander oordelen of veroordelen en daarmee in wezen afwijzen, maar  transparant durven en zijn en lief te hebben omdat we zelf  geliefd zijn door God. ik geloof dat wanneer we ontdekken  dat we geliefd zijn en we de ander daar ook van bewust kunnen maken  er een enorm potentieel loskomt.  Ik geloof dat wanneer we  ruimte hebben voor God in ons leven , maar  ook voor anderen en er ruimte komt om meer van God te ervaren.  dat we  leren om te de ander te zien zoals Jezus ons ziet.

We hoeven ons niet druk te maken over wat anderen van ons denken, we hebben immers het allerhoogste gezag aan onze kant.  We hoeven ons niet druk te maken om wat anderen over ons denken omdat Hij het goede over ons denkt en ons liefheeft.  Laten we de leugens die mensen over ons zeggen, die Satan ons influistert uitschakelen of er in ieder geval niet op reageren, maar  doen wat Jezus ons leerde.  Laten we  degene liefhebben die veelal niet geliefd worden. die het zo enorm nodig hebben om geliefd te zijn door ons.  Laten we onze schouders niet optrekken of onze neus  omdat ze anders zijn, er ander s uitzien of andere  dingen in het leven  geloven al wij.

‘Ook ik veroordeel u niet,’ zei Jezus. ‘Ga, maar zondig voortaan niet meer.’

Ik geloof dat God ons vrij wil maken van onze vooringenomen gedachten. ik geloof dat Hij van Zijn mensen verwacht dat we lief zullen hebben die niet geliefd zijn door anderen. dat we  ons hart open moeten stellen voor de outcast, omdat we dat in wezen zelf ook zijn geweest.  laten we luisteren naar Jezus woorden, naar Het woord van God de Bijbel. Laten we luisteren naar de zachte stem van Gods Geest in ons.

Luisteren is moeilijk. Het vraagt van ons om stil te worden. het vraagt van ons  stil te staan  bij Gods liefde en niet meer te luisteren naar onze eigen gedachten, gevoelens  en de schreeuw van alles om ons heen.  Slechts wanneer we de tijd nemen om te rusten bij God vinden ook de kracht om  ons geaccepteerd te weten en de ander ook daadwerkelijk te accepteren zoals hij of zij  is.

 luisteren betekent  niet slechts luisteren naar God, maar ook naar de ander en  leren wat achter  woorden of  de houding  schuil gaat van die ander. het horen van  de verlangens van hun hart.  Hiervoor zullen we zelf geopend moeten zijn. open moeten staan voor ontmoetingen met die ander.  durven we dat ? durven we transparante luisteraars te zijn?

Oordelen is gemakkelijker dan het luisteren. Oordelen  bouwen  muren om maar niet gekwetst te kunnen  worden.  Tegelijk  word onze zachte kern ook hard en raken we  datgene kwijt wie we in wezen zijn.

Wanneer we weer leren luisteren, onszelf durven openen en onszelf durven laten zien  ontdekken we hoe geweldig  de kracht van zwakheid in wezen is.  Jezus liet  zien hoe  zijn lijden werd omgebogen in overwinning. Hij is de grote overwinnaar. Niet door  wat wij als mens vaak zien als kracht, maar door zichzelf zwak te tonen. De minste te willen zijn.

Een idealistische dromer? Niet zuiver op de graad!

 

De wereld  heeft verandering nodig.  er is onvrede op allerlei terreinen ook  van het maatschappelijke leven (zie hier bijvoorbeeld).  Langzamerhand  dreigt  er een grote crisis en dan niet slechts op financieel gebied, bij regeringen en overheden en bij ons, maar de hele aarde  is in sneltreinvaart aan het kapotgaan.  Van ozonlaag tot bodemvervuiling. Van extreme armoede tot wederom extreme rijkdom die zonder schaamte het  uitschreeuwt dat ze het gemaakt hebben  zonder er werkelijk van te delen met hen die van honger sterven en er zelfs niet echt toe bereidt zijn.

Hoe word je genoemd?

Zijn wijzelf daartoe bereid? Wij die in het rijke westen leven?  veel van mijn lezers zijn christenen. Zijn wij daartoe nog bereid? Zijn wij wel werkelijk christenen?  veel mensen noemen zich zelf christenen, toch was het in het begin vooral zo dat  men zich geen christenen noemde maar  zo werden genoemd. een wezenlijk verschil. Ze werden zo genoemd om wat ze uit droegen. Om wat ze deden. Ze hadden alles gemeenschappelijk en deelden uit aan hen die het nodig hadden. Waar is het mis gegaan met de kerk?

De kerk is een instituut geworden die op zichzelf gericht is geworden, in plaats van gericht  op God en de naaste is ze in zichzelf gekeerd geraakt .  natuurlijk zijn er in de kerk ook werkelijk oprechte gelovigen te vinden. Gelukkig zijn er ook  kerken die niet op zichzelf gericht zijn en op de programma’s die ze aanbieden, maar  veel mensen zitten er omdat het hun veilige haven is. een plek waar  ze veel mensen hebben leren kennen en waarvan ze de maniertjes een beetje kennen.  waar ze elkaar de hand schudden of omarmen, maar waar ze slechts van God horen, maar niet  meer leren  om ook daadwerkelijk het lichaam van Christus te zijn in deze wereld  zoals het was bedoeld .

Wat is onze prioriteit?

Natuurlijk veranderen mensen wanneer ze God leren kennen.  wanneer mensen naar de kerk gaan leren ze veel goede zaken ook nu nog, maar tegelijk  wil ik ronduit uitspreken dat er  meer is dan de persoonlijke relaties met God en het ontvangen van zijn genade.  natuurlijk is dat  belangrijk voor ons leven, maar Jezus Christus volgen houdt meer in  dan dat.  Het houdt in dat we God prioriteit geven in ons leven boven alles en de naaste  net zoveel prioriteit geven als onszelf. 

Hoeveel prioriteit geven wij God? hoeveel prioriteit de ander?  hoeveel laten we nu zien van ons geloof? Waar staan we voor?  De Israëlieten  geloofden (in de tijd van JC)in de regel allemaal in God, toch kwam Jezus  en vertelde  van het hart van God. over Gods Vaderhart. Hoewel ze God al kenden leefden ze niet volgens het hart van God.  Wat wisten ze van zijn hart?  Jezus Christus liet  het hart van God zien.  Hij liet zien  dat  een leven met God een leven is niet slechts van woorden, maar ook van daden.

Regel of relatie?

Er is veel terminologie  als het gaat om geloven. Gelovig zijn, geroepen, een leven leiden in aanbidding of  een volgeling zijn , leven in genade … etc.  Mooie termen  en kreten  die mensen  geven aan een bepaald aspect van het leven  met God. soms ook nog aangevuld met prachtige daden, maar  veelal blijven ze in de kerk hangen en komen ze niet naar buiten omdat ze  niet worden begrepen of wel worden begrepen maar niet worden gezien of herkent  door mensen bij wie deze uitspreken.  is het niet zo dat we de wereld wel willen veranderen, maar  dan willen beginnen in de kerk. inderdaad ook daar is verandering nodig, maar tegelijk is het de vraag of  daar ook zouden moeten beginnen?  Blijft het daar niet  hangen?

De kerk wordt veelal gevuld met mensen die  van de ene naar de andere kerk gaan en met elkaar spreken over allerlei onderwerpen, zinvolle onderwerpen zelfs, maar  is het niet zo dat onze deuren veelal gesloten blijven  voor hen die  het juist nodig hebben?  de deur wordt niet op slot gedraaid , maar  gesloten gehouden door  allerlei vreemde terminologie en  regels , zaken die zo belangrijk zijn geworden dat ze voor de mens zijn komen te staan.

Uitdagende navolging?

Wie is bereid te veranderen? wie is bereid om de deur van zijn leven te open voor hen die God werkelijk nodig hebben?  wie wil met de zijn naaste ook opnieuw de deur te openen  en daarmee ook God wederom actief binnen te laten in zijn leven. wie wil het werk doen wat Jezus ons opdraagt te doen. Hem daadwerkelijk na te volgen?  Is dat niet een enorme uitdaging?

Wanneer ik daar zo over nadenk zie ik allerlei mensen zo voor me. Armen, daklozen, verslaafden, hoeren, asielzoekers ,  homofielen,  depressieve mensen,  gewone mensen die gewoon vast lopen in het leven van vandaag.  Durven wij onze armen open te slaan en hen te omarmen en  met hen te delen van onze overvloed of houdt je krampachtig vast aan je meterbrede flatscreen TV,  je twee auto’s op de oprit, je tweede huis , je luxe, je levensstijl en dat in wezen ten koste van de ander?

Delen of  houden wat je hebt?

Durf je nog  te delen, voor anderen op te komen , gemeente te zijn, kerk zijn zoals het is bedoeld. Stel je eens voor zeg! Wat zou er  gebeuren als wij onze  tweede jas zouden wegeven  aan die zwerver die in de buurt rondzwerft. Wat zou er gebeuren als wij  ons brood zouden delen met hen die het nodig hebben. wat zou er gebeuren als we ons huis open zouden stellen voor hen die  geen onderdak  hebben. of vind  je dat te ver gaan misschien?  Vind je mij een dromer, een idealist. Een gek misschien of dat ik gewoon niet helemaal zuiver op de graad ben?

Stel je toch eens voor!dat wederom christenen genoemd werden omdat we ons leven met anderen dele en hen helpen omdat het ons verlangen is om dicht bij God en onze naaste te leven. dat we niet langer hypocriet  of vrome schijters genoemd worden maar  gezien worden als werkelijke navolgers van Christus. Dat  mensen  Christus in ons  herkennen.  ik verlang er naar  en jij? Hoe zou de wereld er dan uit gaan zien?

 

 

sprong in het duister of sprong naar het licht?

 

ik neem eigenlijk nooit blogs in zijn geheel over, deze is een uitzondering. Reinder die in het stuk genoemd  is een van de mensen met wie ik werk op de Spetse Hoeve en is daar een soort van knuffelvader geworden. iemand  die altijd tijd heeft voor een gesprek met de bewoners , maar ook voor zijn collega’s. een vriendelijk woord voor iedereen.  Henk bedankt voor dit stuk.

Als je leven op springen staat

Herman Brood was lief was voor zijn moeder, had iets van een kwetsbaar kind en was ondanks zijn verslaving toch innemend. Hij hield er de dubieuze kwalificatie “nationale knuffeljunk” aan over.

Maar Herman werd vooral bekend door zijn verslavingen, muziek en schilderijen. Hij schilderde in de cobrastijl. Vanwege zijn kleurenblindheid gebruikte hij primaire kleuren. Die kleurenblindheid was typerend voor Herman. Hij leefde zwart-wit, in uitersten. Zelfs tijdens zijn laatste daad, de sprong van het Hilton op 11 juli 2001, toonde hij deze uitersten. In zijn zak vond men een briefje met de tekst: “maak er nog een groot feest van”.

En dat feestje is er gekomen. In zijn zelf beschilderde Plymouth werd hij naar Paradiso gebracht en herdacht. Simon Vinkenoog declameerde daar een luid bejubeld zkg (zeer kort gedicht): “Brood leeft!” Na afloop kreeg de lijkwagen een bierdoop, waarna de motor het begaf. Waarschijnlijk verzopen. Dankzij de wegenwacht bereikte Herman uiteindelijk het crematorium.

Een triest verhaal van een ontspoorde man, die zijn leven op springen zette.

Maar ik eindig positief. Met een EO-uitzending van Nederland Zingt waarin ene Reinder Alkema centraal stond. Ooit succesvol jurist, maar door stress raakte hij verslaafd aan de coke en verloor alles. Uiteindelijk was zijn enige bezit een kartonnen doos. Zelf zegt hij: “Ik woog nog maar 51 kilo en plaste bloed.”

Op dat dieptepunt ontmoette Reinder iemand die met hem over het geloof praatte, waardoor hij de beslissing nam om er ”toch nog iets van te maken”. En dat doet hij nu al verscheidene jaren op de Spetse Hoeve, een boerderij van Teen Challenge in het Groningse Veelerveen. Daar is hij nu richtingaanwijzer voor verslaafde gasten, een levend voorbeeld hoe God een mensenleven kan veranderen.

Herman en Reinder. Om beiden was het inktzwart. Voordat ze in het diepe sprongen keek Herman omlaag en Reinder omhoog. Herman sprong alleen, Reinder met Jezus.

Henk van Blijderveen