Tag: soms

aanraken geoorloofd?

De mensen die mij kennen weten dat ik niet zo van onverwachte aanrakingen hou.  Ik houdt er niet van als mensen die ik niet ken me zomaar een hug geven. een hand vind ik goed genoeg. Ik vind het gewoon niet fijn om zomaar aangeraakt te worden door mensen die ik niet of nauwelijks ken.  Sterker nog , ik vind het zelfs vervelend om bij iemand  op visite te komen en dan iedereen een hand te moeten geven. ik stek meestal maar gauw een hand op en zeg gewoon hallo.  Ik geloof dat de meeste mensen dat ook wel goed vinden en wie niet, jammer dan.

Ik ben niet tegen aanrakingen hoor. Ik vindt het zelfs wel fijn als het mensen zijn om wie ik geef. Die ik waardeer. Die om mij geven. met wie ik een relatie heb. dit hoeft wat mij betreft niet altijd klef te zijn, dat dan weer niet.  ik hou het echter graag onder controle zeg maar.  ik vind het fijn om mensen die  verdriet hebben een hugg te geven. te laten weten dat ik meevoel. Ik vind het fijn om mensen te laten weten dat ik ze serieus neem door een hand of een tikje op de schouder. Ik hou er van om mensen een kus te geven als dat nodig mocht zijn. ik kan ontroerd raken door innige omhelzing van iemand die  me zegt dat hij of zij van me houdt.

Ik geloof dat aanrakingen iets bijzonders zijn.  tegenwoordig wordt er wat mij betreft te veel gehugt,  omhelsd, gezoend door mensen die je niet of nauwelijks kent. De hand geven is prima  als het gaat om te ontmoeten.  je voor te stellen. Een begin van een relatie. Ik vind het eigenlijk vreemd dat ik soms  zomaar gezoend word door mensen die je niet of nauwelijks kent.  Teveel van het goede zal ik het maar noemen.

Te veel aangeraakt kan dat? ik geloof dat het kan. Dat er innig wordt gedaan waar het niet werkelijk zo innig is.  ik zou bijna de term Amerikaans willen gebruiken.  Een Amerikaanse houding. Amicaal.  Ik ben geen vriendjes met iedereen. Ik probeer het met iedereen goed te  kunnen vinden. Ik stuur ook geen mensen weg omdat ze me een hugg geven hoor. Ik  weet er  gewoon niet goed raad mee.

Sommige mensen knuffel ik gewoon. Geen probleem. Ik ben ook niet vies van een knuffel mochten mensen dat soms denken. Ik ben gewoon selectief . ik  laat me graag raken, maar dan ook van binnen.  Een knuffel zonder  het gevoel  daar kan ik dus niets mee.  Begrijp je dat?

Aanrakingen zijn iets bijzonders voor mij. Mocht je door mij aangeraakt worden in de vorm van een knuffel weet dan dat ik dat niet zomaar doe.  Dan waardeer ik je echt.  wanneer ik zeg dat ik niet een knuffelaar benen je toch omhels is dat niet omdat ik je geen knuffel geven wil, maar omdat ik niet weet  hoe ik me moet gedragen.

Ik wil gewoon zeggen als je om me geeft , hug me gerust, als je me aardig vind laat dat gerust merken. Wanneer je echt serieus genomen wil worden door  mij  vraag me of het mag.  Ik ben niet preuts of zo. Ik  vind het belangrijk om werkelijk te voelen. te ervaren , echt te kunnen zijn. mij zelf te kunnen zijn.

Ik geloof dat een oppervlakkige aanraking wezenlijk anders. Een aanraking zonder houden van, zonder lief te hebben, zonder  oprechtheid en transparantie zijn wezenlijk andere aanrakingen.  Ik moet denken aan  Jezus die in de menigte liep en plotseling werd aangeraakt door die ene vrouw. Hij stopte en draaide zich in ene om. “wie was dat?” vroeg hij.  Hij ervoer  een oprechte aanraking van iemand  die naar Hem verlangde.   Een ander verhaal was van die blinde wiens ogen Hij genas. Door spuug op zijn ogen te smeren. Vies verhaaltje zouden we  kunnen  denken misschien, maar wel een werkelijke oprechte aanraking met intentie tot herstel, het goede voor die ander. vanuit liefde geraakt. .

Ik geloof in aanrakingen, ik geloof in die innige mogelijkheid om mensen te  raken waar het nodig is. te veel wordt er volgens mij te gemakkelijk mee om gegaan.  Er zijn veel die  werkelijke aanrakingen nodig hebben in hun leven en te veel  worden ze geraakt door niets en niemand.  Een hug die  niet gemeend is  is geen hug volgens mij.  Een knuffel die oprecht is en gemeend is zoveel meer waard. Het zit in details. Oprechtheid of echtheid. De erkenning van de mens als persoon.

Ik zeg niet dat mensen moeten stoppen te knuffelen. Ik ga dat zelf ook zeker niet doen. sterker nog ik wil leren het veel meer te doen. met mijn vrienden, collegae, en familie. Ze zouden zoveel meer knuffels van me moeten krijgen.  zo nu en dan een kus of een hand  , een schouderklop…   misschien schiet ik daarin  soms te kort. Ik ben selectief dat geef ik toe, maar ik wil dat het gemeend is en oprecht.  Ik hoop dat je dat dan ook zult ervaren op het moment van aanraken. Het mag een ontmoeting zijn die ons bij zal blijven zoals die aanraking van die vrouw . die man die blind was . een ontmoeting met Jezus voorbij de verwachting. Werkelijke aanraking van het hart.

geroepen om te werken?

Geld maakt niet gelukkig. Natuurlijk is het soms gemakkelijk, maar  ik geloof dat geld je juist heel ongelukkig kan maken.  de bijbel spreekt niet voor niets over de macht van Mammon als een soort van personificatie van geld/macht/rijkdom.  Ik wil het echter niet hebben over geld en hoe je zoveel mogelijk kunt verdienen. Zeker niet.  wat zeker wel voldoening  in je leven zou kunne geven is wanneer je qua werk op de juiste plek zit.

Hoewel je tegenwoordig niet echt heel kritisch kunt kijken naar wat je wel en niet doet qua werk, kun je toch ook daar keuzes in maken. ik bedoel dat we ondanks de tegenvallende economie en de daarbij behorende werkeloosheid soms  niet heel kritisch lijken te kunnen zijn we toch goede keuzes kunnen maken in wat we doen.

Werk is er om geld te verdienen. Natuurlijk werken we voor ons geld zodat we er van kunne leven. maar de vraag is of geld wel zo belangrijk is?  ik geloof dat wanneer we op onze plek zitten, als we doen waarvoor we geroepen zijn we meer voldoening zullen hebben in ons leven. natuurlijk is werk niet de grote voldoening gever, maar ze kan een goede schakel zijn in het ervaren van voldoening in je leven.

Misschien denk je waar heeft hij het over? Hoezo roeping? Roeping is voor dominees en priesters, zendelingen etc…, maar ik geloof dat God ieder mens specifiek roept .  Hij roept ons om tot ons doel te komen.  Ik schrijf het wel vaker, maar God kent ons vanaf het begin, hij heeft ons gemaakt en heeft een doel met ons leven. hij kent ons door en door en weet ook waar wij het meest gelukkig van worden. dat dit niet geld is wat ik dus bedoel is inmiddels wel duidelijk.

Maar toch wil ik je nog een voorbeeld geven om te illustreren dat geld niet zo belangrijk is. je zou een goed salaris kunnen verdienen en daarmee ieder jaar een leuke auto kunne kopen. Het is natuurlijk leuk om een mooie auto  te kopen, maar wanneer dit ieder jaar gebeurt is het de vraag of je daar nog wel werkelijk van kunt genieten.  Stel je geeft je geld uit om zoals vrienden dat hebben gedaan om een DTS (discipelschaptrainingschool)te doen.  een 3 maand studie en een outreach(een soort van zendingsreis )van ook drie maanden.  Ik geloof dat het beide best veel kost  en misschien verdien je door je baan ook  nog best veel geld aan het maken van kilometers met je auto en kost het veel geld om een half jaar geen inkomen te verwerven door zo’n DTS deze je meer op zal leveren qua voldoening. Een gebeurtenis die je van je leven niet zult vergeten.

Waarom kom ik nu met  dit voorbeeld? Je  kunt werken om zoveel mogelijk te verdienen en daarmee alles in een groot huis pompen en een mooie auto, dure vakanties etc…  allemaal zaken die leuk zijn en misschien je ook wel een stukje persoonlijke tevredenheid geven, maar brengt het je bij je doel? De zin van het  leven ? maakt het deel uit van je roeping?

Wanneer je echter werkt om er God er mee te dienen en tot je doel te komen zullen er dingen in je leven veranderen. je zult misschien niet meer gaan verdienen, maar je zult ontdekken dat je niet eens zo veel geld nodig hebt om voldoening   te vinden.

Ik vraag me af of wij als mens niet een stuk gelukkiger zouden worden als we de verantwoordelijkheid op ons zouden nemen om ons werkelijk uit te strekken naar datgene te doen waarvoor God ons geroepen heeft. Dit kan natuurlijk overal zijn. misschien op de plek waar je werkt, maar heb je nog niet ontdekt hoe. misschien in een stuk vrijwilligers werk of door gewoon te doen wat je al doet maar gewoon om daarmee je geld op een ander e manier te investeren en daarmee wat voor de ander te betekenen.  ik kan natuurlijk van alles verzinnen, maar ik weet niet waar God je voor geroepen heeft. Misschien weet jij dat ook nog niet?

God wil je vast duidelijk maken waarvoor Hij je geroepen heeft. Wat het doel is van jouw bestaan.  Ik geloof dat God ons wil zegenen.  God heeft daarvoor gelukkig geen geld nodig al gebruikt hij het soms.  Maar ik geloof dat de eerste zegeningen  van onze persoonlijke roeping de speurtocht is. we mogen ontdekken dat we geroepenen zijn en dat hij weet wie we zijn en dat Hij ons wil gebruiken om ook anderen tot doel te laten komen.  dit door gewone dingen. Jouw omstandigheden vanuit het verleden neem je daarin mee. Je opvoeding , dat wat je hebt geleerd, de keuzes die je hebt gemaakt.  jouw persoonlijke competenties  zal Hij aanvullen met specifieke gaven.  De gaven van de Geest om jou  te ondersteunen om meer te worden naar het beeld van Jezus.  Geen lang haar en sandalen, maar een hart voor God en mensen.

we hoeven niet allemaal  grote namen te zijn zoals moeder Theresa te zijn of Rick Warren, Martin luther King , Bono, etc… we  kunnen gewoon door onze werkzaamheden anderen helpen.  misschien ben je elektriciën  of bouwvakker en kun je helpen om elders iets op te knappen.  ik denk bijvoorbeeld aan een huis in de Oekraïne waarvan ik weet dat het  nodig opgeknapt moet worden,  zodat er mensen opgevangen  zouden kunnen worden.  misschien ben je tuinman, maar uit de running geraakt en heb je dus tijd om vrijwilligerswerk te doen op de een  of ander zorgboerderij  of kliniek zoals de Spetse hoeve  van Teen Challenge.

 

Versta je Gods stem?

Het is niet  moeilijk Gods stem te verstaan al willen we dat soms doen geloven.  God stem is niet  raar of vreemd of onverstaanbaar, maar veelal juist heel erg duidelijk. Te duidelijk soms  misschien ?

Om Gods stem te verstaan is het  nodig dat we bereid zijn om te luisteren dat is natuurlijk wel een belangrijk uitgangspunt.   Maar is het niet zo dat we ons er wel graag erg comfortabel bij willen voelen? op de site waarop vertaalde blogs van David Wilkerson staan vraagt Wilkerson zich af of God ons iets zal zeggen als  Hij bij voorbaat er vanuit kan gaan dat  wij toch niet willen doen wat God ons te zeggen heeft.

Opgeklopte emoties of waarachtigheid

We verlangen er naar om God te verstaan en te zien in ons leven. we zingen het uit in de kerk , Heer ik prijs Uw grote naam  heel mijn hart wil ik U geven, maar is dat  wel werkelijk waar?  is dat niet een opgeklopte emotie soms die we in de kerk uitbléren soms, maar waar we  als we werkelijk voor de keuze staan heel vaak niet voor kiezen? Zijn we wel waarachtig?

We geloven wel dat God ons roept hoor. We zien en verkondigen wel dat God  een ieder persoonlijk roept , maar eigenlijk willen we soms liever niet geloven dat hij ons roept omdat we weten dat het iets van ons vraagt. Dat we iets moeten opgeven. Dat we ons eigen  leven wat aan de kant zouden moeten zetten, meer dan we zouden willen.  we willen liever zelf de controle, of niet soms?

Ontkenning van de waarheid

We schreeuwen het uit om Gods stem te verstaan, maar wanneer we nadenken over Gods weg en we lezen de Bijbel en we zien de weg die we zouden moeten gaan dan komen we al gauw in verwarring. Een verwarring die we  soms maar al te graag aangrijpen om maar  niet te hoeven doen wat God ons te zeggen heeft.

Ontkenning dus! We zingen dat Gods weg de beste is, maar  kiezen voor de onze. We zingen dat hij Heer is en we vragen hem of Hij zich ondergeschikt wil maken aan ons door ons verlanglijstje op te noemen.  Heer doe dit of dat! geef mij zus of zo. We lezen de Bijbel en plakken de teksten op anderen en situaties, maar laten onszelf veelal buiten beschouwing.

God is waarheid en wat uit zijn mond komt is dus ook waarheid en dus zal hij niet iets tot ons zeggen  op wat voor manier dan ook wat niet goed voor ons is. we kunnen het wenden of keren zoals we dat willen, maar God wil het beste voor ons, voor jou en mij.  Durven we dat te geloven? durf je te vertrouwen?

Loslaten ook als we niet kunnen overzien?

Waarom durven we God niet te vertrouwen?  Misschien is het hier om. Misschien is het omdat we  onszelf niet kunne vertrouwen. We weten dat wat God zegt waar is, maar zijn bang te falen in gehoorzaamheid. We zijn bang om  los te laten van wat we kennen en waar we om zijn gaan geven al is het nog zo verscheurend, pijnlijk, moeilijk en kwetsend of  verwoestend zelfs, in ons leven. we willen vasthouden en zelf de controle houden.

Loslaten kost ons moeite omdat we  niet kunnen overzien wat er gaat komen. we kennen de toekomst niet.  God echter wel en dat weten we ook. durf je Hem bij de hand te nemen, durf je  je te laten leiden  door Zijn Geest. Durf je Hem werkelijk toe te laten in je leven?  is dat altijd gemakkelijk? Zeker niet. is dat altijd  zo awesome als dat we dat soms uitjubelen? Ik  geloof dat het beter is dan waar we vandaan gekomen zijn en dat waar we heengaan een betere plek en betere weg is dan waar e vandaan zijn gekomen als we  werkelijk leren om te luisteren.

Hoeveel ben je bereid om aan God te geven? is hij je redder? Mooi dan heb je een stap gezet, is hij je Heer, dan ben je  een stap verder, maar wanneer je ook werkelijk weet dt je zijn Vriend bent dat is  super dan ben je close genoeg om  een relatie te staan. Close genoeg om te verstaan en te begrijpen. Dan is er verandering mogelijk.

Redder, Heer of Vriend

Jezus als redder is een geloofskwestie in die zin dat we geloven dat God bestaat en weet wat Hij heeft gedaan. Je hebt kennis genomen. als Heer dan weet je ook wat je zou moeten doen en bent ook bereid t daar stappen in te zetten, maar  dit vooral  vanuit de overtuiging dat het beter is voor je dan omdat het je verlangen is, maar wanneer we Hem als onze vriend  hebben dan zijn we bereid  een extra mijl te lopen als God het ons vraagt. Dan zijn we bereidt om  niet slecht te luisteren uit dienstbaarheid aan onszelf , maar ook vanuit verlangen.  dan doen we het allemaal niet meer  voor onszelf , maar dan leren we meer en meer onszelf te geven aan God en de naaste.

Geroepen zijn we allemaal, maar de vraag is wat doen we er mee. Natuurlijk maken we fouten. Ik geloof dat het vervelend kan zijn maar  dat God dit niet zo erg vind als ons hart juist gestemd is, maar wanneer  ons geroepen weten en dan onze eigen weg  volgen dat is iets wat God zeker niet zegent. Ik denk aan Koning Saul. Een door God aangestelde  koning, maar die  niet meer luisterde naar wat God zei en daar tegenover David die juist verlangde te doen wat God zei. Een man naar Gods hart zegt de bijbel. Was dit omdat David perfect was? nee zeker niet. was David beter als Saul?  Ik denk het niet. ook David  deed veel dingen fout in zijn leven, maar Hij luisterde wel naar God .  telkens weer kwam David bij God terug. en Saul… die sloot  zich steeds meer af van God.

Luister!

God spreekt , maar laten we zijn stem toe in ons leven? of sluiten we ons af als het gaat om Gods waarheid in ons leven. misschien uit schaamte, misschien omdat we boos zijn of denken het zelf wel te kunnen. Angst en trots zijn allemaal zaken waardoor we bewegingen kunnen maken van God af. Maar zijn we bereid om God te zoeken en te luisteren? Echt te luisteren naar de stem van God in ons hart? Door de Bijbel, door Zijn Geest in ons of door wat God via anderen tot ons te zeggen heeft?

ruimte voor God

Als christenen bidden we natuurlijk. Al hoewel natuurlijk? Ik bedoel als christenen zou gebed een natuurlijk onderdeel moeten zijn in onze relatie met God. het is de manier om met God te communiceren.

Ik heb soms moeite met gebed.  niet zozeer met mijn persoonlijk gebed. niet met het bidden en dat het onderdeel is van de relatie, maar met bidden als  sluitstuk van een gesprek, als afronding van iets bijvoorbeeld. het wordt dan zo’n ritueel en niet  iets van gemeenschap.

Ik weet niet hoe jij het ervaart als je met een vriend in gesprek bent en je  neemt een andere vriend mee en je bent met de ander in gesprek en je vriend staat er bij, is aanwezig en wordt niet of nauwelijks betrokken  in het gesprek en aan het eind van de avond zeg je met een hele aparte stem en een behoorlijk aantal keren zijn naam  bedankt voor je aanwezigheid en ik ben blij dat je r bij bent geweest en leuk je  te aanwezigheid te ervaren, maar  in wezen was hij er bij, maar je hebt hem geen kans gegeven.

Begrijp je wat ik bedoel?  We  doen vaak onze dingen, ons werk, we hebben gesprekken waarbij we weten dat God aanwezig is. we weten dat Hij er altijd is, maar  we  nemen God niet mee in het gesprek. We nemen zelf alle  beslissingen, we vragen niet gaandeweg wat hij er van vindt en doen niet  wat hij zegt, maar doen onze eigen weg en zin en  danken Hem er dan voor.  Dit komt bij mij niet goed over.

Wanneer ik in gesprek ben met mensen  vragen ze soms of ik voor ze wil bidden, ik doe dat dan ook vaak.  Soms echter merk ik dat er iets is van God in het gesprek betrekken alsof er nog even een  vrome  draai aan gegeven moet worden. ik laat het dan gewoon of ik vraag  wat zou je willen bidden en waarom.  Het gaat niet om de woorden die we uitspreken, maar om onze houding. God is niet het sluitstuk van een gesprek of een avond, Hij is er bij en mag  deelnemen in het gesprek.

Deelnemen is iets anders  dank je wel zegen  voor niets. Deelnemen is Hem vragen  en betrekken in ons gesprek. Soms doen we dat  heel erg bewust in wat we doen en soms  is het alsof we Emmaüsgangers zijn. we  zijn onderweg in gesprek en daar komt Jezus zich bij ons voegen. Dat is geweldig en we luisteren en Hij neemt mede deel aan wat we zeggen en hebben het niet direct in de gaten, maar krijgt wel de ruimte.

Wanneer we onszelf aan de kant zetten en God toelaten in ons leven en uitgaan van onze Passie voor Hem dan komt Hij er bij. Hij is er immers al en  gaat spreken door Zijn Geest in ons en door ons.  Is dat niet geweldig? Ik vind het fijn als ik  merk dat in een gesprek dingen gezegd worden waarvan ik soms zelf niet weet war het vandaan komt, maar als ik er over nadenk dat God het zelf geweest moet zijn in het gesprek. Dat Hij ons heeft geraakt.

Ik zeg niet dat we niet moeten beginnen of eindigen met gebed, ik denk dat we juist meer moeten bidden. De tijd is er rijpe voor dat God  meer en meer de ruimte krijgt in ons leven . we nemen juist vaak veel te veel eigen initiatief om te zeggen hoe we dingen zouden willen zonder  te luisteren naar wat God ons te zeggen heeft.  Wanneer we echter ons leven leren overgeven en leren om te luisteren  naar  de stille stem van ons hart en de stem van de ander in nood , dan geloof ik dat God  meer  te zeggen heeft dan wat wij van hem horen. We staan er gewoon  niet of te weinig bij stil. We vergeten zo gemakkelijk dat Hij er bij is.

God is niet afroepbaar in die zijn dat we alles maar kunne zegen in zijn naam. We kunnen niet zomaar  in Gods  naam van alles zeggen en er een zegen over vragen, maar leven met God is leven vanuit d kern en Hem meenemen in alles wat we doen.

Ik geloof zelfs dat we prachtige woorden kunnen spreken en zelfs dat we de waarheid kunnen  zeggen, maar dat de ander  en ook God er niet werkelijk door geraakt word omdat ze niet waarachtig is.  sterker nog ik geloof dat God is van waarheid, maar dat God  liever heeft dat we soms fouten maken met de waarheid wanneer ze in waarachtigheid zijn gemaakt. ik bedoel daarmee  dat onze hartsgesteldheid belangrijker is dan onze maniertjes.

Iemand kan soms zulke prachtige mooie woorden bidden, maar  die niet werkelijk aankomen terwijl de ander  met iets simpels tot de kern van je hart kan doordringen.  Soms kunne we misschien niet eens de woorden vinden… we zijn gewoon bewogen door de omstandigheden van de ander en merken  dat Gods Geest ons hart aanraakt. God is er altijd!

Ik ben niet tegen gebed, ik houdt van gebed. ik Houdt van God . ik vind het geweldig om God te ontmoeten in een gesprek, een gebed, een ontmoeting met anderen, in en  simpel woord,..  God is er .. en ik geloof juist vaak in alle eenvoud.  Niet direct in grootse  woorden, in grote samenkomsten, in wonderen en tekenen, maar in de  ruimte die wij voor Hem maken.  in waarachtigheid. in gesprek, in relatie, in ontmoeting, in liefde voor de ander, in er zijn  voor de ander.

Ik wil graag voor je bidden , maar ik wil er ook voor je zijn als je dat nodig hebt, maar ik besef dat dat grote woorden zijn die ik niet  waar kan maken. ik ben slechts een eenvoudige jongen, maar ik geloof dat  God  je kan helpen en daarom wil ik hier uitspreken dat je door Hem geliefd bent. jij bent een geliefd kind van God.  Hij wil naar je luisteren. Ik bid ,op dit moment dat ik dit schrijf, dat je hart geraakt mag worden door mijn woorden misschien, maar vooral door Gods waarachtige aanwezigheid zelf. voor bij de woorden wellicht. Dat Hij je hart mag raken en je zal laten zien wat zijn aanwezigheid in je leven kan betekenen. ik zegen jou in Jezus naam en wens je shalom.

Neem de tijd om te luisteren

Wat is het vreemd hoe zaken  soms lopen.  Iemand die ik van vroeger ken zei eens toen ik hem vroeg hoe laat het was. ” ik heb een horloge, maar God heeft de tijd”.  het vreemde is dat wij soms  al zo druk zijn met van alles en nog wat  van God te verwachten en dat we daarvoor ook tijd hebben uitgetrokken en dan afwachten wat Hij ons te zeggen heeft.  Helaas  werkt dit niet altijd zo.  Ik zeg helaas, omdat wij dat dan vooral zien als helaas, maar tegelijk mogen we leren dat God in controle is.

” ik heb een horloge, maar God heeft de tijd”.

Ik ben vandaag  opgelopen tegen het feit dat we soms een vreemd gevoel kunnen hebben en niet goed weten wat er mee te doen. we bidden voor  bepaalde zaken, doorbraken, inzichten en tegelijk krijgen we soms allerlei gevoelens en ook gedachten en ontmoetingen die  ergens iets raken wat we ( nog ) niet helemaal thuis kunnen brengen.

Net mailtje gehad waarin ik wel weer eens heel hard de vaart er in probeer te houden en me bewust geworden dat niet iedereen mijn snelheid kan bijbenen.  Ik ben een rationeel gevoelsmens. Is dit een contradictie? Ik denk het niet. ik ervaar iets en vraag me af waar dit vandaan komt.  ik geloof immers dat God door  de Heilige Geest mij dingen probeert duidelijk te maken.  ik weet  uit ervaring dat  er dan vaak meerdere dingen tegelijk gebeuren. Niet op dat moment, maar ik geloof dat dingen die in het geestelijke plaatsvinden  een hele andere uitwerking hebben dan  gewone rationele keuze of  emotionele keuzes.  Gods Woord snijdt gewoon aan meerdere kanten tegelijk.

we willen geen softies genoemd worden

Ik heb gemerkt dat een bepaald gevoel echter ook een bepaalde weerstand kan oproepen. Soms om iets niet te doen. je voelt aan alles dat  je het niet moet doen, maar soms ook omdat je niet weet wat je te wachten staat.  Je wil  op bepaalde zaken af gaan, maar loopt dan aan tegen eigen onvermogen,  of hoe iemand in elkaar zit. de vraag is  niet zozeer of  iemand nu wel of niet geschikt is wat mij betreft, maar  werkt God door iemand heen.  Ik  geloof dat God met een kromme stok  rechte slagen kan maken. alhoewel die stok wat mij betreft niet de meest  mooie term is.

God is niet  een God van slaan, maar tegelijk is God ook niet soft te noemen.  Ik geloof dat  daarin wij als gelovigen nog wel het een en ander te leren hebben.  we willen geen softies genoemd worden  wanneer we zeggen dat de Geest ons iets duidelijk maakt en  gaan we soms direct interpreteren wat God  ons zegt. Wat God ons in alle duidelijkheid zegt vullen we aan met interpretaties van de rest. Hiermee lopen we God soms voor de voeten.  Ja, Ik ook soms.

Tegelijk kunnen we soms  zo enorm stellig en vast zitten in onze eigen overtuigingen, onze eigen waarheden dat we niet meer  zien of iets nu werkelijk  van God is. we  gaan denken dat onze gedachten van God zijn en dat bepaalde gevoelens  van God komen.   de vraag is nu  durven we man of vrouw genoeg zijn en af te wachten in situaties  wanneer we  zaken niet  helder hebben . durven  we de tijd te nemen?  aan de andere kant is het  de vraag durven we  ook stappen te nemen om  te doen wat gedaan moet worden ook als we het hele plaatje nog niet duidelijk hebben.

“ik lijk wel gek om dat te doen”.

Afgelopen week  is me duidelijk geworden dat God mij hier  wel  een leermoment in heeft  gegeven.   stel je zit aan het strand . de winter is voorbij , maar het water is nog steeds enorm koud. God zegt je dat je  je schoenen  uit moet doen en  je sokken om in het water te lopen. Zou je het doen?  ik denk dat veel mensen zich zouden afvragen waar het goed voorzou zijn.  de gedachte zal vaak zoiets zijn van : “ik lijk wel gek om dat te doen”. en er zijn ook nog allemaal mensen die  er iets van zouden kunne zeggen. Wat doe je?

God heeft mij duidelijk gemaakt dat wanneer we het doen Hij zulke stappen zegent. Gewoon  doen wat Hij zegt ook als je de antwoorden nog niet helder hebt.  Een stuk gehoorzaamheid. Aan de andere kant  is het soms ook verstandig om  duidelijkheid als het  anderen betreft.  We willen immers niet iemand beschadigen. Ik geloof dat we moeten leren persoonlijk te vertrouwen op Gods stem in ons persoonlijk leven. God kan spreken  door een ezel heen en ons iets geven uit een vis, maar  tegelijk  doet God de dingen vaak  op een hele normale manier .  gewoon door de omgang met anderen.

vanuit relatie en  communicatie ontstaan de mooiste wonderen. 

vanuit relatie en  communicatie ontstaan de mooiste wonderen.  Mensen die herstel vinden van  hun oude wonden. Mensen die iets van God ervaren door jouw  persoonlijke openheid, mensen die eenzaam zijn en ontdekken dat ze geliefd zijn door  anderen.  ik merk dat ik geen antwoorden geef in deze blog vandaag, maar  ik hoop dat er  ergens tussen de regels door  iets te lezen valt van  hoe God  kan werken.  Dat god er voor je is in kleine dingen.   Vandaag bewust geworden dat relatie de meest kwetsbare vorm is van Gods aanwezigheid. Door  openheid en transparantie  ervaren we  iets van God persoonlijk. Hij spreekt tot ons door de meest  diverse mensen. mensen die je soms  achter het behang wil plakken , maar die zo oprecht zijn en eerlijk dat je niet anders kunt dan ze lief te hebben. 😉

even terug naar het gevoel en de ratio. Ik  geloof dat er iets te gebeuren staat. Ik wil graag grote stappen  maken.  ik wil graag ondernemen , doen, plannen maken, regels stellen, kaders bedenken, maar tegelijk wil ik ook graag  God laten werken. De vraag is wat Gods Geest me zegt. Ik heb dat niet echt helder. Dat hoeft ook niet, maar  ik verlang er naar vooruitgang te zien.  God leert me geduld te hebben. dat is wat ik n u ervaar. Geduld met anderen, maar ook om te groeien.  Geduld om mijn plek precies te  vinden en te krijgen.  ik ben geneigd hier druk op uit te oefenen.  Het is mijn gebed dat God me daarin leert ontspannen en niets  zal forceren.

Geloven: lijden en last?

In deze tijd is het goed om eens stil te staan bij het lijden en sterven van Jezus christus.  Vanmorgen in de kerk ging het hier ook over. Wat als Jezus leven  en zijn weg  een stuk simpeler was geweest? Wat  als Hij geen lijdensweg had gehad, niet was geslagen en verwond, niet was bespuwd en bespot, niet werd veracht en afgewezen?

In de film the Passion of the Christ wordt het nogal bloederig  gesteld, maar tegelijk geloof ik persoonlijk dat Mel Gibson hier zelfs nog maar een klein deel  laat zien van wat het lijden van Christus werkelijk inhoud. Ik geloof dat geloven nogal wat inhoudt. Meer dan we vaak beseffen of  willen beseffen misschien.

Veel gelovigen denken soms dat lijden voort komt uit ongeloof. Dat wanneer iemand  niet genoeg  zijn vertrouwen op God stelt , God hen tuchtigt met  allerlei straffen of zaken die  de mens overvallen om hem op het

 rechte pad te krijgen.  ze geloven dat wanneer men zich maar aan Gods regels houdt  hen niets zal overkomen.

Ik kan me daar niet in vinden.  Natuurlijk geloof ik dat de mens soms foute keuzes maakt en daar de gevolgen  van  heeft te dragen, maar tegelijk hebben we soms ook de gevolgen te dragen van wat anderen ons hebben aangedaan of  we hebben te maken met  zaken die  gebeuren en op ons bordje vallen zoals rampen, je afkomst  of waar je bent geboren.  Geen toevalligheden, maar  wel iets at ons mede  vormt als mens en wat we te dragen hebben.

Jezus de perfecte Mens, had  een bijzonder lijdensweg te gaan.  Hij had niets misdaan toch had Hij te maken met lijden. ons persoonlijk lijden heeft hij gedragen. Onze ziekten , onze zonde, onze pijn, onze last, onze…  Jezus vraagt ons om ons kruis op te nemen en Hem te volgen.  Dat impliceert dat het niet zonder  moeite zal gaan. wat is ons kruis?  Dat zijn  de zaken die we in ons leven tegen zijn gekomen.

Is nu wat we in ons leven tegen zijn gekomen, wat ons is overkomen  nu het lijden dat we hebben te dragen?  ik geloof dat dit niet het lijden is wat we hebben te dragen. het lijden dat we hebben te dragen gaat veel verder dan dat. Jezus liet zien dat hoewel Hij onschuldig was Hij toch de last van anderen op zich droeg.

Zou onze last dan niet  die van de ander zijn?  natuurlijk kunnen we ons leven laten lieden door  het kruis van het verleden, maar is dat wat Jezus bedoeld als hij ons vraagt het kruis te dragen?  ik geloof dat het kruis dragen  betekent dat  het niet gaat om ons zelf maar om de ander. we dus  te lijden hebben omdat we de ander  die ons iets hebben aangedaan mogen vergeven.  dat we anderen  helpen om Christus te vinden , zichzelf te vinden , de ander te vinden.

Lijden om Christus wil is  niet  het zielig doen over wat ons in het leven is overkomen. Ik persoonlijk zie dat soms als een lijdensweg en dat kan  het ook zijn, maar het is niet Zijn weg voor ons.  Veelal kiezen we voor een lijdensweg  die we niet hoeven te gaan.  we gaan een weg van lijden omdat we  het verkiezen omdat we  onze eigen weg gaan en de gevolgen die daar opvolgen zijn een lijdensweg misschien, maar  niet het lijden vanwege God, maar omdat we  daar zelf voor kiezen.

Wanneer we  echter Jezus werkelijk willen volgen is het lijden vooral vanwege het vergeven van diegene die ons iets hebben aangedaan. Dit is een constructieve lijdensweg.  Een lijdensweg die ter opbouw is van  zowel Gods Koninkrijk. een lijdensweg waardoor zowel God als mensen  gebouwd  worden.  waardoor mensen zullen groeien en zich ontwikkelen.

We leren om te geven in plaats van te ontvangen.  Deze lijdensweg gaat met pijn gepaard, maar geeft  ook veel voldoening.  Zoals een topsporter  een race loopt en  zich helemaal stuk loopt tot het einde om de over winning te kunnen behalen.   Dit is lijden omwille van de rijs die hij zal ontvangen.

Het lijden uit ons verleden of  het lijden wat we in het leven tegen zullen komen  wil hij gebruiken. Ook als we  zelf verkeerde keuzes maken in het leven.  wanneer we fouten hebben gemakt, als ons bepaalde zaken overkomen  kan ons dat  neerslaan, maar we kunnen het ook gebruiken.  Gebruiken om er sterker van te worden.   sterker , om de race te lopen.

Omdat we hindernissen kennen en al oefening hebben gehad, leren we om  met bepaalde zaken om te gaan.  als we leren om  niet op te geven als het moeilijk wordt leren we om nieuwe  keuzes te maken, afstand te nemen van wat anderen van ons vinden, op God te vertrouwen.  Ik geloof in  nieuwe kansen met God.  niet de gemakkelijkste weg al lijkt dat soms zo voor anderen misschien.

Ik geloof dat Christen zijn, werkelijk een intieme volgeling , discipel van Hem zijn ons wat kost. behoorlijk wat kost zelfs. uiteindelijk zal het ons datgene kosten wat boven aan het lijstje staat van datgene wat we graag zouden willen behouden  en dat gene kost waar we als een berg tegen opzien om te doen.  het betekent grenzen voorbij gaan , keuzes maken, barrières doorbreken, nieuwe wegen inslaan waar niemand is geweest .

Lijden om Jezus wil, is lijden omdat Hij ons liefheeft, niet om wat een ander ons heeft aangedaan.  Ik denk dat  er  veel lijden in de wereld is die ons is overkomen( waar we in wezen vaak medeoorzaak van zijn) of aangedaan door anderen , door omstandigheden, maar die God wil gebruiken om nog dieper te gaan.  misschien geen goed reclame praatje voor God, maar wel de waarheid denk ik .

 ik geloof echter dat  de waarheid ons vrijmaakt en dat we  wanneer we  leren om onszelf over te geven aan Gods Liefde  we andere mensen zullen worden. geen masochisten hoor, maar wel mensen die bereid zijn  de pijn van werkelijk liefhebben begrijpen . die omdat ze geliefd zijn en God  willen liefhebben boven alles en hun  naaste als zichzelf.

as it is in heaven

Vandaag opnieuw de film , as it is in heaven , gezien.  Een prachtige film  die ik zeker en keer of 5  heb gezien, maar waarin ik telkens nieuwe  dingen naar voren zie komen.  vandaag gekeken vanuit het oogpunt van begeleider en het groepsproces.

Wat mij ten diepste raakte vandaag is dat hoe meer we de lijntjes in handen  proberen te houden als begeleider des te meer  vallen er ook gaten in hoe we zelf functioneren.  Ik wil daarbij niet te kennen geven dat er qua omgang met en groep mensen geen regels  moeten zijn, integendeel. Ik geloof echter dat  de regel zou moeten zijn dat het in eerste instantie gaat om communicatie en omzien naar elkaar.

Ik geloof dat het geestelijk aspect  het proces nog dieper en intiemer maakt. Wanneer een mens zich durft te openen voor de ander is dat iets bijzonders  te noemen al zou het eigenlijk gewoon zou moeten zijn. tegelijk  is het ook een wonder te noemen als het hart van mensen welke gesloten is door alles wat hij /zij meemaakt  of meegemaakt  heeft  weer opbloeit en open  gaat om lief te hebben en tegelijk er een plek is waar dit mogelijk is .

Ik geloof dat gemeenschap met mensen iets bijzonders is. ik geloof dat God ons daarom oproept om er voor elkaar te zijn. niet om elkaar in de weg te staan met een vooringenomen houding, maar elkaar omarmen in liefde al weten we vaak niet hoe we dat het beste kunnen doen.  soms staan we in de heftige situaties van de ander machteloos.

Ik geloof dat het goed is te erkennen dat we niet overal antwoorden op hebben, vak is het gewoon goed om er te zijn voor de ander, maar gewoon beter om niets te zeggen.  dit laatste vraagt soms meer moet dan een pasklaar antwoord of een Bijbeltekst.  Iets wat we gelezen hebben kan ons  als persoon soms zo duidelijk zijn , maar de vraag is of dat wat wij persoonlijk als antwoord nodig hebben ook voor de ander geld.

Natuurlijk is het  meer dan goed om open te staan voor wat we intuïtief eigenlijk al weten, maar wat belangrijker is dat we open staan voor wat de  Heilige Geest wil doen in zulke momenten.  veelal is dat wat wij intuïtief al weten in combinatie met wat god zegt in zijn woord en wij op een bepaald moment ervaren iets wat we de ander zouden kunnen zeggen.  soms direct, soms  als het moment daar is.

Wanneer we zelf in rust blijven in situaties waarin mensen zich openen en we blijven ook zelf transparant, zal het juiste moment  als vanzelf komen. ik geloof dat God ons door zijn Geest zal leiden juist in zulke momenten.

veelal betekent het begeleiden van een groep vooral ook zelf door de ander geleid willen worden. ik bedoel daarmee niet slechts door ander begeleiders of mensen die  op een hoger level staan, maar ook door  mensen in de groep.  durven we en trandprant zijn en erkennen dat we niet alle antwoorden hebben? durvben we ons  laten corigeren al is dat door mensen uit de groep?

ik geloof dat Jezus ons dit  duidelijk wilde maken toen hij door de knieën ging en de voeten van zijn discipelen waste. ik geloof dat hij dit ten diepste deed door  voor ons  mensen te sterven op de meest brute wijze.  ik geloof echter ook dat er leven is  in het het tonen van zwakheid. Jezus zelf heeft ons dit laten zien. de korrel moet eerst  de grond in om te sterven alvorens hij op kan komen en vrucht kan dragen.

Lied van Petrus

hoewel ik het  soms niet eens ben met wat hij schrijft is Stef Bos voor mij een van de grootste dichters van deze tijd. zijn zangtalent is niet bovenmate groot, toch weet hij als geen ander zijn werk te brengen op zijn eigen wijze manier. als ik zijn woorden lees dan raakt dat me. soms tot tranen toe bewogen. dit is zo’n lied. nog veel meer mooie teksten vind je hier. 

deze tekst spreekt mij persoonlijk erg aan. Petrus is voor mij de man in de bijbel waarin ik mij zelf soms zo enorm herken. verlangend, welwillend, maar soms falend. strijdend ,vechtend, maar  zo enorm bewogen. schreeuwen, te snel met woorden, maar diep vn binnen gewoon onbegrip en verlangen. doorzetter tot het einde al is dat soms nog zo zwaar.

Lied van Petrus

mens van vlees en bloed

Ik ben een man van lucht en van water
Ik ben een ster
Die verschijnt en verdwijnt
Zanger van de grote gebaren
Die soms een ander zou willen zijn

Ik heb mijn huis en mijn haard verlaten
Wie ik liefhad nog één keer gekust
De veilige haven verlaten
En ik wist ik kom hier nooit meer terug

Want beter een oorlog
Dan gewapende vrede
Beter opzoek gaan
Dan altijd gewacht
Beter gevallen
Dan nooit gesprongen
En beter de liefde verloren
Dan nooit liefgehad

Maar ik weet soms niet meer
Wat mijn woorden nog waard zijn
Weet soms niet meer
Wat ik hier zoek
Ik struikel en val
Ik sta op en ga verder
Ik ben een mens
Van vlees en bloed

Ik ben bang als kind in het donker
Ik ben een held in het heetst van de strijd
Een dwaas die gelooft in een wonder
Tegen de stroom van de tijd

Ik neem altijd teveel op mijn schouders
En al maak ik mijn woorden niet waar
Ik zal tot het eind van mijn dagen
Op de barricade staan

Want beter een oorlog
Dan gewapende vrede
Beter opzoek gaan
Dan altijd gewacht
Beter gevallen
Dan nooit gesprongen
En beter de liefde verloren
Dan nooit liefgehad

Maar ik weet soms niet meer
Wat mijn woorden nog waard zijn
Weet soms niet meer
Wat ik hier zoek
Ik struikel en val
Sta op en ga verder
Ik ben een mens…

En ik heb meer beloofd
Dan ik waar kon maken
Heb getwijfeld en heb soms
Mijn dromen verraden
Een vriend laten vallen
Mezelf vervloekt
Want ik ben een mens
Ik ben een mens
Van vlees en van bloed

Maar beter een oorlog
Dan gewapende vrede
Beter opzoek gaan
Dan altijd gewacht
Beter gevallen
Dan nooit gesprongen
En beter de liefde verloren
Dan nooit liefgehad

Stef Bos

klik hier voor de live versie via You Tube.

 

God, een gevoelig onderwerp.

They say I’m wrong but they also used to say the world was flat, and how wrong was that?  refuge

Veel mensen gaan af op hun gevoel.  Ik geloof ook dat gevoel enorm belangrijk is in een mensenleven.  Toch kunnen we niet slechts op ons gevoel af gaan.  soms moeten we  dingen feitelijk bekijken en soms moeten we  ook ervaring hebben om dingen te kunnen weten, maar ook hebben we het nodig om dingen voor waar aan te nemen  die anderen ons vertellen.  Niet dat we iedereen maar willekeurig moeten geloven, maar  soms is het goed ook  vertrouwen te hebben dat iets werkelijk waar is.

Ik heb  niet het gevoel dat de aarde rond is. ik loop en  mijn gevoel is dat dat de aarde zo plat is als maar kan. Ik geloof echter dat hij rond is.  niet zozeer omdat ik dit feitelijk  heb ervaren doordat ik een ruimte reis heb kunnen maken en dit heb kunnen zien, maar omdat ik geloof dat dit bewezen is doordat anderen dit hebben onderzocht. Ik heb er wel over gelezen ,  maar of het werkelijk waar is moet ik  dus geloven op grond van de verhalen van ervaringsdeskundigen of mensen  die er verstand van hebben. ik kan op mijn gevoel afgaan en blijven geloven dat de wereld plat is, maar  dat zou eigenwijs zijn.

Wanneer we geloven is dat  in wezen ook zo. We kunnen net doen of God er niet is en onze ervaringen wegredeneren door te zeggen ik geloof er niet in, maar  desondanks  is er  toch bij veel mensen die twijfel . ”Is God er nu wel of niet?”  wanneer we slechts af gaan op ons gevoel, wat overigens veel mensen doen hoor. Dan lopen we ergens een keer vast. Immers   het gevoelsleven hoort bij de mens en zelfs bij geloven, maar ze is niet  maatgevend voor het feit of God nu wel of niet bestaat.  

De vraag is veel meer , wanneer we nu in wezen ervaren dat er meer is tussen hemel en aarde , waarom ontkennen we dan dat dit God is? waarom  durven onze ware gevoelens niet toe te laten en  blijven we hangen in afwijzing van Hem die ons  specifiek op het oog heeft?  Voor veel mensen is het ontastbare het probleem, toch is  wat veel mensen ontastbaar vinden heel erg tastbaar geworden in Zijn Zoon Jezus Christus. 

Heel de wereld is vol van zijn aanwezigheid. Onze jaartelling begint bij Hem . er zijn legio mensen die Hem hebben gezien en ervaren in hun leven.  mensen uit de bijbel, maar ook mensen hier en nu.  Ervaring is  belangrijk voor mensen , maar die ervaring moet niet rusten op een gevoel van blijheid of   een warm gevoel, als kan dat heel er g bevestigend zijn op sommige momenten.

Maak gewoon wijze beslissingen. De Bijbel leert ons dat ook. maak goede keuzes voor je leven.  maak een optel soms van  een leven met God en tel ook op wat het je kost om zonder God te leven.  ik geloof dat wanneer we werkelijk gaan onderzoeken we  ook werkelijk God zullen tegenkomen in ons leven en de keus om in Hem te geloven  gemakkelijker wordt.   kiezen voor iets of iemand die je niet kent is  werkelijk moeilijk en ook gewoon onverstandig.

Onderzoek de Bijbel, leer over wie God is door met mensen te spreken over Hem, maar vooral zoek hem op in gebed. ga in gesprek met Hem. niet om de  gevoelens, maar om Hem te vragen zich aan jou te openbaren. Zich aan jou te laten zien .  zoek mensen op die werkelijk te vertrouwen zijn en die je niets door de strot willen duwen.  Wanneer je het moeilijk vind  ga eens een ALPHA cursus doen. een cursus waar belangrijke aspecten  naar voren komen van wie God is en waar je  in alle vrijheid  vragen mag stellen over  geloven, over God , over Jezus en de Heilige Geest.  Er zijn echt interessante waarheden te ontdekken . zaken over God die je vast nooit eerder hebt gezien of gehoord die gewoon als wetenschap  op zich  al heel interessant voor je zouden kunne zijn, maar ook positief onderbouwen  wie jij bent voor God en dat Hij het goede met je voor heeft.  Ook als dat er soms heel anders uitziet  of  als je af gaat op het  gevoel.

Nemen of geven

Er zijn veel mensen ergens in hun leven beschadigd. veel mensen  zijn beschadigd, anderen beschadigen zichzelf en soms is de ene beschadiging het gevolg van de andere en  raken mensen soms helemaal  uit balans door wat hen is aangedaan en/of  wat ze zichzelf hebben aangedaan. Ergens verliezen ze zicht op wie ze werkelijk zijn en leven ze een leven in afhankelijkheid van  wat anderen zeggen dat ze zijn.

Mensen schreeuwen soms letterlijk om aandacht.  Soms claimen mensen aandacht. Soms  nemen ze aandacht. Sommige mensen gaan zelfs zo ver dat ze liegen en bedriegen om bepaalde aandacht te krijgen. wie kent niet de uitdrukking negatieve aandacht is ook aandacht. 

negatieve aandacht is ook aandacht

Veel mensen hebben honger naar liefde en weten in wezen  niet hoe en waar ze die liefde kunnen ontvangen.  Sommige mensen doen uiterst lief tegen anderen om zo maar geliefd te zijn en zullen in wezen nooit precies laten zien waar ze werkelijk staan in het leven. ze zullen  je ook niet werkelijk laten zien wie ze zijn en wat ze denken.  Er zal altijd  een barrière zijn naar de ander . een werkelijke ontmoeting lijkt  in eerste instantie  heel goed mogelijk, maar door  de  blessures in hun leven zijn  ze afhankelijk geworden. ze willen wel anders, maar  slaan door in  vriendelijk zijn en het geven aan de ander  en cijferen zichzelf totaal weg.  Deze mensen zijn een gevaar voor zichzelf en de ander kan ze ook niet werkelijk vertrouwen omdat ze  zichzelf niet laat zien en dus in feite in een leugen leeft. ze leven het leven waarvan ze denken dat anderen van hen verwachten. In ieder geval zullen ze proberen om het zo te laten lijken of ze zo leven.

Leven met zulke mensen is erg lastig. Ze zullen proberen om zich naar jou toe  goed voor te doen, maar ook naar anderen. ze zijn als een kameleon die veranderd van kleur op het moment  dat ze  in een ander ruimte met een andere persoon zijn. men zal merken dat ze in een groep of stil worden  of ze voelen zich in groep ongemakkelijk en hebben dan het idee dat ze aangevallen worden.  ze zijn onbewust constant bezig met de vraag : ben ik geliefd?  

Wanneer  ze het idee hebben door iemand niet serieus genomen te worden voelen ze zich afgewezen en zijn  teleurgesteld ineen persoon.  Ze zullen dan ook proberen om zo’n persoon te ontwijken  of  ze gaan wellicht wel het gesprek met ze aan, maar zeggen niet wat hen werkelijk bezighoudt , namelijk een gevoel van afwijzing, maar  gaande ander verwijten maken over disfunctioneel gedrag om zo zichzelf  te laten zien als iemand die controle heeft over zijn leven.  deze mensen denken dat ze de controle over hun leven hebben en slaan met de vuist op tafel om zich te laten gelden, maar in wezen zijn het kleine kinderen die schreeuwen om bevestiging van geliefd te zijn en eigenlijk willen ze gewoonterecht gewezen worden zonder afwijzing.

ze zijn onbewust constant bezig met de vraag : ben ik geliefd?

Eigenlijk is er een innerlijke stem die hen zegt : laat zien dat je controle hebt. Wanneer je laat zien dat je de controle niet hebt zul je afgewezen worden. in wezen is het de stem van het kind in hun dat zich afgewezen voelt op de speelplaats . het kind dat als laatste in het team  gekozen wordt met voetbal. Ze schamen zich voor wie ze zijn, voor wat ze hebben gedaan, wat ze is overkomen, voor hoe ze in het leven staan.  Ze praten zichzelf voor dat er nooit werkelijk naar hen geluisterd wordt en overschreeuwen zich en proberen populair te zijn en te blijven en krachtig en zo leven ze hun leven.

Er is zoveel gebeurd en zo veel wat  in hun leven om aandacht schreeuwt dat ze de zachte stem van God  soms niet verstaan in hun leven.  een zachte stem die hen verteld dat ze geliefd zij n. ze horen de stem van hun vrienden niet die hen bevestigen in hun hang naar geliefd zijn. in wezen geloven ze deze stem vaak niet .  ze luisteren liever naar afwijzingen die hen bevestigd in wie ze niet zijn dan dat ze luisteren naar de zachte stem van de Geest in hun die zegt je bent mijn geliefde, bij mag je je zelf zijn. ik heb je lief en ik houdt van je.  Ik geef om je . ik laat je niet in de steek. 

Ieder mens verlangt daar in wezen naar, maar  ongeloof  maakt ons door om de stem ruimte geven in ons leven.  soms zo erg dat we totaal  blokkeren in ons leven. soms blokkeren we slechts op bepaalde terreinen in  het leven. het luisteren naar de stem van God in ons vraagt van ons dat we in Hem leren rusten. Slechts in rust bij Hem kunnen we ook rust van Hem ontvangen. Tegelijk vraagt het van ons actief deelnemen aan die rust door open en transparant te zijn naar Hem . Hij vraagt ons te luisteren om keuzes te maken vanuit die rust.

We zijn als mensen altijd maar heen en weer. Ons hoofd is soms net een tijdbom.  Zonder rust is het de vraag wanneer ze ontploft en wie de  het volgende slachtoffer is van onze verkeerde keuzes.  Het is goed om in alle rust bij God te zoeken . onszelf te ontdekken.  de vraag die ik wil stellen hier is: wil je het slachtoffer zijn van de gebeurtenissen in je leven door je gedachten en gevoelens de hoofdrol te laten spelen in je leven? of… laat je God de hoofdrol spelen in je leven door ineen constante relatie met Hem te leven  door Zijn Geest in je.  Hij is de bron van ware liefde.

Slechts in rust bij Hem kunnen we ook rust van Hem ontvangen.

Wie is het waar je leven om draait? Is het je angst om niet geliefd te zijn? is het je hang naar erkenning? O f verlang je er werkelijk naar  en durf je ook de keus te nemen om God werkelijk in het middelpunt van je leven te zetten. Geloof je dat God het middelpunt is van waar het in dit leven om draait.  Staan we open voor God  of zijn we bezet door onze hang naar erkenning? Laten we ons niet laten leiden door onze angst om afgewezen te worden, maar  onze hand leggen in de hand van Hem die ons lief heeft.