Tag: samenleving

Mag er goede zorg geleverd worden?

We geloven dat goede zorg voor mensen belangrijk is, maar is de overheid niet het zicht totaal verloren over wat nu werkelijk zorg is? Is zorg niet meer dan het blok aan het financiële been van de gemeenten? Is zorg niet meer dan verslaglegging? Wij geloven als CHOG in zorg waarbij het gaat om de mens in relatie tot die Ander.

Participeren? 

De wereld is gericht op zichzelf. ‘Ik’ heeft het hoogste woord. Alles draait om wat ‘ik’ wil en wat de ‘mijne’ is. 

Er lijkt geen barmhartigheid meer te bestaan. Ellenlang debatteren en draaien tot uiteindelijk een conclusie in woorden na voren wordt gebracht die in wezen even nietszeggend is als voor het debat.

  

We spreken over een participatie maatschappij, terwijl het niet werkelijk gaat over participeren, maar om behouden wat we hebben vergaard. 

Is het niet het misbruiken van woorden om kiezers, volgers, leden te krijgen? Uiteindelijk blijkt participatie niet het uitgangspunt maar hoe enkelingen zich kunnen verrijken ten koste van anderen. 

Participeren is deelhebben, deelgenoot zijn toch? Uitgangspunt zou moeten zijn dat we ‘samen’ delen. De regering die deze woorden gebruikt neemt persoonlijk afstand van deze woorden al beweren ze iets anders.

Geen wonder dat het land op de kop staat van onvrede. Dat er onrust heerst is in heel de wereld. De vraag is echter wie of wat werkelijk verandering kan brengen in deze ikgerichte situatie. In deze wereld die slechts draait om wat ‘ik’ wil en vindt. 

Het is gemakkelijk de regering de schuld te geven. Al ligt daar mi ook een grote verantwoording voor hoe we als land met zaken omgaan. Echter we zullen ook naar onszelf moeten kijken. Wat doen wij? Hoe gaan wij om met zaken? Gaan we uit van het principe dat wat elders gebeurt ons niets aangaat? Dat wat anderen, behalve de onzen, raakt ons niet werkelijk iets aangaat? 

Volgens mij gaat het daar mis als het gaat om participatie. Volgens mee is deelgenoot zijn, het participeren, ook  meeleven, meehelpen, ondersteunen van die ander. Wij zijn wellicht niet schuldig aan de directe oorzaak, maar we kunnen helpen in herstel van die ander. Een plek te bieden om problemen te overwinnen. Te ondersteunen in wat nodig is om op te kunnen staan in de kracht van samenwerking. 

Dat is mi wat participatie betekent toch? Samen doen. Samen onderweg. Samenleving. ‘Samen’ staat wat mij betreft regelrecht tegenover ‘ik’. ‘Ik’ is slechts beperkt. ‘Ik’ staat alleen. ‘Ik’ heeft slechts zichzelf en wat er in zijn vermogen is, maar ‘samen’ biedt alle ruimte.

  

Samen is wat mij betreft een stuk beter. Participeren is meer dan bed, bad en brood. Participeren is de armen uitspreiden voor mensen in nood. Participeren is ruimte waarin men veilig is en zich kan ontwikkelen. Participeren is bouwen aan de samenleving. 

Nu lijkt het alsof het woord participeren  zijn waarde verloren heeft. Het lijkt alsof het slechts gaat om de meeste stemmen. Als of het gaat om houden wat we hebben boven het houden van mensen. Participeren lijkt verbonden met geld te zijn. 

Ik geloof dat we vergeten zijn of niet begrepen hebben wat Jezus ons duidelijk wilde maken. Wij mogen als individu deel uitmaken van een groter geheel. Namelijk deel zijn aan Hem. Dat is idd heftig. Heftig in de zin van niet gemakkelijk of eenvoudig. Maar het betekent wel participeren. Deel zijn aan het leven van anderen. Deel zijn aan Zijn leven. 

De vraag is hoe we dit vorm zouden kunnen geven. Dit begint door God lief te hebben boven alles. Wanneer we ons richten op de dingen van God, zullen we ontdekken dat we een ander beeld krijgen over mensen om ons heen. Over onszelf. 

Durven we te participeren in het leven van anderen? Niet om ons voordeel er mee te doen, maar om de ander te geven en te delen van wat je hebt. Wat is je hart?

balans van relatie

verlangen naar vrijheid 2

550_0_3_9_3_nl_vrijheid2klik hier om eerst  naar deel 1 te gaan

 

Individualisme is een term die niet per definitie onze vrijheid bepaald.  het is een waarde die soms meer last is dan dat het werkelijk de vrijheid brengt waar men zo naar verlangt.  “laat mij maar op mijzelf zijn, dan kan ik doen wat ik wil “is  een uitspraak die je  wel eens hoort of die we wellicht uitspreken.  volgens mij is dit een  onware bewering.   Natuurlijk is het goed om je zo nu en dan eens terug te trekken. Om tot rust te komen om van daaruit weer  midden in het leven te staan.  immers zijn we niet allemaal ergens op zoek naar relatie en communicatie in het leven?

Gods genade maakt ons vrij zeggen we in de kerk . voor veel mensen  buiten de kerk lijkt juist dat een onwaarheid te zijn. ik moet zeggen dat dit soms ook zo is. sommige mensen leven in een keurslijf van regels en wetten die   ze zichzelf en anderen opleggen.  Anderzijds hebben we  zowel in de kerk als daarbuiten ook gewoon onze verplichtingen. Zaken waar we als mens gewoon aan horen te voldoen.  Toch geloof ik dat christus werkelijk vrij maakt.

We hebben echter wel balans nodig in het leven. belangrijke waarden  zijn te vinden in families, vrienden, gemeenschappen, relaties.  Als het gaat om vrijheid dan geloof ik dat we juist in die relaties vrijheid mogen en kunnen ervaren.  in relaties gaat het niet slechts om het individu, maar juist  om ons met elkaar.  Het gaat dan juist om de samenleving.

In gemeenschap met anderen zie je wat werkelijk vrijheid is. ik noem dat persoonlijk ontmoeting. Waar echte ontmoeting is zie je  de vrijheid toenemen. Wanneer we  de ander zien met andere ogen. Vanuit een ander perspectief. Wanneer we ons  verdiepen in wat die ander werkelijk beweegt, wie die ander is  en waarom hij zus of zo reageert, dan zullen we  langzaam maar zeker gaan begrijpen  wat die ander beweegt tot bepaalde keuzes in zijn leven. waarom die ander geneigd is tot individualiteit bijvoorbeeld.

Ik geloof dat juist in gemeenschap met anderen, in relatie dus, Gods genade zichtbaar wordt en er ruimte ontstaat om zichzelf te zijn . wanneer we onszelf durven openen en er voor elkaar zijn ook als we anders denken, maar werkelijk zeggen hoe we dingen ervaren dan is daar ontmoeting.  Vrije ruimte om zich te laten zien aan de ander.  een plek waar men eerlijk kan zijn. een plek waar ruimte is om te veranderen van gedachten en inzichten. Ik geloof dat  daar waar ontmoeting is van hart tot hart er ook liefde voor die ander ontstaat.

 

klik hier om naar deel 3 te gaan