Tag: samenkomen

Ik en jij mogen (er) zijn.

In het leven worden we, zoals ik in de vorige twee blogs beschreef, (mede)gevormd door waar we geboren zijn en de mensen die er rond om ons heen zijn in het gezin van herkomst. We leren een hoop geweldige zaken, maar lopen ook butsen en scheurtjes op. Veel zaken in het leven worden niet altijd direkt benoemt en zijn derhalve niet altijd zo eenvoudig te ontdekken. We communiceren soms vanuit wat we denken, voelen en door gedrag. Tevens pikken we ook zaken op vanuit hoe anderen communiceren. 

 Veel mensen hebben een bepaalde effectieve manier van communiceren ontdekt. Ze presenteren zich misschien als vrolijk, joviaal en vriendelijk, maar kunnen wellicht niet werkelijk het zelfde ook werkelijk ervaren. Men past zich op dat moment aan op de situatie van het moment. Het kan zijn dat dit een moment opname is vanwege het feit dat men op het moment zich niet bevind in een groep warin men zich veilig kan openstellen. Het kan ook zijn dat het een patroon is wat men met zich meedraagt als een manier van doen omdat men bijvoorbeeld gelooft dat men dat van hem of haar verwacht. 

Sociaal gewenst of echt? 

Andere mensen geven een antwoord op vragen die sociaal gewenst zijn. De vraag ” hoe is het?” Is een vraag die al snel met “goed” wordt beantwoord. Wanneer iemand zou antwoorden dat het heel erg slecht gaat zie je vaak dat het gesprek stukslaat, tenzij het in de juiste context is geplaatst. Wat we communiceren is dus niet altijd helder voor iedereen. 

Wat we zeggen is niet wie we zijn. 

We kunnen soms een bepaalde houding hebben aangenomen. Een houding van onverschilligheid. Misschien omdat dit is wat we geleerd hebben als een manier, maar soms ook omdat zaken ons niet echt mogen raken. We halen bijvoorbeeld de schouders op wanneer iemand boos op ons is, de vraag is echter of dit de juiste reactie is op dat moment. Als je een foutje maakt in het verkeer en iemand steekt je de middelvinger op is dat ff vervelend, de schouders ophalen en een uitspraak wat zegt dat het je niet boeit is voorstelbaar. Wanneer echter ren geliefde je vertelt dat hij of zij niet meer van je houdt is dit duidelijk een issue waar dergelijke communicatie niet handig is wellicht. 

We kunnen tal van voorbeelden geven, maar hoe willen wij ons leven leiden? Ik geloof dat we vaak iets anders communiceren dan we werkelijk bedoelen. Ik geloof dat er werkelijke communicatie mogelijk is. Dit zit niet verpakt in de juiste woorden. Niet direct in de perfecte houding, maar in hoe we ten opzichte van de ander staan. 

  
Ik benoem dat persoonlijk vaak als ont-moeten. We geven de ander de ruimte zichzelf te zijn en zijn ook zelf open, transparant over hoe en wie we zijn. We creëren ruimte voor gesprek zonder veroordeling, maar een luisterend oor zonder hen te willen overtuigen, maar met de oprechtheid te onderkennen dat er andere manieren zijn om tegen mensen, zaken aan te kijken. 

Iedereen heeft een bepaald perspectief van waaruit hij leeft, communiceert, voelt, beweegt. Dit is niet verkeerd of goed te noemen, maar een manier die geleerd of opgedaan is. In ontmoeting ontdekken we veel van de ander door gesprek, samen te zijn, te ervaren waarom bepaalde maniertjes gedaan worden zoals ze gedaan worden. In ontmoeting zien, ontdekken ervaren we dat er ook andere zienswijzen, ervaringen zijn. 

Wanneer we bereidt zijn om ons in de ander te verplaatsen en onszelf voor de ander te openen ontstaat er ruimte om te zijn. 

To be or not to be?

Veel mensen, christenen ook, vinden dit angstig en verschuilen zich achter allerlei dogmatiek en leerstellingen. Ik geloof echter dat God waar is en dat in een eerlijke oprechte ontmoeting juist God ontdekt zal worden. Het gesprek zal wanneer er ruimte ontstaat over dat wat waar is en goed. Gods Geest zal in de ont-moeting zijn. Voor mij zijn de intieme, niet veroordelende gesprekken die Jezus voert hiervan een voorbeeld. De gesprekken gaven aanzet tot een veranderd leven. 

De kerk werkt!

Als we denken aan de kerk , denken we veelal aan grote gebouwen die veelal ook nog een toren hebben met een kerkklok er in.  Hoewel er in veel kerken al lang geen kerkklokken meer zijn  wordt de kerk veelal nog altijd geassocieerd met een gebouw en niet met  mensen  die samenkomen in de naam van God.

De kerk is dus geen gebouw, maar toch heeft de kerk bepaalde eigenschappen. Enkele eigenschappen die we zouden kunnen noemen zijn dat God er centraal staat.  Er wordt over , maar ook met Hem gesproken.  De kerk is een plaats van herstel.  Een plek waar we  met elkaar kunnen delen  en waar we elkaar  mogen ontmoeten.  waar we ingezet worden en gezegend, waar we onze gaven en talenten kunnen ontdekken, waar we aan kunne kloppen als we het moeilijk hebben.

Zomaar een rij van eigenschappen van de kerk.  we zouden er meer kunnen  noemen, maar  het gaat  er  niet zozeer om wat nu precies de eigenschappen zijn, maar dat de kerk overal zou kunnen zijn.  de kerk kan in een gebouw zijn met  een grote kerktoren en een kerkklok, maar kan ook  midden in het bos zijn. de kerk is daar waar mensen samenkomen in Gods naam . 

Persoonlijk geloof ik dat de kerk  vooral ook een plek is waar je kwetsbaar kunt zijn.  ik vraag me af of de kerk ook werkelijk kerk is  als mensen er  niet werkelijk veranderd worden.  Ik kan natuurlijk niet voor iedereen spreken en ik kan ook niet zeggen in die en die kerk wordt een mens niet veranderd.  Ik weet wel wat mij aan het denken zet en wardoor ik  in beweging kom.  Ik houdt er van om de kwetsbaarheid van anderen te zien.  ik wil leren om meer en meer kwetsbaar  te worden. ik geloof  dat er niets mooier is dan de kwetsbare mens.

Mensen die kwetsbaar zijn laten een stuk van zichzelf zien. de meeste mensen  hebben we ergens in hun leven moeite.  Ze verschuilen zich achter woorden of  juist  door er niet over te praten. Wanneer mensen werkelijk kwetsbaar  durven zijn is dat een geweldig  iets. Wanneer we daar dan ook nog eens in mogen delen is dat geweldig.

Ik werk op de Spetse Hoeve te Veelerveen. Een geweldige plek, een gemeenschap waar  kwetsbare mensen zijn, mannen die veel hebben meegemaakt in hun leven en daar in de groep ook over spreken. Dit raakt me altijd en elke dag weer.  Dat is voor mij kerk zijn.  mooi ook dat er werkelijke veranderingen plaatsvinden.  Soms heel praktisch en snel zie j mensen veranderen. bij anderen duurt het wat langer of  lijkt er niets te gebeuren, maar altijd is er interactie tussen mensen en God is  vaak onderwerp van gesprek. Niet altijd  direct in de goede zin. Niet altijd halleluja, soms ook gewoon boosheid naar Hem en de omstandigheden. Maar wel vaak heel eerlijk. vaak  zijn dingen ook gewoo heel praktisch. eer moet gewoon gewerkt worden.  met de handen in de aarde zoals dat op een boerderij hoort.

Ik vind het fijn hier begeleider te mogen zijn. een klein stukje op weg helpen de goede richting op. Ik merk dat ik wordt gewaardeerd.  Op zondag ga ik naar de EGS stadskanaal, de kerk waartoe ik behoor, maar doordeweeks sta ik ook of wellicht meer nog ook in de kerk wanneer ik werk. 

Kerk en werk is een combinatie die dan ook bij elkaar hoort.  Een kerk die niet werkt is geen kerk. zonder daden is ons geloof dood.  Ik wil niet zeggen dat iedereen in een kerk of christelijke instelling zou moeten werken, maar we kunnen allemaal wel werken aan gemeenschap en ontmoeting met anderen vanuit een hart  van liefde voor God. laten we onze handen vuil maken en doen wat we kunnen.