Tag: rol

verbinding, loyaliteit, erkennen!

verbindingen-e1326463150110-595x390

De mens  heeft de behoefte zich te  verbinden. Dit aan een groep mensen of een individu, maar ook aan ideeën, visie of lering.  Deze verbindingen die we ergens in het leven opdoen is niet alleen verbinding, maar maakt ook dat we ons  van andere groepen afscheiden, van andere leringen of visies. Immers  we zijn of  loyaal aan deze groep  en keren ons daarmee van andere groeperingen af. Natuurlijk zijn er een aantal overlappingen in groeperingen, individuen, visies of leringen die  elkaar  niet bijten. We scheiden ons af van anderen die niet behoren tot “onze”groep en die niet “onze”visie dragen of beleven.

We zijn zelfs geneigd om bepaalde  beweringen  die aan een lering of visie verbonden zijn in bescherming te nemen waarvan we eigenlijk overtuigd zijn dat ze onwaar dan wel onjuist zijn. Echter de verbinding  en loyaliteit maakt dat we ons hier toch trouw aan blijven. Dit wil niet zeggen dat we dit dan ook zelf doen, maar we nemen  de groep of visie veelal in bescherming. Een voorbeeld is: wanneer iemand geestelijk of lichamelijk misbruikt word door bijvoorbeeld een familielid zal het slachtoffer  veelal niet de dader beschuldigen , maar  zeggen dat niet de  dader schuldig is , maar  dat dit ligt aan  zijn opvoeding, omstandigheden of zelfs de schuld bij zichzelf zoeken.  Loyaal aan de het individu, en de groep. Familie in dit geval.

We zien dit ook gebeuren op een ander level. De kerk geeft aan dat de doop belangrijk is. Van huis uit is iemand bijvoorbeeld  als kind gedoopt door besprenkeling, maar inmiddels  volwassen geworden ga je naar een andere kerk waar ze een andere vorm van doop verkondigen.  Namelijk die door onderdompeling op volwassen leeftijd. Dit bezorgt vaak veel strijd omdat men  niet de ouders wil afwijzen nog de  geloofsleer waarmee men is opgevoed en daarmee wederom een groep mensen.

Het geweten  speelt hierbij een enorme rol. Hoewel we  weten dat bepaalde zaken in wezen niet goed zijn nemen we toch , loyaal als we zijn mensen of visie in bescherming omdat dit behoort tot  “ons” systeem. Eigenlijk brengt het nieuwe ons in gewetensnood, immers ons gevoel en gedachten geven aan dat we  buiten de boot gaan vallen , dat we ons buitensluiten terwijl we eigenlijk ergens bij willen horen.  Eigenlijk worden we  vastgehouden , er is een bepaalde greep op ons leven, of een bepaalde manier van leven. Dit is niet per definitie  ongezond.  Dit is echter wel een emotionele greep. Loyaliteit kan ons vasthouden ion een bepaalde situatie wanneer we niet durven loslaten.

serve_two_masters

De vraag  is of we  enerzijds loyaal kunnen zijn en anderzijds  afstand doen  van een bepaald leer of visie waar deze groep voor staat. Of  kunnen we een bepaalde leer aanhangen en toch afstand doen van de groep? En … kunnen we deelgenoot zijn van meerdere groepen die tegengestelde visies behartigen of  meerdere visies  omarmen en slechts aangesloten zijn  bij een kleine selecte groep terwijl de visie anders beweert? En,  is er  gradatie in loyaliteit? Veel vragen waar niet altijd direct een antwoord op wordt gegeven , maar die gewoon even bij me opkomt en volgens mij de moeite waard zijn te overdenken.

Er is een sterke loyaliteit naar oa familie. Ook is er een loyaliteitsverhouding naar   bijvoorbeeld  een geloofsovertuiging. Dit zijn beide bindende factoren. Of misschien beter verbindende factoren genoemd. Er zijn natuurlijk veel meer factoren te noemen waardoor we met  elkaar verbonden zijn. Dit kan van alles zijn. Dit begint al met je kleur, de school waartoe je behoort, het kerkgenootschap, politieke voorkeur, je opleiding,  etc… Je loyaliteit is het groots naar een bepaalde groep of visie waneer  er  veel  verbindende factoren zijn. Dit betekent niet dat we het altijd eens  moeten zijn in zo’n geval , maar  wel dat er verbindende factoren zijn.  Bijvoorbeeld een familie  die naar de zelfde kerk gaan en het zelfde geloven , het zelfde werk doen, etc..

Echter wat gebeurt er wanneer  degene die ons lief en dierbaar zijn andere keuzes gaan maken  dan wij persoonlijk zouden willen maken? Die  niet passen  bij  het gezamenlijk gedachtengoed?  Je schrijft je bijvoorbeeld uit van de kerk waartoe je behoort, maar zoekt een andere  kerk of of je gaat helemaal niet meer? Wat nu als je  vertelt dat je een andere seksuele voorkeur hebt? Of je trekt uit de (gebruikers)groep waarmee je het zelfde altijd hebt gedaan ook al was dit niet het juiste gedrag ? ik denk bij het laatste aan bijvoorbeeld  het gebruik van drug of alcohol.

We zien al gauw dat mensen emotioneel in de war raken hierdoor.  Heen en weer geslingerd  tussen wat  goed is en was en wat juist niet goed is of gewoon minder goed. Een tijdlang was het een vertrouwde  omgeving, maar nu lijkt alles op los zand te staan. Geen vaste grond meer onder de voeten.  Je wil loyaal zijn aan je opvoeders, je vrienden, de kerk, je werk, het gedachtegoed,de visie of leer, … aan de andere kant wil je loslaten toch je relaties behouden. Nieuwe relaties aangaan en nieuwe ideeën omarmen, maar dit  lijkt tegenstrijdig en soms is dat ook zo.  Vragen als kan ik dit maken? Doe ik het wel goed? Wat als ik nu zelf helemaal verkeerd zit? Komen misschien op.  Je wordt heen en weer geslingerd tussen  wat goed was en nu niet meer zo goed lijkt te zijn en datgene wat je goed lijkt , maar waarvan je  het nog niet helemaal duidelijk hebt of niet weet wat je er van  mag verwachten.

in-de-knoop-300x274

De vraag komt duidelijk naar voren : Wie ben ik?  Het vult ons hele wezen .  we willen maar wat graag geliefd zijn. Geliefd door alles en iedereen en daarbij  verlangen we er ook naar om gezien te worden en erkenn ing te krijgen voor wie we zijn.  Gezien, bewonder en geliefd. De gebrokenheid van ons leven die   we hebben opgelopen in het leven zijn deel van ons. Erkennen is lastig. Hiermee ontdekken we  onze eigen schuld en die van anderen. Loyaal als we zijn, zoekend naar waarheid en wie zelf zijn leert ons een hoop, maar ook dat er veel zaken zijn die we zelf in de hand hadden en zaken die we juist niet in de hand hadden, maar die anderen hebben gedaan en toch van invloed waren op ons leven.  We zijn zaken gaan zien en dat maakt  dingen duidelijk, maar ook beangstigend.

Veel mensen proberen  om zichzelf te vinden en te zijn, maar ontkennen bijvoorbeeld dat  ze fouten maken in hun leven.  Of ze ontkennen bepaalde gevoelens of gedachten te hebben. Echter dit ontkennen maakt dat ons leven onveranderbaar is . ontkennen heeft als gevolg dat we blijven waar we zitten en te dealen hebben met zaken waarmee we oneens zijn en deze gewoonweg te accepteren hebben waardoor we  zaken  wegstoppen , onszelf verloochenen, dingen zeggen waar we eigenlijk niet achter staan. Een bepaalde visie of leer verdedigen of personen omdat we loyaal willen zijn.  Of anderen die zich tegenovergesteld  opstellen . als slachtoffer en zeggen dat ze niks waard zijn omdat  ze niet kunnen voldoen aan de visie of gedachtegoed van de groep. Ze conformeren zich door te zeggen dat ze er niet aan kunnen voldoen en zijn op die wijze  loyaal. Hierdoor komen beide partijen in spagaat te liggen.

Wat nu als we onszelf zo bijzonder en goed vinden en onszelf verheffen en we maken een fout?  Of wat nu als we onszelf juist zo slecht vinden en iemand geeft ons een compliment?  We ontdekken dat zowel het goede als het slecht in ons aanwezig is.  De vraag is niet of we dit weten, maar hoe we nu werkelijk kunnen leven zoals we bedoeld zijn. Ik geloof dat het antwoord te vinden is in oprechte, echte , ware liefde. Waar liefde woont daar is immers ruimte. Liefde accepteert ons zoals we zijn, maar durft ook ons te wijzen op wat niet goed is.  Liefde accepteert de ander zoals hij is en wil desondanks loyaal zijn , ook als men gekke dingen ontdekt.

Onze menselijke liefde  is slechts beperkt en derhalve zullen we  teleurstellen en teleurgesteld raken. We proberen  haar te vangen in visies en in groepen gedachten en woorden, maar hoe dan ook zullen onze menselijk inspanningen onvoldoende zijn en tekort schieten. Overleveringen van het verleden, gebeurtenissen die we al dan niet in de hand hebben maken dat we hier vanuit ons zelf niet een goed e invulling aan kunnen geven. Niet zoals ze werkelijk bedoeld is.

De zondeval makt dat we  altijd op zoek zullen zijn naar datgene waartoe we werkelijk behoren. We zijn op zoek naar onze oorsprong. Door echter de fouten die we maken of  die anderen maken ( zonde) hebben we of anderen beschadigingen opgelopen( wonden). Hierdoor lopen we soms  vast en handelen niet zoals we eigenlijk zouden willen of  waar we in wezen  naar verlangen en raken verstrikt ( bonden) in een loyaliteitsconflict.

Ik geloof  dat we in  waarheid mogen en kunnen leven. Niet onze waarheid of wat wij zelf zien als waarheid, maar inde Waarheid die God ons te bieden heeft.  We mogen genade ontvangen. Niet zoals we dat zelf zouden  willen ervaren of zoals men zegt dat het zou moeten zijn, maar  door Jezus Christus die voor ons gestorven en opgestaan is toen (2000 jaar geleden), maar ook nu met ons oude leven wil sterven en in een nieuw leven wil opstaan. Zodat oude banden verbroken worden. Wonden herstellen en zonden vergeven zijn.  De waarheid is dat we genade niet kunnen verdienen en God haar toch aan ons wil geven. God is Loyaal aan zijn  schepping. Aan Jou in het bijzonder.

circonstance_vie

We ogen leven in een nieuwe verbinding. Een nieuw leven leven. Loyaal zijn aan de Allerhoogste. Onze groep is dan groter dan ooit en de visie breder dan we  maar kunnen beseffen omdat alles onder Jezus is gesteld.  Hij leert ons om loyaliteit te tonen naar de mensen om ons heen en derhalve ook aan onszelf. We mogen er zijn.  Hij accepteert ons en dus mogen we weten kinderen van de allerhoogste te zijn.

Wederom is ontkenning mogelijk. Ontkenning dat we het niet waard zijn dat het onmogelijk is voor jou dat dit allemaal voor iedereen is maar dat jij niet goed genoeg bent. Ik bid dat je ogen  zullen gaan ontdekken dat je de moeite waard bent en je werkelijk een kind van God mag noemen als je tot erkenning bent gekomen. Erkenning is nodig. De vraag is:  ontkennen of erkennen?

Ik moest presteren

Stap voor stap leren we lopen. Met vallen en opstaan. De ervaringen die we gaandeweg in het leven opdoen vormen mede ons gedrag. Ze beschermt ons in veel gevallen tegen allerlei invloeden. We willen niet gekwetst worden of pijn lijden.

Voor veel mensen zijn bepaalde ervaringen dusdanig heftig dat de keus om te vallen en gekwetst worden en/of pijn te lijden soms zelfs minder erg is dan het aanpassen aan het systeem waarin men leeft of opgroeit, waar men woont of werkt.

Het systemisch dilemma

Dit systeem waar we ons veilig zouden moeten kunnen voelen  kan ook een systeem zijn welke niet goed of slecht functioneert en ons dus beschadigen. In ieder geval kan ze een mens in een erg lastig en pijnlijk dilemma plaatsen.

Dit gebeurt oa wanneer we bijvoorbeeld wanneer we binnen het systeem niet serieus worden genomen. bijvoorbeeld Wanneer mensen uit ons systeem (ons gezin, onze school, werkplaats of gemeenschap)ons in de steek dreigen te laten omdat we een andere mening of visie hebben of wanneer we misbruikt worden  door deze mensen terwijl wij nu juist ons vertrouwen op hen hadden gesteld.

Juist in zulke situaties als ik zojuist heb geschetst raakt het vertrouwen in relaties beschadigd en krijgen onze  persoonlijke ervaringen een verkeerde input. Onze input bepaald hoe we in het leven staan en hoe we met anderen omgaan. Zelfs hoe we onszelf zien.

Mensen kunnen dus enorm beschadigd raken  door mensen die ze volledig vertrouwen. Soms  zelfs ongewild.

Vastgeroeste innerlijke overtuigingen

Men kan beschadigd raken door hoe men bepaalde zaken in het leven interpreteert. Zo kunnen zelf positief bedoelde zaken toch een negatieve input geven.  zo kunnen bepaalde uitspraken van ouders bijvoorbeeld zo vast geroest zitten in de persoonlijke innerlijke overtuiging dat hoe goed ze ook bedoeld zijn , toch een last kunnen zijn voor iemand.

Ik heb persoonlijk in zo’n situatie gezeten.  Mijn ouders zeiden altijd willen is kunnen.  Ik heb dat onbewust aangenomen als een waarheid. tot ik op een dag eens  een cadeautje kreeg. Een wandtegeltje met de welbekende spreuk. Willen is kunnen. Met als nadruk dat mijn school prestatie  eigenlijk niet zo denderend waren geweest en ik dus even een tandje bij moest zetten.  Nu had ik enorm zitten blokken en mijn best gedaan, maar ik kon het toch niet redden .  dit heeft een diepe groef op mijn ziel nagelaten, die  zozeer in mijn ziel verankerd zat dat  tot in de dertig ik daar last van heb gehad door altijd maar te willen presteren.

Positief bedoelde negatieve input.

Zo zie je dat hoewel het positief bedoeld was en dit ook door mijn grootouders tegen mijn vader werd gezegd , dit toch een negatieve input had op mijn  innerlijke overtuiging.  Zelfs nu nog ben ik soms onbewust hier mee bezig om me te bewijzen in prestatie hoewel ik het nu kan herkennen door  de hulp van een goede therapeut.

Kortom we kunnen niet aan de eisen van iedereen voldoen. Ik niet, maar anderen ook niet. wanneer we leren lopen is het voldoende om ons op het lopen te concentreren. We kunnen proberen  te gaan hinkelen of om touwtje te springen , maar voor iemand die nog niet kan lopen is dat een brug te ver.

In het gewone leven  geld dat ook. Wanneer ons door ons systeem  te veel op het bord wordt geschoven. Of we laten ons teveel op het bord schuiven kan het niet anders dan dat we beschadigd raken. de bom zal een keertje moeten barsten.

Opnieuw leren lopen

We krijgen misschien het gevoel dat we tekort geschoten zijn of verkeerde keuzes maken, we zullen ons afgewezen voelen met alle gevolgen van dien. Veel mensen lopen vast in hun identiteit, ze weten gewoonweg niet meer wie ze zijn.  ze verwarren dat wat  ze doen en dat wat ze hebben met wie ze zijn. anderen lopen vat in intimiteit. Ze durven zichzelf niet  meer  bloot te geven of hebben verkeerde verwachtingen van anderen, maar vooral ook van zichzelf. Ze lopen vast in relaties misschien. Ze hebben immers geleerd  om een rol te spelen en nooit werkelijk zichzelf te zijn.

Hoe kan men nu stappen ondernemen? Hoe nu verder?  Ik geloof dat we stap voor stap richting God zouden moeten gaan en ons heil bij hem zoeken. door onze interpretatie zal best nog een en ander mis gaan in ons leven, maar  wanneer we  stap voor stap in vertrouwen  naar Hem zullen gaan zullen Zijn handen ons oppakken als we zijn gevallen. Hij houdt onze hand vast als we leren lopen op Zijn weg.

Schade vrij  zal het niet worden. maar we kunnen wel leren om te gaan met onze ervaringen en overtuigingen. Zijn armen zijn wijd en nooit tekort om ons te helpen en te huggen. Hij houdt van jou en mij.