Tag: reis

vertekken uit Musselkanaal, Veendam en Charan

IkVertrek_logoAfgelopen week was ik in de vrije baptisten gemeente te Veendam. Een broeder sprak over Abraham. Er werd behoorlijk stellig  gezegd dat we geroepen zijn.  en ik  het met de spreker eens.  We zijn geroepen mensen. jij bent geroepen en ik ook. we zijn geroepen om God te dienen.

De vraag  die  bij veel mensen op komt is dan misschien  zoiets in de trant van; “o Ja? Waar  dan?” of  “ik weet het, maar  ik heb geen idee wat  Gods plan met mijn  leven  is. kan God niet wat duidelijker zijn? ”

Wanneer we spreken over Abraham, dan moet ik altijd denken aan een lied welke ik vroeger op de lagere school geleerd heb. “uit Ur is hij getogen aartsvader Abraham” ken je het misschien nog?  In ieder geval is Abraham ooit uit Ur vertrokken en ergens in zijn leven  bleef hij  hangen in Charan. Waar God hem riep.

Ik heb geen idee hoe lang de reis geduurd heeft  tot in Charan.  Dit was toen Terach vader van Abraham nog leefde.  Abraham was met Terach meegereisd naar Charan.  Waarom ze daar heen gereis waren?  Was Terach ook door God geroepen?  Ik geloof dat  God ook Terach geroepen heeft.

Ik heb geen idee  waartoe deze geroepen was, maar uiteindelijk is hij in Charan beland met Abraham. In Charan riep God Abraham persoonlijk. Kom in beweging abraham, kom uit Charan vandaan. Ga weg van hier. Kom op zeg blijf niet hangen maar kom in beweging en ga op weg.

god-religie-godsdienst-christelijk-christendomWaarheen? Abraham had niet het antwoord. waarom?  Om tot zegen te zijn. om God  te dienen. Ergens  is dit een beetje lastig en tegelijk  ook zo duidelijk.  Willen we tot zegen zijn voor  anderen dan kunnen we niet  op de bank blijven hangen en achter de televisie zitten zappen . we kunnen niet  op ons werk  met de meute meedoen en praten over koetjes en kalfjes.  Willen we God werkelijk dienen dan is het  niet mogelijk om niks te doen.

Veel mensen denken dat ze niet zo belangrijk zijn in het benaderen van anderen. dat ze niet zo goed zijn in  het helpen van mensen. ze  zijn niet overtuigd van de kwaliteiten die God hen heeft gegeven.  de vraag is  of ze deze überhaupt wel  durven of willen inzetten voor God.  ik geloof dat veel mensen liever in de zegenrijke omgeving  van Charan  willen blijven.

Ik hoorde ooit iemand tot me zeggen toen ik hier eens over sprak dat we onze eerste prioriteit niet moeten verzaken. Ik vroeg hem wat hij zag als de eerste prioriteit, hij zei dat dit het gezin was.  ik  moest er even over nadenken en ons gezin is inderdaad belangrijk. Heel belangrijk , maar we kunnen niet  slechts maar bezig zijn met de zegen die God ons gegeven heeft om er vervolgens niet werkelijk meer iets mee te doen dan gezellig samenzijn? In de avond tv te kijken en spelletjes met elkaar en ons werk slechts te richten op hen. Ons geld besteden aan hen, ons huis groter bouwen voor hen en daarmee dus eigenlijk alles richten op wat van jou zelf is?

Is God  niet bij machte  om je te roepen en  er op uit te sturen en je te zegen waar je bent?  ik moet zeggen dat ik wel; eens iets heb van God laat me maar  lekker zitten waar ik zit. lekker gemakkelijk. Niet moeilijk doen. ik heb  mijn portie wel gehad.

Ik ben ook ooit eens uit Ur getrokken  met  een groep mensen mee.   Mensen die ik zag als familie, vrienden. waarvan sommige  het ook nog altijd zijn en anderen hebben definitief afscheid genomen.  dit heeft me ook ergens een tijdlang in Charan doen belanden.   Een tijdlang heb ik  daar gezeten.  Ik heb afscheid moeten nemen van geliefden zoals Abraham afscheid heeft moeten nemen van Terach.  Van zijn ouderlijk huis,  en misschien ook van familie en vrienden. in ieder geval op het moment dat god hem riep kwam Abraham in beweging en moest hij loslaten.

Het vertrouwde is moeilijk los te laten. Het nieuwe onbekende is beangstigend. Dit ervaar ik soms. Maar ik ervaar ook dat wanneer God mensen in beweging wil zetten hij ook zorgt dat er  een oplossing komt. onze eerste prioriteit is niet  ons gezin. Onze eerst prioriteit is God lief te hebben  boven alles en de naaste als ons zelf. Os gezin is daarin natuurlijk wel bijzonder belangrijk.

Dit betekent dat we niet kunnen blijven waar we zijn. dat betekent dat we niet zo kunnen blijven als we zijn. we moeten onderweg zijn, reizen, zoeken naar Gods plan voor ons leven. in ontwikkeling blijven. Anders zullen we sterven op een plek waar God ons  niet geroepen heeft.

Ik moet denken aan een verhaal van een oude man en vrouw die hun hele leven gespaard hadden en hun gezin  op een goede manier hadden groot gebracht. Ze waren  op een leeftijd gekomen dat ze met pensioen waren en zaten naast elkaar op  het terras in de  mooie stoelen met een kopje thee te genieten van hun pensioen. Wanneer ze in gesprek zijn komt de vraag naar boven  wat hadden we nog meer kunnen doen?  wat hadden we anders kunnen doen? wat hadden we überhaupt kunnen doen?

Ik heb geen idee wat zij hadden kunnen doen,maar ik weet wel dat  blijven zitten hen niet  zal brengen. en dat leven  slechts voor onszelf  en de zegeningen die God ons ondanks alles geven heeft. Ik geloof dat we dieper zegeningen mogen proeven als we op weg gaan. als we in beweging blijven. Als we  tegen moeiten aan zullen lopen van  verlies, maar daar niet in blijven hangen. Wanneer we de verantwoording zullen dragen voor ons gezin  door ze in beweging te brengen waar we kunnen.

Heer ik ben op weg. Help me de stad uit. Mijn eigen vertrouwde omgeving . help me iets te doen. Amen

jij bent een toptalent!

 ik vind Iris kroes een  top talent. ze zingt werkelijk geweldig. ze is een van de  mensen die  door het programma The voice of  holland een  kans hebben gekregen  in de muziekbizznizz, zeg maar. een droom  die  veel mensen schijnbaar hebben  gezien de opkomst bij de audities van dit programma, maar ook alle andere programma’s in dit changre.

Wat is jouw talent? Waar ben jij persoonlijk heel erg goed in?  Dit is een vraag  voor ons als  Nederlanders die heel erg moeilijk  te beantwoorden is.  we willen ons zelf immers niet te veel op een voetstuk plaatsen en anderzijds ook niet  vergelijken met iets wat niets waard is.

Er zijn verschillende type mensen.  zo zijn er mensen die zich persoonlijk vaak overschatten en mensen die zich  vaak onderschatten.  In ieder geval durven we  vaak niet werkelijk te zeggen waar we goed in zijn dat is immers onbescheiden?

Toch heeft God voor jou specifiek een plan in dit leven en daarna. Hij heeft je zelf bedacht  en gewild en je zo gemaakt dat je een speciale positie in  zou nemen  op de plek die hij voor jou in gedachten heeft.

God kent je en heeft iets in je gelegd wat uniek en bijzonder is. Hij wil jou specifieke verlangen, je droom vervullen.  Wat is nu echter die droom . het gaat hier niet om  droomwensen in de zin dat we  dromen over een auto of  het huis van ons dromen, maar het gaat om  jouw specifieke levens doel.

Ieder mens is op reis , op zoek naar zijn ultieme doel. We zijn onderweg en gaande weg komen we  allerlei zaken tegen die  we in ons rugzakje  kunnen doen om er van te groeien. Natuurlijk zijn dat niet allemaal leuke dingen, maar wanneer we  het werkelijk  een plek geven  zullen we  er door groeien.

Om te groeien hebben we dus een plek nodig. Een plek waar we  gewaardeerd worden zoals we zijn. waar we ons thuis voelen om onszelf te zijn.  waar we als het ware de X factor  kunnen ontdekken.  ik bedoel daarmee dat we   niet  zomaar een plek in kunnen nemen met geweld, maar  het moet  werkelijk de plek zijn waar jij naar  verlangt.

geloof-in-je-eigen-talent

Veelal zijn we  juist eerder geneigd te zoeken naar een specifieke plek die anderen voor ons in petto hebben, maar  daarmee  vervul je niet jouw dromen of  d plek die je voor jouw persoonlijk is weggezet, maar de droom  die een ander voor jouw leven heeft.

De vraag is echter waar is die plek waar jij je  talenten kunt ontdekken.  ik geloof dat deze plek dichterbij is dan je denkt.  Het is niet een plaats op zich, maar een  plek die in je zit. ik geloof dat we allemaal zo’n plek hebben, maar  deze plek wel moeten zoeken.

Veelal is ons leven zo druk met van alles en nog wat  dat we nooit de tijd en ruimte hebben om het te ontdekken.  ik geloof dat God deze plek  reeds in ons gelegd heeft en dat Hij er zelf bij wil zijn.   niet om ons  te onder controle te houden, maar om ons de weg  te wijzen.  Welke richting moeten we op, waar  gaan we heen. Wat gebruiken we wel en wat niet.

God kent ons precies en weet wat we nodig hebben  en wat we nog niet hebben  om op onze plek te komen zal Hij ons geven wanneer we er om vragen.

De toekomst tegemoet

In mijn vorig blog had ik het over een andere jas aantrekken.  Vandaag  wil ik spreken over stappen zetten.  Het gaat er niet zozeer om  welke beelden of woorden gebruiken, maar het gaat er om dat wanneer we in het verleden blijven hangen  er geen verandering op zal treden. Sterker nog  hoe meer we blijven hangen en  blijven zitten waar we zitten zonder stappen te zetten om verder te gaan des te meer beschadigd dat we raken. we raken steeds verder in de knoop.

Wanneer we blijven hangen in wat er destijds is gebeurd maakt dat we muurvast  komen te zitten in bijvoorbeeld de verdediging. We  voelen ons aangevallen en bijten voortdurend van ons af of we verschuilen ons in een ongezonde houding waardoor we of mensen gaan mijden of mensen ons gaan mijden omdat ze ons niet meer herkennen. we laten niemand meer toe. we gedragen ons als een bange geslagen  hond in een hoekje, die het liefst gewoon wat aandacht zou willen en stiekem ook wel  met zijn staart zwaait, maar die de oren plat op de kop heeft als iemand de hand uit steekt en wanneer iemand te dicht bij komt gewoon gaat bijten om te voorkomen dat hij wederom mishandeld zal worden.

Hoe meer beschadigd dat we zijn, hoe meer we ook vast kunnen komen te zitten  aan deze  negatieve identiteit, sterker nog we hebben er soms zelf een soort van plezier in gekregen om van ons af te bijten. Soms  geeft dat zelfs heel even een gevoel van controle.  Alsof we  weten wat we doen. alsof we in staat zijn om mensen van ons af te houden om niet weer beschadigd te geraken. Inwendig  komen we echter steeds verder van ons zelf en de ander  af te staan.

Waar staan we in ons leven?  durven we werkelijk onszelf  te bekijken en onderzoeken of we wel werkelijk ook in het heden staan of laten we ons  hedendaagse leven bepalen door het verleden? Niks doen lost ook niks op. dus zul je stappen moeten zetten op de weg naar herstel. En weet  je? die reis hoef je niet allen te gaan.

Ik geloof dat het goed is om je situatie eens te bekijken en  nieuwe stappen te zetten misschien.  Stappen te zetten  en onder ogen te zien dat je ergens op de weg beschadigd bent geraakt en dit ook gewoon te bekennen. Gewoon  erkennen dat je moeite hebt met zaken. dat is  de eerste stap.  Het is belangrijk om te erkennen dat je  boos bent, dat je verdriet hebt, dat je moeite hebt, dat je …

We moeten erkennen dat we boos zijn, jaloers, ons afgewezen voelen, dat we opstandig zijn , om verder te kunnen gaan en te herstellen.  De verleiding ligt op de loer om  vast te houden aan negatieve emoties en wrok, maar geloof me dit helpt niet. ik ben er geweest. Het maakt bitter en niet beter. 

Natuurlijk zijn bepaalde gevoelens ook terecht en mag je  ook boos zijn om bepaalde zaken die je zijn overkomen, maar  de situatie mag nooit een plek zijn die je vast houdt en je verbittert  maakt over de rest van je leven. daarom zullen we  het moeten overgeven om verder te kunnen gaan. Nieuwe stappen zetten . stap voor stap de toekomst tegemoet, maar misschien moet je eerst eens voor jezelf  duidelijk hebben wat de richting is die je op wil gaan.

Het leven is een reis die je niet alleen hoeft te wandelen.

Ik geloof dat mensen allemaal hele mooie dingen meemaken in het leven. dingen die  enorme indrukken achterlaten zoals  het leren kennen van hun partner, specifieke gebeurtenissen uit hun jeugd, de geboorte van hun kinderen, maar tegelijk zijn er soms ook enorm veel zaken die we meemaken die  niet zo prettig zijn. we verliezen iemand waarvan we houden, relaties gaan uit elkaar, we worden ernstig ziek, overspannen, we verliezen dat wat we hebben opgebouwd en daarmee onze dromen. Allemaal zaken die  natuurlijk nog aangevuld kunnen worden. er zijn zoveel mooie en vreselijke gebeurtenissen te noemen die ons leven beïnvloedt hebben, maar volgens mij is er niets wat zoveel indruk maakt en ons verwond dan wanneer  mensen om wie wij geven ons in de steek laten op momenten dat we hen het meest nodig hebben.

We zullen doorgaan

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de pijn soms helemaal niet voel op het moment zelf. Maar wanneer ik het  werkelijk ook de ruimte geef die het nodig heeft om mij te herstellen wordt ze ook werkelijk voelbaar.  Soms  is het zo enorm gemakkelijk om voorbij te leven aan de pijn en verdriet in ons leven. we gaan maar door en door en door… tot we uiteindelijk doodmoe in ons bed liggen  en als een blok in slaap vallen. Of we  gaan maar door en door en vullen ons hoofd met zoveel vragen en gedachten dat we zelfs niet eens meer aan slapen toe komen en er zoveel druk is  dat we onze gevoelens  niet eens meer werkelijk kunnen voelen.   of onze gevoelens zijn zo intens dat we niet meer kunnen onderscheiden wat we werkelijk voelen. zijn we nu boos, verdrietig,  hebben we lief, hebben we verdriet of onverschillig, wat is er nu toch aan de hand is  misschien de vraag die opkomt.

Moment suprême.

Ik zelf  heb een moeilijke tijd achter de rug. Ik ben er weer. Heb  weer goede zin. Een leuke baan  als vrijwilliger.  Ik geniet  er  weer van om nieuwe mensen te ontmoeten. maar het is een tijdlang er g moeilijk geweest om kwetsbaar te zijn. en de ruimte te geven aan anderen om binnen te komen.  ik had wel dat verlangen, maar alles in mij schreeuwde dat  het onmogelijk was om  diepere relaties aan te gaan. immers veel mensen hadden me in de steek gelaten  op het moment suprême. Juist toen ik nergens meer  licht zag en het duister was geworden.

Ik werd boos en opstandig. En hoorde slechts de stem die zei dat iedereen wat op me tegen had. Ik hoorde slechts hoe rot de wereld wel niet was en dat er niemand te vertrouwen was… zelfs God niet in mijn ogen.  totdat…. God me stil zette en ik een jaarlang thuis heb moeten zijn omdat ik rugklachten kreeg. God liet me zien dat hij juist in de rust met mij wilde zijn. dat Hij er voor me was. Ik had dan misschien nog altijd pijn. Rugpijn, maar  deze was  veel dragelijker dan de pijn die ik van binnen ervoer. Lichamelijk pijn is  soms heel erg, maar  mijn innerlijke pijn  was erger dan mijn ergste nachtmerrie.

vorming

Nu  na verloop van tijd hoor ik Gods stem weer. Ik heb opnieuw ontdekt dat  hij mij niet in de steek laat. Hij heeft me nooit in de steek gelaten. En ik zie dat er mensen zijn die me  niet hebben  losgelaten en dat er nieuwe mensen zijn die begrip hebben voor de situatie waarin ik me bevond.  Ik  geloof dat  de diepe dalen van het leven, de pijn van afwijzing en verlatenheid, de nachtmerrie mij hebben geleid tot een diepere kennis van Zijn liefde en dat Hij mij  ook daarin heeft gevormd. 

Ik geloof dat ons leven een reis is en dat Jezus met ons gaat. We merken hem soms niet eens op. hij komt zomaar bij ons lopen en spreekt met ons en is in ons midden, geeft antwoorden op vragen, maar leidt ons ook in vraagstukken waarvan we op het moment niets begrijpen.  Soms … dan ontdek ik dat Hij al een hele tijd met me meeloopt en er is , met me deelt , me voedt, me te drinken geeft en zichzelf aan mij  wil tonen. Hij lijdt met ons mee . hij weet hoe we ons voelen. wat we hebben meegemaakt.  Hoe eenzaam we ons kunnen voelen  en wat het is om in de steek gelaten te  worden.  Hij zelf zal ons echter nooit verlaten.  Zelfs in de dood dacht hij aan ons en heeft zich laten zien als de levende, de aanwezige, de almachtige, Immanuel.

Wees stil en luister

Het kruis is het teken van gewond en verwond zijn, van sterven aan onszelf, maar het is ook het teken van hoop dat  onze wonden niet voor niets zijn. dat ze niet vergeten worden. dat er licht is na de diepste duisternis. Met Christus onderweg  zijn is eigenlijk vrij eenvoudig. Hij is er gewoon, maar de vraag is of we nu gewoonweg hem negeren of dat we ook zijn stem willen horen. Mijn Collega Kamin zei eens toen ik hem vroeg waarom hij zo stil was, dat het moeilijk luisteren is als we zelf aan het praten zijn.  Ik denk dat het waar is. gebed wordt vaak gezien als praten met God en het is ook goed om je  naar God toe te uiten, maar het is ook goed om naar de Heer te luisteren. Naar Zijn Geest in ons  die ons de weg wil wijzen.  Ik stel mezelf de vraag in hoeverre ik bereid ben te luisteren zonder allerlei maars in te brengen. Zonder telkens een weerwoord te geven. Ik wil leren Zijn stem te verstaan. De stem die we horen als we de tijd nemen om te luisteren. De stem van onrust en hectiek wil ik loslaten. soms ben ik nog altijd stront eigenwijs en opstandig en volg ik nog altijd mijn eigen weg, maar ik weet waar ik moet zijn en ik weet  wie ik ben.  Hij houdt van me ondanks dat.