Verdeeldheid in de wereld onze eigen keuze? 

Hoe is het met je? Hoe zit je in je vel? Of misschien moet ik het anders benoemen: hoe staat het met je leven? Leef jij het leven waar je in wezen naar verlangt? Leef jij het verlangen van je hart? Je droom? Als ik dit zo benoem, hoe zit dat dan? Wat is er dan nodig om daar te komen? Ken jij je hart? Je diepste verlangens? 

We kunnen allemaal dingen doen in het leven die leuk zijn. Die ook goed zijn te noemen, maar is het ook wat je vervult? Is het waarvoor je bedoeld bent? Is het werkelijk ook de moeite waard? 

Wat zijn de kosten? 

Er is veel verdeeldheid in de wereld. Verdeeldheid over wat van ons is en wat van de ander. Onderscheid tussen arm en rijk. Over de zwakken in de maatschappij. Iedereen ziet dat het niet goed gaat, maar hoe nu er mee om te gaan? Enerzijds willen we mensen helpen, maar wat mag het kosten? een vraag die we onszelf mogen stellen. En wanneer het teveel kost, wie gaat dat dan betalen? Zijn we bereid de prijs te betalen die nodig is? 


De discussie gaat in het nieuws veelal vluchtelingen, ouderen, daklozen, verslaafden, psychisch onstabiele mensen, werkelozen,…. etc… waar sta jij in dit rijtje? 

Iedereen heeft wel een motief om niet werkelijk tot bloei te komen in zijn leven. Iedereen maakt dingen mee die impact hebben waardoor we. Er voor kunnen kiezen om niet tot de kern van ons leven te komen. We zijn druk, druk, druk. 

De vraag die ik me stel is: waar sta ik? Waar staat de kerk in de huidige maatschappij? Wat is mijn rol in maatschappij en kerk? De vraagstelling is mijn persoonlijke natuurlijk en ook de opsommingen die ik hierboven doe komen uit mijn gedachten, maar hoe denk jij? Hoe zit jij in elkaar? Zijn er overeenkomsten? Vraag jij je ook wel eens af wat jouw plaats is en of je doet waartoe je geroepen bent? 

Onvrede over eigen welbevinden? 

Is het niet zo dat veel onrust in de wereld eigenlijk begint met onvrede over eigen leven? We zien wel dat de ander het moeilijk heeft wellicht, maar we zijn eigenlijk bang dat het ons ook gaat gebeuren? Dat we niet goed opgevangen worden wanneer we. Het minder krijgen als nu? Of misschien kan het bijna niet minder en en je bang te verliezen wat je tenminste nog hebt? Een eigen land, een uitkering, een leven, een gezin, een ziektekostenverzekering die genoeg van je kosten dekt, een plek in de toekomst? 

Zie je hoe dun de lijn is? Ik bedoel dat we. Allemaal allerlei belangen kunnen bedenken. Het belang van alles en iedereen, maar is het niet zo dat we in wezen vooral ook aan ons eigen belang denken? Is het niet zo dat er juist vanwege het egocentrisch denken van de huidige maatschappij ( dus door onszelf) de wereld zo slecht is geworden? Is het niet zo dat we te veel aan onszelf denken boven dat we aan de ander denken? 

Gezonde eigenwaarde de oplossing? 

Ik geloof in een gezonde eigenwaarde, maar is het niet zo dat we veelal de eigenwaarde boven de waarde van anderen stellen? Ik denk dat we in veel gevallen onze persoonlijke items boven die van anderen stellen in de huidige maatschappij, in de keuzes die we maken. Politiek natuurlijk, maar ook qua geloofszaken,in het gezin, de omgeving, ons werk etc…

Het meeste wat we doen is gebaseerd op de gedachte dat alles wat we doen een basis moet zijn voor ons eigen welzijn. Niet altijd ten koste van anderen, maar zeker niet ten kostte van onszelf. Echter de keus voor ons eigen welzijn leidt echter tot veel keuzes die in eerste instantie ons welzijn vergroten, maar op lange termijn ons. Menselijk welzijn juist verkleinen. Zo heet een groot deel van de huidige generatie een hekel aan regels, maar. Regels moeten er zijn. Zo is er sprake van een. Versoepeling van drugsbeleid. Belachelijk wanneer je de huidige problematiek hieromtrent bekijkt. Zo zijn er steeds meer mensen die psychisch vastlopen, maar de zorg wordt duurder en we willen niet meer betalen. Iedereen wil een goed salaris, maar. We hebben wel allerlei eisen die zo hoog geworden zijn dat. Niemand het nog kan betalen en dus ontstaan er schulden die ons dan weer zoveel stress bezorgen dat we niet meer kunnen werken. Etc… 

Hoe gaan we hier mee om? Is de toekomst somber? Wat zijn je gedachten? 

 

Advertenties

Verlaten of niet aan beginnen?

Via creatov’s blog lees ik een aantal zaken Frank viola die ook ik erg herken. Hoewel het gaat om christenen die hun geloof verlaten, geloof ik dat de impact breder ligt. Niet slechts christenen raken teleurgesteld, sterker nog dat is mi nog de groep die het best zou kunnen begrijpen waarom zaken in de kerk of rondom geloofsleven spelen.

1

Volgens de 7 redenen die genoemd worden is de eerste reden om af te haken van het geloof de manier waarop gelovigen met elkaar omgaan. Tegelijk ook de reden waarom volgens mij niet gelovigen zich tegen het geloof keren. Immers spreken we niet over liefde in zijn meest intieme vorm en strijden we daarbij niet vaak op de meest egocentrische manier. Een contradictie als je het mij vraagt. Ik denk dat de mensen om ons heen dat ook zien. De mens in de kerk verschilt in wezen weinig van de mens r buiten. De vraag die ik me hierbij stel is, kan iemand werkelijk christen zijn en toch voortdurend op zichzelf gericht zijn dusdanig dat het anderen belet Jezus te zoeken, te vinden, te willen (blijven) volgen?

2

Nummer twee van redenen is het afzien van geloof vanwege de oppervlakkigheid. Hoewel mi theologie, het geloof juist verrijkend zou moeten zijn en inzicht zou kunnen geven in wie God is, de persoonlijke identiteit en zin aan het bestaan, lijkt het er op dat er in sommige kringen niet zo ver nagedacht mag worden. De meningen bepaalde mensen of de visie van enkelingen of misschien zelfs an een grotere groep binnen de gemeenschap lijkt belangrijk te zijn. Dusdanig belangrijk dat men er scheuringen, relatiebreuken, strijd voor over heeft. 

Nu geloof ik dat men een mening mag hebben en deze mag uitdragen, maar dat geld voor beide partijen. In de kerk lijkt het dat men geen verschil van inzichten mag hebben. De bijbel zegt dat zo is een veel gehoorde opmerking, hoewel het soms voor de een duidelijk een antwoord op vragen kan geven zoals de bijbel dingen benoemd of aangeeft, zo kan een ander veel vraagtekens hebben of zelfs een heel andere kijk op zaken. Is de gelovige te bekrompen in zijn gedachten, zijn manier van benaderen vanuit de bijbel?

Ik geloof dat de Bijbel door God geïnspireerd is en derhalve ook goed om ze te gebruiken om te ontdekken wie we zijn,wat we nodig hebben etc… Toch kunnen we niet exacte copieën maken en deze over onze eigen levens leggen en die van de ander. Bovendien heeft God een plan met jou leven en die van elk ander. Deze is nooit exact gelijk en derhalve zal ook niet elke situatie exact dezelfde zijn. Natuurlijk zijn er exacte waarheden, maar ook veel waarheden die persoonlijk toegepast dienen te worden. Persoonlijk geloof ik dat het laatste erg belangrijk is. Wanneer we geloven dat iets werkelijk waar is en derhalve belangrijk om uit te leven omdat God het zegt, doe dat dan. Leg het niet bij iedereen neer, maar pak je verantwoording als individu en leef het evangelie zoals het je door God, Zijn woord duidelijk is geworden, maar leg het niet op de ander. God zal zelf anderen duidelijk maken welke keuze deze mag maken.

3

De derde reden om God te verlaten dan wel misschien zich niet werkelijk in te laten met geloof is teleurstelling. Schijnbaar heeft God mensen iets aangedaan. De vraag is of dit niet een te kort door de bocht theorie is. Veel zaken komen voort uit gedrag. Veelal, zo niet meestal komen zaken voort uit ons eigen danwel gedrag van de ander. Menselijk gedrag dus. Ongelukken waardoor we mensen verliezen komen voort uit falen van de persoon zelf of doordat een ander hier niet op een goede manier mee om is gegaan en er derhalve iets gebeurt wat impact heeft. Maken we. Iet allen goede en foute beslissingen? Is het niet zo dat we soms vergissingen maken die niet handig zijn? Een gebedje om dingen op te lossen zou handig zijn, maar kunnen we God er van beschuldigen? Kan me voorstellen teleurgesteld te zijn, maar kan een gelovige werkelijk God verlaten? En niet gelovigen God de schuld geven? Is het dan niet zo dat wij voor God willen bepalen wat te doen en dus eigenlijk zelf boven God gaan staan en dus zelf zeggen wat het beste is?

4

De vierde reden om de kerk te verlaten zou te maken hebben met domheid en onwetenheid. Als God dan hoofd van de kerk is, als Hij almachtig, als Hij… Waarom dan? Veel mensen blijven hangen in vragen die geen directe antwoorden opleveren. Sterker nog ik geloof dat veel mensen graag allerlei vragen oproepen waarover niet of nauwelijks over nagedacht is om zo de kern van geloof te kunnen ontlopen. Wellicht dat echt onderzoek, het lezen van de Bijbel en God direct vragen te stellen in gebed meer duidelijkheid zou geven. De vraag is of dit niet werkelijk verandering zou brengen, maar ik geloof het wel. Vragen stellen is prima wat mij betreft, men zegt wel eens dat er geen domme vragen zijn, maar het laatste is mi slechts een stelling die ik niet kan bevestigen. Volgens mij kan je vragen stellen om antwoorden te ontwijken omdat men de antwoorden niet wil horen.

5

De vijfde reden is de dogmatiek. Vasthouden aan allerlei regels die niet te houden zijn. Gelovigen ,open hier in vaak vast en laten derhalve het geloof los. Niet gelovigen doorzien dat men nietvoldoen kan aan de regels en beginnen er derhalve niet eens aan. Jammer dat we zo vast zitten in deze en we de genade van Christus ook vaak geplaatst hebben in een context van regels. Een context van regels die niet zo genadig zijn voor de ander en zichzelf. Dit terwijl Jezus juist erg genadig is en niet de regels passeerde, maar stelde dat genade, liefde juist de regel is.

6

De zesde reden om God te verlaten is vanwege een andere liefde. Het volgende roept bij mij de vraag op in hoeverre men God dan liefgehad heeft. Ik stel me een huwelijk voor waarbij uiteindelijk liefde ontbrak. Was het er wel en als deze er was waardoor is dit dan stuk gelopen? In een huwelijk kunnen we de oorzaak bij de ander leggen, maar als een christen weggaat bij God? Is het mogelijk dat God de oorzaak is van het stuklopen? Ik geloof het niet. Wel hoor ik dat wanneer we naar andere gelovigen kijken we teleurgesteld kunnen raken. Dat hierdoor anderen belemmerd worden om in relatie te treden met de bron van liefde is enerzijds begrijpelijk, anderzijds is zelfonderzoek naar wie God nu werkelijk is de moeite waard. De liefde van God gaat dieper dan wat dan ook. 

7

Reden zeven is, dat door de dagelijkse beslommeringen en zorgen we langzamerhand God en de dingen die Hij doet uit het ook verliezen als gelovigen. Niet gelovigen zijn vaak te druk om überhaupt na te denken over God en Zijn liefde voor hen. Dat wil zeggen ze denken er volgens mij wel over, maar onderzoeken het nauwelijks en als het daar al op uitloopt is het vaak lastig te begrijpen hoe het evangelie nu zoal werkt. Eigenlijk is het gemakkelijk ons eigen leven te leiden. Gewoon onze eigen weg gaan. Dit geld voor gelovigen en ongelovig. Misschien dat we ons als gelovigen eens achter de oren zouden moeten krabben en samen met hen die niet geloven dieper moeten zoeken naar de waarheid van de bevrijdende liefde van God. Mi kunnen we best leven zonder God, maar ik geloof dat ons leven niet direct gemakkelijker wordt. Wellicht is dat ook de reden dat veel mensen achteraf of juist al vooraf bedanken voor de relatie met God. Eigenlijk geloof ik dat ze onvoldoende beproeft hebben van de opmerkelijke liefde van Hem. Eigenlijk geven mi de zogenaamde gelovigen veelal al op nadat men tot de ontdekking komt dat men God niet voor het karretje kan spannen. Anderen die zich nog niet echt met God hebben ingelaten vragen zich wellicht af of God wel de moeite is wanneer gelovigen God zelfs verlaten en met elkaar strijden. 


Een goed item om eens over na te denken. Persoonlijk wil ik dat eens gaan doen door enkele boeken van Frank Viola te lezen welke ik gratis gedownload heb via zijn site. 

Wetticisme

Ik geloof dat veel mensen vastlopen in hetfeit dat ze voor
zichzelf niet helder hebben wie ze zijn en waar ze voor staan. 

Ze proberen dingen te controleren en voor  zichzelf te ordenen om dingen te kunnen overzien. Probleem is echter dat zaken veelal anders lopen dan ze hadden verwacht.Eigenlijk komt het er op neer dat ze een eigen systeem ontwikkeld hebben dat ze erg serieus nemen. 

Nu is het ontwikkelen van bepaalde vormen of maniertjes niet zo erg , tot dat het moment daar is en het systeem belangrijker wordt dan waarvoor het eigenlijk diende. Dan gaat het op een gegeven momentjes meer om ontspanning of omdat we het leuk vinden, maar het wordt dan moeten.

Mensen denken veelal wel dat ze iets moeten.ze moeten iets doen, tenminste dat leggen ze anderen op en zichzelf . 

Wetticisme gaat mi niet over de wetten die God bij monde van Mozes aan mensen gaf of over andere regels.maar veelal over regels die we onszelf willen opleggen of anderen, om te controleren. 
Ik wil gewoon eens overdenken hoe sta ik er in? Misschien ook iets voor jou? Wil je controle of durf je los te laten? Ze over te geven? Te doen wat nodig is? 

Lees Galaten 5 maar eens.  

 

Ja maar…?

Voor veel christenen is er een gedachtengoed ontstaan die volgens Paulus onmogelijk is. Het idee voor veel mensen is dat wanneer je goed je best doet, je een heel eind kan komen qua redding. Alsof je zoiets zegt van: ik doe mijn best en God doet de rest. Paulus zegt echter ahw dat ons ding en Gods dingen niet matchen. Ze zijn als water en vuur, als dag en nacht.
  
Wanneer we uitgaan van eigen prestatie dan zullen we volgens deze prestatie beoordeeld worden. Beter is om niet op eigen prestatie te bouwen en te vertrouwen omdat we als mens , vanuit onszelf nooit aan de maat kunnen voldoen. Weet je de muziek kan best lekker klinken, maar wat heb je er aan als je op een boot zit die ten onder gaat? Gelukkig is er een oplossing en hoeven we zelf niet voor een oplossing te zorgen. God zelf heeft in Jezus voorzien in de oplossing. Hij is de perfecte mens en heeft onze onvolkomenheid volkomen gemaakt aan het kruis en in zijn opstanding. 

Ja maar, zal je wellicht proberen te zeggen. Paulus laat echter in zijn brief aan de Galaten geen enkele ruimte voor eigengereidheid. Niets, maar dan ook werkelijk helemaal niets van wat wij zelf doen of bedacht hebben is voldoende. Zelfs de meest vrome inhoudelijke regels staan in de weg omdat alles vanuit onszelf buiten Christus om eigengereid is en dus niet zuiver. We hebben allen Christus nodig !

Logische niveaus

Ik ben een liefhebber van de logische niveaus. Een psychologisch model die oa door Dilts is uitgewerkt. In dit model wordt duidelijk dat wanneer we willen veranderen dit van onderaf wel mogelijk is, maar dat we telkens een ingewikkelde en omslachtige stap naar boven moeten maken. Echter wanneer we echter bovenaan beginnen dit zal doorwerken in ons hele leven. Nu is dit geen christelijk model, maar het toont wel aan hoe verandering ruimte krijgt wanneer we onze eigengereidheid loslaten en onze missie toelaten zodat we erdoor gevormd worden. 

Ik geloof dat dit model niet perfect is, maar wel dat we bij God moeten beginnen. Hij heeft een doel met ons leven. Dit ligt reeds in ons. Het proberen op ons eigen manier is niet handig omdat we niet goed weten hoe we tot dit doel kunnen komen. Beginnen we echter bij Hem dan zal Hij onze identiteit bevestigen. In Christus zijn we werkelijk zonen en dochters van God zelf. Dit geeft ruimte voor veranderde overtuigingen, gedrag en uiteindelijk zal Hij ook onze omgeving veranderen.  
Snap je waar dit over gaat? Wij zijn niet in controle. Soms lijkt het misschien zo. Als een tijdlang je leven zijn gangetje gaat, mast wat als je je kind verliest, je huwelijk stuk loopt, je baan verliest, etc…? Je kan het invullen. Iedereen komt op een dag met bepaalde zaken in aanraking. In hoeverre heb jij de controle? Ik wil bij deze vertellen dat wanneer wij het niet meer weten, Hij nog altijd in controle is. Het is eigenwijsheid te denken dat jij kunt bepalen wat goed is en volgens welke regels je je leven zou moeten leven. Regels laten slechts zien waartoe we niet in staat zijn. Hoe mooi de regels ook zijn en hoe vroom we ook doen, slechts Christus kan ons het ware Leven schenken. Zijn Genade is genoeg.   

Het boek van David Pawson over de brief van Paulus aan de Galaten geeft stof genoeg tot nadenken. Ik kan je dit boek van harte aanbevelen. Ik zelf gebruik het momenteel als ondersteuning in mijn persoonlijke tijd met God. Wiecweet spreekt het je ook aan. 

  

Genade, genade, genade!

Er wordt door Pawson in zijn boek. Een toelichting op de brief aan de Galaten, een aantal zaken uiteengezet die me aanspreken, maar ook die me enigszins tegen de borst stuiten. 
  
Pawson zet in hoofdstuk 2 van zijn boek,de rol van Paulus uiteen en zijn bevoegdheid. Paulus, zo zegt hij is bevoegd omdat Christus direct tot Paulus heeft gesproken en derhalve valt er aan zijn boodschap niet te tornen. De boodschap van Paulus is van evenveel waarde als de woorden die Jezus zelf gesproken heeft. Het woord wat Paulus spreekt zijn direct aan Paulus geciteerd zeg maar. Dit zou echter tegenwoordig niet meer zo zijn volgens Pawson. Wij ontvangen ahw niet meer direct het woord van de Heer zo zegt Hij. Wij hebben het woord des heren uit tweede hand. 

De boodschap van Paulus is van evenveel waarde als de woorden die Jezus zelf gesproken heeft. 

Idd heb ik geen licht gezien en stem van Jezus gehoord zoals Paulus op weg naar Damascus. Idd heb ik via opvoeding en via kerk en boeken van Het evangelie vernomen, toch geloof ik dat God nog altijd direct tot mensen spreekt. Dit via Zijn Heilige Geest en wellicht niet direct door woorden, hoewel soms meen ik die werkelijk te horen. Maar door Zijn aanwezigheid en bevestiging in mijn hart en de gevolgen na aanleiding van gebed zie ik Zijn directe aanwezigheid in mijn leven. Dit zal Pawson overigens niet ontkennen waarschijnlijk. 
Waar het om gaat is of Paulus het recht had om namens de Heer te spreken. Wat denk jij? Is dat wat Paulus zegt werkelijk waar en adequaat genoeg om als directe info van de Heer geïmplementeerd te worden? Veel mensen vinden Paulus woorden erg hard, moeilijk en niet van de zelfde bron. Paulus echter is direct genoeg om degene die afbreuk doet aan de liefde en genade van God ter verantwoording te wijzen. Dit doet hij naar eer en geweten, maar wat belangrijker is geïnspireerd door door de Heilige Geest. Juist dat is nu wat Pawson bedoeld te zeggen denk ik. 
 

je zult nooit weten hoe slecht je bent totdat je geprobeerd hebt goed te zijn. 

Paulus verzet zich keihard tegen uitspraken die richting de wet wijzen als een boodschap die afbreuk doet aan het Genadewerk van Christus. Immers wanneer onze goede werken en het houden van de wet ons zouden kunnen redden om in de hemel te komen of innerlijk vrij te zijn dan zouden we steeds verder van God af komen te staan.verder van de redding. Verder van werkelijke ontmoeting met God.  
Pawson doet een uitzonderlijke maar ware uitspraak: je zult nooit weten hoe slecht je bent totdat je geprobeerd hebt goed te zijn. 
Alleen zij die proberen goed te zijn, zullen ontdekken dat ze slecht zijn. Zij die het nooit proberen ,denken dat ze goed zijn. Maar (…) degene die Hem het beste willen dienen, zijn zich het meest bewust van het verkeerde dat in hen is.

 
 De vraag is wat je wil: regels en het doen van allerlei dingen en proberen om God het naar de zin te maken, maar waarvan je weet dat wat je doet nooit werkelijk perfect zal zijn of stel jij je vertrouwen op wat Jezus ons leert. Hij heeft de prijs voor jouw tekortkoming betaald. Jouw zonden gedragen!

Welke godsdienst willen jullie? Vraagt Paulus. De godsdienst van besnijdenis en wet( de buitenkant) waarin je blijft proberen maar nooit het doel bereikt (….). Of de godsdienst van Jezus die zegt: stel je vertrouwen geheel en al op Mij. 

Belangrijker dan net te doen of je goed bent is een houding en het weten dat we afhankelijk zijn van Gods goedheid en genade. Nee, schrijft Pawson, wanneer je voor God staat, presenteer je de goede daden van Jezus die Hij in jouw plaats heeft gedaan, dan bied je zijn goedheid aan. Daardoor kun je binnenkomen. binnen in Zijn koninkrijk,  in Zijn heiligdom. 
  

Uitholling van geloof 

  
Vanmorgen bleef het woord uitholling resoneren in mijn hoofd. Pawson spreekt in de inleiding van zijn boek, een toelichting op de brief aan de Galaten, over verdraaiing en uitholling van het evangelie. 

Laat dat nu juist zijn wat uitholling is. 

De vraag is echter wat nu werkelijk uitholling betekent. Qua kerk. Qua persoon. Ik geloof namelijk dat de uitholling van het evangelie niet slechts in de kerk plaatsvindt, maar ook in het persoonlijke leven van christenen zelf. 
Wellicht denk je dat we ons weer moeten gaan richten op meer gebed, kerkgang, bijbellezen, etc… Ik geloof dat niet is waar het om gaat. Dit zijn juist externe zaken die we onszelf op kunnen leggen die juist het tegenovergestelde zouden kunnen bewerken omdat we van daaruit zouden kunnen roemen hoe goed we wel niet zijn. Laat dat nu juist zijn wat uitholling is. 

Daarin is toch juist het evangelie anders dan wat de meeste wereldgodsdiensten verkondigen . Daar gaat het toch ook vooral om wat je allemaal doet. Bidden, vasten, geven,etc..

Ik geloof dat uitholling begint waar we de nadruk leggen op de wet inplaats van op de genade. De nadruk op wat wij doen inplaats van op datgene wat God in ons leven heeft gedaan. We gaan voorbij aan Gods genade op het moment dat we denken het zelf te kunnen bewerken. Veel mensen proberen het toch. Wat echter betekent dat we een signaal afgeven naar de buitenwereld dat ons geloof een geloof van regels is en daarmee wordt de genade door Christus ondermijnt.
  Eigenlijk zeggen we tegen mensen dat ze zo moeten worden als wij, wanneer we onze regels en manieren herhalen. Het gaat er echter niet om of mensen doen, denken of zijn zoals wij. Dat is uitholling. Het gaat er om of mensen juist de verlossing die Christus ons mensen wil geven ontdekken. Daarin is toch juist het evangelie anders dan wat de meeste wereldgodsdiensten  verkondigen . Daar gaat het toch ook vooral om wat je allemaal doet. Bidden, vasten, geven,etc… Maw wat je doet is belangrijker dan wat je motiveert. 
Ik had vanmorgen een gesprek over hoe je leven uitgehold wordt wanneer we ons overgeven aan zaken die niet goed voor ons zijn. De vraag is hoe hier dan mee om te gaan? De oplossing lijkt simpel voor veel mensen. Ga bidden, bijbel lezen, naar de kerk etc… Ik geloof dat dit goede zaken zijn, maar dat ze begint bij de binnenkant. Het gaat er niet om of je de waarheid kent, maar ze ook toelaat in je leven. 

Deze vrijheid blijheid is geen werkelijke vrijheid en blijheid, maar een leegheid voortkomend uit eigen begeerte. 

De andere kant van de regel is losbandigheid. Ook deze holt het evangelie uit wanneer er slechts vrijheid blijheid is gericht op onszelf. Wanneer We doen waar we zin in hebben en daarbij ook nog eens God een plek willen geven, dan passen we God in een constructie die niet past. Deze vrijheid blijheid is geen werkelijke vrijheid en blijheid, maar een leegheid voortkomend uit eigen begeerte. 
Er zijn veel mensen die afhaken van het geloof vanwege de uitholling er van door kerkmensen. Nog de nadruk op regels en wetten, nog de veronachtzaming er van bepalen wat het geloof inhoudt. Wat dan wel?
Relatie is wat het evangelie inhoudt geeft. Niet het doen wat je zelf wil of dat doen wat anderen zeggen, maar je laten leiden door de Geest van de levende God. Enkel de bereidheid om vanuit oprechte relatie te leven geeft inhoudt aan het evangelie. Relatie met Christus zelf, maar ook met je naaste vanuit die relatie. 

Leven vanuit relatie met God is vervullend, geeft zin, inhoudt , doel.

In relatie is liefde het woord voor overwinning. Overwinning over de leegte die satan in ons leven probeert te bewerken door ons te verleiden om ons enerzijds te richten op de regels waaraan we niet voldoen en anderzijds ons een vrijheid voor te houden die ook slechts een lege inhoudt geeft. Relatie met God is echter vervullend . Het begint met een zaadje wat groeit tot een vrucht. De vrucht van relatie met God is goed. Er is geen relatie die beter is. 
Leven vanuit relatie met God is vervullend, geeft zin, inhoudt , doel.Dat is wat ik geloof. Niets is beter dan een leven met God. Dit was net als vorig hoofdstuk nog steeds inleidend op de brief aan de Galaten. Veel gedachten gepasseerd door de inleiding van Pawson. 

De volgende stap is de brief zelf door te stappen. Stap je mee? 
  
Lees ook mijn vorig blog over David Pawsons boek. 

Fundamentele zaken

Vandaag heb ik het nieuwe boek van David Pawson over Galaten ontvangen. Ik mag er iets over schrijven zelfs.

Tja wie ben ik….?

Tja wie ben ik dat ik iets mag roepen over datgene wat een bekende, gewaardeerde en gerespecteerde schrijver als Pawson te zeggen heeft. Ik met mijn blog vol met schrijf en taalfouten, waar sommige mensen zich aan ergeren en misschien wel terecht omdat ik eigenlijk simpelweg mijn gedachten opschrijf en publiceer zonder me druk te maken over de technische inhoudt.
Eigenlijk best grappig te lezen qua inleiding op het boek dat veel mensen een mening hebben over het onderwerp, namelijk de brief aan de Galaten. Volgens sommigen zou Paulus de brief aan de Galaten geschreven hebben met verhitte pen. Te emotioneel en vanuit een te persoonlijk perspectief. Anderen vinden wellicht dat er te veel, laat ik zeggen, joodse onderbouwing in aanwezig is. Anderen vinden misschien dat het geestelijk aspect een optater krijgt en veel te scherp is en ook dat het te veel de discussie aanwakkert over wat er zich binnen de kerk afspeelt.

Waarheid vanuit een waarachtig hart geschreven

Hier begint al tijdens de inleiding mijn interesse geprikkeld te raken. Mensen die zaken in de kerk ter discussie durven stellen, daar houdt ik van. Ik wordt persoonlijk wel eens beticht van een negatief beeld ten aanzien van de kerk. Daar kan ik mee leven hoor, maar ik hoop dat het aanzet tot een nieuwe manier van denken over de inhoudt van het evangelie. Althans een manier van denken welke de hoofdzaak van wat de Bijbel vertelt duidelijk probeert te maken en ergens raakt aan d’r waarheid vanuit een waarachtig hart geschreven.

Ik geloof dat de Bijbel niet een boek van regels is waarmee God ons ergens mee vast wil zetten, anderzijds geloof ik ook niet dat God ons zoveel ruimte wil geven dat Hij ons er aan ten gronde wil laten gaan. Niet ons in de zin van jou en mij, maar ook ons als kerk, de Gemeente, het lichaam van Christus.
Pawson benoemt dat meeste strijdpunten rondom het geloof enerzijds de moeite waard zijn om voor te strijden. Het gaat dan om wat werkelijk fundamenteel is ten aanzien van het geloof. Discussie is niet erg, maar wanneer deze eigenlijk ‘nergens’ over gaan dan wordt het zoals Pawson het noemt ‘het verdraaien en uithollen’ van het evangelie, waarmee de kerk als het ware kapot gaat aan eigen volk.

Uitholling?

Dit lijkt iets van deze tijd te zijn en wellicht is het nu heftiger dan ooit, maar eigenlijk spelen zulke discussies de eeuwen door.

Natuurlijk heb ik Galaten vaker gelezen, maar nu vooraf aan het boek nog niet. Ik ga dat doen en hoop jullie mee te nemen door middel ook van Pawsons boek en wat hij schrijft en mijn eigen gedachten er bij. Genoeg te schrijven volgens mij. Ben nog maar net halverwege de inleiding, de Bijbel nog niet eens open gehad tav dit boek. Benieuwd naar eyeopeners.

Het mooiste van een boek vindt ik het om geraakt te worden. Benieuwd of ik door dit boek geraakt zal worden. Ik ben er van overtuigd dat persoonlijke groei, verandering slechts daar plaatsvindt waar we geraakt worden. Gelukkig spreken we over wat werkelijk belangrijk is wat mij betreft, Het woord van God.
Het Woord van God! Inderdaad! Dat is zo’n uitspraak die ik zelf fundamenteel vindt. Fundamenteel om werkelijk te kunnen zoeken naar wat waar is. Immers als het slechts woorden van Paulus zouden zijn, hoe belangrijk zou het dan allemaal zijn? Moeten we zaken dan allemaal maar klakkeloos aannemen?

Ik geloof dat we er over mogen spreken, zoeken met elkaar. Ik ga de komende tijd op zoek met Pawson. Hoop dat je meeleest.
Hierbij nog wat linkjes die wellicht je interesse hebben:

 www.opwekking.nl/galaten
Hierbij  ook nog eens een link om het boek te winnen.