Tag: psalm 139

van binnenuit of vanuit je zelf ?

You-are-special-adorable-lil-girl

vanmorgen gelezen uit de bijbel en aangesproken door een woord uit de Bijbel. nml uit 2 Corinthiers 9:6-15.  ik schreef hierover in mijn persoonlijke pagina op Bible.com het volgende:

We leven niet voor ons zelf alleen, maar mogen delen van alles wat God ons gegeven heeft. Soms lijkt het er op dat wij zelf dingen in het leven hebben verworven, maar het is ons door God gegeven om er van te delen. Wanneer we gezegend zijn met rijkdom mogen we daar van uitdelen. Wanneer we gezegend zijn met wijsheid, mogen we anderen daar van schenken op dat zij er beter van worden. Schenk van alles wat je hebt om de ander blij te maken en zo God te ontdekken in dit leven door jou heen. Dat is wat Jezus deed. Hij gaf alles voor ons. Zijn gehele leven . Onze dankbaarheid mogen we uiten door te delen van wat wij ontvangen hebben en Zijn zegen blijvend ontvangen in het geven . Ontvangen is leuk, maar geven geeft voldoening.

waarop ik via facebook  van alien de volgende reactie kreeg op de tekst uit 2 Corinthiers:

Soms moet je eerst veel ontvangen om überhaupt te kunnen geven…. Ontvangen in de vorm van liefde, heling en genezing. Het is genade om eerst te ontdekken wie je bent in Christus. Om dan vanuit een getransformeerd en gevuld hart uit te kunnen delen. Het 1 kan niet zonder het ander. Anders moet je geven omdat het moet of omdat het er staat.Vanuit doorleefde en ontvangen genade van vervulling geven, is barmhartigheid. Dat gaat verder dan liefdadigheid… Liefde en wet kan niet zonder elkaar. De mens is van zichzelf egoïstisch. Als je alleen vanuit de wet zou geven, geef je om er zelf beter van te worden. Geven = meer ontvangen. Vanuit vervulling en barmhartigheid wordt het: geef het om niet….. en ja….dan zul je veel zegen ontvangen. Op Zijn manier en tijd.

ik ben het met Alien eens. we kunnen pas geven als we ontvangen hebben. echter ik geloof ook dat we reeds verschrikkelijk veel ontvangen hebben zonder dat we dat soms weten. God de Vader heeft veel zaken in ons gelegd bij de geboorte. Hij heeft ons bijzonder gemaakt.  ieder deel van ons  is bijzonder zegt de psalmist in psalm 139.

we  kunnen dus altijd delen van wat we hebben.  maar het is goed ons daar ook bewust van te zijn. dat is  een leerproces. je hebt veel bijzondere zaken van je zelf. van God gekregen door je geboorte. Hij heeft jee gemaakt en je leven gegeven. echter we kunnen zoveel meer geven wanneer we  ons bewust  worden dat Hij deel van ons leven wil zzijn en ons wil leren wie we werkelijk zijn.  we hebben zo veel meer te geven als we ontdekken wie we zijn In Jezus christus zelf.

ik zag een clip van Boele Ytsma waarin hij oproept om van binnen naar buiten te leven. ik geloof dat dat een goed ding is. Ik ben het gedeeltelijk ook met hem eens. ik geloof echter dat we pas werkelijk van binnen uit kunnen leven wanneer we niet gericht zijn op allerlei bronnen die in ons liggen dat is mi juist vanuit  mij zelf leven , maar als die bronnen door God zelf geinspireert en aangeraakt worden om niet egocentrisch te leven maar om God te dienen. dit is tegelijk dienen van God en mensen. een extra dimensie.

Gods Geest wil in ons Zijn wanneer we hem daar om vragen. we hebben Hem ook nodig om te weten hoe te leven. we kunnen allerlei manieren ontwikkelen om op een hoger plan te komen als mens, maar er is geen hoger plan dan Gods plan met  jouw en mijn leven. In Hem  ligt wie we zelf zijn. Hij is het  die ons kent en gemaakt heeft. Hij is degene die een plan heeft en weet hoe we tot volledige ontplooing kunnen komen. door Zijn Heilige Geest wil Hij ons doen ontdekken wie we zijn. dat is werkelijk Leven van binnenuit

Openbare veiligheid!

Hoe zo’n open boek ben je? Veel mensen zeggen wel open te zijn, maar eigenlijk zitten er veel achterdeuren. Trouwens de vraag is of je wel werkelijk open moet zijn?

Zelf geloof ik in transparantie, maar tegelijk is het de vraag of dat ook het zelfde is als alles er maar uitgooien en delen met iedereen.

Ik geloof dat het goed is te delen, maar tegelijk daarbij in ogenschouw te nemen dat niet iedereen alles hoeft te weten over jou en wat er allemaal is gebeurd en waarom.

Transparantie is volgens mij iets geheel anders. Transparantie is wat je ziet. Je kunt door glad kijken naar de inhoud van de fles. De kleur kun je zien, maar daarmee ken je de smaak nog niet.

Het is als een ruit. Je kunt door de ruit naar binnen kijken, je ziet de mensen die er leven, wat er zoal gebeurt als je zou staan gluren, maar je kan de gesprekken niet volgen. De sfeer niet direct proeven. De warmte niet ervaren.

Transparantie is mi dus gewoon jezelf zijn, je doet je niet anders voor, maar niet iedereen hoeft alles te weten. Alles is ook erg veel. Je kan er voor kiezen om zo nu en dam te delen met mensen. Mensen die niet voor de ramen staan, maar binnen mogen komen. Die de sfeer, de inhoud geproefd hebben en durven vragen naar het recept. Naar wie je bent. Die oprecht geïnteresseerd is.

God is in je geïnteresseerd. hij weet alles al van je, maar doet er niet direct iets mee als je niet wil. David , de man die goliath versloeg, was een eigenzinnig type. Iemand waar ik in bepaalde opzichten op lijk. hij had het verlangen god te dienen. Dat kon iedereen zien. Ondanks dat maakte hij fouten. Die werden soms gezien en soms waren die verborgen, maar David gooide zijn leven open. Niet open naar alles en iedereen, maar wel naar God.

Hieronder kun je dat lezen:

GOD, investigate my life; get all the facts firsthand. I’m an open book to you; even from a distance, you know what I’m thinking. You know when I leave and when I get back; I’m never out of your sight. You know everything I’m going to say before I start the first sentence. I look behind me and you’re there, then up ahead and you’re there, too— your reassuring presence, coming and going. This is too much, too wonderful— I can’t take it all in! (‭Psalm‬ ‭139‬:‭1-6‬ MSG)

Het mooie is, is dat God en David een relatie hadden. Dat blijkt hieruit. Hoe dieper de relatie hoe meer er gedeeld kan worden. Hoewel in sommige relaties bepaalde zaken wellicht nooit aan bod meer hoeven te komen. Niet omdat ze onbelangrijk zijn, maar omdat men elkaar accepteert zoals men is. God accepteert ons zoals we zijn en accepteert ons met onze fouten en gebreken. Vanuit die liefde en relatie wordt alles openbaar in veiligheid. Prachtig wat mij betreft.

Onbegrijpelijk kwetsbaar.

Wanneer mensen alleen zijn zijn ze kwetsbaar.  Wanneer we alleen zijn doen we dingen anders. Er is minder overleg. Immers wie kunnen we vertrouwen als we alleen zijn?  helaas is het ook vaak zo dat mensen die alleen staan of alleen gaan vaak  gemakkelijk beschadigd raken.  eenzaamheid kan mensen in een hoek drijven waar ze niet willen zitten.  een hoek van diepe teleurstelling, rouw, bitterheid, woede, angst,… allemaal zaken die  op zich gewone emoties  zijn die we wanneer we in relatie leven  best kunnen handelen , maar die wanneer we eenzaam zijn ons kunnen opvreten.  Veel mensen worden daardoor juist wat ze niet willen zijn. ze gaan bepaalde mensen claimen of ze gaan  juist tegenovergesteld reageren. Ze stoten mensen nog verder af met het zelfde gevolg.  Waar we bang voor zijn gebeurt. we  komen meer en meer alleen te staan in het leven.

De mens is gemaakt voor relatie, niet zozeer voor  seksuele relatie, maar gewoon  voor relaties onderling.   Hoewel seks  natuurlijk  het allermooiste is in een goede relatie, is een goed relatie daar  niet afhankelijk van.  Toch geloof ik dat ieder mens er naar verlangt om  geliefd te worden en lief te hebben.  wanneer ik spreek over liefhebben van mensen  en relaties bedoel ik min wezen  wat ik ontmoeting noem. Onvoorwaardelijke liefde.

De vraag is of wij  als mens onvoorwaardelijk lief kunnen hebben.  kunnen wij liefhebben zonder dat we eisen stellen? zonder dat we belemmerd worden door wie we zelf zijn of wat wij van de ander vinden, zonder egoïstisch te zijn en controlerend? Ik geloof dat wij heel goed mensen lief kunnen hebben, maar  dat  liefde zonder God een totaal andere liefde is dan wanneer we God werkelijk kennen in ons leven.

Liefhebben van de ander betekent dan ook dat we kwetsbaar zijn. net zoals we kwetsbaar zijn wanneer we niet liefhebben als we alleen zijn. ik geloof dat we kunnen kiezen om kwetsbaar te zijn en  de ander toe te laten in ons leven of we sluiten ons af voor de ander en zijn evenzo kwetsbaar, maar  met het verschil dat  we wellicht teleurgesteld raken in onze kwetsbaarheid als we liefhebben, maar dat we daarin ook  rust kunnen vinden. Een mensen hart zal altijd rusteloos zijn wanneer ze ongeliefd is. ik bedoel daarmee  wanneer ze geen liefde ervaart of bereid is  liefde toe te laten  zal ze onrustig zijn en inwendig uitschreeuwen om verwarmt te worden.

Wanneer we zoeken naar liefde, we voelen ons eenzaam ,  we zijn teleurgesteld wie kan ons rusteloos hart  dan vervullen? Wie kan ons hart verwarmen als we niemand meer kunnen of durven vertrouwen?  Ik geloof dat  we  daarvoor bij God moeten zijn. Hij kent ons.  Hij heeft je gemaakt en heeft je lief. Durf je dat voorzichtig te geloven?  durf je die liefde toe te laten in je leven?

 U was het die mijn nieren vormde,

die mij weefde in de buik van mijn moeder.

Ik loof u voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan,

wonderbaarlijk is wat u gemaakt hebt.

Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel.

 

Toen ik in het verborgene gemaakt werd,

kunstig geweven in de schoot van de aarde,

was mijn wezen voor u geen geheim.

Uw ogen zagen mijn vormeloos begin,

alles werd in uw boekrol opgetekend,

aan de dagen van mijn bestaan ontbrak er niet één.

 

 Soms is  dat wat je altijd gelooft hebt en waar je  je leven op gefundeerd heb, dat wat jouw ook het meeste zekerheid gegeven heeft  ineens niet zo stabiel meer en moet je  loslaten.  durf je te vertrouwen op God?  God die meer is dan  zomaar een bepaald wezen, maar die ondanks de menselijke gedachte toch ook heel persoonlijk is geworden. hij is persoonlijk geworden in Zijn zoon Jezus Christus. Onbegrijpelijk, maar tegelijk ook zo enorm  mooi hoe God zichzelf in wezen gegeven heeft in Zijn zoon als kwetsbaar kind  voor jou en mij.  Onbegrijpelijk, maar zo tastbaar geworden dat we het  soms  bijna kunnen dragen op onze arm, maar tegelijk is hij ook die man geworden die ons  verteld dat er niets gaat boven  een relatie met God zijn Vader en de  relatie met de naast. Zo word hij juist tastbaar als vriend.  Als iemand die we kunnen vertrouwen. Die er voor  ons is in moeilijke tijden.  Gekomen om  ons bij te staan en onze last te dragen.  nogmaals onbegrijpelijk. 

zoek en je zult vinden

Want ieder die vraagt ontvangt, en wie zoekt vindt

Ik geloof dat relatie met Hem juist het meest vertrouwde is wanneer we ons hart open durven stellen voor Hem. misschien gewoon eerst heel voorzichtig door ergens Hem te zoeken  en Hem te vragen ons te helpen wanneer we het even niet meer weten en we ons  niet zo goed voelen. als ons leven een puinhoop is geworden.  ondraaglijk pijnlijk.  Hij wil je helpen. Durf je Hem toe te laten?