Tag: prioriteit

Prio

Soms stelt men in de kerk de vraag wie of wat heeft prioriteit in je leven. Dat is natuurlijk een vraag waar je enkel hypothetisch op kunt antwoorden.  Je kent de antwoorden al die in de kerk genoemd zouden “moeten” worden. God op nummer 1, … Lees verder Prio

prio

ik hoor vaak gelovige mensen zeggen dat hun eerste prioriteit het eigen gezin is. Natuurlijk is het belangrijk een goede vader of moeder te zijn. Een goede partner. Dit klinkt bijbels, maar is vaak een excuus om echte diepe stappen te nemen in het geloof.
boven alles heeft onze relatie met God prioriteit. Immers alle goeds komt van Hem en is in Hem. Willen we dat ons gezin, onze relaties het beste zullen krijgen. Zullen we bij God moeten beginnen. Hij is de eerste en de laatste.
Het beste voor ons gezin is dat Hij prioriteit heeft. Niet geld, goederen of status zijn het beste. Het beste wat ons gegeven is is Jezus Christus. Hij is het die ons heeft vrijgekocht.
Wanneer we onze prioriteit verleggen, stellen we God op een lager plan. Dit betekent dat we zelf de touwtjes in handen denken te hebben en denken dat we beter weten dan God hoe een gezin er uit zou moeten zien. Wellicht is het hierom dat er zo enorm veel echtscheidingen zijn. We willen een onafhankelijk leven. Niet afhankelijk zijn van anderen, niet afhankelijk van God.
Laten we opnieuw prioriteiten stellen. God nummer 1. De rest onder zijn autoriteit. Durf je dat?

Afbeelding

vertekken uit Musselkanaal, Veendam en Charan

IkVertrek_logoAfgelopen week was ik in de vrije baptisten gemeente te Veendam. Een broeder sprak over Abraham. Er werd behoorlijk stellig  gezegd dat we geroepen zijn.  en ik  het met de spreker eens.  We zijn geroepen mensen. jij bent geroepen en ik ook. we zijn geroepen om God te dienen.

De vraag  die  bij veel mensen op komt is dan misschien  zoiets in de trant van; “o Ja? Waar  dan?” of  “ik weet het, maar  ik heb geen idee wat  Gods plan met mijn  leven  is. kan God niet wat duidelijker zijn? ”

Wanneer we spreken over Abraham, dan moet ik altijd denken aan een lied welke ik vroeger op de lagere school geleerd heb. “uit Ur is hij getogen aartsvader Abraham” ken je het misschien nog?  In ieder geval is Abraham ooit uit Ur vertrokken en ergens in zijn leven  bleef hij  hangen in Charan. Waar God hem riep.

Ik heb geen idee hoe lang de reis geduurd heeft  tot in Charan.  Dit was toen Terach vader van Abraham nog leefde.  Abraham was met Terach meegereisd naar Charan.  Waarom ze daar heen gereis waren?  Was Terach ook door God geroepen?  Ik geloof dat  God ook Terach geroepen heeft.

Ik heb geen idee  waartoe deze geroepen was, maar uiteindelijk is hij in Charan beland met Abraham. In Charan riep God Abraham persoonlijk. Kom in beweging abraham, kom uit Charan vandaan. Ga weg van hier. Kom op zeg blijf niet hangen maar kom in beweging en ga op weg.

god-religie-godsdienst-christelijk-christendomWaarheen? Abraham had niet het antwoord. waarom?  Om tot zegen te zijn. om God  te dienen. Ergens  is dit een beetje lastig en tegelijk  ook zo duidelijk.  Willen we tot zegen zijn voor  anderen dan kunnen we niet  op de bank blijven hangen en achter de televisie zitten zappen . we kunnen niet  op ons werk  met de meute meedoen en praten over koetjes en kalfjes.  Willen we God werkelijk dienen dan is het  niet mogelijk om niks te doen.

Veel mensen denken dat ze niet zo belangrijk zijn in het benaderen van anderen. dat ze niet zo goed zijn in  het helpen van mensen. ze  zijn niet overtuigd van de kwaliteiten die God hen heeft gegeven.  de vraag is  of ze deze überhaupt wel  durven of willen inzetten voor God.  ik geloof dat veel mensen liever in de zegenrijke omgeving  van Charan  willen blijven.

Ik hoorde ooit iemand tot me zeggen toen ik hier eens over sprak dat we onze eerste prioriteit niet moeten verzaken. Ik vroeg hem wat hij zag als de eerste prioriteit, hij zei dat dit het gezin was.  ik  moest er even over nadenken en ons gezin is inderdaad belangrijk. Heel belangrijk , maar we kunnen niet  slechts maar bezig zijn met de zegen die God ons gegeven heeft om er vervolgens niet werkelijk meer iets mee te doen dan gezellig samenzijn? In de avond tv te kijken en spelletjes met elkaar en ons werk slechts te richten op hen. Ons geld besteden aan hen, ons huis groter bouwen voor hen en daarmee dus eigenlijk alles richten op wat van jou zelf is?

Is God  niet bij machte  om je te roepen en  er op uit te sturen en je te zegen waar je bent?  ik moet zeggen dat ik wel; eens iets heb van God laat me maar  lekker zitten waar ik zit. lekker gemakkelijk. Niet moeilijk doen. ik heb  mijn portie wel gehad.

Ik ben ook ooit eens uit Ur getrokken  met  een groep mensen mee.   Mensen die ik zag als familie, vrienden. waarvan sommige  het ook nog altijd zijn en anderen hebben definitief afscheid genomen.  dit heeft me ook ergens een tijdlang in Charan doen belanden.   Een tijdlang heb ik  daar gezeten.  Ik heb afscheid moeten nemen van geliefden zoals Abraham afscheid heeft moeten nemen van Terach.  Van zijn ouderlijk huis,  en misschien ook van familie en vrienden. in ieder geval op het moment dat god hem riep kwam Abraham in beweging en moest hij loslaten.

Het vertrouwde is moeilijk los te laten. Het nieuwe onbekende is beangstigend. Dit ervaar ik soms. Maar ik ervaar ook dat wanneer God mensen in beweging wil zetten hij ook zorgt dat er  een oplossing komt. onze eerste prioriteit is niet  ons gezin. Onze eerst prioriteit is God lief te hebben  boven alles en de naaste als ons zelf. Os gezin is daarin natuurlijk wel bijzonder belangrijk.

Dit betekent dat we niet kunnen blijven waar we zijn. dat betekent dat we niet zo kunnen blijven als we zijn. we moeten onderweg zijn, reizen, zoeken naar Gods plan voor ons leven. in ontwikkeling blijven. Anders zullen we sterven op een plek waar God ons  niet geroepen heeft.

Ik moet denken aan een verhaal van een oude man en vrouw die hun hele leven gespaard hadden en hun gezin  op een goede manier hadden groot gebracht. Ze waren  op een leeftijd gekomen dat ze met pensioen waren en zaten naast elkaar op  het terras in de  mooie stoelen met een kopje thee te genieten van hun pensioen. Wanneer ze in gesprek zijn komt de vraag naar boven  wat hadden we nog meer kunnen doen?  wat hadden we anders kunnen doen? wat hadden we überhaupt kunnen doen?

Ik heb geen idee wat zij hadden kunnen doen,maar ik weet wel dat  blijven zitten hen niet  zal brengen. en dat leven  slechts voor onszelf  en de zegeningen die God ons ondanks alles geven heeft. Ik geloof dat we dieper zegeningen mogen proeven als we op weg gaan. als we in beweging blijven. Als we  tegen moeiten aan zullen lopen van  verlies, maar daar niet in blijven hangen. Wanneer we de verantwoording zullen dragen voor ons gezin  door ze in beweging te brengen waar we kunnen.

Heer ik ben op weg. Help me de stad uit. Mijn eigen vertrouwde omgeving . help me iets te doen. Amen

Ik ben geen masochist!

mensen verlangen naar rust in hun leven.  sterker nog, ik geloof dat mensen zelfs rust nodig hebben in hun leven. toch is het op de een of andere manier voor  veel mensen enorm beangstigend om de stilte  te betreden en zelfs wanneer we het wel durven , hoe doe je dat dan, immers er is  zoveel innerlijke onrust, waardoor we de stilte nauwelijks nog kunnen ervaren. ik geloof dat we pas werkelijk de rust in ons zullen ervaren als we God in ons leven durven en willen toelaten.

wanneer we Hem toelaten wil dat niet zeggen dat we  gelijk rust ervaren in ons leven , hoewel veel mensen ons dit willen doen geloven.  ik persoonlijk denk dat wanneer we God  in ons leven toegelaten hebben we misschien eerst meer onrust ervaren dan voorheen. ik geloof dat we juist dan meer dan ooit misschien  zullen worden aangevallen op wie we zijn in hem.

wanneer we  langzamerhand  gaan ontdekken dat het niet gaat om een bepaald gevoel in ons leven, maar om Zijn aanwezigheid in ons leven, dan  zullen we de vrede des Heren ook werkelijk gaan ervaren, zelfs in tijden van enorme tumult.  God in ons leven ervaren is  niet  een bepaald gevoel, al zal een bepaald gevoel soms aanwezig zijn.  aan de andere kant is het ook niet slechts een kwestie rationele keuzes maken.  God is aanwezig in ons leven dat mogen we weten, maar we mogen ons dat ook bewust worden.

veelal kost het ons in het begin , wanneer we net christen zijn geworden nog niet zo veel inspanning. we zijn nog enorm enthousiast over wat God in ons leven heeft gedaan, maar wanneer we  iets verder in onze wandel zijn lijkt het soms weg te ebben en vragen we ons misschien af  of het allemaal wel zo echt was als we dit hebben  ervaren.  waren de gevoelens wel echt en waar zijn ze nu?  Hoe zit dat nu met gevoelens en is gevoel nu  een zeker weten geworden?

wanneer we God wat  langer kennen, voelen we er dan nog wel echt wat bij? Voelt het nog zoals we dat eerst ervoeren? Of is het nog slechts een  rationeel gebeuren.

Angst voor mensen is een valstrik

Gods aanwezigheid in ons leven kan een behoorlijke strijd opleveren voor mensen .  i s het mogelijk ons denken  en doen laten doordringen met Gods liefde zodat anderen door ons heen ook ervaren wie God is?   hoe kunnen we nu ons geloof in en uitademen, uitleven, doen? misschien wordt het door veel gelovigen eenvoudig genoemd, toch kost het mij soms best moeite om met God te leven. in zijn aanwezigheid te staan, te blijven, me  onder Hem te scharen.  ik bedoel daarmee te zeggen dat ik het moeilijk vind om gewoon te doen wat God van me vraagt.

misschien zijn het juist eerdere ervaringen die me doen twijfelen of dat wat moet gebeuren ook wel werkelijk moet gebeuren. soms is er strijd in mijn denken.  ik wil Christus dienen. een slaaf van de Meester zijn, maar tegelijk wil ik de pijn omzeilen van de moeite van confrontatie. ik heb er moeite mee om mijn wensen en verlangens om geliefd te zijn door anderen aan de kant te zetten en mijn liefde voor God zelf prioriteit te maken.

ik besef dat het dienen van de ander een daad van liefde voor God kan zijn, maar tegelijk weet ik ook dat dienen van de ander soms inhoudt dat we moeten luisteren naar God.  hierbij  kunnen dingen soms anders uitpakken dan ik het in mijn hoofd heb. ik weet uit ervaring dat  wat uit liefde gedaan wordt  niet altijd ook zo wordt ervaren .

ik weet ook dat  het  mijn allergrootste verlangen is om Hem te dienen die in mijn leven nummer 1 wil zijn.  ik wil Hem volgen , maar tegelijk kost me dat enorm veel moeite soms. God  heeft de gekke gewoonte ( klinkt wat oneerbiedig misschien) om ons tot zich te trekken door moeiten en pijn heen. 

Nu ben ik zelf  van nature geen masochist 😉  en heb ik een enorme hekel aan pijn. hoewel ik zonder pijn nooit de ervaring  zou hebbeen gehad die ik  met Hem heb ervaren. ik weet door mijn diepste pijnen heen dat Hij bij me is en dat ik op hem kan bouwen. toch ben ik soms bang. niet dat hij mij zal verlaten. ik ben zelfs niet bang om alleen te zijn, maar ik ben misschien het meest bang om bang te zijn.   bang voor mensen, bang mijzelf te verliezen, bang om  verkeerde keuzes te maken, bang om onduidelijk te zijn, bang om  de verkeerde woorden te kiezen, bang dat alles  mijn eigen  gedachten en gevoelens zijn. bang om toch dat te doen watt ik wil en de wil van God verkeerd begrepen te hebben. bang om anderen te kwetsen.

Ik weet uit ervaring dat ik in mijn persoonlijke overtuigingen zo vast kan staan dat  Gods wil en mijn wil gelijk lijken te zijn en toch zijn er nuances . ik hoop dat je me nog begrijpt. ik geloof dat God geneest, ik geloof dat herstel mogelijk is voor mensen. ik geloof in Gods persoonlijke aanwezigheid, tegelijk heb ik soms een bepaald beeld voor ogen. ik zou willen dat God zus en zo reageerde en ik verwacht het ook, maar dan… gaat alles anders. gaan  mensen dood waar ik van houdt. verlies ik vrienden die ik liefheb.  komen er scheuringen, gebeuren er dingen die ik niet wil.  

er zullen dagen komen waarop geen steen op de andere zal blijven; alles zal worden afgebroken

heb ik gedaan wat ik dacht dat goed was? ja, ik geloof het wel. was God in mijn leven ? zeker weten. ken ik Hem? ja ik ken Hem. Ik weet dat hij in mijn leven is. me  soms een stukje van zichzelf openbaart een toch is er dat stuk wat ik niet begrijp. dat gedeelte van God dat zoveel groter is dan wat ik wel van Hem ken.

misschien komt het over alsof ik bang ben voor God.  dat ik zou denken  dat  ik  niet zou geloven dat Hij het beste met me voor heeft.  dit is niet de juiste conclusie. de conclusie die je kunt trekken is dat ik bang ben voor mijn eigen inzichten. ik wil Gods wil doen en verlang er naar. ik weet me in Zijn hand geborgen, maar tegelijk  weet ik ook dat ik gemakkelijk fouten maak. Dat ik bang ben genegeerd te worden . teleurgesteld te worden door  mensen, situaties, gebeurtenissen.  Ik heb  het meegemaakt hoe en baby onder mijn ogen stierf. Ik weet nog hoe ik vertrouwde dat God het zou genezen. 

Ik wil is Zijn weg volgen, maar heb ik die wel altijd zo helder?  gelukkig weet ik dat God ook mijn geringe inzichten en mogelijkheden zal en kan gebruiken, maar gemakkelijk is het niet altijd.  ben ik een ongelovige gelovige?  misschien. ik heb ontdekt dat niet alttijd de zaken zo gaan als ik het wil.  Ik Heb God niet in mijn zak. de dingen gaan soms  anders dan ik voor ogen heb en ik heb  niet de controle  over zaken . gelukkig heeft God die wel.  Hoewel ik het niet begrijp en het soms ook niet zie weet ik toch dat God zal doen wat goed is.

Be Imperfect.

Wie ben je? Wat is je doel ? mag je er zijn?  gewoon even wat vragen die  veel mensen zich in wezen stellen al zullen ze dat niet van de daken schreeuwen. Ze vragen zich soms af  wat ze in Godsnaam op deze wereld doen?  ze werken hard, bouwen aan hun  familie leven. huisje, boompje, beestje, maar  in wezen  zijn ze altijd maar bezig voor  meer , meer , meer.  hun hele leven draait  niet om wie ze zijn, maar om wat ze hebben of wat ze doen.  ze zijn slechts gewricht op  het bereiken van wat ze zelf allemaal gepland hebben en hopen dat hen dat geluk zal opleveren en voldoening.

In wezen denken  veel mensen dat ze heel gewone mensen zijn. ze willen graag horen dat ze het allemaal zo slecht nog niet doen.  eigenlijk is dat ook wel aardig zo. Ze doen het  qua menselijke maatstaf ook helemaal niet zo slecht. Veel mensen  geven zo nu en dan ook nog eens wat  weg van wat ze hebben. tenminste zolang ze er zelf maar niet minder van worden. ze vinden dat een ieder recht heeft op een goed leven. tenminste zolang ze er zelf niet voor hoeven te betalen. Ze vinden  dat ze er voor anderen moeten zijn . tenminste als hen dat maar geen tijd of energie kost.  Sterker nog er zijn er zelfs die  heel veel van hun eigen  goederen geven, maar  daarvoor wel een beetje in aanzien willen staan.

Waar gaat het toch allemaal om?  Waar zijn we nu helemaal mee bezig?  Wat is prioriteit in je leven. wie staat nummer een.   Veel mensen vinden anderen wel belangrijk, maar er is niets belangrijker als  hun eigen vertrouwde leventje. Hun eigen gezin, de kinderen, de familie, hun vrienden, hun huis, auto of  uitgaansleven. Ze maken hun eigen keuzes en  zijn niet van plan hun leven door wie dan ook te laten bepalen.   Hun levens vreugde vinden ze in zelfverwezenlijking en ik gerichtheid.

Jezus echter leert ons dat we andere prioriteiten moeten stellen.  wanneer we voor Hem kiezen krijgt ons leven nieuwe zin. Een hoger plan. Een doel .  het doel wat God reeds bij de geboorte in ons heeft gelegd  gaat langzaam maar zeker vorm krijgen wanneer we  bereid zijn te leven naar  wat  Gods wil is met ons leven.   wanneer we ons leven richten op Jezus, op god, dan is  ons leven  niet meer gericht op onszelf. een nieuwe missie krijgen we dan.

De missie die we krijgen is  dat we  als gelovigen samen een  lichaam worden. samen  als lichaam  kunnen we anderen helpen.  Sommigen  als hand van dat lichaam door te geven. anderen als voet om met  de ander mee te lopen wanneer ze het moeilijk hebben. anderen als mond om te praten voor hen die dat zelf onvoldoende kunnen.  Zo  mogen we allemaal deel zijn van het lichaam van Christus. De ware kerk. de kerk die vaak onzichtbaar is omdat ze enerzijds werk doen achter de schermen. Onzichtbaar omdat er veel mensen zijn die zich lid noemen van de kerk of zeggen deel te zijn van dat lichaam, maar in wezen slechts  roepen , maar geen daden toont.

Wanneer we werkelijk  Gods mensen  willen zijn dan praten we misschien wat minder en steken we wat meer de handen uit de mouwen. dan geven we niet slechts een paar euro in de maand aan een goed doel, maar werken we  er aan dat mensen  geholpen worden in hun leven. dat is Gods missie voor  zijn lichaam.  God verlangt er naar dat de hele mensheid Hem leert kennen , omdat hij van ze houdt.  We  kunnen roepen dat we deel zijn van Christus, schreeuwen dat we kerk zijn, maar het gaat er in wezen niet om wat we  allemaal roepen en schreeuwen. Het gaat er om dat we juist onszelf leren zijn. niet een of andere christelijke rol spelen.  maar gewoon zijn wie we zijn, met onze tekortkomingen. Het gaat God er niet om dat we perfect zijn.  veel mensen denken dat  dat het enige is waar het God om gaat.  Maar God weet allang dat we dat niet zijn. hoe goed we ons ook voor zullen doen , we blijven imperfecte mensen.  God houdt van imperfecte mensen.  hij geniet van mensen die fouten maken, maar God wil ons in Jezus als perfecte mensen aannemen als zonen en dochters.  

Het draait allemaal om onze houding, onze hartsgesteldheid. Willen we in relatie met hem leven? echte , hechte relatie? Dan kan het niet anders dan dat we echte moeten zijn.  wanneer mensen onecht zijn in een relatie , dan loopt de relatie stuk. Niemand kan zijn leven lang op zijn tenen lopen.

Ik weet niet hoe het met jou is gesteld en waar en hoe jij door het leven wandelt? Sommigen wandelen alsof ze op eieren lopen anderen interesseert het geen sier hoe ze lopen en  baggeren door de wereld alsof  het niemand interesseert wie ze zijn.  God echter interesseert zich voor jou, maar kom dan zoals je bent.  er is een plan. God heeft een plan voor jouw leven. voor jou persoonlijk.  Hij heeft een missie voor jou. Ik ben benieuwd wat jij gaat doen . misschien nog dit jaar. blijf je op jezelf gericht of richt jij je op Gods weg. Zijn  leven voor jou. Durf je jezelf te laten zien zoals je bent en groeien naar meer en meer  te lijken op Hem?

Een idealistische dromer? Niet zuiver op de graad!

 

De wereld  heeft verandering nodig.  er is onvrede op allerlei terreinen ook  van het maatschappelijke leven (zie hier bijvoorbeeld).  Langzamerhand  dreigt  er een grote crisis en dan niet slechts op financieel gebied, bij regeringen en overheden en bij ons, maar de hele aarde  is in sneltreinvaart aan het kapotgaan.  Van ozonlaag tot bodemvervuiling. Van extreme armoede tot wederom extreme rijkdom die zonder schaamte het  uitschreeuwt dat ze het gemaakt hebben  zonder er werkelijk van te delen met hen die van honger sterven en er zelfs niet echt toe bereidt zijn.

Hoe word je genoemd?

Zijn wijzelf daartoe bereid? Wij die in het rijke westen leven?  veel van mijn lezers zijn christenen. Zijn wij daartoe nog bereid? Zijn wij wel werkelijk christenen?  veel mensen noemen zich zelf christenen, toch was het in het begin vooral zo dat  men zich geen christenen noemde maar  zo werden genoemd. een wezenlijk verschil. Ze werden zo genoemd om wat ze uit droegen. Om wat ze deden. Ze hadden alles gemeenschappelijk en deelden uit aan hen die het nodig hadden. Waar is het mis gegaan met de kerk?

De kerk is een instituut geworden die op zichzelf gericht is geworden, in plaats van gericht  op God en de naaste is ze in zichzelf gekeerd geraakt .  natuurlijk zijn er in de kerk ook werkelijk oprechte gelovigen te vinden. Gelukkig zijn er ook  kerken die niet op zichzelf gericht zijn en op de programma’s die ze aanbieden, maar  veel mensen zitten er omdat het hun veilige haven is. een plek waar  ze veel mensen hebben leren kennen en waarvan ze de maniertjes een beetje kennen.  waar ze elkaar de hand schudden of omarmen, maar waar ze slechts van God horen, maar niet  meer leren  om ook daadwerkelijk het lichaam van Christus te zijn in deze wereld  zoals het was bedoeld .

Wat is onze prioriteit?

Natuurlijk veranderen mensen wanneer ze God leren kennen.  wanneer mensen naar de kerk gaan leren ze veel goede zaken ook nu nog, maar tegelijk  wil ik ronduit uitspreken dat er  meer is dan de persoonlijke relaties met God en het ontvangen van zijn genade.  natuurlijk is dat  belangrijk voor ons leven, maar Jezus Christus volgen houdt meer in  dan dat.  Het houdt in dat we God prioriteit geven in ons leven boven alles en de naaste  net zoveel prioriteit geven als onszelf. 

Hoeveel prioriteit geven wij God? hoeveel prioriteit de ander?  hoeveel laten we nu zien van ons geloof? Waar staan we voor?  De Israëlieten  geloofden (in de tijd van JC)in de regel allemaal in God, toch kwam Jezus  en vertelde  van het hart van God. over Gods Vaderhart. Hoewel ze God al kenden leefden ze niet volgens het hart van God.  Wat wisten ze van zijn hart?  Jezus Christus liet  het hart van God zien.  Hij liet zien  dat  een leven met God een leven is niet slechts van woorden, maar ook van daden.

Regel of relatie?

Er is veel terminologie  als het gaat om geloven. Gelovig zijn, geroepen, een leven leiden in aanbidding of  een volgeling zijn , leven in genade … etc.  Mooie termen  en kreten  die mensen  geven aan een bepaald aspect van het leven  met God. soms ook nog aangevuld met prachtige daden, maar  veelal blijven ze in de kerk hangen en komen ze niet naar buiten omdat ze  niet worden begrepen of wel worden begrepen maar niet worden gezien of herkent  door mensen bij wie deze uitspreken.  is het niet zo dat we de wereld wel willen veranderen, maar  dan willen beginnen in de kerk. inderdaad ook daar is verandering nodig, maar tegelijk is het de vraag of  daar ook zouden moeten beginnen?  Blijft het daar niet  hangen?

De kerk wordt veelal gevuld met mensen die  van de ene naar de andere kerk gaan en met elkaar spreken over allerlei onderwerpen, zinvolle onderwerpen zelfs, maar  is het niet zo dat onze deuren veelal gesloten blijven  voor hen die  het juist nodig hebben?  de deur wordt niet op slot gedraaid , maar  gesloten gehouden door  allerlei vreemde terminologie en  regels , zaken die zo belangrijk zijn geworden dat ze voor de mens zijn komen te staan.

Uitdagende navolging?

Wie is bereid te veranderen? wie is bereid om de deur van zijn leven te open voor hen die God werkelijk nodig hebben?  wie wil met de zijn naaste ook opnieuw de deur te openen  en daarmee ook God wederom actief binnen te laten in zijn leven. wie wil het werk doen wat Jezus ons opdraagt te doen. Hem daadwerkelijk na te volgen?  Is dat niet een enorme uitdaging?

Wanneer ik daar zo over nadenk zie ik allerlei mensen zo voor me. Armen, daklozen, verslaafden, hoeren, asielzoekers ,  homofielen,  depressieve mensen,  gewone mensen die gewoon vast lopen in het leven van vandaag.  Durven wij onze armen open te slaan en hen te omarmen en  met hen te delen van onze overvloed of houdt je krampachtig vast aan je meterbrede flatscreen TV,  je twee auto’s op de oprit, je tweede huis , je luxe, je levensstijl en dat in wezen ten koste van de ander?

Delen of  houden wat je hebt?

Durf je nog  te delen, voor anderen op te komen , gemeente te zijn, kerk zijn zoals het is bedoeld. Stel je eens voor zeg! Wat zou er  gebeuren als wij onze  tweede jas zouden wegeven  aan die zwerver die in de buurt rondzwerft. Wat zou er gebeuren als wij  ons brood zouden delen met hen die het nodig hebben. wat zou er gebeuren als we ons huis open zouden stellen voor hen die  geen onderdak  hebben. of vind  je dat te ver gaan misschien?  Vind je mij een dromer, een idealist. Een gek misschien of dat ik gewoon niet helemaal zuiver op de graad ben?

Stel je toch eens voor!dat wederom christenen genoemd werden omdat we ons leven met anderen dele en hen helpen omdat het ons verlangen is om dicht bij God en onze naaste te leven. dat we niet langer hypocriet  of vrome schijters genoemd worden maar  gezien worden als werkelijke navolgers van Christus. Dat  mensen  Christus in ons  herkennen.  ik verlang er naar  en jij? Hoe zou de wereld er dan uit gaan zien?

 

 

Ik ben bijzonder wat een ander ook vindt.

In mijn vorige post schreef ik dat ik mezelf  soms voorbij kan lopen, maar dat ik er tegenwoordig  beter mee kan omgaan.  De vraag  zou kunnen  opkomen hoe dan wel die rust te vinden als alles om ons heen zo hectisch is dreigt te worden. hoe  voorkomen we nu dat we niet in de valkuil  vallen  en juist datgene wat ons zo lief en dierbaar is onvoldoende aandacht te geven en ons laten opslokken  in dat wat wellicht ook belangrijk is maar  minder prioriteit heeft.

De rust hervinden?

Wat helpt mij nu om in  tijd van hectiek de rust te vinden?  Vroeger zou ik gezegd  hebben dat   gebed ons rust zou  kunnen geven, dat we in bijbel lezen rust kunnen vinden, dat we in Gods aanwezigheid zouden  moeten schuilen.  En ik geloof nog altijd dat dit  werkelijk zo is.  maar hoe doe je dat dan in alle hectiek? Hoe doe je dat in de druk van het moment?

Ik geloof dat veel mensen het te druk hebben om zichzelf te ontdekken. misschien is dat nu juist de vloek van deze tijd of misschien zelfs wel van alle tijden , dat mensen zichzelf niet  kennen. ik bedoel daarmee dat mensen  natuurlijk hun naam weten en hun leeftijd. Ze weten waar ze wonen en met wie ze getrouwd zijn en hoeveel kinderen ze hebben en wat voor werk ze doen, maar de vraag ; wie ben je, kunnen ze niet beantwoorden.

als kippen zonder kop

Ik bedoel daarmee ook niet dat men het perse direct moet kunnen formuleren, maar veel mensen hebben eigenlijk geen idee welke richting ze op gaan in het leven. ze rennen  soms hard en soms wat langzamer, maar in ieder geval gaan ze alle richtingen uit om maar  iedereen tevreden te stellen in de hoop ook zichzelf  tevreden te stellen op die manier.

Wanneer  je op deze manier leeft en iedereen inclusief jezelf tevreden wil stellen loop je geheid eens vast. Ik kan het weten, ik ben er geweest. Het leven op deze manier is leuk zolang je doet wat leuk is , maar  zo gauw er iets  gebeurt , iemand  die je lief is gaat dood, iemand  wordt ernstig ziek, je gaat  failliet, je verliest  je baan, dingen lopen anders dan jij had gedacht dan loopt alles in de soep. Je kan  immers niet alles tegelijk  handelen.  Een mens kan een hoop zaken tegelijk , maar er zijn grenzen aan. op een gegeven moment is de rek er uit.

God is niet te koop

Nu terug naar de tijd met God. ik geloof dat het geweldig is om tijd met God te hebben, maar ook dat kan een valkuil zijn  van te veel willen en te veel doen. het plezieren van God door  veel met Hem bezig te zijn denk je misschien  dat je  de rust kunt kopen.

Dit werkte voor mij zeker niet.  voor mij was het belangrijk me geliefd te weten. Voor mij was juist , toen een deel van mijn wereld op de kop stond en ik veel vrienden verloor, het genoeg te ontdekken dat ook op dat moment ik er niet alleen voor stond, een geruststelling dat ik geliefd ben.  zelfs als anderen mij in de steek laten. Dat God van me houdt ook als anderen het tegengestelde beweren.

Jij bent het waard!

Toch heb ik daarbij mogen leren dit niet alleen in me op te nemen, maar dit ook te ervaren in mijn leven.  hoe kom ik  nu tot rust?  Door me op tijd  te realiseren dat ik geliefd ben. dat ik het waard ben  om er te zijn voor anderen.  dat ik bijzonder ben, al ervaar ik dat niet altijd direct.

 Ik  neem de tijd, soms juist bewust  in alle drukte om dat  te proeven.  Ik ga in de drukte van de dag soms gewoon even een rondje  lopen. Ik ga even zitten als men  misschien van me verwacht dat ik ren en vlieg.  Niet om tegendraads te zijn, maar omdat ik  me niet wil laten leiden door  de hectiek  van mijn werk, van de mensen om me heen, door de omstandigheden.

Maar bovenal  wil ik me door God laten leiden. Ik zoek God regelmatig en mijn bloggen is voor mij zo’n uitlaadklep om  na te denken  over hoe ik  dingen beleef. Mijn persoonlijke dingen, maar dat zijn tegelijk ook de dingen die ik beleef of ervaar met God. dat is immers wat ik werkelijk belangrijk vindt in het leven.

Ont-dekken

ik heb ook anderen manieren gevonden. Ik kan gemakkelijk dingen de boel laten als ik thuis ben. vroeger vond ik het vreselijk als men  in mijn huis in de rommel kwam, nu  is dat gemakkelijker. Ik laat meer dingen los. Verwachtingen waarvan ik vroeger dacht dat mensen mij die  op hadden gelegd, maar die in wezen bij mij zelf vandaan gekomen waren.  niet meer moeten, maar ontmoeten.

uiteindelijk komt het hier op neer; dat wanneer we onszelf ontdekken en leren hoe geliefd we zijn in Christus we meer en meer  los leren laten wat ons onrustig maakt.  We zijn vrijgekocht en betaald . niet  zonder reden, maar omdat we geliefd zijn.  wanneer ik me dat voor de geest haal dan voel ik me niet alleen m,aar rustig, maar dan kan ik ook nee zeggen tegen de hectiek die er soms om de hoek komt kijken.

Een bijzonder kind .. en dat is ie!

Bijkomend is nog dat ik mijzelf ook meer waardeer als mens. Ik mag er zijn. ik ben een goede vader en echtgenoot. Ik ben een goede vriend , broer , zoon en kind van God. natuurlijk heb ik  zo mijn gebreken, maar ook die kan ik onder ogen komen doordat ik mijzelf kan zijn. IK ben bijzonder , een Koningskind.

Heb je tijd om rust te nemen?

 

Wat kan een mens het soms druk hebben. druk met van alles en nog wat.  Herken je dat?  Ik schreef er ook al over  in een van mijn korte overdenkingen. Misschien heb je dat ook wel eens dat je gewoon jezelf  aan het voorbij lopen bent.  ik heb dat wel regelmatig.

Gelukkig  doe ik het tegenwoordig iets rustiger aan doordat ik geleerd heb dat  wanneer ik me zelf voorbij loop ik de zegen die God ons wil geven misloop omdat ik het te druk heb om ze te zien in alle gauwigheid.

Het verdient de aandacht!

Wanneer we het druk hebben  kunnen we het soms zo druk hebben met onze eigen gedachten, met onze eigen dingentjes dat we niet meer zien wat anderen werkelijk  willen. wat anderen nodig hebben. ook niet meer wat God ons in die ander wil schenken. we horen niet meer de mooie dingen die onze kinderen zeggen, niet meer hoeveel je partner van je houdt, we proeven niet meer hoe lekker iemand voor ons heeft gekookt, we zien niet meer wat de ander  voor ons doet, in alle gehaastheid vinden we het allemaal gewoon en vanzelfsprekend. We zien het niet meer omdat het niet meer onze aandacht heeft. In ieder geval niet de aandacht die ze  verdient. Dit met alle gevolgen van dien.

De mensen van wie we houden  voelen zich aan de kant gezet en  niet langer door ons geliefd. En misschien zit er ook iets van waarheid in. Wie hebben we  lief? Is het ons werk ? is het de aanzien, de dingen die wij denken dat moeten gebeuren? Wat heeft er nu werkelijk prioriteit in ons leven? ik geloof dat druk zijn de vloek is van deze generatie.  We vinden niet de rust en vrede waar we in wezen naar verlangen, maar we zien ze ook niet omdat we altijd maar gejaagd en onrustig zijn.

Wat geef jij de ruimte?

Wat zou het mooi zijn als  we in alle  God de ruimte zouden geven in ons leven en van  daaruit  ook aan de mensen om ons heen.  Tegelijk zie ik  dat ook in de kerk mensen, in de naam van God, elkaar voorbij rennen. Ze zien niet meer de nood bij anderen omdat ze vaak zelf zo druk zijn en er zoveel te doen is.  de plaats waar mensen de zegen zouden moeten kunnen proeven is evenzo vaak een plek waar de druk ruimschoots aanwezig is.

Laten we God bidden ons te vullen met het verlangen om in Hem te rusten. Zodat we vanuit rust anderen kunnen dienen en tijd hebben om van de ander te genieten. Relaties met elkaar  te kunnen hebben zodat we het brood kunnen breken.  Gewoon de tijd nemen om samen te eten en te drinken. Bij elkaar te zitten en met elkaar te delen van wat we gemeenschappelijk hebben.  dan komt er ruimte , ruimte  voor de geest. De Geest in ons om te werken.

Genieten van Gods aanwezigheid

Wanneer wij ons leven vullen met drukte  hoeveel ruimte krijgt Gods Geest dan nog in ons? Hoeveel tijd is er nog over als we maar doorgaan en geen tijd meer over hebben om God te zoeken in ons leven? hoe zou God ons kunnen zegenen als we Hem niet meer zien in alle drukte ?  we hebben Gods zegen nodig in ons leven om ons werk goed te doen. om in het leven staande te blijven. Daarom

prioriteit nr. 1: #Liefde!

Het leven van mensen wordt beheerst door wat anderen van hen denken. We kunnen leren om daar op de een of andere manier mee om te gaan. we kunnen leren om van onszelf te houden. We kunnen leren de mening van anderen te accepteren en te negeren, maar tegelijk blijft het een zogeheten soft spot.

Succesvol leven

Wanneer ons leven als doel krijgt om te doen wat anderen van ons verwachten. Om te streven naar datgene wat anderen naar ons doet opkijken. Als ons leven als doel heeft om in zekere zin macht uit te oefenen ten aanzien van anderen, dan is het leven geen leven meer maar een project geworden. we spreken dan niet meer over liefde, maar over succes.  succes in het leven. succes in zaken,  succes bij de vrouwtjes, succes bij de mensen, succes in het christelijke leven zelfs, maar waar is de liefde gebleven.

Ik geloof dat het goed is om doelen te stellen in het leven. en doelen worden er gesteld om ze ook te behalen. Doelen behalen is echter geen doel op zich. Wanneer we doelen stellen is het belangrijk om de liefde prioriteit nummer 1 te maken boven ieder doel wat je stelt.  Immers zo stelt de bijbel: Al spreek ik de taal van mensen en engelen – als ik de liefde niet heb, ben ik een galmend bekken of een schelle cimbaal. Al heb ik de gave van de profetie, al ken ik alle geheimen en alle wetenschap, al heb ik het volmaakte geloof dat bergen zou kunnen verzetten – als ik de liefde niet heb, ben ik niets. Al deel ik al mijn bezit uit, al geef ik mijzelf prijs om mij daarop te kunnen beroemen – als ik de liefde niet heb, helpt het mij niets.

Ons 1e doel…

We kunnen onze prioriteiten stellen in het leven om succesvol te zijn, maar dan mist er iets in je motivatie en leef je niet werkelijk. Je zult in wezen leeg zijn. hol, dof. Misschien heb je veel mensen die  zeggen je vrienden te zijn, maar wat heb je er aan als je niet werkelijk lief hebt of geliefd bent.  wat heb je aan al het geld van de wereld zonder liefde.  Ons eerste doel is liefde. Lief te hebben. 

Jezus zegt ons dat we God lief moeten hebben boven alles en onze naaste als onszelf. Het begint dus bij God. als we van daaruit beginnen, zoals Jezus ons gezegd heeft en ervaren dat Hij ons ook liefheeft, zouden we dan niet ook anderen lief kunnen hebben en  leren om liefde prioriteit te maken in ons leven zoals we dat  van Jezus  hebben gezien? Laten we alles wat we doen , proberen te doen vanuit liefde. 

Kwestie van prioriteiten?

Succes is wat  de wereld ons toeschreeuwt op Tv, op het internet, zelfs  bepaalde kerken  verkondigen het van de kansel dat wanneer we werkelijk God dienen we ook succesvol zullen zijn in het leven.  Bull! Jezus gaf  alle liefde die Hij had en Hij werd omgebracht omdat men liefde altijd kan verdragen.  Vooral degene die  naar maatstaf van deze wereld/maatschappij reeds succesvol zijn hebben hier moeite mee. Ze zullen alles doen om hun succes te houden en zullen alles wat ze hebben met hand en tand verdedigen.

Wellicht dat we daarom in ons kikkerlandje  vaak zoveel moeite hebben met God. teveel draait het om succes. eigenlijk zelden nog om liefde. Ik verlang er naar om die liefde prioriteit te geven in mijn leven. veel is er belangrijk, maar niets is belangrijker dan de liefde.  Als God ons zo heeft liefgehad, vrienden, moeten ook wij elkaar liefhebben. Nooit heeft iemand God gezien, maar als we elkaar liefhebben, blijft God in ons en is zijn liefde in ons volmaakt geworden.