Tag: oprechtheid

De onveranderlijke ikke!

ikke

Ik ben nu eenmaal zo! Is een uitspraak die ik regelmatig hoor als ik in gesprek ben met mensen vanuit mijn functie als persoonlijk begeleider op de hoeve waar ik werk. . Dit is wie ik ben.

Vaak zeggen we daarmee eigenlijk dat radicale verandering niet mogelijk is. We zien wel mensen die veranderen, maar meestal zien we deze mensen zo nu en dan toch weer door de mand vallen en trekken dan alle oprechtheid in twijfel aangaande de verandering.

We zien dat veel mensen graag een aantal zaken anders zouden zien aan of in zichzelf. Maar ja, ze zijn nu eenmaal zo als ze zijn.

Ik geloof dat als het gaat om bekering, herstel, verandering we gewoon onszelf mogen zijn.

Ik geloof dat hier zowel waarheid als ook onwaarheid in zit. We zijn wie we zijn met al onze goede en negatieve dingen, waarbij een gedeelte genetisch bepaald is en gedeeltelijk bepaald wordt door hoe we zijn opgegroeid. Daarbij maken we goede, minder goede em soms slechte keuzes. Ook overkomen ons zaken. We hebben niet overal invloed op, maar het maakt wel dat we een bepaalde kijk hebben op bepaalde zaken.

Weet je wat ik geloof? Ik geloof dat als het gaat om bekering, herstel, verandering we gewoon onszelf mogen zijn. Gewoon jij, maar dat we wel bewuster gaan leven vanuit een ander perspectief. Dus eigenlijk verander je als mens niet zo veel. Zelfde persoon met een ander leven.

De bijbel leert ons dat we eigenlijk een ander jas moeten gaan dragen. Dit is voorbeeld en er wordt zoveel mee bedoeld als je gedrag, je manier, je leven veranderen. Je gaat een andere kleur krijgen.

Het gaat niet om de buitenkant , maar om wat er van binnen gebeurd.

ikke, ikIk denk ff aan mijn verleden. Ik was iemand die redelijk lang haar had. Droeg strakke spijkerbroeken, leren jas. Metalachtig, zeg maar. Op een dag besloot ik andere keuzes te maken. Ik wilde niet langer op die manier leven. Wilde meer voor God gaan leven. Had dat met uiterlijk te maken? Niet echt, maar er kwam een verschuiving in mijn denken.

Waar ik eerst het uiterlijk en een bepaalde scène belangrijk vond, kreeg ik langzamerhand andere vrienden. Daarmee ook een ander uiterlijk. Mijn perspectief werd anders. Ik richtte me niet meer op allerlei meiden en uitgaan , maar ontmoette de ware voor mij. Wederom vond er een verschuiving plaats in hoe ik er uit zag en in de dingen die ik deed. Richtte me op huisje , boompje, beestje. Wederom een ander perspectief.

Ik geloof dat een mens werkelijk kan veranderen. Het gaat niet om de buitenkant , maar om wat er van binnen gebeurd. Ik ben nu eenmaal zo is enerzijds waar en anderzijds is verandering mogelijk.

We blijven gewoon mensen. Ook als we God leren kennen. Toch veranderd er iets. Namelijk ons perspectief. Onze positie. We zijn namelijk overgegaan van het koninkrijk van deze wereld naar het koninkrijk van God.

Niet meer onze oude kleren, maar een koninklijk gewaad.

Ik ben wie ik ben. God heeft me gemaakt tot de persoon die ik ben. Allerlei eigenschappen in mijn leven heb ik mij of zijn me aangeleerd en sommige zijn erfelijk in mij gelegd. Alles wat ik heb meegemaakt is bijzonder en maakt me uniek. Dat wil echter niet zeggen dat ik niet zou moeten veranderen in mijn leven.

Ik ben een echte driftkop. Is dat wie ik ben? Eigenlijk is het gewoon gedrag wat ik vertoon, maar als er geen verandering optreed en ik altijd maar boos en driftig gedrag blijf vertonen omdat ik niet verander zal het behoren tot een stuk van wat mensen in mij zien. Namelijk de opstandige.

Ik geloof dat wanneer we Jezus werkelijk in ons leven is gekomen er verandering in ons leven zal optreden. Gewoon vanzelf? Nee, gewoon omdat we er naar gaan verlangen om te doen wat God van ons vraagt.

We blijven dezelfde mensen maar met een goddelijk perspectief. Ons leven is veranderd. Niet meer onze oude kleren, maar een koninklijk gewaad.

woord en daad, mijlenver van elkaar verwijderd

Soms  leef ik niet werkelijk uit wat ik zeg. Soms  doe ik niet wat ik zou willen. soms doe ik totaal anders dan wat ik geloof.  Ik geef als het ware een tweezijdige boodschap.  Aan de ene kant probeer ik met woorden goed te maken wat ik met  daden tekort schiet en aan de andere kant  doe ik soms anderen tekort met daden waar  mijn woorden te kort geschoten zijn.

Misschien raak je er van in de war.  Misschien denk je dat ik niet altijd eerlijk ben. je hebt gelijk dan.  Niet helemaal eerlijk.  Natuurlijk zou het zo moeten zijn dat mijn woorden en daden op elkaar zijn afgestemd, maar  helaas is dat niet altijd zo. Soms vertrouw ik meer op mijn eigen manier van overleven.

Ik verlang echter om het goede te doen. een werkelijke volgeling te zijn.  God riep Petrus en zei zoiets als: “Hey Petrus, luister eens naar me, als je nu je netten neerlegt en met me meegaat, dan zul je een ander leven leiden. Je zult mensen vangen in plaats van vissen. “

Petrus liep een aantal jaren  met Jezus mee. Van heel dichtbij zelfs. Als een van de mannen die heel dicht bij Jezus liepen en weetje, Hij zag voor zijn ogen wat Jezus deed en nog waren zijn woorden  en zijn daden niet altijd in overeenstemming met elkaar. het mooie  hierbij is dat Jezus hem liefhad. dat Jezus Hem kende zoals hij zichzelf nooit had gezien.  Jezus had hem lief ondanks zijn falen.

En dan de man aan het kruis. Een misdadiger. Hij was terecht aan het kruisgeslagen, toch had Jezus hem lief. Zelfs toen Hij pijn  leed  had Jezus hem nog lief. Hij dacht niet aan zichzelf, verweet hem niet wat hij verkeerd had gedaan, maar hij had hem lief.

Jezus was in woord en daad rechtvaardig, maar hij kent ook onze harten. Niet als verontschuldiging, maar Hij weet wie we zijn. Hij weet hoe we denken , wat we voelen en dat we  gewone mensen zijn.

We zouden misschien veel meer moeten opletten dat ons woord en onze daad meer met elkaar in overeenstemming is. we zouden wellicht  moeten kijken of wat we doen ook klopt met  wat de Bijbel ons leert, maar bovenal  zou het goed zijn om te leren wandelen in Gods aanwezigheid.

Leven in Gods aanwezigheid, doen wat hij ons door zijn Geest te zeggen heeft is het uitgangspunt.  Helaas zijn we niet perfect en doen we soms de dingen verkeerd. Soms zelfs moedwillig,maar wanneer we  leren om te luisteren naar de Heilige Geest, dan zullen we  wat we verkeerd  gezegd hebben(als we het werkelijk ook weten) ook willen ophelderen, dan zullen we wanneer we verkeerde zaken hebben gedaan ze ook willen  uitspreken naar de ander . en… ik geloof als iemand gekwetst is door  dingen die we gezegd of gedaan hebben  zijn we bereid om  te zeggen naar de ander dat het niet de bedoeling was om te kwetsen of pijn  te doen.

Min woorden en daden liggen soms mijlenver uit elkaar helaas. Ik werk er aan.   ik wil oppassen niet te grote woorden te gebruiken om te kleine daden te compenseren. Of te grote daden te willen verrichten om mijn gebrek aan woorden te  compenseren. Ik verlang er naar  mij zelf te zijn.  ik kan mijzelf zijn omdat ik weet dat God ondanks  alles gewoon mijn Vader wil zijn.

Ik wil leren om woorden van hoop te spreken tegen de hooplozen. Woorden van liefde tegen hen die geen liefde kennen, Gods woord voor hen die Hem nog nooit werkelijk hebben ontmoet. Ik wil mijn armen spreiden voorhen die  nooit geen armen hebben gehad. mijn schouders om als steun te fungeren, ik wil gewoon er voor de ander zijn.

ik wil doen en spreken van Gods liefde en als dat er niet helemaal uitkomt dan mag je me er op wijzen. dat zal vaker gebeuren dan me lief is, maar ik verlang er naar en sta er open voor  om werkelijk God te dienen. Met mijn hele leven.  grote woorden … alweer.. ik besef het heel goed. ik zal waarschijnlijk  zo nu en dan door de mand vallen, maar mijn verlangen is oprecht. God is goed. hij houdt van me zoals ik ben. Hij houdt ook van jou.

 

Een betere wereld begint bij… relatie!

Hoe gaan we om met de wereld , met onszelf. met de wereld bedoel ik ook daadwerkelijk de wereld . de mens en de natuur op deze planeet. Het laat zien hoe we in het leven staan als mens.  Hoe gaan we om met  ons lichaam bijvoorbeeld.  We hebben het hier in Nederland  aardig goed.  of laat ik  zeggen:  ik heb het  aardig goed voor elkaar.  ik heb een huis, een auto, werk, een prachtige vrouw en mooie kinderen. Rijk gezegend dus.  Anderen zijn misschien minder rijk gezegend als ik.

We zien om ons heen hoe de maatschappij  steeds harder wordt en relaties niet meer de relaties zijn zoals ze vroeger gezien werden. Trouwen deed je voor  je leven en je familie was heilig.  Tegenwoordig zien we dat allemaal niet meer zo.  Mensen scheiden sneller. Sterker nog   relaties zijn tegenwoordig eerder  tijdelijk van aard.  Ik geloof dat  dat is wat er veelal misgaat in de maatschappij van vandaag.  Dat wat we  op het ene vlak laten zitten komt op het andere vlak ook weer terug naar ons.  Ik geloof dat dat het effect van zonde is.

Wanneer wij  slecht om gaan met de wereld  waarin we leven dan zie je dat het effect is dat  de wereld  ons dat terug gaat geven.  wanneer wij te veel tijd besteden aan zaken die  onbelangrijk zijn of zelfs slecht voor ons zijn geven we  onvoldoende tijd aan zaken die werkelijk van belang zijn. wanneer we  ons leven inrichten rondom televisie en pc , dan zal het effect zijn dat we  onze relaties te kort doen. wanneer we al onze tijd besteden aan ons werk, onze carrières, dan is de kans groot dat onze kinderen sleutelkinderen worden waarvan wij niet meer weten wat hen nu werkelijk bezighoudt.

Ik sprak met een vriend die ik in tijden niet gesproken had over relaties. Relaties die ergens een beetje de mist in zijn gegaan. Waardoor? Misschien door het feit dat we enerzijds naïef genoeg waren om te geloven dat relaties voor altijd horen te zijn  en aan de andere kant  soms gewoon niet even eerlijk waren in dezelfde relaties over onszelf.  bang  misschien voor wat we zelf  aan gevoelens hadden, ik in ieder geval, maar tegelijk vooral ook ban g om  door de ander gekend te worden.   het gekend zijn op zich  viel misschien nog mee, maar  vooral het laten zien van ons persoonlijk falen in  de dingen van het leven die zo enorm belangrijk waren.  althans dat gevoel en die gedachten  heb ik er nu bij nu ik dit aan het overdenken ben.

Hoe kunnen we nu  toch weer ontmoeten? werkelijk met elkaar in contact treden?  Allereerst is het de vraag of we dat ook werkelijk willen. maar wanneer we dat echt willen  dan is eerlijkheid , oprechtheid, waarachtigheid een goede manier om het hart  vrij te maken.  open staan voor elkaar. werkelijke  verandering komt vanuit het hart.  Wanneer wij ons hart openstellen is dat de manier om te herstellen en genezing te vinden. Verbinding te maken, relaties aan te gaan, een verandering te zijn in je omgeving. De wereld verbeteren.

Ik ben een tijdlang mijn hart kwijtgeraakt , ik was van de kaart, maar heb het gelukkig weer terug  gevonden.   Ik heb moeten inzien dat de wereld niet maakbaar was door een sterk karakter .  ik heb moeten  leren loslaten aan oude gewoonten, manieren  en regels die ik mijzelf als waarheid had opgelegd.  Onflexibel, zwart-wit in mijn denken.  In ieder geval zo kwam ik naar buiten  toe.  ik wist precies wat anderen nodig hadden. hoe ze met zaken moesten regelen. Ik had de controle tot ik ze verloor.

Met het loslaten van vaste manieren en zaken  waarin ik geloofde kwamen er enorme golven van emoties op mijn pad die me overspoelden. Die me van mijn stuk brachten.  Het verstoppen van wie ik in wezen was , was een manier  om me te beschermen, met het opgeven van die  maniertjes  werd ik  ook wel erg kwetsbaar.  Niets meer om me achter te verstoppen.  Geen plek meer om  zaken achter weg te duwen.  Een moeilijke periode die me leerde om vrijer te zijn, mijzelf te ontdekken , persoonlijke nieuwe keuzes te maken die me niet waren opgedrongen door opvoeding, religie, of wat anderen er van vonden. Ik heb geleerd om mijn emoties te gaan ontdekken , te voelen, ze te ervaren, maar  niet zonder moeite. Niet zonder pijn.

Ik heb gemerkt , hoewel ik soms schreeuwde dat ik God niet meer in mijn leven wilde, dat Hij er altijd was. ik kon niet om Hem heen. Ik heb geprobeerd hem uit mijn leven te weren, maar Hij bleef al die tijd. op een afstand omdat ik hem niet toeliet, maar ik wist dat hij ergens was.  pas toen ik  opnieuw op zoek ging naar wat geloven voor mij nu werkelijk betekende. Wie Jezus christus  was door mijn nieuwe bril. Door mijn  eigen bril ontdekt e ik dat ik  veranderde. Ik heb gezien hoe  het leven er anders uit gaat zien als Hij met me  meegaat.  Niet gemakkelijk. Verschrikkelijk moeilijk in sommige tijden.  maar steeds meer leer ik Hem te vertrouwen, op hem te bouwen.

Ik ben opnieuw met hem verbonden. Hij had me niet losgelaten. Ik was vertrokken , maar Hij ging desondanks op een afstandje met me mee.  Ik heb ontdekt dat  wanneer ik  verlang naar verbinding met mijn eigen hart ik me vooral ook open moet stellen voor de verbinding met Hem en de ander.  hartsverbinding, of zoals Jan pool dat noemt hartsynchronisatie .

De wereld veranderen, begint niet zoals we veel zeggen bij onszelf.  de wereld veranderen begint bij (opnieuw) het zoeken naar God in je leven. verbinding met hem is mogelijk . Hij wil je ontmoeten. zijn hart staat open. Wanneer wij ons hart openstellen om te ontmoeten zullen we  Hem vinden en zijn we  weer werkelijk in staat  tot relatie.

Soms zijn bepaalde relaties gebroken, onherstelbaar beschadigd.  Toch geloof ik dat God ook deze zaken doet medewerken te goede en ze desondanks toch hersteld.  Soms moeten we pijnlijk erkennen dat we hebben gefaald en dat we  in ons eigen wereldje  leefden met onze eigen bekommernissen, die we niet durfden delen, die we niet wilden erkennen uit angst dat het realiteit zou worden waar we zo bang voor waren.

 laten we  onszelf opnieuw openen voor  de realiteit van relatie. Ik geloof dat dat is wat God in ons heeft gelegd , dat dat is waarin we wezenlijk verschillen van  andere levende wezens.   wanneer we relaties , die met God , de ander en onszelf,   weer prioriteiten geven zullen we zien dat het koninkrijk van God dichterbij is dan we hadden gedacht of verwacht . Het is niet strak, maar hier en nu. Het is  daar waar wij ons  in Jezus naam bevinden.

mooi karretje of een oude barrel

Veelal willen we God voor ons karretje spannen.  Had vandaag , of eigenlijk gisteren (het is net na middernacht als ik dit schrijf) een gesprek over het feit dat mensen  zo raar beginnen te  spreken als het over God gaat. iemand zei me dat hij veel dingen van christenen niet begreep. hij had het over bepaalde uitspraken die ze maken.

Enerzijds begrijp ik dat wel. Gelovigen hebben een bepaald jargon die gaande weg een christelijke leven groeit.  Anderen hebben daar wellicht zo hun bedenkingen bij en verzetten zich daar een beetje tegen, maar ook die zullen ergens op hun weg iets van een bepaalde manier  hebben om zich te uiten. Ik lees net in een blog van stella kralt dat ze ook een soortgelijk iets tegenkomt. Nl mensen die bidden op een bepaalde manier. 

Wat is dat toch dat men al gauw op een andere toon begint te bidden? Ik zelf heb dat overigens ook hoor, mijn vrouw zegt wanneer ik preek ik ook een  andere manier ga spreken.  Ik geloof het enerzijds komt omdat het openbaar is en anderen meeluisteren, anderzijds  is het ook gewoon zo dat we gewoon ook onszelf zouden moeten zijn.  ik ben persoonlijk altijd een ietsepietsie gespannen als ik  preek en ik wil ook graag dat wat ik zeg duidelijk over zal komen.

Ik geloof echter dat we in alles  gewoon onszelf moeten kunnen zijn. ik bedoel daarmee dat we wanneer we bidden geen omhaal van woorden moeten hebben, dit geld überhaupt volgens mij als het om God gaat, maar dat we gewoon bij Hem mogen komen zoals we zijn.  helaas  moet ik toegeven dat me dat niet altijd lukt.

Natuurlijk is het prachtig als we helemaal ons zelf kunnen zijn bij God, gelukkig kan ik dat wanneer ik alleen met Hem ben, in een groep lukt me dat redelijk, maar niet altijd. Waarom omdat ik dan ook rekening houdt met wie de anderen zijn en soms voorzichtig ben in wat te zeggen.

Wat is het mooi als we ook daadwerkelijk altijd zouden kunnen zeggen wat we op ons hart hebben, maar dit is in het bijzijn van anderen gewoon niet altijd even verstandig. De toon? Ach daar moeten we misschien niet zo raar van opkijken, maar wel hoe onze houding is. zijn we oprecht of niet. dit is echter een moeilijk punt. Wie is er nu werkelijk oprecht?

Ik geloof werkelijk dat er niets beter is dan gewoon dicht bij Hem te zijn, maar de eerlijkheid gebied me toe te geven dat ik me  met anderen er bij soms helemaal niet  zo nabij voel. dat ik niet zomaar  even  echt bij God kan rusten zoals ik dat eigenlijk wel zou willen.  niet omdat ik afstand zou willen houden, maar omdat ik soms stiekem gewoon bang ben om door anderen gekend te worden. doorzien. Niet als een kind van God, maar dat ze dingen van me zien die ik liever alleen met God deel.