Tag: ont-moeten

Ik en jij mogen (er) zijn.

In het leven worden we, zoals ik in de vorige twee blogs beschreef, (mede)gevormd door waar we geboren zijn en de mensen die er rond om ons heen zijn in het gezin van herkomst. We leren een hoop geweldige zaken, maar lopen ook butsen en scheurtjes op. Veel zaken in het leven worden niet altijd direkt benoemt en zijn derhalve niet altijd zo eenvoudig te ontdekken. We communiceren soms vanuit wat we denken, voelen en door gedrag. Tevens pikken we ook zaken op vanuit hoe anderen communiceren. 

 Veel mensen hebben een bepaalde effectieve manier van communiceren ontdekt. Ze presenteren zich misschien als vrolijk, joviaal en vriendelijk, maar kunnen wellicht niet werkelijk het zelfde ook werkelijk ervaren. Men past zich op dat moment aan op de situatie van het moment. Het kan zijn dat dit een moment opname is vanwege het feit dat men op het moment zich niet bevind in een groep warin men zich veilig kan openstellen. Het kan ook zijn dat het een patroon is wat men met zich meedraagt als een manier van doen omdat men bijvoorbeeld gelooft dat men dat van hem of haar verwacht. 

Sociaal gewenst of echt? 

Andere mensen geven een antwoord op vragen die sociaal gewenst zijn. De vraag ” hoe is het?” Is een vraag die al snel met “goed” wordt beantwoord. Wanneer iemand zou antwoorden dat het heel erg slecht gaat zie je vaak dat het gesprek stukslaat, tenzij het in de juiste context is geplaatst. Wat we communiceren is dus niet altijd helder voor iedereen. 

Wat we zeggen is niet wie we zijn. 

We kunnen soms een bepaalde houding hebben aangenomen. Een houding van onverschilligheid. Misschien omdat dit is wat we geleerd hebben als een manier, maar soms ook omdat zaken ons niet echt mogen raken. We halen bijvoorbeeld de schouders op wanneer iemand boos op ons is, de vraag is echter of dit de juiste reactie is op dat moment. Als je een foutje maakt in het verkeer en iemand steekt je de middelvinger op is dat ff vervelend, de schouders ophalen en een uitspraak wat zegt dat het je niet boeit is voorstelbaar. Wanneer echter ren geliefde je vertelt dat hij of zij niet meer van je houdt is dit duidelijk een issue waar dergelijke communicatie niet handig is wellicht. 

We kunnen tal van voorbeelden geven, maar hoe willen wij ons leven leiden? Ik geloof dat we vaak iets anders communiceren dan we werkelijk bedoelen. Ik geloof dat er werkelijke communicatie mogelijk is. Dit zit niet verpakt in de juiste woorden. Niet direct in de perfecte houding, maar in hoe we ten opzichte van de ander staan. 

  
Ik benoem dat persoonlijk vaak als ont-moeten. We geven de ander de ruimte zichzelf te zijn en zijn ook zelf open, transparant over hoe en wie we zijn. We creëren ruimte voor gesprek zonder veroordeling, maar een luisterend oor zonder hen te willen overtuigen, maar met de oprechtheid te onderkennen dat er andere manieren zijn om tegen mensen, zaken aan te kijken. 

Iedereen heeft een bepaald perspectief van waaruit hij leeft, communiceert, voelt, beweegt. Dit is niet verkeerd of goed te noemen, maar een manier die geleerd of opgedaan is. In ontmoeting ontdekken we veel van de ander door gesprek, samen te zijn, te ervaren waarom bepaalde maniertjes gedaan worden zoals ze gedaan worden. In ontmoeting zien, ontdekken ervaren we dat er ook andere zienswijzen, ervaringen zijn. 

Wanneer we bereidt zijn om ons in de ander te verplaatsen en onszelf voor de ander te openen ontstaat er ruimte om te zijn. 

To be or not to be?

Veel mensen, christenen ook, vinden dit angstig en verschuilen zich achter allerlei dogmatiek en leerstellingen. Ik geloof echter dat God waar is en dat in een eerlijke oprechte ontmoeting juist God ontdekt zal worden. Het gesprek zal wanneer er ruimte ontstaat over dat wat waar is en goed. Gods Geest zal in de ont-moeting zijn. Voor mij zijn de intieme, niet veroordelende gesprekken die Jezus voert hiervan een voorbeeld. De gesprekken gaven aanzet tot een veranderd leven. 

Ik ben bijzonder wat een ander ook vindt.

In mijn vorige post schreef ik dat ik mezelf  soms voorbij kan lopen, maar dat ik er tegenwoordig  beter mee kan omgaan.  De vraag  zou kunnen  opkomen hoe dan wel die rust te vinden als alles om ons heen zo hectisch is dreigt te worden. hoe  voorkomen we nu dat we niet in de valkuil  vallen  en juist datgene wat ons zo lief en dierbaar is onvoldoende aandacht te geven en ons laten opslokken  in dat wat wellicht ook belangrijk is maar  minder prioriteit heeft.

De rust hervinden?

Wat helpt mij nu om in  tijd van hectiek de rust te vinden?  Vroeger zou ik gezegd  hebben dat   gebed ons rust zou  kunnen geven, dat we in bijbel lezen rust kunnen vinden, dat we in Gods aanwezigheid zouden  moeten schuilen.  En ik geloof nog altijd dat dit  werkelijk zo is.  maar hoe doe je dat dan in alle hectiek? Hoe doe je dat in de druk van het moment?

Ik geloof dat veel mensen het te druk hebben om zichzelf te ontdekken. misschien is dat nu juist de vloek van deze tijd of misschien zelfs wel van alle tijden , dat mensen zichzelf niet  kennen. ik bedoel daarmee dat mensen  natuurlijk hun naam weten en hun leeftijd. Ze weten waar ze wonen en met wie ze getrouwd zijn en hoeveel kinderen ze hebben en wat voor werk ze doen, maar de vraag ; wie ben je, kunnen ze niet beantwoorden.

als kippen zonder kop

Ik bedoel daarmee ook niet dat men het perse direct moet kunnen formuleren, maar veel mensen hebben eigenlijk geen idee welke richting ze op gaan in het leven. ze rennen  soms hard en soms wat langzamer, maar in ieder geval gaan ze alle richtingen uit om maar  iedereen tevreden te stellen in de hoop ook zichzelf  tevreden te stellen op die manier.

Wanneer  je op deze manier leeft en iedereen inclusief jezelf tevreden wil stellen loop je geheid eens vast. Ik kan het weten, ik ben er geweest. Het leven op deze manier is leuk zolang je doet wat leuk is , maar  zo gauw er iets  gebeurt , iemand  die je lief is gaat dood, iemand  wordt ernstig ziek, je gaat  failliet, je verliest  je baan, dingen lopen anders dan jij had gedacht dan loopt alles in de soep. Je kan  immers niet alles tegelijk  handelen.  Een mens kan een hoop zaken tegelijk , maar er zijn grenzen aan. op een gegeven moment is de rek er uit.

God is niet te koop

Nu terug naar de tijd met God. ik geloof dat het geweldig is om tijd met God te hebben, maar ook dat kan een valkuil zijn  van te veel willen en te veel doen. het plezieren van God door  veel met Hem bezig te zijn denk je misschien  dat je  de rust kunt kopen.

Dit werkte voor mij zeker niet.  voor mij was het belangrijk me geliefd te weten. Voor mij was juist , toen een deel van mijn wereld op de kop stond en ik veel vrienden verloor, het genoeg te ontdekken dat ook op dat moment ik er niet alleen voor stond, een geruststelling dat ik geliefd ben.  zelfs als anderen mij in de steek laten. Dat God van me houdt ook als anderen het tegengestelde beweren.

Jij bent het waard!

Toch heb ik daarbij mogen leren dit niet alleen in me op te nemen, maar dit ook te ervaren in mijn leven.  hoe kom ik  nu tot rust?  Door me op tijd  te realiseren dat ik geliefd ben. dat ik het waard ben  om er te zijn voor anderen.  dat ik bijzonder ben, al ervaar ik dat niet altijd direct.

 Ik  neem de tijd, soms juist bewust  in alle drukte om dat  te proeven.  Ik ga in de drukte van de dag soms gewoon even een rondje  lopen. Ik ga even zitten als men  misschien van me verwacht dat ik ren en vlieg.  Niet om tegendraads te zijn, maar omdat ik  me niet wil laten leiden door  de hectiek  van mijn werk, van de mensen om me heen, door de omstandigheden.

Maar bovenal  wil ik me door God laten leiden. Ik zoek God regelmatig en mijn bloggen is voor mij zo’n uitlaadklep om  na te denken  over hoe ik  dingen beleef. Mijn persoonlijke dingen, maar dat zijn tegelijk ook de dingen die ik beleef of ervaar met God. dat is immers wat ik werkelijk belangrijk vindt in het leven.

Ont-dekken

ik heb ook anderen manieren gevonden. Ik kan gemakkelijk dingen de boel laten als ik thuis ben. vroeger vond ik het vreselijk als men  in mijn huis in de rommel kwam, nu  is dat gemakkelijker. Ik laat meer dingen los. Verwachtingen waarvan ik vroeger dacht dat mensen mij die  op hadden gelegd, maar die in wezen bij mij zelf vandaan gekomen waren.  niet meer moeten, maar ontmoeten.

uiteindelijk komt het hier op neer; dat wanneer we onszelf ontdekken en leren hoe geliefd we zijn in Christus we meer en meer  los leren laten wat ons onrustig maakt.  We zijn vrijgekocht en betaald . niet  zonder reden, maar omdat we geliefd zijn.  wanneer ik me dat voor de geest haal dan voel ik me niet alleen m,aar rustig, maar dan kan ik ook nee zeggen tegen de hectiek die er soms om de hoek komt kijken.

Een bijzonder kind .. en dat is ie!

Bijkomend is nog dat ik mijzelf ook meer waardeer als mens. Ik mag er zijn. ik ben een goede vader en echtgenoot. Ik ben een goede vriend , broer , zoon en kind van God. natuurlijk heb ik  zo mijn gebreken, maar ook die kan ik onder ogen komen doordat ik mijzelf kan zijn. IK ben bijzonder , een Koningskind.

Ik ben bang voor intimiteit!

Ik ben soms bang voor intimiteit. Bang om echt gezien te worden.  ik weet echter dat  een werkelijke ontmoeting onmogelijk is wanneer ik mezelf opsluit in mijzelf.  Een beetje cryptisch misschien, ik hoop dat je het herkent.  Als ik bang ben houdt ik me vast aan mijn  bekende patronen, manieren  waarvan ik weet dat wat het me oplevert.  Ik weet echter ook dat er van ontmoeting geen sprake is als ik angst  laat regeren in mijn  leven.

!!! een tipje tussen door: klik hier voor wat informatie aangaande kierkegaard die veel over angst heeft geschreven.

Jezelf opsluiten.

Wanneer we bang zijn voor onszelf of voor anderen , voor wat er in de ander of onszelf leeft, dan ontstaat er een soort van vacuüm.  Een leegte, en afstand van mensen. het tegenovergestelde is echter ook mogelijk . we gaan claimen omdat we bang zijn mensen te verliezen.  We laten de ander dan niet vrij.  Angst is de valkuil in relaties.

Wanneer we bang zijn  voor oprechte ontmoeting met de ander slaan we al gauw een vluchtroute in door ons afstandelijk op te stellen. ons stil te houden.  ons terug te trekken. Stilletjes weg te sluipen. Misschien meer voorkomend is  dat we juist onszelf overschreeuwen.  Te hard lachten om grapjes. Net doen alsof, de ander naar de mond praten.

Verlamt door angst.

Is er herkenning?  Ik wordt regelmatig verlamt. Soms  is er geen ruimte  voor ontmoeting omdat ik me angstig voel. onveilig.  Mijn leven , leef ik dan zeker niet, maar ik bied ook geen ruimte  voor anderen om mij te ontmoeten.  ik doe dan veelal maar wat ik denk dat mensen van me verwachten.  Het rare is  dat ik niet werkelijk kan weten wat de ander van me verwacht als ik hen niet werkelijk heb ontmoet. We negeren of we claimen, maar onze gevoelens komen niet werkelijk ter sprake.  Er is geen echte openheid wanneer we ons door angst laten leiden.

Heel de wereld is angstig. Rondom ons heen zien we  dat er nauwelijks nog sprake is van  oprechte ontmoetingen. De mens  komt meer en meer op zichzelf  te staan door eigen keuzes en de die van jou en mij.  Wie durft er nog werkelijk open te zijn?   wie is er  werkelijk zichzelf?

Veiligheid nodig?

 Het is belangrijk om te weten dat je weet dat je veilig bent en geborgen.. dat je weet dat anderen van je houden. als je dit werkelijk ervaart is er iets om op terug te vallen en hoef je niet meer bang te zijn. angst is te overbruggen. Wanneer we God kennen de enige werkelijk Hogere macht die ons kan helpen, dan is angst overbrugbaar. Dan  kunnen we ons zo nu en dan over angst heen zetten. We weten dat we geliefd zijn, gewoon om wie we zijn. God heeft ons in Christus willen ontmoeten en door de Heilige Geest mogen we in relatie met hem blijven en van daaruit anderen ontmoeten.  We hoeven niet bang te zijn, Jezus heeft de angst voor ons overwonnen.

Ontmoeten! een nieuwe manier van denken.

Veel mensen denken dat anders denken betekent dat je je zelf voor moet houden om tegen jezelf te zeggen dat je van alles moet doen in het leven. je moet  goed zijn voor je  kinderen, je moet goed zijn voor je ouders en je echtgenoot, je moet een goede huisvrouw zijn, je moet vriendelijk zijn, je moet altijd lachen .. of.. je mag geen negatieve dingen zeggen of je mag de kerk niet overslaan of het Bijbellezen iedere dag, je mag  niet verdrietig zijn, je mag niet boos zijn, etc…

Ont-moeten!

Maar wanneer  we spreken over het veranderen van onze gedachten gaat het juist om dit soort gedachten. Veel mensen leggen zichzelf een enorme druk op door zichzelf voor te houden dat ze van alles moeten.  God wil echter dat we vrij zijn van deze gedachten. Jezus leert ons dat we God lief moeten hebben boven alles en de naaste als ons zelf.  Daaraan hebben we in wezen genoeg. Laten we niet meer op de schouders nemen dan we kunnen dragen.

Misschien goed om gewoon te leren om ons zelf te zijn en te veranderen in ons denken door ons denken eenvoudiger te maken. door dagelijks de rust  bij God te zoeken en van daaruit aan het werk te gaan door de ander te dienen en lief te hebben.

Anders denken is anders voelen. is anders doen!

Wanneer we  vanuit dit punt zullen leven, vanuit onze veranderd denken, dan zullen niet alleen onze gedachten anders zijn, maar ook hoe we ons voelen zal veranderen en hoe we reageren op dingen.

Anders denken op deze wijze klinkt misschien eenvoudig. dat is het in wezen ook. In werkelijkheid is het totaal tegengesteld aan hoe we  normaal gesproken  reageren.  Het is als  een verschil van nacht naar dag en van haat naar liefde, van ik gericht naar God gericht.

Wanneer we veranderen in ons denken veranderd alles in ons , maar ook om ons heen. We zullen  anders naar dingen kijken, andere keuzes maken, anders met dingen omgaan.

 

 

’t is mijn manier van kijken.

De ontmoeting , gewoon zoals je bent.

Waarom juist zo’n titel voor een site als deze.  als we kijken naar het woord ontmoeten is het mar net vanuit welk perspectief we het bekijken.  Ontmoeten kan betekenen dat we mensen willen ontmoeten. relationeel gezien, maar  het kan ook betekenen dat we niets  moeten maar juist dingen mogen of niet willen.  dat we de keus hebben . de keus om dingen te doen die we willen, maar ook om te ontmoeten, relaties aan te gaan. 

Waarom kies ik nu juist voor deze constructie, behalve dan dat ik het gewoon een hele leuke woordspeling vind is het ook enorm op mijn leven van toepassing. Op wie ik ben.  ik hou er van om mensen te ontmoeten. niet zomaar oppervlakkig iemand kennen, maar  dieper kijken naar wat mensen beweegt.  Een diepere laag van mensen  te zien.  Ontmoeten is verder gaan dan slechts  een groet of weten wie iemand is. ontmoeten is voor mij  het begin van een relatie.

Veel mensen zeggen dat ze iemand  hebben ontmoet. Ik geloof dat we pas iemand werkelijk ontmoet hebben als we een stukje van iemands hart gezien hebben.   Ik hou van mensen die zich durven blootgeven, maar weet ook dat de meeste mensen dit best erg moeilijk vinden.  Ik zelf  vind dit ook niet gemakkelijk.  Toch houdt ik absoluut niet van oppervlakkigheid. 

Dit klinkt waarschijnlijk een beetje zwaar , maar tegelijk gaat het er niet om dat we slechts allerlei moeilijkheden bespreken , maar ook in vreugde kun je de ander ontmoeten. het heeft te maken met hartsgesteldheid en is niet zozeer een moment van klagen ten opzichte van de ander. 

Ontmoeten  is echter ook vrijheid . vrijheid om te doen wat je wil. Leven vanuit  je verlangens. veel gelovigen hebben moeite met  deze zin en zeggen dat christenen toch ook wel van alles moeten. God liefhebben bijvoorbeeld en de naaste liefhebben is ook zo’n voorbeeld, maar toch zijn we daar ook vrij in om het al dan niet te doen.   de vraag is e echter of we wanneer we christus kennen  we  vanuit zijn liefde niet ook de ander werkelijk lief willen hebben en God bovenal.  Het kan volgens mij niet zo zijn dat we  Jezus Christus aan nemen als onze verlosser en Heer en dan niet doen wat Hij ons zegt te doen.

Wanneer we niet doen wat hij zegt uit vrije wil en de overtuiging dat wat Hij ons zegt goed voor ons  is, wat is dan de inhoudt van ons geloof. De vraag is dan of we Christus wel werkelijk ontmoet hebben. of we het hart van Christus wel aanvaard hebben en of Christus ons hart ook heeft mogen  veranderen.  dat is namelijk wat er gebeurt als we ons openstellen voor  een ontmoeting met Hem.   wanneer we ons voor Hem  openstellen zal dat iets teweeg brengen wat zijn weerga niet kent, een wonder en dat  tegelijk eigenlijk zo normaal is dat we het  niet altijd direct als dusdanig herkennen. maar er zal ruimte komen we gaan groeien in wie we zijn, maar ook in kennis van wie Hij werkelijk is.

God wil ons ontmoeten. ons veranderen en ons leren dat we vrij mogen zijn. dat we bijzonder zijn. dat Hij van ons houdt en  ons in de kern van het leven wil veranderen. niet zozeer lichamelijk, al kan dat het gevolg zijn, maar vooral een geestelijke verandering.  Dat is wat ik geloof dat ontmoeting inhoudt.