Tag: Natuurlijk

verbinding, loyaliteit, erkennen!

verbindingen-e1326463150110-595x390

De mens  heeft de behoefte zich te  verbinden. Dit aan een groep mensen of een individu, maar ook aan ideeën, visie of lering.  Deze verbindingen die we ergens in het leven opdoen is niet alleen verbinding, maar maakt ook dat we ons  van andere groepen afscheiden, van andere leringen of visies. Immers  we zijn of  loyaal aan deze groep  en keren ons daarmee van andere groeperingen af. Natuurlijk zijn er een aantal overlappingen in groeperingen, individuen, visies of leringen die  elkaar  niet bijten. We scheiden ons af van anderen die niet behoren tot “onze”groep en die niet “onze”visie dragen of beleven.

We zijn zelfs geneigd om bepaalde  beweringen  die aan een lering of visie verbonden zijn in bescherming te nemen waarvan we eigenlijk overtuigd zijn dat ze onwaar dan wel onjuist zijn. Echter de verbinding  en loyaliteit maakt dat we ons hier toch trouw aan blijven. Dit wil niet zeggen dat we dit dan ook zelf doen, maar we nemen  de groep of visie veelal in bescherming. Een voorbeeld is: wanneer iemand geestelijk of lichamelijk misbruikt word door bijvoorbeeld een familielid zal het slachtoffer  veelal niet de dader beschuldigen , maar  zeggen dat niet de  dader schuldig is , maar  dat dit ligt aan  zijn opvoeding, omstandigheden of zelfs de schuld bij zichzelf zoeken.  Loyaal aan de het individu, en de groep. Familie in dit geval.

We zien dit ook gebeuren op een ander level. De kerk geeft aan dat de doop belangrijk is. Van huis uit is iemand bijvoorbeeld  als kind gedoopt door besprenkeling, maar inmiddels  volwassen geworden ga je naar een andere kerk waar ze een andere vorm van doop verkondigen.  Namelijk die door onderdompeling op volwassen leeftijd. Dit bezorgt vaak veel strijd omdat men  niet de ouders wil afwijzen nog de  geloofsleer waarmee men is opgevoed en daarmee wederom een groep mensen.

Het geweten  speelt hierbij een enorme rol. Hoewel we  weten dat bepaalde zaken in wezen niet goed zijn nemen we toch , loyaal als we zijn mensen of visie in bescherming omdat dit behoort tot  “ons” systeem. Eigenlijk brengt het nieuwe ons in gewetensnood, immers ons gevoel en gedachten geven aan dat we  buiten de boot gaan vallen , dat we ons buitensluiten terwijl we eigenlijk ergens bij willen horen.  Eigenlijk worden we  vastgehouden , er is een bepaalde greep op ons leven, of een bepaalde manier van leven. Dit is niet per definitie  ongezond.  Dit is echter wel een emotionele greep. Loyaliteit kan ons vasthouden ion een bepaalde situatie wanneer we niet durven loslaten.

serve_two_masters

De vraag  is of we  enerzijds loyaal kunnen zijn en anderzijds  afstand doen  van een bepaald leer of visie waar deze groep voor staat. Of  kunnen we een bepaalde leer aanhangen en toch afstand doen van de groep? En … kunnen we deelgenoot zijn van meerdere groepen die tegengestelde visies behartigen of  meerdere visies  omarmen en slechts aangesloten zijn  bij een kleine selecte groep terwijl de visie anders beweert? En,  is er  gradatie in loyaliteit? Veel vragen waar niet altijd direct een antwoord op wordt gegeven , maar die gewoon even bij me opkomt en volgens mij de moeite waard zijn te overdenken.

Er is een sterke loyaliteit naar oa familie. Ook is er een loyaliteitsverhouding naar   bijvoorbeeld  een geloofsovertuiging. Dit zijn beide bindende factoren. Of misschien beter verbindende factoren genoemd. Er zijn natuurlijk veel meer factoren te noemen waardoor we met  elkaar verbonden zijn. Dit kan van alles zijn. Dit begint al met je kleur, de school waartoe je behoort, het kerkgenootschap, politieke voorkeur, je opleiding,  etc… Je loyaliteit is het groots naar een bepaalde groep of visie waneer  er  veel  verbindende factoren zijn. Dit betekent niet dat we het altijd eens  moeten zijn in zo’n geval , maar  wel dat er verbindende factoren zijn.  Bijvoorbeeld een familie  die naar de zelfde kerk gaan en het zelfde geloven , het zelfde werk doen, etc..

Echter wat gebeurt er wanneer  degene die ons lief en dierbaar zijn andere keuzes gaan maken  dan wij persoonlijk zouden willen maken? Die  niet passen  bij  het gezamenlijk gedachtengoed?  Je schrijft je bijvoorbeeld uit van de kerk waartoe je behoort, maar zoekt een andere  kerk of of je gaat helemaal niet meer? Wat nu als je  vertelt dat je een andere seksuele voorkeur hebt? Of je trekt uit de (gebruikers)groep waarmee je het zelfde altijd hebt gedaan ook al was dit niet het juiste gedrag ? ik denk bij het laatste aan bijvoorbeeld  het gebruik van drug of alcohol.

We zien al gauw dat mensen emotioneel in de war raken hierdoor.  Heen en weer geslingerd  tussen wat  goed is en was en wat juist niet goed is of gewoon minder goed. Een tijdlang was het een vertrouwde  omgeving, maar nu lijkt alles op los zand te staan. Geen vaste grond meer onder de voeten.  Je wil loyaal zijn aan je opvoeders, je vrienden, de kerk, je werk, het gedachtegoed,de visie of leer, … aan de andere kant wil je loslaten toch je relaties behouden. Nieuwe relaties aangaan en nieuwe ideeën omarmen, maar dit  lijkt tegenstrijdig en soms is dat ook zo.  Vragen als kan ik dit maken? Doe ik het wel goed? Wat als ik nu zelf helemaal verkeerd zit? Komen misschien op.  Je wordt heen en weer geslingerd tussen  wat goed was en nu niet meer zo goed lijkt te zijn en datgene wat je goed lijkt , maar waarvan je  het nog niet helemaal duidelijk hebt of niet weet wat je er van  mag verwachten.

in-de-knoop-300x274

De vraag komt duidelijk naar voren : Wie ben ik?  Het vult ons hele wezen .  we willen maar wat graag geliefd zijn. Geliefd door alles en iedereen en daarbij  verlangen we er ook naar om gezien te worden en erkenn ing te krijgen voor wie we zijn.  Gezien, bewonder en geliefd. De gebrokenheid van ons leven die   we hebben opgelopen in het leven zijn deel van ons. Erkennen is lastig. Hiermee ontdekken we  onze eigen schuld en die van anderen. Loyaal als we zijn, zoekend naar waarheid en wie zelf zijn leert ons een hoop, maar ook dat er veel zaken zijn die we zelf in de hand hadden en zaken die we juist niet in de hand hadden, maar die anderen hebben gedaan en toch van invloed waren op ons leven.  We zijn zaken gaan zien en dat maakt  dingen duidelijk, maar ook beangstigend.

Veel mensen proberen  om zichzelf te vinden en te zijn, maar ontkennen bijvoorbeeld dat  ze fouten maken in hun leven.  Of ze ontkennen bepaalde gevoelens of gedachten te hebben. Echter dit ontkennen maakt dat ons leven onveranderbaar is . ontkennen heeft als gevolg dat we blijven waar we zitten en te dealen hebben met zaken waarmee we oneens zijn en deze gewoonweg te accepteren hebben waardoor we  zaken  wegstoppen , onszelf verloochenen, dingen zeggen waar we eigenlijk niet achter staan. Een bepaalde visie of leer verdedigen of personen omdat we loyaal willen zijn.  Of anderen die zich tegenovergesteld  opstellen . als slachtoffer en zeggen dat ze niks waard zijn omdat  ze niet kunnen voldoen aan de visie of gedachtegoed van de groep. Ze conformeren zich door te zeggen dat ze er niet aan kunnen voldoen en zijn op die wijze  loyaal. Hierdoor komen beide partijen in spagaat te liggen.

Wat nu als we onszelf zo bijzonder en goed vinden en onszelf verheffen en we maken een fout?  Of wat nu als we onszelf juist zo slecht vinden en iemand geeft ons een compliment?  We ontdekken dat zowel het goede als het slecht in ons aanwezig is.  De vraag is niet of we dit weten, maar hoe we nu werkelijk kunnen leven zoals we bedoeld zijn. Ik geloof dat het antwoord te vinden is in oprechte, echte , ware liefde. Waar liefde woont daar is immers ruimte. Liefde accepteert ons zoals we zijn, maar durft ook ons te wijzen op wat niet goed is.  Liefde accepteert de ander zoals hij is en wil desondanks loyaal zijn , ook als men gekke dingen ontdekt.

Onze menselijke liefde  is slechts beperkt en derhalve zullen we  teleurstellen en teleurgesteld raken. We proberen  haar te vangen in visies en in groepen gedachten en woorden, maar hoe dan ook zullen onze menselijk inspanningen onvoldoende zijn en tekort schieten. Overleveringen van het verleden, gebeurtenissen die we al dan niet in de hand hebben maken dat we hier vanuit ons zelf niet een goed e invulling aan kunnen geven. Niet zoals ze werkelijk bedoeld is.

De zondeval makt dat we  altijd op zoek zullen zijn naar datgene waartoe we werkelijk behoren. We zijn op zoek naar onze oorsprong. Door echter de fouten die we maken of  die anderen maken ( zonde) hebben we of anderen beschadigingen opgelopen( wonden). Hierdoor lopen we soms  vast en handelen niet zoals we eigenlijk zouden willen of  waar we in wezen  naar verlangen en raken verstrikt ( bonden) in een loyaliteitsconflict.

Ik geloof  dat we in  waarheid mogen en kunnen leven. Niet onze waarheid of wat wij zelf zien als waarheid, maar inde Waarheid die God ons te bieden heeft.  We mogen genade ontvangen. Niet zoals we dat zelf zouden  willen ervaren of zoals men zegt dat het zou moeten zijn, maar  door Jezus Christus die voor ons gestorven en opgestaan is toen (2000 jaar geleden), maar ook nu met ons oude leven wil sterven en in een nieuw leven wil opstaan. Zodat oude banden verbroken worden. Wonden herstellen en zonden vergeven zijn.  De waarheid is dat we genade niet kunnen verdienen en God haar toch aan ons wil geven. God is Loyaal aan zijn  schepping. Aan Jou in het bijzonder.

circonstance_vie

We ogen leven in een nieuwe verbinding. Een nieuw leven leven. Loyaal zijn aan de Allerhoogste. Onze groep is dan groter dan ooit en de visie breder dan we  maar kunnen beseffen omdat alles onder Jezus is gesteld.  Hij leert ons om loyaliteit te tonen naar de mensen om ons heen en derhalve ook aan onszelf. We mogen er zijn.  Hij accepteert ons en dus mogen we weten kinderen van de allerhoogste te zijn.

Wederom is ontkenning mogelijk. Ontkenning dat we het niet waard zijn dat het onmogelijk is voor jou dat dit allemaal voor iedereen is maar dat jij niet goed genoeg bent. Ik bid dat je ogen  zullen gaan ontdekken dat je de moeite waard bent en je werkelijk een kind van God mag noemen als je tot erkenning bent gekomen. Erkenning is nodig. De vraag is:  ontkennen of erkennen?

prio

ik hoor vaak gelovige mensen zeggen dat hun eerste prioriteit het eigen gezin is. Natuurlijk is het belangrijk een goede vader of moeder te zijn. Een goede partner. Dit klinkt bijbels, maar is vaak een excuus om echte diepe stappen te nemen in het geloof.
boven alles heeft onze relatie met God prioriteit. Immers alle goeds komt van Hem en is in Hem. Willen we dat ons gezin, onze relaties het beste zullen krijgen. Zullen we bij God moeten beginnen. Hij is de eerste en de laatste.
Het beste voor ons gezin is dat Hij prioriteit heeft. Niet geld, goederen of status zijn het beste. Het beste wat ons gegeven is is Jezus Christus. Hij is het die ons heeft vrijgekocht.
Wanneer we onze prioriteit verleggen, stellen we God op een lager plan. Dit betekent dat we zelf de touwtjes in handen denken te hebben en denken dat we beter weten dan God hoe een gezin er uit zou moeten zien. Wellicht is het hierom dat er zo enorm veel echtscheidingen zijn. We willen een onafhankelijk leven. Niet afhankelijk zijn van anderen, niet afhankelijk van God.
Laten we opnieuw prioriteiten stellen. God nummer 1. De rest onder zijn autoriteit. Durf je dat?

Afbeelding

geroepen om te werken?

Geld maakt niet gelukkig. Natuurlijk is het soms gemakkelijk, maar  ik geloof dat geld je juist heel ongelukkig kan maken.  de bijbel spreekt niet voor niets over de macht van Mammon als een soort van personificatie van geld/macht/rijkdom.  Ik wil het echter niet hebben over geld en hoe je zoveel mogelijk kunt verdienen. Zeker niet.  wat zeker wel voldoening  in je leven zou kunne geven is wanneer je qua werk op de juiste plek zit.

Hoewel je tegenwoordig niet echt heel kritisch kunt kijken naar wat je wel en niet doet qua werk, kun je toch ook daar keuzes in maken. ik bedoel dat we ondanks de tegenvallende economie en de daarbij behorende werkeloosheid soms  niet heel kritisch lijken te kunnen zijn we toch goede keuzes kunnen maken in wat we doen.

Werk is er om geld te verdienen. Natuurlijk werken we voor ons geld zodat we er van kunne leven. maar de vraag is of geld wel zo belangrijk is?  ik geloof dat wanneer we op onze plek zitten, als we doen waarvoor we geroepen zijn we meer voldoening zullen hebben in ons leven. natuurlijk is werk niet de grote voldoening gever, maar ze kan een goede schakel zijn in het ervaren van voldoening in je leven.

Misschien denk je waar heeft hij het over? Hoezo roeping? Roeping is voor dominees en priesters, zendelingen etc…, maar ik geloof dat God ieder mens specifiek roept .  Hij roept ons om tot ons doel te komen.  Ik schrijf het wel vaker, maar God kent ons vanaf het begin, hij heeft ons gemaakt en heeft een doel met ons leven. hij kent ons door en door en weet ook waar wij het meest gelukkig van worden. dat dit niet geld is wat ik dus bedoel is inmiddels wel duidelijk.

Maar toch wil ik je nog een voorbeeld geven om te illustreren dat geld niet zo belangrijk is. je zou een goed salaris kunnen verdienen en daarmee ieder jaar een leuke auto kunne kopen. Het is natuurlijk leuk om een mooie auto  te kopen, maar wanneer dit ieder jaar gebeurt is het de vraag of je daar nog wel werkelijk van kunt genieten.  Stel je geeft je geld uit om zoals vrienden dat hebben gedaan om een DTS (discipelschaptrainingschool)te doen.  een 3 maand studie en een outreach(een soort van zendingsreis )van ook drie maanden.  Ik geloof dat het beide best veel kost  en misschien verdien je door je baan ook  nog best veel geld aan het maken van kilometers met je auto en kost het veel geld om een half jaar geen inkomen te verwerven door zo’n DTS deze je meer op zal leveren qua voldoening. Een gebeurtenis die je van je leven niet zult vergeten.

Waarom kom ik nu met  dit voorbeeld? Je  kunt werken om zoveel mogelijk te verdienen en daarmee alles in een groot huis pompen en een mooie auto, dure vakanties etc…  allemaal zaken die leuk zijn en misschien je ook wel een stukje persoonlijke tevredenheid geven, maar brengt het je bij je doel? De zin van het  leven ? maakt het deel uit van je roeping?

Wanneer je echter werkt om er God er mee te dienen en tot je doel te komen zullen er dingen in je leven veranderen. je zult misschien niet meer gaan verdienen, maar je zult ontdekken dat je niet eens zo veel geld nodig hebt om voldoening   te vinden.

Ik vraag me af of wij als mens niet een stuk gelukkiger zouden worden als we de verantwoordelijkheid op ons zouden nemen om ons werkelijk uit te strekken naar datgene te doen waarvoor God ons geroepen heeft. Dit kan natuurlijk overal zijn. misschien op de plek waar je werkt, maar heb je nog niet ontdekt hoe. misschien in een stuk vrijwilligers werk of door gewoon te doen wat je al doet maar gewoon om daarmee je geld op een ander e manier te investeren en daarmee wat voor de ander te betekenen.  ik kan natuurlijk van alles verzinnen, maar ik weet niet waar God je voor geroepen heeft. Misschien weet jij dat ook nog niet?

God wil je vast duidelijk maken waarvoor Hij je geroepen heeft. Wat het doel is van jouw bestaan.  Ik geloof dat God ons wil zegenen.  God heeft daarvoor gelukkig geen geld nodig al gebruikt hij het soms.  Maar ik geloof dat de eerste zegeningen  van onze persoonlijke roeping de speurtocht is. we mogen ontdekken dat we geroepenen zijn en dat hij weet wie we zijn en dat Hij ons wil gebruiken om ook anderen tot doel te laten komen.  dit door gewone dingen. Jouw omstandigheden vanuit het verleden neem je daarin mee. Je opvoeding , dat wat je hebt geleerd, de keuzes die je hebt gemaakt.  jouw persoonlijke competenties  zal Hij aanvullen met specifieke gaven.  De gaven van de Geest om jou  te ondersteunen om meer te worden naar het beeld van Jezus.  Geen lang haar en sandalen, maar een hart voor God en mensen.

we hoeven niet allemaal  grote namen te zijn zoals moeder Theresa te zijn of Rick Warren, Martin luther King , Bono, etc… we  kunnen gewoon door onze werkzaamheden anderen helpen.  misschien ben je elektriciën  of bouwvakker en kun je helpen om elders iets op te knappen.  ik denk bijvoorbeeld aan een huis in de Oekraïne waarvan ik weet dat het  nodig opgeknapt moet worden,  zodat er mensen opgevangen  zouden kunnen worden.  misschien ben je tuinman, maar uit de running geraakt en heb je dus tijd om vrijwilligerswerk te doen op de een  of ander zorgboerderij  of kliniek zoals de Spetse hoeve  van Teen Challenge.

 

Genade, Gods ontmoeting met mij!

God is bijzonder, maar bovenal genadig.  Genade is een term waar we als mens veelal  moeite mee hebben. immers we hebben geleerd  dat er in het leven twee  basis principes gelden. 1. Als je iets wil hebben dan moet je er iets voor doen.  2 als je een fout maakt dan wordt je daar op afgerekend. (Jos Douma pneumapastoraat )

We zijn als het ware gefixeerd en bevestigd in deze manier van denken dat we  bijna niet anders kunnen dan vanuit deze houding te reageren.  Wat overigens niet altijd slecht is. we kunnen  wanneer we iets doen er ook iets voor ontvangen. We werken en ontvangen loon naar werken. wanneer je iets belangrijks niet goed doet is het goed om dit te  bespreken en  je eventueel af te vragen hoe dingen beter kunnen of  dat misschien iemand anders dit beter over zou kunnen nemen.

Genade  doet mij denken aan een robbertje vechten vroeger met vrienden. wanneer je dan boven op iemand zat, gingen we spierballetje rollen.  We rolden met onze knieën over de anders z’n bovenarmen tot deze genade riep.  Dit was teken van overwinning voor ons als jongens. We waren de sterkere.

Genade is een gunst die we niet verdienen, maar toch mogen ontvangen.

Genade is echter iets geheel anders. We worden niet overheerst, we  zijn niet bang voor de pijn. Het gaat om het geen diep van binnen beleefd word.  Waar zit je met je gedachten als het gaat om genade?   genade is iets  wat we maar moeilijk kunnen accepteren door het beeld wat we er van hebben gemaakt. onze kop moeten buigen. Of  het overgeven van datgene waar we geen invloed op hebben misschien?  Genade, iets krijgen wat  we niet verdienen…

We weten wel wat genade is over het algemeen, maar toch nog even  ter verduidelijking: Genade is een gunst die we niet verdienen, maar toch mogen ontvangen.  Het is de kern van ons geloof in Jezus Christus.  Toch  kunnen veel gelovigen  ook  dit maar moeilijk accepteren in hun leven.  vooral  wanneer ze inzichtelijk hebben gekregen wat ze verkeerd hebben gedaan in hun leven is dit een moeilijke stap.  Immers wie zou het hun kunnen vergeven? wie zou zo gek zijn dat  ze het zouden ontvangen?

Anderen zijn juist zo trots dat ze het niet willen aannemen. Ze  redden zichzelf, ze gaan er voor om  zichzelf te tonen als degene die alles zelf onder controle heeft.  Anderen zijn te angstig om de genade aan te kunnen pakken in hun leven. Ze weten  immers wat ze hebben, maar wat houdt die genade  nu immers in?

Genade is dus niet iets goedkoops

Veelal gaan we er als volgt mee om.  We verbergen onze fouten, … We ontkennen ze. We proberen ze te verdoezelen. We geven anderen de schuld. We compenseren onze eigen verborgen zonden door van anderen een heel hoge ethische levensstandaard te eisen. We werken ons uit de naad om God weer dankbaar te stemmen voor wie we zijn. Of we doen er nog een schepje bovenop als het gaat om onze religieuze plichten.

Natuurlijk willen we  de genade van God wel ontvangen. In de kerk zegen we het echter soms wel wat gemakkelijk: De genade van Jezus  Christus is vrij!   Ze kost ons niets! Dit is inderdaad waar, maar ze heeft God enorm veel gekost. Het heeft hem alles gekost.  Genade is dus niet iets goedkoops. Iets wat we  zomaar moeten accepteren, maar wat we in ons mogen toelaten, maar wat pas werkelijk zal landen als we er naar gaan leven.  Dat gaat dus verder dan de opmerking die ik vaak hoor en lees: ‘Natuurlijk we blijven allemaal zondige en beperkte mensen. We maken allemaal fouten.’ Dat is zo afschuwelijk oppervlakkig, zo tenhemelschreiend nietszeggend, zo mijlenver verwijderd van wat David zegt: ‘Het offer voor God is een verbroken en verbrijzeld hart.’

Wanneer we genade  willen ontvangen zullen we er ook naar moeten leven. dat betekent dankbaarheid, maar ook transparantie.  We zullen immers onder ogen moeten zien  wie we zijn , maar ook moeten  er kennen dat we genade nodig hebben in ons leven.  de verandering houdt niet in dat we geen fouten meer mogen maken, maar vooral dat we onze fouten erkennen met een oprecht hart en ze belijden .

“ zo ben ik nu eenmaal”

Voorbij aan het goedkope, de diepte in. Verdriet hebben over het feit dat je  fout bent geweest.  Dit houdt in dat je er ook alles aan zult doen om je fout te herstellen waar je dat nog kunt.  Genade is niet  oké, ik was fout, jammer dan!  Morgen  doe ik het weer en een gebedje en wederom, och,… oei ,…, foutje, bedankt!  Het betekent je leven anders in te richten zodat je  datgene wat je fout deed  niet meer wil doen. dat je nieuwe keuzes maakt  en God vraagt je te leiden om  anders, beter te gaan leven. vanuit genade te leven. naar je zelf en naar de ander.

Ik moet zeggen dat ik heel vaak onoprecht  de genade van God heb misbruikt. Allerlei smoesjes  die me  dan ook vasthielden en er dus ook gen verandering optrad in mijn  leven op bepaalde gebieden.  “het ligt niet aan mij, de schuld ligt bij  hem of haar .” of  “ zo ben ik nu eenmaal”, is ook een uitspraak die zegt dat we de genade van God  in wezen niet accepteren en het gewoon op onze eigen manier blijven doen.”

Zolang we op ons zelf , op onze eigen inzichten en krachten vertrouwen, op onze eigen wijsheid en vroomheid kan de genade van God maar mondjes maat  in ons leven stromen.  Wanneer we er echter naar verlangen dat God in ons leven  werkt betekent dit  dat we ons aan hem zullen moeten overgeven. Aan zijn genade in ons leven.  dat we niet meer  allerlei dammetjes opwerpen in de rivier, maar dat  we de dammen die de stroom van levend water  stoppen of  omleiden moeten  doorbreken  zodat het  water ten volle  in ons kan stromen.

Dat betekent alles  maar dan ook alles willen overgeven aan Hem.  je hele leven om die genade  niet te ontvangen maar te ervaren in je leven.  je hebt de genade reeds ontvangen, maar wil je het ook  toelaten ervaren? dan is het nodig te erkennen dat Je Hem daarvoor nodig hebt. Dat je het zelf niet kunt. Genade. het meest  prachtige wat God ons  geeft.  Het mooie is dat wanneer wij  genade  aannemen in al zijn volheid anderen dit ook zullen zien en eervaren in  en door ons heen. Dat er door ons heen veranderingen plaats zullen vinden in het leven van mensen.

Genade is Gods ontmoeting met ons.

schuin gedrukte : Jos Douma

 

mijn vroom kerkelijk jasje.

We zeggen vaak dat het tijd nodig heeft om te groeien  in het geloof.  Ik geloof dat dit waar is. hoe zouden we  immers geboren kunnen worden en gelijk volwassen? Om werkelijk  te leven zoals God het bedoeld heeft is echter niet zozeer een vraag van groei, maar van kiezen.  Natuurlijk groeien we in ons leven met God, maar de keus om God werkelijk te willen dienen, radicaal voor Hem te gaan betekent niets anders dan Hem  te accepteren in je leven als Heer.

Jezus als Heer van je leven is iets anders dan Jezus toelaten in je hart.  Jezus uitnodigen om in je hart te zijn is niet hetzelfde als  geloven met je  hele hart.   Natuurlijk moeten we Jezus liefde  accepteren om er vanuit te kunnen leven.   wat gaan we snel voorbij aan wat Jezus werkelijk bedoeld in ons leven. op de een of andere manier  wordt ons hart vaak verduisterd door ons denken.

We laten ons gemakkelijk beïnvloeden door anderen, andere gelovigen zelfs, om te leven zoals  deze denken dat we moeten leven met God, met Jezus in ons leven.  het is gemakkelijk om iemand na te spreken  in gebed en te zeggen dat we christenen zijn. maar wanneer we iets uitspreken  en het neerleggen als waarheid hoeft ze nog niet direct ook waarheid in ons leven te zijn.

Veel mensen komen  oprecht tot geloof in Christus. Ze ervaren hem ook werkelijk. Hun hart wordt geraakt. Ze zoeken ook werkelijk en komen dan in contact met de kerk.  er is honger naar wat Jezus  zegt en doet in het leven. er is honger naar echtheid, maar deze veranderd veelal al snel als ze  anderen gelovigen  zien die  hen vertellen niet slecht op hun gevoelens te vertrouwen. Met beide benen op de grond te blijven en de juiste keuzes te maken.  uiteindelijk komt het hier op neer dat ze  de kosten berekenen en veel mensen komen er achter dat ze de toren niet kunnen bouwen.

Geloven wordt dan meer iets van  een volgeling zijn van  de kerk en de mensen daarin dan het volgen van Jezus christus zelf.  Natuurlijk is het goed om naar de kerk te gaan, maar de kerk is meer dan een groep mensen die op zondag samen komt en waar men allerlei regels en taken mag vervullen in dienst van deze zelfde groep.  Wat worden we veelal in beslag genomen door de kerk, door de vaak vruchteloze activiteiten en de al dan niet geschreven regels  die ons  soms eerder verre van een relatie met Jezus Christus houden dan ons  er toe aanzetten om in relatie met Hem te leven.

Het is een belemmerende overtuiging om  te denken dat we ook maar iets voor God zouden kunnen doen.

Ik ben sceptisch over de kerken, maar ik geloof in de gemeenschap van gelovigen. Ik geloof dat we elkaar nodig hebben om elkaar te steunen en er voor elkaar te zijn. ik geloof dat we allen een bepaalde taak hebben gekregen om God te  kunnen dienen. Ieder op zijn eigen plek.  Ik geloof dat we  echter niet direct van alles moeten doen voor God.  ik geloof dat God vooral van ons vraagt om  dingen te laten,  weg te geven , op te geven .  ik bedoel daarmee dat we veelal zo bezig zijn met wat kan ik voor God doen om hem te reden te stellen en toch zelf de touwtjes in handen houden.

Het is een belemmerende overtuiging om  te denken dat we ook maar iets voor God zouden kunnen doen.   iemand  vertelde me eens dat we echt “niets” kunnen doen voor God.   Om bij God te zijn kunnen we in wezen niets doen . we kunnen spreken,  tot God, maar willen we God verstaan zullen we onze mond  moeten houden.  We kunnen God niet het stuur in handen geven  als we het zelf  vast willen houden.  We zullen het moeten overgeven . we kunnen God niet zien als we onszelf  opsluiten tussen muren van  angst en pijn, van boosheid en teleurstelling.

Natuurlijk wil God  in ons leven  zijn, hiervoor is het nodig dat we Zijn woorden  horen en ons oog op hem richten.  Dat we onszelf overgeven, maar dat betekent ook dat we ons leven niet  volstoppen met van alles wat maar geestelijk  en spiritueel is om zo God  te   en anderen  gelovigen te pleasen.

Ik geloof dat we het als zegen zien dat we de  rekeningen van de hypotheek kunnen betalen, maar of dat ook werkelijk de zegen is , daar stel ik mijn vraagtekens bij.

God pleasen  doen we vooral met ons verstand. Paulus roept ons op om  vernieuwd te worden in ons denken.  Niet meer Ik maar Christus leeft in mij.   Wat een verademing is dat.  Jezus toelaten in ons hart en leven  en   te beseffen dat  Hij er altijd al was.  Hij weet van datgene wat in ons is.  hij raakt ons, overtuigd ons en geeft ons wat we nodig hebben.  veelal geloven we daar niet werkelijk in. We bedenken wat we nodig hebben en  handelen daarnaar en vragen God ons te zegenen daarin.

We proppen ons leven vol met  allerlei zaken , televisie , computers, mobiele telefoons, mooie auto’s en woningen met enorme leningen en hypotheken, we werken hard om het af te lossen en komen er uiteindelijk achter dat we zo druk zijn dat we geen  of nauwelijks tijd  hebben om er  ook van te genieten. Is dat de zegen die we van God verwachten?  Ik geloof dat we het als zegen zien dat we de  rekeningen van de hypotheek kunnen betalen, maar of dat ook werkelijk de zegen is , daar stel ik mijn vraagtekens bij.

Ik geloof dat wij hier in Nederland nog zo weinig van de zegen van God ervaren omdat we Jezus Christus zo weinig de ruimte geven in ons leven.  we meten de zegen af aan wat we maatschappelijk bezitten.   Dit zijn irreële gedachten.   een leven met God is  niet hoe we ons leven vullen, maar  eerder  is Gods zegen te noemen in hoe we leren loslaten.

“The best thing to do with the best things in life is to give them away.”  -Shane Claiborn-

Wanneer we blijven vasthouden aan  onze persoonlijke verlangens en gedachten en God nagenoeg  geen ruimte geven zal  er zeker geen herstel plaatsvinden in ons leven. we kunnen ons voor het oog van  de mensen om ons heen kleden met een  vroom kerkelijk jasje, maar werkelijke verandering, herstel vind pas plaats wanneer we ontdekken dat we  onszelf mogen zijn bij God.  wanneer we ons  hart, onze diepste verlangens durven te tonen aan anderen.

Ik geloof dat we in wezen allemaal verlangen naar gekend te worden om wie we zijn. We proberen dat veelal op een verkeerde manier te tonen. We willen ons beter voordoen dan we zijn, maar  daardoor verliezen we onszelf.  in Jezus heeft God ons erkend als  zijn zonen en dochters.  Ik mag zijn kind zijn. ik geloof dat dit waarheid is  en dat we slechts waarachtig kunnen leven wanneer we dit in ons leven geloven.