Tag: moe

Durf ik ruimte te geven

Voor sommige mensen is de wereld om hen heen een wereld geworden waarin ze zich bedreigd voelen. waarin ze misschien zelfs wel bedreigd worden of zijn.  wat nu als je dit zo ervaart. Als je niet kunt doen wat je zou willen doen.  je voelt je niet  meer vrij.  Je ziet allerlei zaken om je heen  en durft niet meer jezelf te zijn.  hoe moet je je zelf zijn? wat nu als iedereen  iets van je vindt en jij alleen  ziet dat niet zo, ervaart  dat anders.  Wat nu als je je alleen maar nietig voelt, klein, angstig, verdrietig of…wat dan maar ook. Wat nu als je totaal geen zin meer heb t om dingen te doen, dingen te moeten omdat het gewoonweg niet meer op kunt brengen. als je er geen energie meer voor hebt.

Erkenning zonder advisering!

Mensen willen graag adviezen geven. je vertellen wat je allemaal zou moeten doen. je moet ondernemen.  Natuurlijk zeggen ze dit allemaal met de beste bedoelingen, ze proberen je te motiveren, stimuleren om in actie te komen, maar zou dat lukken? Ik geloof  niet dat iemand in beweging komt door te zeggen dat hij van zijn  gat af moet komen als hij het niet meer ziet zitten.  ik geloof niet dat  meer en meer druk om iets te moeten helpt om  dingen anders te gaan zien.

Zou het niet zo zijn  dat men eerder zit te wachten op een stuk geborgenheid, een schouder om te huilen , een stuk erkenning zonder advisering ?  ik geloof persoonlijk in de autonomie van de mens en dus ook in de vrijheid om zelf  keuzes te maken in dit leven.  zelfs om verkeerde keuzes te maken.  wanneer mensen zoeken naar mogelijkheden kunnen we  ze helpen door ze  een veilige  plek te geven. een plaats om op terug te vallen zonder veroordeling.  Dat laatste doen we immers zo enorm gauw.  We hebben al gauw onze mening klaar en  de kritiek  om de ander mee  aan te spreken. Dit moet je doen en dat moet je doen. ongevraagde adviezen.  Natuurlijk hebben we het beste met de ander voor, maar wat is het beste? Hoe komt een mens tot andere inzichten? Door kritiek en ongevraagde adviezen? Ja zeker, maar dat  levert inzichten op als: ze willen me veranderen! ik mag er niet zijn! ik moet voldoen aan hun beeld! Zie je nu wel ik heb gefaald in hun ogen! Ik deug nergens voor!

De diepst mogelijke ontmoeting

Veiligheid is waar mensen naar verlangen. dat is  waarom ik geloof in relaties en communicatie . ik geloof in ontmoeten.  zo kan men tot nieuwe inzichten komen. oprechte ontmoetingen zijn als een oase wanneer je in de woestijn zit en dorstig bent. je kunt er je dorst lessen. Een ontmoeting is  als een oase. Een plek om op krachten  te komen, een plek waar levend water  te vinden is.  ik moet daarbij denken aan de vrouw  bij de bron.  Jezus kwam bij de bron en  ontmoette daar  deze  Samaritaanse vrouw. Wat al bijzonder  genoeg was. een jood se man en een Samaritaanse vrouw.  Samaritaanse en ook nog eens vrouw. Not done in die dagen dus.  Toch  spreekt Jezus haar bewust aan. het maakt hem schijnbaar niet uit wat “men” zegt of denkt. Hij spreekt haar  aan en  vraagt om water.  De vrouw aarzelt, maar er ontstaat iets van  een dieper  ontmoeting.

Er is geen sprake van oordelen en veroordelen.  Er is slechts sprake van een gesprek  over de situatie  en Jezus biedt haar levend water aan. hij biedt  haar aan waar ze naar verlangt.  geen tips of adviezen, maar  Hij zegt als het ware gewoon van alsjeblieft. Je mag het  van Me hebben.  het kost je niets.  Geen druk.  Geen veroordeling. Zijn wij niet te gauw met ons oordeel, met onze adviezen en kritiek, met onze woorden  zonder werkelijk te luisteren.  Projecteren we niet vooral onze persoonlijke verlangens op de ander?  proberen we niet in zekere zin de ander te veranderen in  het beeld dat wij voor hem of haar hebben?

Zonder kracht in beweging komen

Ik geloof dat we zouden moeten belijden dat we  maar al te vaak eerst onze eigen  beeld  op de ander projecteren, maar vergeten dat we  in dienst zijn Van de Heer zelf. Ik geloof dat Hij het is die al vanaf de moederschoot een prachtig plan heeft  met elk mens persoonlijk.  Willen we niet maar al te graag  dat mensen in beweging komen? maar  wanneer iemand  een been heeft moeten missen  zouden we dan ook  met adviezen komen als je zou het beste  drie maal daags een wandelingetje  moeten maken.   dat is goed voor de doorstroming.   Wanneer iemand geestelijk moe is , als hij het leven niet meer ziet zitten en ook de zin  van wat  leven is niet weet, hoe zouden we hem  dan  zeggen om op te staan en te wandelen.  te moe is  te moe. Ik heb er de kracht niet voor. Hoe kun je zonder kracht, geestelijke energie in geestelijke beweging komen.  het zit vast.

We kunnen een veilige omgeving zijn. zoals we voor de man zonder been  er kunnen zijn om zijn karretje te duwen of  gewoon met hem me te lopen als hij zijn karretje voortrijd met zijn handen, zo kunnen we met de vermoeide  mee gaan  om hem te ondersteunen. We kunnen er zijn wanneer hij  al struikelend  op zoek gaat naar  wat hij nodig heeft.  ruimte van veiligheid creëren,  laten weten dat hij er mag zijn. dat hij boos  mag zijn en verdrietig,  angstig en opstandig mag zijn als dat helpt om  er door te komen. je mag vragen wat hij nodig heeft. We mogen in gesprek zijn als hij daar behoefte aan heeft. En soms mogen we zelfs  inbrengen wat we denken te weten wat goed zou zijn, wanneer er ruimte is en vertrouwelijkheid. Vriendschap, relatie.  Tenminste als degene dat wil.

Een goed klimaat

Sommigen zullen dit een softe aanpak vinden, maar ik geloof dat dit niet zo is. ik geloof dat zelf zoeken  niet soft is, maar de enige mogelijkheid om werkelijk tot zichzelf te komen.   ik geloof dat we daarbij wel de hulp in kunnen schakelen van God . ik geloof dat Hij aanwezig wil zijn als we  elkaar ontmoeten. zelfs als degene met wie  we in gesprek zijn het niet zo op heeft met God.  ik geloof dat we  voor iemand mogen bidden . ik geloof dat daar  vaak heel veel ruimte voor is. en waanneer dat we niet is  kun  je hem vragen of je dit in je eigen tijd wel voor hem of haar mag doen.  ik geloof dat dit alleen al zo enorm veel ruimte schenkt.   Er is zoveel wat we kunnen doen.  vragen stellen,  ervaringen delen, maar vooral luisteren en er gewoon zijn.  soms zelfs zonder een woord te zeggen. vaak zeggen we al gauw te veel.

Wat denken we  vaak dat we de problemen wel even zullen oplossen. Of we denken dat niet eens, maar we voelen wel de druk om iets op te lossen.  We willen zo graag  helpen wellicht.  Helpen doe je niet door allerlei antwoorden te geven, maar door  er te zijn.  je kunt hooguit een beetje een klimaat scheppen waarin hij of zij zich veilig voelt.  Niet het aandragen van oplossingen  maakt iemand sterk. Sterker nog het maakt  juist  een sterk mens zwak.  We maken de persoon afhankelijk wanneer we  iemand constant  vertellen wat hij wel of niet zou moeten doen .

Een proces om te omarmen.

Wat zou het geweldig zijn wanneer we zouden leren om de ander juist  te  bevestigen in wie hij of zij in werkelijkheid is.  dat men zich bewust zou worden van hun eigen waarde.  Het is voor een ieder belangrijk die zelf te kunnen ontdekken en zich van daaruit te kunnen  ontplooien . vrij te zijn om keuzes te maken. zijn mening te vormen. Geloof te vinden en (on)afhankelijk  te zijn.

Ik geloof dat  wanneer ween mens tot de ontdekking komt dat er een verandering nodig is en oude keuzes losgelaten moeten worden dat alles in een dag en een nacht veranderd zal zijn.  verandering is een proces.  Een proces dat men uiteindelijk wellicht kan omarmen en kan gaan zien als waardevol.  Een proces waar men krachtiger uit kan komen wanneer men de ruimte heeft gehad  en de  veiligheid om in het proces te blijven.  Ik geloof dat God ons de ruimte  wil geven om te ontmoeten. om vanuit relatie en communicatie  te komen  tot werkelijke ontmoeting.   Ik geloof echter dat het werkelijke wonder van geestelijk herstel plaatsvindt vanuit  de Relatie met het Woord zelf.  Durven we God zelf de ruimte te geven om in de ander te werken?

Prikkelbaar.

Heb jij het ook wel eens dat je gewoon helemaal geïrriteerd en   moe bent.  gewoon helemaal pfffrrrtttt. ik zal wel de enige zijn… tuurlijk! ;-/

Vandaag heb ik zo’n dag.  afgelopen 2 nachten niet goed geslapen. Eerst omdat mijn jongste zoon met de fiets was gevallen en met een hersenschudding en een aardige snee op bed lag  en om het half uur wakker leek te worden.  de tweede nacht omdat ik last had van mijn hernia en mijn benen pijn deden. Waarschijnlijk mede door het feit dat ik wat grieperig aan het worden ben dat  het allemaal wat strammer is dan  normaal.  Vandaag ook nog naar school  geweest waar ik ook nog eens vroeg voor uit mijn bed moest na een gebroken nacht en tegelijk ook erg vermoeiend was omdat ik het gewoon  even allemaal niet zo op een rijtje heb.  ik had het gewoon allemaal  even gehad.

Helaas nadat ik thuis kwam moest mijn vrouw gelijk werken en hoewel er al wat van het eten klaar was moest ik nog koken ook.   kinderen irritant aan tafel en ook nog eens een grote mond en ik narig en moe als ik ben schiet enorm uit naar mijn kinderen. Balen!

Juist dat wat ik niet wil is  mijn kinderen de mond snoeren verwacht ik dat op dat moment. ze moeten  zich aan me onderwerpen.  Deze gedachte is gauw voorbij na een gesneuveld bord in de keuken, maar het kwaad is al geschied. De hele familie in  tranen omdat ik  niet goed in mijn vel zit. met alle gevolgen en sorry’s van mijn  kant  wel een en ander weer proberen recht te breien, maar het kwaad is al geschied en woorden snijden soms dieper dan de scherpste messen  en komen soms harder aan dan was bedoeld.

Alles wat ik heb genoemd zijn enerzijds allemaal excuses natuurlijk. Allemaal zaken om er onderuit te komen dat ik verkeerd was.  ik moet toegeven dat ik gewoon even het hele concept vergeten was van ontmoeting. Het ontmoeten van mensen waar ik zo over opgeef is  dus niet zo gemakkelijk. Veel sneller dan je verwacht , sneller dan je wil schiet je uit je slof.  Te snel  gaan we voorbij aan de werkelijke situatie. Waarom was ik geïrriteerd en  maak je niet echt duidelijk hoe je je voelt. In ieder geval kan een ander er niets aan doen. tegelijk  kunnen we hier weer uit leren hoe  prikkelbaar we soms zijn.

Ik ben prikkelbaar en weet het soms goed te vertellen aan anderen. we moeten mensen ontmoeten en degen die ons het meest dierbar zijn ontmoeten we soms even het minst. We vinden zaken soms zo normaal en luisteren soms nauwelijks naar wat er achter  opstandig gedrag zit maar antwoorden met hetzelfde gedrag of nog erger zoals vandaag.  

Wat zou Jezus doen ? WWJD? Dit is zon kreet waar ik vaak wat moeite mee heb. ‘Ik ben immers Jezus niet. ik ben geen heilige? Toch? Of wel? Ik  mag  weten een heilige te zijn wanneer ik Hem ken. Ik mag fouten maken, maar hoe lossen we deze op. niet door prikkelbaarheid.  Opnieuw op zoek naar de ontmoeting, maar dit wordt een stuk lastiger als je  mensen hebt gekwetst en beschadigd.   Toch geloof ik dat wanneer beide partijen God kennen in hun leven er verzoening mogelijk zou moeten zijn, maar zet je ook de eerste stap?  Ik heb dat wel gedaan, maar  kost me moeite. Wat zit er soms in mij toch een verdraaid eigenzinnig mannetje. Mijn excuses voor dat.

Moe

 

 

 

Moe van ‘t vele denken;

Hoe zal ik dit en hoe doe ‘k dat.

Wilt U “ik” vergeving schenken

omdat “ik” U weer vergat?

 

Moe van ‘t vele huilen;

Waarom dit en waarom dat.

Terwijl ik bij U kon schuilen,

En ik dat zomaar weer vergat.

 

Moe van ‘t leven

Op weg van dit naar dat.

Ben ik blij te weten

Dat U, God , mij niet vergat.

 

 

ik was totaal van de pot en voelde me afgewezen.

Ben een tijdlang behoorlijk van de pot geweest. Zo heb  ik dat vaak genoemd. achteraf gezien weet ik dat  het een duidelijke burn-out is geweest, maar  lange tijd gewoon niet geweten of niet gedacht dat ik, sterke jonge kerel dit zou kunnen krijgen.  toch na lange tijd  kan ik het gewoon toegeven en zeggen. ik heb een burn-out gehad.

Ik was emotioneel en geestelijk totaal uitgeput.  Ik begreep gewoonweg niet meer hoe  dingen nu precies in elkaar zaten. Mijn gevoelens , mijn gedachten en de wereld om mij heen.  Ik was nog altijd enorm bewogen met mensen die  ook beschadigd waren, maar mensen die zich tegenover  hard en  ongevoelig opstelden kregen de volle laag. Veel onbegrip van mijn kant naar de harde werkelijkheid van anderen.  ik functioneerde niet meer zoals ik had moeten functioneren van mijzelf. Had teveel op mijn bord genomen. voelde me verantwoordelijk voor  heel veel dingen. Ik was moe en cynisch, maar tegelijk niet moe genoeg om goed te slapen.

Ik weet dat burn-out vele wortels heeft. Soms is dat de afkomst, maar ik moet zegen dat ik een geweldige jeugd heb gehad. Ik was een geliefd kind van mijn ouders en had tot mijn tienerjaren goede vrienden. daarna werd het allemaal wat minder.  Voelde me vaak eenzaam en neerslachtig, niemand die dat begreep was mijn conclusie. Ik werd me echter ook bewust van het feit dat veel meiden me wel zagen zitten. had dus de ene na de andere scharrel. Ook een  aantal wat serieuzere  scharrels, maar ook weer niet zo serieus dat ik me er helemaal aan over gaf. Voor mij  was de kick dat er iemand was die verder met wou dan oppervlakkige kameraadschap.

Ergens tussen de tienerjaren en een aantal jaren terug was er altijd het willen bewijzen dat ik de moeite waard was. Dat ik  de wereld aankon. Dat ik iemand was. Dat ik kon presteren dat ik in wezen een leuke vent was, maar ervaren deed ik dat nauwelijks. Behalve bij een aantal mensen die me dan ook zeer lief en dierbaar zijn of waren. en ook daar gingen dingen mis. Mensen in de gemeenschap zagen  soms  dat  het niet goed met me ging spraken me aan op mijn falen en ik voelde me nog meer   afbranden. In mijn kruis getast . Ik voelde niet de waardering voor wat ik had gedaan. Waarvan ik dacht dat ik het verdiende. Ik had niet de ervaring dat er iemand was die voor me klaarstond terwijl ik juist voor mijn gevoel voor zo velen had klaargestaan.  Ik zocht erkenning voor wie ik was en niemand zag wie ik was , maar wel wat ik deed.

Daarbij kwam dat ik ook nog eens te maken kreeg met  een aantal moeilijke persoonlijke issues in de familie. Mensen die  stierven, kinderen die doodgeboren waren en mensen die me ronduit  afwezen door niet naar me te luisteren en niet met we wilden praten. Misschien zelfs met gegronde redenen, maar ik  begrijp ze tot op heden niet. alles bevestigde zich in mijn negativiteit.

Ik was alles even totaal kwijt. Geen enkele controle meer, maar ook bijna niemand die me begreep. Ik weet persoonlijk dat de hel bestaat. Ik was er een tijdlang werkelijk  in.  Natuurlijk heb ik me  groot gehouden (althans geprobeerd) voor mijn gezin. Zij waren er altijd voor me. Ik ben dan ook beretrots op hen. zij zijn in mij blijven geloven waar anderen en ook ikzelf de moed verloren had. waar anderen me afwezen zijn zij gebleven. Ik was de duisternis en zij zijn mijn  licht gebleken.  De kracht om door te gaan. mijn zegen. Al zag ik dat niet als zegen destijds.

Soms werd me een zogenoemde christelijke hand gereikt en pastorale hulp geboden die ik soms heb afgewezen. Misschien vreemd als je gelovig bent. ik zag God  ook niet meer. ik kon Hem niet meer  voelen en /of zien in mijn leven. en als ik al wel het  idee had dat het een goed gesprek was geweest , kreeg ik naderhand  te horen uit dat ik enorm negatief was. Kortom alles was donker en Gods licht was zo ver. Ik begreep zelfs niet eens meer dat ik hem ooit had ervaren. Was hij wel echt geweest in mijn  leven?  ik had er altijd naar verlangt God te dienen, maar waar was hij nu gebleven?  Ik was niet meer wie ik was en zag niet meer wat ik ooit heb gezien. Ik voelde me anders. Ik was een bom. Dat realiseer ik me nu. Een gevaar en niemand die er werkelijk wat aan deed behalve me af wijzen en nawijzen.

Was dit nu wat ik had verdient en hoe kon ik hier nu los van komen? ik had het nodig om dingen bij de naam te noemen. Me zelf te zijn en niet meer de verantwoording van de wereld te dragen. Ik kon het niet langer aan om afgewezen te worden en vrienden te blijven met mensen waarbij ik niet mezelf kon zijn. ik had een afschuw aan mensen die me met  Bijbelteksten om de oren  gooiden. Wellicht zelfs goed bedoeld, maar ik had er tien in mijn gedachten die ik terug kon gooien.  Ik had  het nodig om een hand op mijn schouder te ontvangen of een knuffel . die met me  huilden en me bemoedigden. Die me de waarheid zeiden en eerlijk waren in plaats van de waarheid en me daarna te negeren.

Nu na een lange  tijd zie ik weer licht, kan ik weer ademen en heb ik weer hoop. Ik zie God weer en mijn relatie  met Hem is gegroeid. Ik heb nieuwe vrienden en nog een paar oude die nooit voor me zijn weggelopen en altijd met me  in gesprek  zijn gebleven.  ook heb ik een aantal verloren. Dat doet me nog altijd pijn.  Ik heb afscheidt genomen van veel taken en mensen en soms vraag ik me af of dat goed is geweest, maar  meestal ervaar ik rust nu. Rust  omdat ik geloof dat God het nodig vond dat dingen op scherp zijn komen te staan in mijn  leven.

Ik heb ontdekt dat God me niet in de steek laat in de grootste dalen van mijn leven. het is gemakkelijk om God te ervaren als alles wel gaat, maar om Hem vast te houden als het moeilijk is en  je alles ontnomen lijkt te zijn dat is niet gemakkelijk. Ik heb overwonnen. Ik heb het niet altijd ervaren dat ik gedragen ben, maar ik weet nu dat het zo is. mijn gezin is Gods grootste zegen in mijn leven. al het andere wat er is blijven staan na de grote negatieve vloedgolf  ook.  God is er voor mij geweest en Hij houdt nog steeds van me. Hij deed dat voor die tijd en ook nu houdt hij van me. Nu ervaar ik die liefde meer dan ooit. Ik zie dingen helderder. Ik ben niet meer degenen die direct bekend staat omdat hij zoveel en zo hard kon werken, ik ben niet meer degene die voor iedereen maar klaar moet staan, ik ben niet erik die overal een vroom antwoord op moet hebben, maar ik mag mezelf zijn.  ik ben mijn Vaders vriend. Ik weet wie ik ben en ik doe wat ik kan en dat is genoeg.

.”

het stuur overgeven als je moe bent.

Lezen: Mateus 11:27-30

Als we moe zijn om de weg te lopen die we hebben te gaan.  Als we het niet meer zien zitten, en iedereen aan ons lijkt te trekken.

Als we het gewoon allemaal even niet meer weten, en heel veel dingen en zaken in ons leven zo verschrikkelijk zinloos lijken, geef dan het stuur van je leven over aan degene die jou leven kent, die weet wat voor jou het beste is.

doodlopende weg

Als jij het niet meer weet, wie zou het dan wel weten?  God weet het, Hij kent je, gewoon omdat hij je gemaakt heeft.als we doorgaan op onze eigen weg, ook al lijkt het soms nog zo goed te gaan,  zal uiteindelijk doodlopen. (Lees maar eens in Spreuken 14:12)

we verlangen naar rust en we zoeken het ook. we zoeken  rust  en vrijheid op plaatsen waar ze niet te vinden is. We zullen op jacht gaan naar wat  plezier en vertier om weg te kunnen kijken van de pijn in ons leven. En misschien zal het  een tijdlangbest heel goed te gaan, maar ergens zul je    er opnieuw weer achterkomen dat je een verkeerde afslag genomen hebt

omkeren

Laten we omkeren en naar Jezus gaan, want zijn juk is zacht en de last die Hij te dragen geeft is licht. Als we op Zijn pad verder  gaan en ons door Hem laten leiden zullen we rust vinden voor onze ziel.

Als we ons leven overgeven aan Hem zullen we ook onze lasten aan hem mogen geven, zodat we opnieuw kunnen beginnen. Een nieuw leven. Als we Hem aan het stuur van ons leven laten blijven we op het goede pad, de weg naar bruikbaarheid en herstel.

Neem leven, laat het Heer, toegewijd zij aan Uw eer…