Tag: Maar

als ze mij herinneren…

Droom-een-droom

Soms wordt ik in de  nacht wakker. Niet omdat ik slecht geslapen heb of heftig heb gedroomd, maar  omdat ik even stil gezet lijkt te worden in een aantal gebeurtenissen die ik heb meegemaakt en waar ik op dat moment in verkeer. Dit zijn van die momentjes die mij helpen om bepaalde zaken een plekje te geven. ik geloof dat dit voor mij Gods manier is om mij met bepaalde zaken te bepalen. Iets van bezinning en diepe gesprekken. Ik heb daar dan soms ook heldere beelden en woorden bij. Zaken uit specifieke gebeurtenissen, maar ook zaken die helemaal niet  gebeurt zijn maar die wel een link  hebben naar bepaalde zaken uit mijn leven.  deze nachten geven me  vaak een nieuwe kijk op zaken zoals ik ze zelf nog niet eerder zag.

Gisteren is onze lieve collega, Anne Marie, overleden. Net  even een jaartje ouder als ikzelf ben. een gedachte was: ik hoop dat mijn leven half zo betekenisvol zal zijn als dat van haar. Ik zag haar  door de gang lopen van de ons gebouw op zoek naar mannen, cliënten. Ze was de weg  even kwijt. Haar oriëntatie was altijd  een dingetje waar we om moesten lachen. Dit bepaalde me juist  bij  wat haar doel was. mensen die de weg kwijt zijn te helpen. Soms  kunnen we de oriëntatie wat verloren hebben, tegen zaken aanlopen, even de weg kwijt zijn, maar  wanneer we ik haar zie denk aan haar hart vol passie voor mensen en dat was haar richting. Dienen van gebroken mensen.  ze was een moeder voor  mannen die soms even oud waren als haar zelf.

Andere  gebeurtenissen kwamen  in mijn gedachten. mensen  waar ik veel om gaf. Mijn vader, mijn schoonouders. Allemaal gestorven, maar  wat hebben ze veel voor me betekent. Ik ben niet treurig. Ik hoef dat ook niet te zijn, maar wat was mijn schoonvader een rots in de branding voor velen, vaak ook voor mij.  samen met mijn schoonmoeder die al eerder overleed hebben ze naast mijn ouders , een enorme bijdrage gedaan aan mijn geloofsleven.  Toen mijn schoonvader overleed heb ik gebeden om een dubbeldeel  van zijn geest te mogen ontvangen.

Vannacht las ik 1 en 2 Timoteus helmaal. Ik kwam daarin tegen hoe Paulus  ahw tegen de jonge Timoteus zei; kom op man, ga er voor! Laat je niet op de kop zitten , laat je niet afleiden, maar doe  waar toe je door God geroepen bent.  er  zullen veel mensen zijn die je  zullen of willen afleiden, maar Gods woord  is op je . het is door handoplegging bevestigd door anderen en de Heilige Geest. Doe wat je moet doen.  het is belangrijk dat je verantwoordelijkheid neemt!

Nu is het n iet mijn bedoeling om precis als mijn schoonvader te worden en ook niet iets van de identiteit van mijn collega  aan te trekken, maar  wat ik wel  doen is het goede van deze mensen mee nemen in wat ik doe.  hun passie en liefde voor mensen die  vastlopen in het leven. ik wil hen helpen door een hand uit te steken. Hen helpen zich meer en meer toe te wijden aan God door met hen te kijken naar  iemand die ook gestorven is. Jezus Christus zelf.  Hij heeft  zijn leven gegeven voor  hen die  verlangen naar een leven met God.

Ik geloof dat dood pas werkelijk waardevol is  als  er een echt leven aan vooraf is gegaan.  Een waardevol leven. sommige mensen leven  kort en anderen  relatief gezien best lang, maar  met oog op de eeuwigheid is  het allemaal maar eventjes.  Ik las op facebook een stukje: echte liefde moet bewezen worden.  dat is  waar leven over gaat.  Jezus heeft laten zien wat werkelijk leven is.  Hij heeft bewezen werkelijk lief te hebben. Hij heeft bewezen dat God werkelijk naar mensen omziet door Jezus te laten opstaan uit de dood.  … wat geweldig te mogen weten en te zien dat er  relevante levens zijn.   ik denk nu sterk aan Anne Marie. Jong gestorven, maar  ze is leven bij de Heer. Wie er aan twijfelt? Dat mag, maar ik geloof dat echte liefde bewezen zal worden.  geloof dat maar. Jezus heeft het bewezen en ook haar zullen we wederom ontmoeten.

Ik wil graag dat mijn leven relevant genoemd gaat worden zoals de levens van mensen die ik eerder noemde voor mij waren. niet relevant omdat ik zo aardig was of  vriendelijk, maar omdat er mensen zijn geweest in mijn leven die God hebben gevonden en wederom relevant willen zijn voor  anderen.  beetje raar blog geworden misschien, maar soms gaat er veel om in een koppie. Dit zat er in dat van mij.

prio

ik hoor vaak gelovige mensen zeggen dat hun eerste prioriteit het eigen gezin is. Natuurlijk is het belangrijk een goede vader of moeder te zijn. Een goede partner. Dit klinkt bijbels, maar is vaak een excuus om echte diepe stappen te nemen in het geloof.
boven alles heeft onze relatie met God prioriteit. Immers alle goeds komt van Hem en is in Hem. Willen we dat ons gezin, onze relaties het beste zullen krijgen. Zullen we bij God moeten beginnen. Hij is de eerste en de laatste.
Het beste voor ons gezin is dat Hij prioriteit heeft. Niet geld, goederen of status zijn het beste. Het beste wat ons gegeven is is Jezus Christus. Hij is het die ons heeft vrijgekocht.
Wanneer we onze prioriteit verleggen, stellen we God op een lager plan. Dit betekent dat we zelf de touwtjes in handen denken te hebben en denken dat we beter weten dan God hoe een gezin er uit zou moeten zien. Wellicht is het hierom dat er zo enorm veel echtscheidingen zijn. We willen een onafhankelijk leven. Niet afhankelijk zijn van anderen, niet afhankelijk van God.
Laten we opnieuw prioriteiten stellen. God nummer 1. De rest onder zijn autoriteit. Durf je dat?

Afbeelding

mijn vroom kerkelijk jasje.

We zeggen vaak dat het tijd nodig heeft om te groeien  in het geloof.  Ik geloof dat dit waar is. hoe zouden we  immers geboren kunnen worden en gelijk volwassen? Om werkelijk  te leven zoals God het bedoeld heeft is echter niet zozeer een vraag van groei, maar van kiezen.  Natuurlijk groeien we in ons leven met God, maar de keus om God werkelijk te willen dienen, radicaal voor Hem te gaan betekent niets anders dan Hem  te accepteren in je leven als Heer.

Jezus als Heer van je leven is iets anders dan Jezus toelaten in je hart.  Jezus uitnodigen om in je hart te zijn is niet hetzelfde als  geloven met je  hele hart.   Natuurlijk moeten we Jezus liefde  accepteren om er vanuit te kunnen leven.   wat gaan we snel voorbij aan wat Jezus werkelijk bedoeld in ons leven. op de een of andere manier  wordt ons hart vaak verduisterd door ons denken.

We laten ons gemakkelijk beïnvloeden door anderen, andere gelovigen zelfs, om te leven zoals  deze denken dat we moeten leven met God, met Jezus in ons leven.  het is gemakkelijk om iemand na te spreken  in gebed en te zeggen dat we christenen zijn. maar wanneer we iets uitspreken  en het neerleggen als waarheid hoeft ze nog niet direct ook waarheid in ons leven te zijn.

Veel mensen komen  oprecht tot geloof in Christus. Ze ervaren hem ook werkelijk. Hun hart wordt geraakt. Ze zoeken ook werkelijk en komen dan in contact met de kerk.  er is honger naar wat Jezus  zegt en doet in het leven. er is honger naar echtheid, maar deze veranderd veelal al snel als ze  anderen gelovigen  zien die  hen vertellen niet slecht op hun gevoelens te vertrouwen. Met beide benen op de grond te blijven en de juiste keuzes te maken.  uiteindelijk komt het hier op neer dat ze  de kosten berekenen en veel mensen komen er achter dat ze de toren niet kunnen bouwen.

Geloven wordt dan meer iets van  een volgeling zijn van  de kerk en de mensen daarin dan het volgen van Jezus christus zelf.  Natuurlijk is het goed om naar de kerk te gaan, maar de kerk is meer dan een groep mensen die op zondag samen komt en waar men allerlei regels en taken mag vervullen in dienst van deze zelfde groep.  Wat worden we veelal in beslag genomen door de kerk, door de vaak vruchteloze activiteiten en de al dan niet geschreven regels  die ons  soms eerder verre van een relatie met Jezus Christus houden dan ons  er toe aanzetten om in relatie met Hem te leven.

Het is een belemmerende overtuiging om  te denken dat we ook maar iets voor God zouden kunnen doen.

Ik ben sceptisch over de kerken, maar ik geloof in de gemeenschap van gelovigen. Ik geloof dat we elkaar nodig hebben om elkaar te steunen en er voor elkaar te zijn. ik geloof dat we allen een bepaalde taak hebben gekregen om God te  kunnen dienen. Ieder op zijn eigen plek.  Ik geloof dat we  echter niet direct van alles moeten doen voor God.  ik geloof dat God vooral van ons vraagt om  dingen te laten,  weg te geven , op te geven .  ik bedoel daarmee dat we veelal zo bezig zijn met wat kan ik voor God doen om hem te reden te stellen en toch zelf de touwtjes in handen houden.

Het is een belemmerende overtuiging om  te denken dat we ook maar iets voor God zouden kunnen doen.   iemand  vertelde me eens dat we echt “niets” kunnen doen voor God.   Om bij God te zijn kunnen we in wezen niets doen . we kunnen spreken,  tot God, maar willen we God verstaan zullen we onze mond  moeten houden.  We kunnen God niet het stuur in handen geven  als we het zelf  vast willen houden.  We zullen het moeten overgeven . we kunnen God niet zien als we onszelf  opsluiten tussen muren van  angst en pijn, van boosheid en teleurstelling.

Natuurlijk wil God  in ons leven  zijn, hiervoor is het nodig dat we Zijn woorden  horen en ons oog op hem richten.  Dat we onszelf overgeven, maar dat betekent ook dat we ons leven niet  volstoppen met van alles wat maar geestelijk  en spiritueel is om zo God  te   en anderen  gelovigen te pleasen.

Ik geloof dat we het als zegen zien dat we de  rekeningen van de hypotheek kunnen betalen, maar of dat ook werkelijk de zegen is , daar stel ik mijn vraagtekens bij.

God pleasen  doen we vooral met ons verstand. Paulus roept ons op om  vernieuwd te worden in ons denken.  Niet meer Ik maar Christus leeft in mij.   Wat een verademing is dat.  Jezus toelaten in ons hart en leven  en   te beseffen dat  Hij er altijd al was.  Hij weet van datgene wat in ons is.  hij raakt ons, overtuigd ons en geeft ons wat we nodig hebben.  veelal geloven we daar niet werkelijk in. We bedenken wat we nodig hebben en  handelen daarnaar en vragen God ons te zegenen daarin.

We proppen ons leven vol met  allerlei zaken , televisie , computers, mobiele telefoons, mooie auto’s en woningen met enorme leningen en hypotheken, we werken hard om het af te lossen en komen er uiteindelijk achter dat we zo druk zijn dat we geen  of nauwelijks tijd  hebben om er  ook van te genieten. Is dat de zegen die we van God verwachten?  Ik geloof dat we het als zegen zien dat we de  rekeningen van de hypotheek kunnen betalen, maar of dat ook werkelijk de zegen is , daar stel ik mijn vraagtekens bij.

Ik geloof dat wij hier in Nederland nog zo weinig van de zegen van God ervaren omdat we Jezus Christus zo weinig de ruimte geven in ons leven.  we meten de zegen af aan wat we maatschappelijk bezitten.   Dit zijn irreële gedachten.   een leven met God is  niet hoe we ons leven vullen, maar  eerder  is Gods zegen te noemen in hoe we leren loslaten.

“The best thing to do with the best things in life is to give them away.”  -Shane Claiborn-

Wanneer we blijven vasthouden aan  onze persoonlijke verlangens en gedachten en God nagenoeg  geen ruimte geven zal  er zeker geen herstel plaatsvinden in ons leven. we kunnen ons voor het oog van  de mensen om ons heen kleden met een  vroom kerkelijk jasje, maar werkelijke verandering, herstel vind pas plaats wanneer we ontdekken dat we  onszelf mogen zijn bij God.  wanneer we ons  hart, onze diepste verlangens durven te tonen aan anderen.

Ik geloof dat we in wezen allemaal verlangen naar gekend te worden om wie we zijn. We proberen dat veelal op een verkeerde manier te tonen. We willen ons beter voordoen dan we zijn, maar  daardoor verliezen we onszelf.  in Jezus heeft God ons erkend als  zijn zonen en dochters.  Ik mag zijn kind zijn. ik geloof dat dit waarheid is  en dat we slechts waarachtig kunnen leven wanneer we dit in ons leven geloven.