Tag: lichaam van christus

gemaakt om te zijn.

verlangen naar vrijheid 3

klik hier om naar deel 1 te gaan van deze  korte serie. 

b197474778Vrijheid is  volgens mij niet zo onafhankelijk mogelijk te zijn, maar juist  afhankelijk durven zijn van de ander. beseffen dat je juist anderen nodig hebt in je leven. dat je er voor anderen mag zijn.  Jezus zei het zo: “zonder Mij kun je niets doen” dat is afhankelijk zijn als individu, maar als gemeenschap in relatie met anderen zijn we juist  in staat alles te doen! dan worden we heiligen genoemd in de bijbel.  We zijn immers samen het lichaam van Christus.  Wow!

We zijn vrij! Niet om te doen  wat we maar willen, maar om onszelf te zijn.  niet om gelijkvormig te zijn in eenzame individualiteit, maar om als individu in relatie  met anderen te  leven.  ik hoop dat we leren om niet slechts voor onszelf op te komen, onszelf af te zonderen in een leven waarvan we denken dat het ons vrijheid geeft om dingen te zeggen waar we in wezen niet werkelijk naar verlangen en  ons terug te trekken om alleen te zijn, maar  vrijheid te  ervaren  in het leven door  te ontmoeten.  ontmoeten  door  ons niets te laten opleggen door  anderen , maar door met elkaar  in ontmoeting te staan. in gesprek, in relatie, in liefde.  Wat zou het fijn zijn als we zouden leren onszelf te openen om elkaar te ontmoeten. Te leren kennen, te zien met andere ogen. Ogen vol liefde.

Laten we gewoon doen waartoe God ons oproept. God liefhebben  boven alles en onze naaste als onszelf.  met andere woorden laten we God dagelijks ontmoeten en van daaruit  elkaar dan zullen we  werkelijk vrijheid ervaren.

Diep in ons mensen is er altijd dat verlangen erkent te worden en er te mogen zijn. Bij God mogen we er zijn. sterker nog God wil graag dat we er zijn. Hij heeft ons gemaakt om te zijn.  Om tot ons doel te komen.  dat begint met afhankelijk te durven zijn.  hij heeft ons geboren doen worden in afhankelijkheid. Afhankelijkheid van onze ouders. Is dat niet bijzonder?  Laten we ons zelf bewust worden dat we  niet gemaakt zijn om slechts individualistisch te leven maar om te leven in oprechte relatie met God en elkaar.

amen?

een beschadigd lichaam.

Tijd heelt alle wonden zeg men vaak.  Dit is een leugen die mensen zich zelf of anderen  vaak voorhouden.   Vaak  word dit  gezegd om daarmee zelf de kop in het zand te steken aangaande onze verwondingen of teleurstellingen in het leven.  ten aanzien van de ander gebruiken we het vaak als een goedkope manier  om de ander moed in te spreken.

Eigenlijk komt het er op neer dat je met zulke uitspraken ontkent dat je hulp nodig hebt. Rick Warren zegt zoiets als  “denial is not only a river in Egypt”.  Ontkennen is niet de oplossing voor wat dan ook.  wanneer we ontkennen dat we beschadigd zijn, zijn we dan  wel in staat om goed te functioneren?  Ik denk  dat we dan best nog in staat zijn tot redelijk goed functioneren soms. Dit hangt  ook af van de beschadiging, maar  wanneer we nooit werkelijk durven toegeven op een bepaald gebied beschadigd te zijn zullen we daar altijd  gevoelig zijn.

Wanneer we ons verwond hebben bij en een grove snee in onze vinger hebben opgelopen zal deze wond, als we er niks aan doen, beginnen te etteren en te zweren. De wond wordt  groter  en en een andere uitspraak is dan het klopt als een zwerende vinger. We  vergeten niet zomaar een zwerende vinger, we worden ons er goed bewust van dat we gewond zijn. hoe meer we  bezig zijn onze wond te ontkennen hoe harder dat hij begint te kloppen in ons leven en des te meer we ons  er bewust van worden.

We kunnen proberen onze wonden  te blijven verstoppen, maar uiteindelijk zal het toch zichtbaar worden voor anderen. ik geloof dat  men aan mensen kan zien of ze inderdaad gewond zijn geraakt op een bepaald gebied.  Ik denk niet dat het erg is dat je gewond bent geraakt, maar het is wel erg dat je je wonden ontkent.  Je liegt dan in wezen  over hoe je in het leven staat.

Hoe gaat het met je? Is een vraag die we gauw stellen aan iemand. Het antwoord is al gauw zoiets  als: het gaat goed hoor en bij Julie?  Het gaat echter vak gewoonweg niet goed met ons.  Vaak is dit ook wel te zien aan de ander, maar de vraag is of we het ook wel werkelijk willen weten hoe het gaat met de ander.

tijd heelt  geen enkele wond.  Wel kunnen wonden herstellen door goede zorg. mensen die om je geven, mensen die je helpen, met je spreken over hun eigen wonden om zo ook stappen te kunnen zetten naar herstel. We hebben elkaar daarvoor nodig. Ik geloof dat  God ons aan elkaar ook heeft gegeven om elkaar daar ook in tot steun  te zijn. niet om te ontkennen en om de brij heen te draaien.

Wij zijn het lichaam van Christus. Wanneer iemand dus verwond is, is het lichaam verwond.  Ik geloof dat het nodig is  dat wonden  goed verzorgt worden.  vaak worden mensen die  zeggen gewond te zijn als zwakken gezien. Ik geloof echter wanneer iemand durft te bekennen gewond te zijn dat hij een van de sterken is. hij durft namelijk zichzelf te laten zien. ik geloof dat dat nu juist  is wat we in het lichaam, de kerk ,  vaak missen. Mensen die werkelijk naar zich durven laten kijken door God in de eerste plaats, maar  ook door de ander.

Wat zouden we veel van elkaar kunnen  leren wanneer we zouden durven erkennen dat we ook ooit ergens wonden in ons leven hebben opgelopen. Dat we  daar in sommige gevallen herstel voor hebben gevonden en waar dat niet zo is dat we dat graag zouden willen vinden met  behulp van de ander.  als we op deze wijze op zoek zijn naar herstel? Dan geloof ik inderdaad dat God ons tijd geeft. Tijd om te helen. Tijd om zelf hersteld te worden, maar ook tijd om anderen te helpen met hun herstel.  Niet door passief te gaan zitten wachten, maar door persoonlijk op zoek te gaan naar wat we  voor anderen kunnen betekenen, gewoon zo als we zijn.

 

Be Imperfect.

Wie ben je? Wat is je doel ? mag je er zijn?  gewoon even wat vragen die  veel mensen zich in wezen stellen al zullen ze dat niet van de daken schreeuwen. Ze vragen zich soms af  wat ze in Godsnaam op deze wereld doen?  ze werken hard, bouwen aan hun  familie leven. huisje, boompje, beestje, maar  in wezen  zijn ze altijd maar bezig voor  meer , meer , meer.  hun hele leven draait  niet om wie ze zijn, maar om wat ze hebben of wat ze doen.  ze zijn slechts gewricht op  het bereiken van wat ze zelf allemaal gepland hebben en hopen dat hen dat geluk zal opleveren en voldoening.

In wezen denken  veel mensen dat ze heel gewone mensen zijn. ze willen graag horen dat ze het allemaal zo slecht nog niet doen.  eigenlijk is dat ook wel aardig zo. Ze doen het  qua menselijke maatstaf ook helemaal niet zo slecht. Veel mensen  geven zo nu en dan ook nog eens wat  weg van wat ze hebben. tenminste zolang ze er zelf maar niet minder van worden. ze vinden dat een ieder recht heeft op een goed leven. tenminste zolang ze er zelf niet voor hoeven te betalen. Ze vinden  dat ze er voor anderen moeten zijn . tenminste als hen dat maar geen tijd of energie kost.  Sterker nog er zijn er zelfs die  heel veel van hun eigen  goederen geven, maar  daarvoor wel een beetje in aanzien willen staan.

Waar gaat het toch allemaal om?  Waar zijn we nu helemaal mee bezig?  Wat is prioriteit in je leven. wie staat nummer een.   Veel mensen vinden anderen wel belangrijk, maar er is niets belangrijker als  hun eigen vertrouwde leventje. Hun eigen gezin, de kinderen, de familie, hun vrienden, hun huis, auto of  uitgaansleven. Ze maken hun eigen keuzes en  zijn niet van plan hun leven door wie dan ook te laten bepalen.   Hun levens vreugde vinden ze in zelfverwezenlijking en ik gerichtheid.

Jezus echter leert ons dat we andere prioriteiten moeten stellen.  wanneer we voor Hem kiezen krijgt ons leven nieuwe zin. Een hoger plan. Een doel .  het doel wat God reeds bij de geboorte in ons heeft gelegd  gaat langzaam maar zeker vorm krijgen wanneer we  bereid zijn te leven naar  wat  Gods wil is met ons leven.   wanneer we ons leven richten op Jezus, op god, dan is  ons leven  niet meer gericht op onszelf. een nieuwe missie krijgen we dan.

De missie die we krijgen is  dat we  als gelovigen samen een  lichaam worden. samen  als lichaam  kunnen we anderen helpen.  Sommigen  als hand van dat lichaam door te geven. anderen als voet om met  de ander mee te lopen wanneer ze het moeilijk hebben. anderen als mond om te praten voor hen die dat zelf onvoldoende kunnen.  Zo  mogen we allemaal deel zijn van het lichaam van Christus. De ware kerk. de kerk die vaak onzichtbaar is omdat ze enerzijds werk doen achter de schermen. Onzichtbaar omdat er veel mensen zijn die zich lid noemen van de kerk of zeggen deel te zijn van dat lichaam, maar in wezen slechts  roepen , maar geen daden toont.

Wanneer we werkelijk  Gods mensen  willen zijn dan praten we misschien wat minder en steken we wat meer de handen uit de mouwen. dan geven we niet slechts een paar euro in de maand aan een goed doel, maar werken we  er aan dat mensen  geholpen worden in hun leven. dat is Gods missie voor  zijn lichaam.  God verlangt er naar dat de hele mensheid Hem leert kennen , omdat hij van ze houdt.  We  kunnen roepen dat we deel zijn van Christus, schreeuwen dat we kerk zijn, maar het gaat er in wezen niet om wat we  allemaal roepen en schreeuwen. Het gaat er om dat we juist onszelf leren zijn. niet een of andere christelijke rol spelen.  maar gewoon zijn wie we zijn, met onze tekortkomingen. Het gaat God er niet om dat we perfect zijn.  veel mensen denken dat  dat het enige is waar het God om gaat.  Maar God weet allang dat we dat niet zijn. hoe goed we ons ook voor zullen doen , we blijven imperfecte mensen.  God houdt van imperfecte mensen.  hij geniet van mensen die fouten maken, maar God wil ons in Jezus als perfecte mensen aannemen als zonen en dochters.  

Het draait allemaal om onze houding, onze hartsgesteldheid. Willen we in relatie met hem leven? echte , hechte relatie? Dan kan het niet anders dan dat we echte moeten zijn.  wanneer mensen onecht zijn in een relatie , dan loopt de relatie stuk. Niemand kan zijn leven lang op zijn tenen lopen.

Ik weet niet hoe het met jou is gesteld en waar en hoe jij door het leven wandelt? Sommigen wandelen alsof ze op eieren lopen anderen interesseert het geen sier hoe ze lopen en  baggeren door de wereld alsof  het niemand interesseert wie ze zijn.  God echter interesseert zich voor jou, maar kom dan zoals je bent.  er is een plan. God heeft een plan voor jouw leven. voor jou persoonlijk.  Hij heeft een missie voor jou. Ik ben benieuwd wat jij gaat doen . misschien nog dit jaar. blijf je op jezelf gericht of richt jij je op Gods weg. Zijn  leven voor jou. Durf je jezelf te laten zien zoals je bent en groeien naar meer en meer  te lijken op Hem?

Hier voel ik me thuis!

 

Soms  zie ik als een berg op tegen bepaalde dingen. Achteraf valt het dan best mee of  was het eigenlijk soms ook nog eens best erg leuk.  Mijn karakter is over het algemeen wat aan de zware kant.  Ik hou gewoon niet zo van het onbekende. Ik onderneem wel stappen in het onbekende, maar dan kost dat me meestal best wat extra energie. ik ben een introvert. hoewel ik ook duidelijk extraverte trekjes heb zo nu en dan.

mijn lief en ik  zijn beide  anders. Gelukkig! 😉

Andere mensen, mijn vrouw is bijvoorbeeld zo iemand die het niet uitmaakt  of dingen nu nieuw zijn of niet. ze zien niet op tegen het ontmoeten van mensen die ze niet kennen of heeft geen schroom om zomaar iemand  aan te spreken. Het liefst zou ze wellicht altijd maar bezig zijn met  van alles en nog wat. ze is duidelijk een extravert  type.

Ik zelf zit graag in mijn vertrouwde omgeving. Ik verkeer het liefst in kringen die ik ken, met mensen die ik liefheb. Mijn vrouw doet dit ook graag, maar mag heel graag de deur uit. Sterker nog, als ze de kans krijg is ze ergens anders dan achter het fornuis. Dat is in ons huis eigenlijk meer mijn taak geworden.  geen probleem hoor. Ik vind het fijn. 

aanvulling

Wat mooi is dat eigenlijk dat mensen elkaar zo kunnen aanvullen.  Zo kunnen we dat gerust noemen. Wat als mijn vrouw hetzelfde was als ik. wat een saaie boel zou dat worden zeg. Zelden nieuwe mensen ontmoeten, nooit meer echt uitgaan of dingen doen  waar je  tegenop zag. Ze vullen we elkaar prachtig aan.  we stimuleren  elkaar.  ik  haar om gewoon eens s’avonds gezellig op de bank te zitten  en zij mij om zo nu en dan toch eens de deur uit te gaan.

Ik heb  het allemaal wat zwart wit geschetst natuurlijk. Ik geniet  natuurlijk ook van het ontmoeten van nieuwe mensen en  maak graag vrienden, maar ik heb er allemaal gewoon wat meer moeite mee.  Mijn vrouw lijkt het allemaal gewoon veel gemakkelijker af te gaan. 

De gemeente

In de gemeente (de kerk van Christus)zou het ook zo moeten zijn. iedereen vult elkaar aan. de een is de hand en de ander de voet.  Wat is het fijn dat er mensen zijn die  het fantastisch vinden om op een podium te staan zingen en anderen die het woord willen en kunnen verkondigen. Wat is mooi dat er mensen zijn die juist veel meer verstand hebben van financiën en anderen die  goed leiding kunnen geven.  ieder heeft zo zijn taak. Ik zelf geniet het meest als ik in gesprek ben met mensen die het moeilijk hebben. niet omdat ik zo zwaar op de hand ben, maar omdat ik het idee heb dat juist deze groep mensen  het meest kwetsbaar is en veel heeft te geven wat ze zelf nog niet zien. hier voel ik me thuis.

Ik vraag me af of jij je  plek in de gemeente van Christus kent. Waar voel jij je op je plek? Ik heb het dan niet over een bepaalde  kerk of gemeenschap of  zelfs niet een instelling, maar ken jij je plek? Weet jij waar God jouw in het bijzonder voor geroepen heeft? Waar kun jij je invulling geven? of moet ik misschien zeggen aanvulling?  Waar voel jij je thuis?

‘De Geest van de Heer rust op mij, want hij heeft mij gezalfd. Om aan armen het goede nieuws te brengen heeft hij mij gezonden,om aan gevangenen  hun vrijlating bekend te maken en aan blinden het herstel van hun zicht, om onderdrukten hun vrijheid te geven, om een genadejaar van de Heer uit te roepen.’  Lukas 4:18-19