Tag: levend water

Participeren in levens van mensen

Van de week kon ik niet goed slapen. Een vol hoofd door allerlei zaken rondom faillissement Van de plek waar ik me veel plezier en passie heb gewerkt.

  

Wat een gedoe allemaal en uiteindelijk cliënten de dupe van wat nu door de overheid in de zorg wordt geïnitieerd. Of ligt het misschien toch anders?


Wanneer ik nadenk ook over de kerk en haar rol, mede omdat ik weet dat er in een kerk waar een deel van mijn hart ligt een pittige vergadering zal plaatsvinden, vraag ik me af wat is er in vredesnaam aan de hand?


Ik geloof dat de ontwikkelingen in de zorg, de ontwikkelingen in de kerk. Niet de eerder genoemde kerk, maar veel kerken in de regio waar ik woon en misschien is het wel landelijk of wereldwijd zo, dat deze anders lopen dan verwachting.


De mens wikt,  maar het is God die beschikt. Ik denk dat het daar op neerkomt. 


Ik werd bepaald bij een tekst uit Jeremia 2. Waar God zegt dat mensen vies water drinken uit oude, kapotte bakken terwijl de bron van water dichtbij is. De bron is zo enorm dichtbij en toch zijn we op zoek naar allerlei antwoorden in het verleden. 


Ik bedoel: mensen kikken terug en roepen” vroeger deden we het op die en die manier”, of “we willen terug naar vroeger toen de werkgever  nog gewoon je ziektekosten moest betalen”.

Vroeger? 


Vroeger was niet alles beter. We herinneren ons echter veel goede zaken in het verleden. 

Niet de visie van de kerkleden was beter of de visies in de zorg.

Nee hoor, de tijden zijn veranderd zeggen we. De vraag is of dat werkelijk zo is.


Volgens mij is er niet zoveel veranderd. Prediker zegt ook zoiets. Er is niets nieuws onder de zon.


Weet je wat ik geloof? Ik geloof dat veel zaken pas werkelijk goed gaan en blijven wanneer God er bij is.


Ik geloof in Christelijke zorg. Niet zorg met het naamkaartje waarin hey woord christelijk voorkomt als afkorting.  Maar ik heb geloof voor zorg vanuit naastenliefde, compassie, hart voor de schepping. 


Nu wil ik niet alles aan elkaar breien en zeggen dat er dan geen faillisementen meer voor zouden komen in christelijke zorg instellingen. Ook niet dat de kerk dan geen problemen meer zou hebben. 


Ik geloof dat wanneer we bereid zijn om terug te keren naar de bron er wonderen gebeuren. Waarom drinken we niet van het frisse water wat leven geeft? Waarom dat vieze water wat is blijven hangen in kapotte bakken? Waarom altijd maar refereren naar allerlei zaken, mensen, situaties en verhalen die wellicht goed waren, maar die ons weerhouden om verder te gaan. Namelijk de bron. god zelf.

  

god is dichtbij, hij kent de oplossing en verlangt naar onze participatie. Een mooi woord. De regering wil een participatiemaatschappij een weet je dat heeft zo zijn kansen. De kerk wil dat mensen weer in de kerk komen. Misschien gaat daar iets mis. Zou de kerk niet naar de mensen gebracht moeten worden?


Ik geloof dat wanneer gelovigen niet zichzelf uitsluiten in de kerk van de maatschappij  en een eiland worden in hun peperdure panden, maar zich werkelijk uitstrekken naar mensen in nood dat er werkelijk iets gebeurt . Namelijk participatie. Deelnemen, deelgenoot worden van het leven van de ander.


Zou het niet zo zijn dat er allerlei mensen verantwoording nemen of hebben gekregen hun positie los zouden moeten laten omdat ze participatie in de weg staan omwille van een persoonlijke visie of drang om iets persoonlijks achter te laten omwille van persoonlijke drijfveren? Zou geld op een gegeven moment de roeping van God niet in de weg gaan staan? Of oude idealen, manieren, gedachtengoed? 


Ik wil drinken uit de bron. Verfrissend vrij zijn en blijven. hem blijven zoeken. Leren om Zijn stem te verstaan boven alle ruis van de wereld, maar ook boven alle geruis van kerk en leiders. Luisteren bovenal naar Het Hart in Christus. Ik verlang naar participatie van Het Hart. Deelgenoot zijn aan het leven van Hem.


Ik weet wat ik zeg en tegelijk ook niet echt. Want wie wil er nu lijden. Leiden en lijden lijkt in Christus samen te lopen. Laten we de angst voorbij gaan en participeren. Mensen dienen. Want geloof me er is zo verschrikkelijk veel te doen. 


Heer open mijn ogen! Mijn hart! Mijn leven! 

  

Durf ik ruimte te geven

Voor sommige mensen is de wereld om hen heen een wereld geworden waarin ze zich bedreigd voelen. waarin ze misschien zelfs wel bedreigd worden of zijn.  wat nu als je dit zo ervaart. Als je niet kunt doen wat je zou willen doen.  je voelt je niet  meer vrij.  Je ziet allerlei zaken om je heen  en durft niet meer jezelf te zijn.  hoe moet je je zelf zijn? wat nu als iedereen  iets van je vindt en jij alleen  ziet dat niet zo, ervaart  dat anders.  Wat nu als je je alleen maar nietig voelt, klein, angstig, verdrietig of…wat dan maar ook. Wat nu als je totaal geen zin meer heb t om dingen te doen, dingen te moeten omdat het gewoonweg niet meer op kunt brengen. als je er geen energie meer voor hebt.

Erkenning zonder advisering!

Mensen willen graag adviezen geven. je vertellen wat je allemaal zou moeten doen. je moet ondernemen.  Natuurlijk zeggen ze dit allemaal met de beste bedoelingen, ze proberen je te motiveren, stimuleren om in actie te komen, maar zou dat lukken? Ik geloof  niet dat iemand in beweging komt door te zeggen dat hij van zijn  gat af moet komen als hij het niet meer ziet zitten.  ik geloof niet dat  meer en meer druk om iets te moeten helpt om  dingen anders te gaan zien.

Zou het niet zo zijn  dat men eerder zit te wachten op een stuk geborgenheid, een schouder om te huilen , een stuk erkenning zonder advisering ?  ik geloof persoonlijk in de autonomie van de mens en dus ook in de vrijheid om zelf  keuzes te maken in dit leven.  zelfs om verkeerde keuzes te maken.  wanneer mensen zoeken naar mogelijkheden kunnen we  ze helpen door ze  een veilige  plek te geven. een plaats om op terug te vallen zonder veroordeling.  Dat laatste doen we immers zo enorm gauw.  We hebben al gauw onze mening klaar en  de kritiek  om de ander mee  aan te spreken. Dit moet je doen en dat moet je doen. ongevraagde adviezen.  Natuurlijk hebben we het beste met de ander voor, maar wat is het beste? Hoe komt een mens tot andere inzichten? Door kritiek en ongevraagde adviezen? Ja zeker, maar dat  levert inzichten op als: ze willen me veranderen! ik mag er niet zijn! ik moet voldoen aan hun beeld! Zie je nu wel ik heb gefaald in hun ogen! Ik deug nergens voor!

De diepst mogelijke ontmoeting

Veiligheid is waar mensen naar verlangen. dat is  waarom ik geloof in relaties en communicatie . ik geloof in ontmoeten.  zo kan men tot nieuwe inzichten komen. oprechte ontmoetingen zijn als een oase wanneer je in de woestijn zit en dorstig bent. je kunt er je dorst lessen. Een ontmoeting is  als een oase. Een plek om op krachten  te komen, een plek waar levend water  te vinden is.  ik moet daarbij denken aan de vrouw  bij de bron.  Jezus kwam bij de bron en  ontmoette daar  deze  Samaritaanse vrouw. Wat al bijzonder  genoeg was. een jood se man en een Samaritaanse vrouw.  Samaritaanse en ook nog eens vrouw. Not done in die dagen dus.  Toch  spreekt Jezus haar bewust aan. het maakt hem schijnbaar niet uit wat “men” zegt of denkt. Hij spreekt haar  aan en  vraagt om water.  De vrouw aarzelt, maar er ontstaat iets van  een dieper  ontmoeting.

Er is geen sprake van oordelen en veroordelen.  Er is slechts sprake van een gesprek  over de situatie  en Jezus biedt haar levend water aan. hij biedt  haar aan waar ze naar verlangt.  geen tips of adviezen, maar  Hij zegt als het ware gewoon van alsjeblieft. Je mag het  van Me hebben.  het kost je niets.  Geen druk.  Geen veroordeling. Zijn wij niet te gauw met ons oordeel, met onze adviezen en kritiek, met onze woorden  zonder werkelijk te luisteren.  Projecteren we niet vooral onze persoonlijke verlangens op de ander?  proberen we niet in zekere zin de ander te veranderen in  het beeld dat wij voor hem of haar hebben?

Zonder kracht in beweging komen

Ik geloof dat we zouden moeten belijden dat we  maar al te vaak eerst onze eigen  beeld  op de ander projecteren, maar vergeten dat we  in dienst zijn Van de Heer zelf. Ik geloof dat Hij het is die al vanaf de moederschoot een prachtig plan heeft  met elk mens persoonlijk.  Willen we niet maar al te graag  dat mensen in beweging komen? maar  wanneer iemand  een been heeft moeten missen  zouden we dan ook  met adviezen komen als je zou het beste  drie maal daags een wandelingetje  moeten maken.   dat is goed voor de doorstroming.   Wanneer iemand geestelijk moe is , als hij het leven niet meer ziet zitten en ook de zin  van wat  leven is niet weet, hoe zouden we hem  dan  zeggen om op te staan en te wandelen.  te moe is  te moe. Ik heb er de kracht niet voor. Hoe kun je zonder kracht, geestelijke energie in geestelijke beweging komen.  het zit vast.

We kunnen een veilige omgeving zijn. zoals we voor de man zonder been  er kunnen zijn om zijn karretje te duwen of  gewoon met hem me te lopen als hij zijn karretje voortrijd met zijn handen, zo kunnen we met de vermoeide  mee gaan  om hem te ondersteunen. We kunnen er zijn wanneer hij  al struikelend  op zoek gaat naar  wat hij nodig heeft.  ruimte van veiligheid creëren,  laten weten dat hij er mag zijn. dat hij boos  mag zijn en verdrietig,  angstig en opstandig mag zijn als dat helpt om  er door te komen. je mag vragen wat hij nodig heeft. We mogen in gesprek zijn als hij daar behoefte aan heeft. En soms mogen we zelfs  inbrengen wat we denken te weten wat goed zou zijn, wanneer er ruimte is en vertrouwelijkheid. Vriendschap, relatie.  Tenminste als degene dat wil.

Een goed klimaat

Sommigen zullen dit een softe aanpak vinden, maar ik geloof dat dit niet zo is. ik geloof dat zelf zoeken  niet soft is, maar de enige mogelijkheid om werkelijk tot zichzelf te komen.   ik geloof dat we daarbij wel de hulp in kunnen schakelen van God . ik geloof dat Hij aanwezig wil zijn als we  elkaar ontmoeten. zelfs als degene met wie  we in gesprek zijn het niet zo op heeft met God.  ik geloof dat we  voor iemand mogen bidden . ik geloof dat daar  vaak heel veel ruimte voor is. en waanneer dat we niet is  kun  je hem vragen of je dit in je eigen tijd wel voor hem of haar mag doen.  ik geloof dat dit alleen al zo enorm veel ruimte schenkt.   Er is zoveel wat we kunnen doen.  vragen stellen,  ervaringen delen, maar vooral luisteren en er gewoon zijn.  soms zelfs zonder een woord te zeggen. vaak zeggen we al gauw te veel.

Wat denken we  vaak dat we de problemen wel even zullen oplossen. Of we denken dat niet eens, maar we voelen wel de druk om iets op te lossen.  We willen zo graag  helpen wellicht.  Helpen doe je niet door allerlei antwoorden te geven, maar door  er te zijn.  je kunt hooguit een beetje een klimaat scheppen waarin hij of zij zich veilig voelt.  Niet het aandragen van oplossingen  maakt iemand sterk. Sterker nog het maakt  juist  een sterk mens zwak.  We maken de persoon afhankelijk wanneer we  iemand constant  vertellen wat hij wel of niet zou moeten doen .

Een proces om te omarmen.

Wat zou het geweldig zijn wanneer we zouden leren om de ander juist  te  bevestigen in wie hij of zij in werkelijkheid is.  dat men zich bewust zou worden van hun eigen waarde.  Het is voor een ieder belangrijk die zelf te kunnen ontdekken en zich van daaruit te kunnen  ontplooien . vrij te zijn om keuzes te maken. zijn mening te vormen. Geloof te vinden en (on)afhankelijk  te zijn.

Ik geloof dat  wanneer ween mens tot de ontdekking komt dat er een verandering nodig is en oude keuzes losgelaten moeten worden dat alles in een dag en een nacht veranderd zal zijn.  verandering is een proces.  Een proces dat men uiteindelijk wellicht kan omarmen en kan gaan zien als waardevol.  Een proces waar men krachtiger uit kan komen wanneer men de ruimte heeft gehad  en de  veiligheid om in het proces te blijven.  Ik geloof dat God ons de ruimte  wil geven om te ontmoeten. om vanuit relatie en communicatie  te komen  tot werkelijke ontmoeting.   Ik geloof echter dat het werkelijke wonder van geestelijk herstel plaatsvindt vanuit  de Relatie met het Woord zelf.  Durven we God zelf de ruimte te geven om in de ander te werken?

Genade, Gods ontmoeting met mij!

God is bijzonder, maar bovenal genadig.  Genade is een term waar we als mens veelal  moeite mee hebben. immers we hebben geleerd  dat er in het leven twee  basis principes gelden. 1. Als je iets wil hebben dan moet je er iets voor doen.  2 als je een fout maakt dan wordt je daar op afgerekend. (Jos Douma pneumapastoraat )

We zijn als het ware gefixeerd en bevestigd in deze manier van denken dat we  bijna niet anders kunnen dan vanuit deze houding te reageren.  Wat overigens niet altijd slecht is. we kunnen  wanneer we iets doen er ook iets voor ontvangen. We werken en ontvangen loon naar werken. wanneer je iets belangrijks niet goed doet is het goed om dit te  bespreken en  je eventueel af te vragen hoe dingen beter kunnen of  dat misschien iemand anders dit beter over zou kunnen nemen.

Genade  doet mij denken aan een robbertje vechten vroeger met vrienden. wanneer je dan boven op iemand zat, gingen we spierballetje rollen.  We rolden met onze knieën over de anders z’n bovenarmen tot deze genade riep.  Dit was teken van overwinning voor ons als jongens. We waren de sterkere.

Genade is een gunst die we niet verdienen, maar toch mogen ontvangen.

Genade is echter iets geheel anders. We worden niet overheerst, we  zijn niet bang voor de pijn. Het gaat om het geen diep van binnen beleefd word.  Waar zit je met je gedachten als het gaat om genade?   genade is iets  wat we maar moeilijk kunnen accepteren door het beeld wat we er van hebben gemaakt. onze kop moeten buigen. Of  het overgeven van datgene waar we geen invloed op hebben misschien?  Genade, iets krijgen wat  we niet verdienen…

We weten wel wat genade is over het algemeen, maar toch nog even  ter verduidelijking: Genade is een gunst die we niet verdienen, maar toch mogen ontvangen.  Het is de kern van ons geloof in Jezus Christus.  Toch  kunnen veel gelovigen  ook  dit maar moeilijk accepteren in hun leven.  vooral  wanneer ze inzichtelijk hebben gekregen wat ze verkeerd hebben gedaan in hun leven is dit een moeilijke stap.  Immers wie zou het hun kunnen vergeven? wie zou zo gek zijn dat  ze het zouden ontvangen?

Anderen zijn juist zo trots dat ze het niet willen aannemen. Ze  redden zichzelf, ze gaan er voor om  zichzelf te tonen als degene die alles zelf onder controle heeft.  Anderen zijn te angstig om de genade aan te kunnen pakken in hun leven. Ze weten  immers wat ze hebben, maar wat houdt die genade  nu immers in?

Genade is dus niet iets goedkoops

Veelal gaan we er als volgt mee om.  We verbergen onze fouten, … We ontkennen ze. We proberen ze te verdoezelen. We geven anderen de schuld. We compenseren onze eigen verborgen zonden door van anderen een heel hoge ethische levensstandaard te eisen. We werken ons uit de naad om God weer dankbaar te stemmen voor wie we zijn. Of we doen er nog een schepje bovenop als het gaat om onze religieuze plichten.

Natuurlijk willen we  de genade van God wel ontvangen. In de kerk zegen we het echter soms wel wat gemakkelijk: De genade van Jezus  Christus is vrij!   Ze kost ons niets! Dit is inderdaad waar, maar ze heeft God enorm veel gekost. Het heeft hem alles gekost.  Genade is dus niet iets goedkoops. Iets wat we  zomaar moeten accepteren, maar wat we in ons mogen toelaten, maar wat pas werkelijk zal landen als we er naar gaan leven.  Dat gaat dus verder dan de opmerking die ik vaak hoor en lees: ‘Natuurlijk we blijven allemaal zondige en beperkte mensen. We maken allemaal fouten.’ Dat is zo afschuwelijk oppervlakkig, zo tenhemelschreiend nietszeggend, zo mijlenver verwijderd van wat David zegt: ‘Het offer voor God is een verbroken en verbrijzeld hart.’

Wanneer we genade  willen ontvangen zullen we er ook naar moeten leven. dat betekent dankbaarheid, maar ook transparantie.  We zullen immers onder ogen moeten zien  wie we zijn , maar ook moeten  er kennen dat we genade nodig hebben in ons leven.  de verandering houdt niet in dat we geen fouten meer mogen maken, maar vooral dat we onze fouten erkennen met een oprecht hart en ze belijden .

“ zo ben ik nu eenmaal”

Voorbij aan het goedkope, de diepte in. Verdriet hebben over het feit dat je  fout bent geweest.  Dit houdt in dat je er ook alles aan zult doen om je fout te herstellen waar je dat nog kunt.  Genade is niet  oké, ik was fout, jammer dan!  Morgen  doe ik het weer en een gebedje en wederom, och,… oei ,…, foutje, bedankt!  Het betekent je leven anders in te richten zodat je  datgene wat je fout deed  niet meer wil doen. dat je nieuwe keuzes maakt  en God vraagt je te leiden om  anders, beter te gaan leven. vanuit genade te leven. naar je zelf en naar de ander.

Ik moet zeggen dat ik heel vaak onoprecht  de genade van God heb misbruikt. Allerlei smoesjes  die me  dan ook vasthielden en er dus ook gen verandering optrad in mijn  leven op bepaalde gebieden.  “het ligt niet aan mij, de schuld ligt bij  hem of haar .” of  “ zo ben ik nu eenmaal”, is ook een uitspraak die zegt dat we de genade van God  in wezen niet accepteren en het gewoon op onze eigen manier blijven doen.”

Zolang we op ons zelf , op onze eigen inzichten en krachten vertrouwen, op onze eigen wijsheid en vroomheid kan de genade van God maar mondjes maat  in ons leven stromen.  Wanneer we er echter naar verlangen dat God in ons leven  werkt betekent dit  dat we ons aan hem zullen moeten overgeven. Aan zijn genade in ons leven.  dat we niet meer  allerlei dammetjes opwerpen in de rivier, maar dat  we de dammen die de stroom van levend water  stoppen of  omleiden moeten  doorbreken  zodat het  water ten volle  in ons kan stromen.

Dat betekent alles  maar dan ook alles willen overgeven aan Hem.  je hele leven om die genade  niet te ontvangen maar te ervaren in je leven.  je hebt de genade reeds ontvangen, maar wil je het ook  toelaten ervaren? dan is het nodig te erkennen dat Je Hem daarvoor nodig hebt. Dat je het zelf niet kunt. Genade. het meest  prachtige wat God ons  geeft.  Het mooie is dat wanneer wij  genade  aannemen in al zijn volheid anderen dit ook zullen zien en eervaren in  en door ons heen. Dat er door ons heen veranderingen plaats zullen vinden in het leven van mensen.

Genade is Gods ontmoeting met ons.

schuin gedrukte : Jos Douma

 

geworteld in Liefde

om te kunnen groeien  is het belangrijk om op de juiste plaats te zijn en in goede grond te staan.  Wanneer  de grond  niet goed is  kunnen we niet wortelen en wanneer we   niet op de goede plaats staan  is de kans dat we niet  op een goede manier zullen groeien.

Voor een goede groei is het belangrijk dat we  goed geworteld zijn.  hoe groter  we  willen zijn des te belangrijker is de wortel.  Grote bomen als eiken hebben sterke wortels.  Willen we  werkelijk mannen of vrouwen van god zijn dan zullen we  goed geworteld moeten zijn.

Veel mensen denken dat  we geworteld moeten zijn  in  hoe we ons presenteren aan de mensen.  net pak, goede baan en netjes iedere zondag naar de kerk.  anderen denken dat ze geworteld moeten zijn in kennis. Ze weten  enorm veel en lezen allerlei boeken en ook de bijbel kennen ze van a tot z. weer anderen denken dat ze geworteld  moeten zijn in  het doen van  belangrijke dingen in het leven. ze zetten zich in  om anderen te helpen, ze hebben diaconie hoog in het vaandel en doen er alles aan  om de mens in nood   te begeleiden.

Helaas moet ik zeggen dat  dit alles niet de juiste wortels zijn.  het zijn op zich geen verkeerde wortels, maar   het zijn geen sterke wortels. Het zijn immers slecht die wortels die aan de oppervlakte liggen, die anderen direct kunnen zien.  een eik is sterk om zijn dieper liggende wortels.  Er wordt wel gezegd dat een eik net zo groot onder de grond is  als er boven. Dat betekent dat zijn wortel gestel zo enorm veel meer is dan wat we  kunnen zien.

Het is gewoonweg niet mogelijk om een eik zomaar  weg te halen.   Hij staat vast.  En je moet van goeden huize komen wil je een eik omver  krijgen. een ketting zaag  is gewillig, maar dan nog zitten de wortels  vast in de grond.  Diep  heel erg diep.

Goede wortels zijn van belang om het juiste water en de juiste voeding te  verkrijgen.  Het juiste voedsel en water ontvangen we van god zelf. We  kunnen ons  vullen met  wat er aan de oppervlakte  ligt, zoals erkenning van anderen in wat we doen of in wat we hebben of wat we hebben gedaan. Dit is niet per definitie altijd verkeerd, maar z e is onvoldoende.  We hebben meer nodig. We zien ook dat wanneer  een plant onvoldoende van het juiste voedsel en water  krijgt hij gaat verkleuren en zijn bladeren  krijgen rare vormen zijn vrucht wordt minder en hij word gevoeliger voor ziektes.

We hebben onvoldoende aan wat  aan de oppervlakte ligt.  We zijn veelal liever oppervlakkig en durven soms niet werkelijk de diepte in te gaan. we weten niet wat er zich bevind. Het is er donker. Toch is dat nu juist wat we nodig hebben.  de onbekende diepten van God. de plek  diep van binnen waar we  het levende water kunnen proeven. Waar we voedsel ontvangen om van te groeien en van waaruit we kracht  opdopen om in het zichtbare  ons te ontwikkelen. Om vrucht te kunnen dragen er  anderen van te voeden.

Wanneer we  diep, diep geworteld zijn in Gods liefde komen we los van wat  aan de oppervlakte ligt, maar zullen we er meer van genieten. We zijn er immers niet meer afhankelijk van  we  weten immers dat we niet zullen vallen  wanneer we diep zijn gegaan. Wanneer we de duisternis hebben overwonnen om het levend water  en het geestelijk voedsel  tot ons hebben kunnen nemen.  we zijn sterk  zowel boven als onder.