Tag: kwetsbaarheid

Gelukkig alles verloren!

Wat is nu geluk? Geluk is, zo schrijft Brene Brown , waarschijnlijk de moeilijkste emotie om werkelijk te voelen. waarom? Omdat het wanneer we het bereiken ons vermogen om kwetsbaarheid verliezen. Het wordt als het ware iets wat we met wantrouwen gaan benaderen. Er treed, wanneer we geluk gevonden lijken te hebben, een soort van verschuiving op en uiteindelijk snakken we ahw opnieuw naar meer geluk in ons leven. (Vrij weergegeven door mij, vanuit het boek: de kracht van kwetsbaarheid)

Wanneer we gelukkig zijn willen we dat geluk vasthouden. We koesteren het als het ware. Echter wanneer we geluk gaan koesteren worden we ban voor wat ons, onze geliefden , wat we hebben beschadigd raken of ons worden ontnomen. Je bent blij met wat je hebt en wil het graag bewaren, veilig stellen, opsluiten, maar daarmee wordt het geluk in een hoek gestopt waar ze niet past. Ze kwijnt weg omdat we niet langer kwetsbaar durven zijn uit angst geluk te verliezen.

Je hebt prachtige kinderen van God gekregen, maar de angst ze te verliezen staat in de weg om werkelijk te genieten van hun aanwezigheid. Je wil ze het liefst binnen houden en beschermen voor de grote boze buitenwereld. Angst neemt langzaam maar zeker de plaats in van geluk.

Je bent blij met wat je hebt en wil het graag bewaren, veilig stellen, opsluiten, maar daarmee wordt het geluk in een hoek gestopt waar ze niet past. Ze kwijnt weg omdat we niet langer kwetsbaar durven zijn uit angst geluk te verliezen.

Of je hebt een geweldige baan. Je droombaan plotseling is er een reorganisatie en je vraagt je af wat voor rol je hebt en of die rol wel zal passen. Je gaat functioneren op een andere manier en vergeet waarvoor je geroepen bent.

Zomaar wat voorbeelden die ik uit eigen ervaring heb. Ben ik niet gelukkig? Gelukkig wel. Ik kan genieten van mooie zaken in mijn leven. Een prachtige vrouw en de allermooiste kinderen. Een prachtige baan etc…

Maar wat is nu wat gelukkig maakt? Ik heb behoorlijk wat meegemaakt in mijn leven. Zaken die me mede gemaakt hebben tot de persoon die ik ben. Ik heb ontdekt dat telkens wanneer ik geluk probeer te claimen en vast te houden, God daar totaal andere idee√ęn over heeft.

Ik heb ontdekt dat niet slechts de mooie momenten in het leven zoals verliefdheid, geboorte van je kinderen , promotie, veel geld, een mooi huis, je gelukkig maken. Het zijn juist de moeilijke zaken in het leven waarbij we diep verdrietig waren het leven bijzonder maken.

Wanneer we mensen verliezen bijvoorbeeld is geen geluk an sich, maar hoe we daar met behulp van vrienden uit zijn gekomen bijvoorbeeld geeft diepe innerlijke rust, vrede, …. Geluk. De grootste moeiten van mijn leven. Heb ik overwonnen door kwetsbaar te durven zijn. Daar waren familie en vrienden, daar was God heel dichtbij. Ik zou zeggen open je ogen, je hart voor kwetsbaarheid.

IMG_0641.JPG

Genoeg of voldoende

Veel mensen zijn niet echt overtuigd dat wie ze zijn genoeg is. Men schaamt zich vooral over hun tekortkomingen inplaats van genoeg communiceren ze eigenlijk dat ze niet genoeg zijn. Wanneer je iemand zou vragen hoe ze in het leven staan zal het antwoord vaak zoiets zijn van: ” ik doe het allemaal wel redelijk” of zoals iemand me ooit eens zei: “het wordt nooit een tien”.

Ik geloof dat een gezond gevoel van eigenwaarde van belang is. Je mag er zijn. Hoewel we wellicht gek aangekeken zullen worden wanneer we tevreden zijn met hoe we er uitzien, hoe we leven, wat we doen etc… Het is immers nogal een soort van in de modeūüėú om te zeggen dat je ontevreden bent met je lijf, de baan die je hebt, of je manier van leven.

De maatschappij wil ons doen geloven dat wanneer we noet voldoen aan het beeld in de media geprojecteerd we niet genoeg zijn en derhalve van alles nodig hebben. Smeersels, luchtjes, opleidingen, geld, etc…

Maar wanneer je durft te zeggen. Dat je. Genoeg hebt en bent geef je daarmee aan dat je andere grenzen hanteert. Niet die van de ander, maar je eigen. Het is genoeg om jezelf te zijn, je open te stellen en risico’s te nemen en je zelf te laten zien. Daarmee ben je authentiek en kwetsbaar, maar ook betrokken met anderen en je zelf.

Ik geloof dat God van ons verlangt om kwetsbaar te durven zijn. Je hart te laten zien. In de kerk zie ik weinig ruimte om kwetsbaar te kunnen zijn. Dat is een uitgangspunt waar ik moeite mee heb. Echter ik kan dat van anderen verwachten, maar Joe kwetsbaar ben ik in deze?

Jezus is het toonbeeld van kwetsbaarheid. Hij leert ons dat Hij genoeg is. Dat wij genoeg zijn wanneer we Hem toelaten in ons leven. Dat we geliefd zijn door de Vader. Wanneer ons gevoel en instinct ons afwijst verteld Hij ons door de Heilige Geest dat we bij Hem horen. Dat wij bijzonder zijn.

Wanneer we Jezus omarmen, omarmen we als het ware ook kwetsbaarheid. Tegelijk is kwetsbaarheid niet iets van zwakte, maar een kracht. We kunnen onszelf zijn. Onze plek innemen en hoeven niet bang te zijn om door de mand te vallen. Omdat we geen rol meer spelen. Wat de ander zegt of doet om ons af te wijzen kan lastig zijn, maar we hebben een vaste basis van liefde en acceptatie in ons leven waarop we terug kunnen vallen, namelijk God zelf.

IMG_1431.JPG

Kwetsbaarheid toelaten en vriendschap sluiten.

Mensen wapenen zich op alle mogelijke manieren tegen kwetsbaarheid. Althans ze willen niet gezien worden in hun kwetsbaarheid.

Het tegenstrijdige hierin is dat we juist graag het kwetsbare van de ander willen zien.

Ik ben 45 en gebruik nog altijd een arsenaal aan beschermingsmechanismen om mijzelf te beschermen tegen afwijzing en teleurstelling. Wie herkent dit niet?

Inmiddels vele studies verder en enorm gegroeid op gebied van identiteit, relaties, emoties etc… Toch ga ook ik gemakkelijk in de defensieve houding om niet geconfronteerd te worden met mijn eigen onhandig gedrag soms.

Wat is het gemakkelijk om naar de kwetsbaarheid van anderen te kijken en deze een etiketje te geven. Dit doen we eigenlijk allemaal. We kijken naar anderen en zien waar ze niet goed dan wel slecht in functioneren.

Echter wanneer we iemand beoordelen, dat is wat er feitelijk gebeurt kijken we welk label/ etiket we op iemand kunnen plakken waarbij we iemand ergens in een categorie kunnen plaatsen als zijnde geschikt of ongeschikt om mee om te gaan in bepaalde situaties.

Eigenlijk schrijven we op die manier al gauw de kwetsbare groep af. Terwijl juist deze groep zoveel meer te brengen heeft. Immers een kwetsbaar persoon heeft veelal meer behoefte aan vriendschap of althans staat er duidelijk meet voor open.

Echter we willen als mens niet ge√Įdentificeerd worden met kwetsbaarheid uit angst voor afwijzing, teleurstelling, schaamte, kritiek.

Wat ons echter op het eerste oog sterk lijkt is echter veelal niet zo sterk. Zij doen net als wij ook beoordelen. Ze zoeken wederom de sterksten uit en om sterker te lijken meten ze zich af aan anderen.

Wanneer we ons afmeten aan anderen komen we echter op de koffie. De ander lijkt wellicht sterk of zwak gezien onze persoonlijke maatstaf, maar deze maatstaf is niet correct.

Wij kennen niet het hart, nog wat ooit in de levens van mensen heeft afgespeeld. Net als dat men dat van jou niet direct kent. Kwetsbaarheid laat echter zien met wie je te maken hebt.

Dus wil je een open en eerlijke relatie is kwetsbaarheid iets om te overwegen. Niet om de meest kwetsbare direct te zoeken, maar wel om deze binnen te laten . In het hart toe te laten . Dit vraagt echter ook kwetsbaarheid.

Iemand toelaten betekent je openstellen en toelaten. Gemakkelijker is niemand toelaten. Maar desalniettemin geeft dit niet wat we werkelijk verlangen.

IMG_1472.JPG

Braveheart als metroseksueel?

Hoe mannen reageren als ze in het nauw komen? De eerste reactie is al gauw met boosheid of ze sluiten zich volledig af.

De maatschappij vraagt van mannen dat ze niet bang zijn, angst tonen of kwetsbaar zijn. Schaamte betekent angst en dat betekent kwetsbaarheid.

Dus laten we zien wat we willen laten zien. Willen vrouwen een stuk kwetsbaarheid zien? Dan doen we dat op een manier die niet echt kwetsbaar is, maar spelen we een wat lievere rol. We laten niet zien wat we echt voelen en ervaren. Dat komt te dichtbij.

Weet je vrouwen hebben bepaalde beelden van hoe een kwetsbare man er uit zou kunnen zien. Een man met ontbloot bovenlijf en een baby in de armen. Is zo’n plaatje die je regelmatig ziet. Ook heb je het idee van de metroseksuele man, of de Huiman.

Ik wil niet aan dat beeld voldoen en het hoort mi ook niet bij ons mannen. We zijn wie we zijn. Onze opvoeding, ervaringen maken ons tot wie we zijn. Kom je te dicht bij doen we stoer door of een grote mond te trekken of we houden onze mond.

We zijn vooral hard voor anderen en onszelf. We meten ons af en proberen onszelf te presenteren als sterk en dapper. We willen niet in beeld komen als zwak, breekbaar.

We willen gezien en betiteld worden als mannen. Echte mannen. Dappere mannen. Braveheart. Rocky.We willen staan voor wie we zijn. Stoer, sterk, oprecht, daadkrachtig.

Braveheart_imp

In de praktijk verlangen we daar naar, maar zijn we ook gewoon onzeker. Onzeker over wat we doen, wat we zeggen, wat er komen gaat en of we niet door de mand vallen.

We verlangen ook gewoon naar relatie. Ik geloof dat kwetsbaarheid ook voor mannen belangrijk is. Zinder kwetsbaarheid is er immers nauwelijks ruimte om te leven. Te ademen, te groeien, te bloeien, liefde te ontvangen, onze plek te vinden of om zelf gevonden te worden.

Weet je mannen? Ik geloof dat er ruimte komt wanneer mannen werkelijk kwetsbaar durven zijn. Ik schrijf duidelijk kwetsbaar, miet dat ze watjes moeten zijn. Ik geloof dat kwetsbaarheid wellicht het meest moedige is wat een man kan doen. Hij neemt immers risico om door anderen afgewezen te worden .

Tegelijk is er zonder dit risico nauwelijks sprake van relatie. Misschien tijd om je relaties eens te evalueren? Wie is er nu werkelijk je vriend? Stel je zou hem je diepste geheim, je kwetsbaarheden laten zien ? Je zonde, je moeiten, je …

images (9)

Ik geloof dat relatie belangrijk is, beginnend in Relatie met God. Dan ontstaat er Leven, groei, vanuit onze kwetsbaarheid. Wanneer we ons openen naar God en weten dat Hij ons niet verlaat, is de stap onszelf te laten zien naar anderen gemakkelijker. We blijven staan omdat we weten geliefd te zijn, ook als anderen ons laten staan. god is met je. Hij strijd met ons mee.

 

Waarom zou ik nog kwetsbaar zijn?

Wat is levensveranderend? Ik geloof dat Jezus Christus levensveranderend is. Dit te benoemen maakt dat sommige mensen deze blogpost alvorens gezien houden. Immers veel mensen willen een ander leven, maar het benoemen van God, Jezus of de kerk maakt ze al afkerig om er over na te denken soms.

Laten we eerlijk zijn, gelovigen maken er soms ook wel een beetje een rommelpotje van. Vandaag in een gesprek nog even over gehad. Ik benoemde nog even dat het misschien in de kerk enerzijds gevoelig ligt tab mensen die er niet komen, maar anderzijds is de kerk wel de plaats waar mensen denken vertrouwd te zijn en waar men soms intieme zaken deelt. Zaken die gevoelig zijn en wanneer er iets gebeurd kan er dus ook iets beschadigd raken.

Ik geloof daar waar mensen werkelijk kwetsbaar, intiem zijn naar elkaar daar is de mogelijkheid om gekwetst te worden wellicht ook het meest aanwezig.

Je ziet veel beschadigde mensen tegenwoordig met als gevolg dat ze meer en meer op zichzelf komen te staan omdat ze niet meer werkelijk kwetsbaar durven zijn uit angst gekwetst te worden.

Het is overal merkbaar. Mensen trouwen niet meer , maar wonen samen omdat ze bang zijn te falen en nemen het zekere voor het onzekere, maar tegelijk is de drempel soms wellicht het niet meer werkelijk kwetsbaar durven zijn. Niet meer durven omdat ze bang zijn verlaten te worden en derhalve bouwen ze een veilige modus in.

Ook vriendschappen zijn in deze tijd van secularisatie erg lastig. We willen graag mensen om ons heen, maar durven we nog werkelijk diep met iemand te gaan? Gaat het nog ergens over? Durven we werkelijk ons hart te laten zien! Ik denk dat vriendschappen tegenwoordig schaars zijn. Facebook en andere sociale media lijken relaties van de nieuwe tijd te zijn. Echt contact word mi steeds lastiger.

In de kerk proberen we met mensen in contact te komen, maar steeds vaker mist de gemeenschap zijn doel. We zien mensen zaken doen die niet passen bij wat verkondigd word. Kerkscheuringen zijn de orde van de dag. Wanneer er geen sprake is van scheuring spelen er wellicht andere zaken die ons afhouden van kwetsbaarheid. Is er nog ruimte voor ontmoeting? Worden we nog werkelijk gezien? En als we gezien worden, worden we dan al niet gauw op een bepaalde manier beoordeeld?

Ik geloof dat juist waar we het meest kwetsbaar zouden moeten zijn we ook de meeste schade kunnen oplopen. In onze gezinnen en relaties. Gemeenschappen zoals de kerk. Misschien schokt je deze uitspraken, maar ik geloof dat het waar is. Ik geloof echter ook dat we juist hier kwetsbaar moeten zijn.

Onze gezinnen en relaties, gemeenschappen en kerken zijn niet voor niets plaatsen waar we geraakt kunnen worden. We staan er immers ook open. In onze kwetsbare momenten kan er iets beschadigd worden idd. Waarom? Omdat juist dit de plaatsen zijn waar we gezien worden. Waar we geraakt kunnen worden, waar relaties zijn.

Weet je , vreemden kunnen allerlei zaken zeggen die ons niet of nauwelijks raken, maar waar we ons veilig voelen, waar we onszelf laten zien gebeurt er iets bijzonders. We worden geraakt. Pijnlijk soms, maar beter geraakt in relatie dan niet geraakt in eenzaamheid.

Jezus raakte voortdurend in conflict. Waarom? Hij wilde mensen raken. Hij kwam in contact met verschillende mensen. Soms toegewijde mensen die wilden doen wat Hij zei en soms met anderen die Hem niet moesten. Hij had altijd relatie voor ogen, maar in zijn kwetsbaarheid werd Hij afgeslacht, bruut vermoord. Kwetsbaarheid lijkt daarmee weinig zinvol in eerste instantie, maar weet je Zijn kwetsbaarheid bracht leven. Kwetsbaar zijn is nodig om in relatie te kunnen blijven.

Daar waar kwetsbaarheid verloren gaat lijkt leven niet meer de moeite waard. Daar worden muren gebouwd en krijgt relatie, liefde, vertrouwen, geloof, gemeenschap een andere betekenis. Relatie wordt dan samen zijn zonder elkaars diepst wezen werkelijk te kennen. Liefde krijgt de inhoud die slechts een gevoelswaarde uitdrukt en moet meer een levenslange verbintenis. Vertrouwen en geloof is slechts dat wat gezien en ervaren wordt zo lang het duurt. Gemeenschap is een club waar je bij hoort zo lang het gezellig is met elkaar.

Ik geloof in kwetsbaarheid. Ze is krachtig. Waar we niet meer kwetsbaar durven zijn worden relaties schaars. Worden wonden niet geheeld, is er geen ruimte voor andere zaken dan onze eigen zaken.

Heer maal mij kwetsbaar naar anderen in Jezus naam!

IMG_1420.JPG

Jezus een naaktloper?

Durf jij jezelf bloot te geven? Ik bedoel niet naakt rond durven lopen, maar stoppen met maskeren van wie we werkelijk zijn.

Blootgeven en naaktlopen zijn dus verschillende zaken. Ik denk echter dat er ook duidelijke overeenkomsten zijn. Als je naakt rond loopt zien mensen zaken van je die ze niet zien als je kleren aan hebt. Duh…!
Blootgeven is net zoiets wanneer je je blootgeeft laat je zien wat niet altijd zichtbaar is.

Blootgeven is dus niet iets wat vanzelf sprekend is net als naaktlopen dat niet is. Hoewel sommige mensen graag naaktlopen is het niet altijd handig. Bijvoorbeeld bij het boodschappen. Immers waar laat je je portemonnee op dat moment. ūüėú

Blootgeven is ook niet altijd handig. Hoewel ik geloof dat kwetsbaarheid meer zichtbaar mag zijn in de wereld, hoef mi niet een ieder je pincode te weten. Om het ff praktisch te houden.

Ik was laatst met een aantal mannen van mijn werk (verslavingszorg) ergens op bezoek waarbij een van de mannen zijn hele levensverhaal op tafel legde. Ik zag de blikken aan tafel verschieten. Niet zozeer bij de mensen waar we te gast waren, maar de mannen die mee waren vonden het niet fijn om door anderen gelijk een stempel opgedrukt te krijgen van verslaafde.

Anderzijds opende dit ook wel weer mooie momenten. De vraag is echter hoe hier mee om te gaan. Veel kwetsbare mensen geven zich bloot , maar zijn daar soms grenzeloos in.

Kwetsbaarheid is iets wat ik duidelijk wil maken als iets bijzonders. Iets wat we zullen moeten leren, maar dan wel dusdanig dat het ons krachtiger maakt en niet dat we meer beschadigd worden.

Kwetsbaarheid, blootgeven is geen zwakte. Kwetsbaarheid opent deuren die diepgaande invloed op ons leven kunnen hebben.

Veel mensen echter associeren kwetsbaarheid met schaamte, angst, somberheid, verdriet, … Met zaken waarover we het liever niet hebben.

Kwetsbaarheid is echter ook de weg naar onze emoties en ervaringen waar we als mens zo vaak enorm naar verlangen. Kwetsbaarheid is, zo schrijft Brene Brown, de oorsprong van liefde, verbondenheid, geluk, moed, empathie en creativiteit. Het is de bron van hoop, medeleven, verantwoordelijkheid en authenciteit. Als we ons doel helderder voor ogen willen hebben en een intenser, betekenisvoller spiritueel leven willen leiden, dan is kwetsbaarheid volgens haar de weg.

Ik denk dat ze min of meer bij het juiste eind heeft. Ik geloof dat Jezus Christus de bron is. Wie is meer kwetsbaar geweest dan Hij? Wie heeft er meer van zichzelf laten zien en is daarbij nooit de grens overgegaan van zelfverloochening. Niemand toch?

Ik geloof dat zoals Jezus zich blootgaf een les kan zijn om na te volgen. Discipelschap vraagt om kwetsbaarheid. Dit vergt moed, maar ook wijsheid. Je kunt niet zomaar van alles roepen en toch kunnen we kwetsbaarder zijn dan we denken. Ook geloof ik dat het ons iets geweldigs op levert, namelijk herkenning en erkenning.

Weet je kwetsbaarheid is als we openlijk onze liefde durven tonen aan mensen. Kan doodeng zijn en we kunnen gekwetst worden, maar wat mi nog enger is om nooit onze liefde te durven uiten aan wie ons lief en dierbaar zijn.
Kunst is mag gewaardeerd worden. Wat als we schilderen en er mag nooit iemand van ons werk genieten? Jammer toch?
En wat als we teleurgesteld zijn geraakt en we houden het voor onszelf? Zouden we dan niet stikken? Bitter worden in plaats van beter?
Beter blootgeven lijkt me dan.kwetsbaar zijn. In Jezus naam! Ik wil het leren.

IMG_1318.JPG

Onbegrijpelijk kwetsbaar.

Wanneer mensen alleen zijn zijn ze kwetsbaar.  Wanneer we alleen zijn doen we dingen anders. Er is minder overleg. Immers wie kunnen we vertrouwen als we alleen zijn?  helaas is het ook vaak zo dat mensen die alleen staan of alleen gaan vaak  gemakkelijk beschadigd raken.  eenzaamheid kan mensen in een hoek drijven waar ze niet willen zitten.  een hoek van diepe teleurstelling, rouw, bitterheid, woede, angst,… allemaal zaken die  op zich gewone emoties  zijn die we wanneer we in relatie leven  best kunnen handelen , maar die wanneer we eenzaam zijn ons kunnen opvreten.  Veel mensen worden daardoor juist wat ze niet willen zijn. ze gaan bepaalde mensen claimen of ze gaan  juist tegenovergesteld reageren. Ze stoten mensen nog verder af met het zelfde gevolg.  Waar we bang voor zijn gebeurt. we  komen meer en meer alleen te staan in het leven.

De mens is gemaakt voor relatie, niet zozeer voor  seksuele relatie, maar gewoon  voor relaties onderling.   Hoewel seks  natuurlijk  het allermooiste is in een goede relatie, is een goed relatie daar  niet afhankelijk van.  Toch geloof ik dat ieder mens er naar verlangt om  geliefd te worden en lief te hebben.  wanneer ik spreek over liefhebben van mensen  en relaties bedoel ik min wezen  wat ik ontmoeting noem. Onvoorwaardelijke liefde.

De vraag is of wij¬† als mens onvoorwaardelijk lief kunnen hebben. ¬†kunnen wij liefhebben zonder dat we eisen stellen? zonder dat we belemmerd worden door wie we zelf zijn of wat wij van de ander vinden, zonder ego√Įstisch te zijn en controlerend? Ik geloof dat wij heel goed mensen lief kunnen hebben, maar¬† dat¬† liefde zonder God een totaal andere liefde is dan wanneer we God werkelijk kennen in ons leven.

Liefhebben van de ander betekent dan ook dat we kwetsbaar zijn. net zoals we kwetsbaar zijn wanneer we niet liefhebben als we alleen zijn. ik geloof dat we kunnen kiezen om kwetsbaar te zijn en  de ander toe te laten in ons leven of we sluiten ons af voor de ander en zijn evenzo kwetsbaar, maar  met het verschil dat  we wellicht teleurgesteld raken in onze kwetsbaarheid als we liefhebben, maar dat we daarin ook  rust kunnen vinden. Een mensen hart zal altijd rusteloos zijn wanneer ze ongeliefd is. ik bedoel daarmee  wanneer ze geen liefde ervaart of bereid is  liefde toe te laten  zal ze onrustig zijn en inwendig uitschreeuwen om verwarmt te worden.

Wanneer we zoeken naar liefde, we voelen ons eenzaam ,  we zijn teleurgesteld wie kan ons rusteloos hart  dan vervullen? Wie kan ons hart verwarmen als we niemand meer kunnen of durven vertrouwen?  Ik geloof dat  we  daarvoor bij God moeten zijn. Hij kent ons.  Hij heeft je gemaakt en heeft je lief. Durf je dat voorzichtig te geloven?  durf je die liefde toe te laten in je leven?

 U was het die mijn nieren vormde,

die mij weefde in de buik van mijn moeder.

Ik loof u voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan,

wonderbaarlijk is wat u gemaakt hebt.

Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel.

 

Toen ik in het verborgene gemaakt werd,

kunstig geweven in de schoot van de aarde,

was mijn wezen voor u geen geheim.

Uw ogen zagen mijn vormeloos begin,

alles werd in uw boekrol opgetekend,

aan de dagen van mijn bestaan ontbrak er niet één.

 

 Soms is  dat wat je altijd gelooft hebt en waar je  je leven op gefundeerd heb, dat wat jouw ook het meeste zekerheid gegeven heeft  ineens niet zo stabiel meer en moet je  loslaten.  durf je te vertrouwen op God?  God die meer is dan  zomaar een bepaald wezen, maar die ondanks de menselijke gedachte toch ook heel persoonlijk is geworden. hij is persoonlijk geworden in Zijn zoon Jezus Christus. Onbegrijpelijk, maar tegelijk ook zo enorm  mooi hoe God zichzelf in wezen gegeven heeft in Zijn zoon als kwetsbaar kind  voor jou en mij.  Onbegrijpelijk, maar zo tastbaar geworden dat we het  soms  bijna kunnen dragen op onze arm, maar tegelijk is hij ook die man geworden die ons  verteld dat er niets gaat boven  een relatie met God zijn Vader en de  relatie met de naast. Zo word hij juist tastbaar als vriend.  Als iemand die we kunnen vertrouwen. Die er voor  ons is in moeilijke tijden.  Gekomen om  ons bij te staan en onze last te dragen.  nogmaals onbegrijpelijk. 

zoek en je zult vinden

Want ieder die vraagt ontvangt, en wie zoekt vindt

Ik geloof dat relatie met Hem juist het meest vertrouwde is wanneer we ons hart open durven stellen voor Hem. misschien gewoon eerst heel voorzichtig door ergens Hem te zoeken  en Hem te vragen ons te helpen wanneer we het even niet meer weten en we ons  niet zo goed voelen. als ons leven een puinhoop is geworden.  ondraaglijk pijnlijk.  Hij wil je helpen. Durf je Hem toe te laten?

kostbaar !

 

 

 

 

 

 

 

Je bent kostbaar in mijn ogen, 

 niet koud of kil.

Je bent kostbaar in mijn ogen,

 dat is wat ik je zeggen wil.

Ik wil je zeggen dat ik van je houdt.

Je bent me  kostbaarder dan goud.

Kostbaar in je kwetsbaarheid.

Ik vertel je echt  de waarheid.

Wat is goud ?

Wat een diamant?

Veel mooier is een straatmuzikant

met liedjes over leven.

Iets waardevols om door te geven.

Kostbaar is een kleine vogel

op een gure winterdag.

Ze tovert zonder het te weten

Op jouw gezicht de allermooiste lach.

Kun je me geloven?

Je bent kostbaar!

kostbaar in mijn ogen.

HV  3/1/2012

 

 

De kerk werkt!

Als we denken aan de kerk , denken we veelal aan grote gebouwen die veelal ook nog een toren hebben met een kerkklok er in.  Hoewel er in veel kerken al lang geen kerkklokken meer zijn  wordt de kerk veelal nog altijd geassocieerd met een gebouw en niet met  mensen  die samenkomen in de naam van God.

De kerk is dus geen gebouw, maar toch heeft de kerk bepaalde eigenschappen. Enkele eigenschappen die we zouden kunnen noemen zijn dat God er centraal staat.  Er wordt over , maar ook met Hem gesproken.  De kerk is een plaats van herstel.  Een plek waar we  met elkaar kunnen delen  en waar we elkaar  mogen ontmoeten.  waar we ingezet worden en gezegend, waar we onze gaven en talenten kunnen ontdekken, waar we aan kunne kloppen als we het moeilijk hebben.

Zomaar een rij van eigenschappen van de kerk.  we zouden er meer kunnen  noemen, maar  het gaat  er  niet zozeer om wat nu precies de eigenschappen zijn, maar dat de kerk overal zou kunnen zijn.  de kerk kan in een gebouw zijn met  een grote kerktoren en een kerkklok, maar kan ook  midden in het bos zijn. de kerk is daar waar mensen samenkomen in Gods naam . 

Persoonlijk geloof ik dat de kerk  vooral ook een plek is waar je kwetsbaar kunt zijn.  ik vraag me af of de kerk ook werkelijk kerk is  als mensen er  niet werkelijk veranderd worden.  Ik kan natuurlijk niet voor iedereen spreken en ik kan ook niet zeggen in die en die kerk wordt een mens niet veranderd.  Ik weet wel wat mij aan het denken zet en wardoor ik  in beweging kom.  Ik houdt er van om de kwetsbaarheid van anderen te zien.  ik wil leren om meer en meer kwetsbaar  te worden. ik geloof  dat er niets mooier is dan de kwetsbare mens.

Mensen die kwetsbaar zijn laten een stuk van zichzelf zien. de meeste mensen  hebben we ergens in hun leven moeite.  Ze verschuilen zich achter woorden of  juist  door er niet over te praten. Wanneer mensen werkelijk kwetsbaar  durven zijn is dat een geweldig  iets. Wanneer we daar dan ook nog eens in mogen delen is dat geweldig.

Ik werk op de Spetse Hoeve te Veelerveen. Een geweldige plek, een gemeenschap waar  kwetsbare mensen zijn, mannen die veel hebben meegemaakt in hun leven en daar in de groep ook over spreken. Dit raakt me altijd en elke dag weer.  Dat is voor mij kerk zijn.  mooi ook dat er werkelijke veranderingen plaatsvinden.  Soms heel praktisch en snel zie j mensen veranderen. bij anderen duurt het wat langer of  lijkt er niets te gebeuren, maar altijd is er interactie tussen mensen en God is  vaak onderwerp van gesprek. Niet altijd  direct in de goede zin. Niet altijd halleluja, soms ook gewoon boosheid naar Hem en de omstandigheden. Maar wel vaak heel eerlijk. vaak  zijn dingen ook gewoo heel praktisch. eer moet gewoon gewerkt worden.  met de handen in de aarde zoals dat op een boerderij hoort.

Ik vind het fijn hier begeleider te mogen zijn. een klein stukje op weg helpen de goede richting op. Ik merk dat ik wordt gewaardeerd.  Op zondag ga ik naar de EGS stadskanaal, de kerk waartoe ik behoor, maar doordeweeks sta ik ook of wellicht meer nog ook in de kerk wanneer ik werk. 

Kerk en werk is een combinatie die dan ook bij elkaar hoort.  Een kerk die niet werkt is geen kerk. zonder daden is ons geloof dood.  Ik wil niet zeggen dat iedereen in een kerk of christelijke instelling zou moeten werken, maar we kunnen allemaal wel werken aan gemeenschap en ontmoeting met anderen vanuit een hart  van liefde voor God. laten we onze handen vuil maken en doen wat we kunnen.