Tag: kritiek

kritische struisvogel

 Als ik eerlijk ben , vind ik het moeilijk om met kritiek om te gaan.  ik moet zeggen dat het wel een stuk beer gaat dan vroeger hoor. Mede ook door  het team van mensen waarmee ik werk. Die me kritiek durven geven waar ik me  niet direct ongemakkelijk bij voel.

Soms echter blijft kritiek moeilijk en raakt het me op een manier waar ik onzeker van wordt. doe ik het wel goed of had ik me er niet mee moeten bemoeien.  Ik zeg vaak dat ik een goede tweede ben.  ik houdt er niet van om eindbeslissingen te nemen bijvoorbeeld. ik heb er echt een hekel aan om niet een beetje een achterdeur te hebben waardoor ik kan vluchten zeg maar.

Ik weet niet of je  me precies begrijpt, maar ik neem graag en veel verantwoording op me. Ik houdt er van, maar ik ben een stuk meer  relaxed als ik weet dat er iemand is die me durft corrigeren, die me bij staat, die me toeschuift en me zegt dat ik iets juist goed doe of beter dan een ander.  gewoon back up zeg maar.

kritische blikIk kan ook best snel en adequaat reageren als het moet. Vooral op momenten dat het echt nodig is. toch is er soms dat gevoel van kritiek, niet zozeer het krijgen van kritiek van anderen wat me overvalt, maar  misschien is het wel vooral de kritische blik naar mijzelf  die me  soms in de greep houdt.  Ik denk soms dat ik overal tegelijk moet zijn , alles onder  controle moet hebben, reacties klaar moet hebben liggen, mijn werk aan de kant moet zijn, etc..

Eigenlijk is het dus niet  zozeer wat anderen van me denken of hoe ze tegen me aan kijken wat me onzeker maakt, maar  in wezen  zijn het mijn eigen irreëele gedachten die me een gevoel kunnen geven van onbehaaglijkheid, die me onzeker maken.

Het gaat er  dus niet om waarom is er kritiek of wat moet ik doen om kritiek te voorkomen, maar het gaat er om dat ik mijzelf serieus zou moeten nemen in iedere situatie, maar tegelijk ook mag ontspannen in wat ik doe.

Het is niet erg om zo nu en dan eens kritisch te kijken naar  mijn eigen functioneren of dit nu door anderen gezegd wordt of door mijzelf opgelegd word dat doet er niet  zo veel toe, maar de vraag is of  de kritische benadering je opbouwt of  afbreekt.

Weet je ik geloof dat het goed is om niet je kop als een struisvogel in de grond te stoppen. ik geloof dat we  net kunnen doen of kritiek ons niet raakt. We kunnen wellicht  vluchten is allerlei gedrag  of een bepaalde houding, maar zijn we dan nog onszelf?

Ik geloof dat we  heel vaak vergeten wie we zijn.  dat we vaak een bepaalde rol spelen. en ik geloof dat  deze rollen soms ook best goed zijn.  thuis ben ik bijvoorbeeld (pleeg)vader en echtgenoot, op mijn werk  ben ik werknemer, begeleider, op school een student, maar in al deze rollen ben ik nog altijd Erik.  Ik kan kritisch zijn naar anderen, ik kan kritisch zijn naar mijzelf. Ik kan opstandig zijn of juist heel lief reageren, maar belangrijk is dat ik mijzelf kan zijn in de rollen die ik heb. wie ben ik uiteindelijk. Wie ben ik .

God loves meIk ben een bijzonder geliefd kind van God. dat is heerlijk te weten. Te kunnen leven in de ontspanning van  niet de eerst verantwoordelijke te hoeven zijn.  Hij is het die met mij gaat waar ik ben. op wie ik terug kan vallen in al mijn rollen die ik bekleed.  . in mijn  rol als Vader is Hij mijn voorbeeld. In mijn rol als echtgenoot, in mijn rol  als vriend, in mijn rol als begeleider, is hij nabij.

Durf ik ruimte te geven

Voor sommige mensen is de wereld om hen heen een wereld geworden waarin ze zich bedreigd voelen. waarin ze misschien zelfs wel bedreigd worden of zijn.  wat nu als je dit zo ervaart. Als je niet kunt doen wat je zou willen doen.  je voelt je niet  meer vrij.  Je ziet allerlei zaken om je heen  en durft niet meer jezelf te zijn.  hoe moet je je zelf zijn? wat nu als iedereen  iets van je vindt en jij alleen  ziet dat niet zo, ervaart  dat anders.  Wat nu als je je alleen maar nietig voelt, klein, angstig, verdrietig of…wat dan maar ook. Wat nu als je totaal geen zin meer heb t om dingen te doen, dingen te moeten omdat het gewoonweg niet meer op kunt brengen. als je er geen energie meer voor hebt.

Erkenning zonder advisering!

Mensen willen graag adviezen geven. je vertellen wat je allemaal zou moeten doen. je moet ondernemen.  Natuurlijk zeggen ze dit allemaal met de beste bedoelingen, ze proberen je te motiveren, stimuleren om in actie te komen, maar zou dat lukken? Ik geloof  niet dat iemand in beweging komt door te zeggen dat hij van zijn  gat af moet komen als hij het niet meer ziet zitten.  ik geloof niet dat  meer en meer druk om iets te moeten helpt om  dingen anders te gaan zien.

Zou het niet zo zijn  dat men eerder zit te wachten op een stuk geborgenheid, een schouder om te huilen , een stuk erkenning zonder advisering ?  ik geloof persoonlijk in de autonomie van de mens en dus ook in de vrijheid om zelf  keuzes te maken in dit leven.  zelfs om verkeerde keuzes te maken.  wanneer mensen zoeken naar mogelijkheden kunnen we  ze helpen door ze  een veilige  plek te geven. een plaats om op terug te vallen zonder veroordeling.  Dat laatste doen we immers zo enorm gauw.  We hebben al gauw onze mening klaar en  de kritiek  om de ander mee  aan te spreken. Dit moet je doen en dat moet je doen. ongevraagde adviezen.  Natuurlijk hebben we het beste met de ander voor, maar wat is het beste? Hoe komt een mens tot andere inzichten? Door kritiek en ongevraagde adviezen? Ja zeker, maar dat  levert inzichten op als: ze willen me veranderen! ik mag er niet zijn! ik moet voldoen aan hun beeld! Zie je nu wel ik heb gefaald in hun ogen! Ik deug nergens voor!

De diepst mogelijke ontmoeting

Veiligheid is waar mensen naar verlangen. dat is  waarom ik geloof in relaties en communicatie . ik geloof in ontmoeten.  zo kan men tot nieuwe inzichten komen. oprechte ontmoetingen zijn als een oase wanneer je in de woestijn zit en dorstig bent. je kunt er je dorst lessen. Een ontmoeting is  als een oase. Een plek om op krachten  te komen, een plek waar levend water  te vinden is.  ik moet daarbij denken aan de vrouw  bij de bron.  Jezus kwam bij de bron en  ontmoette daar  deze  Samaritaanse vrouw. Wat al bijzonder  genoeg was. een jood se man en een Samaritaanse vrouw.  Samaritaanse en ook nog eens vrouw. Not done in die dagen dus.  Toch  spreekt Jezus haar bewust aan. het maakt hem schijnbaar niet uit wat “men” zegt of denkt. Hij spreekt haar  aan en  vraagt om water.  De vrouw aarzelt, maar er ontstaat iets van  een dieper  ontmoeting.

Er is geen sprake van oordelen en veroordelen.  Er is slechts sprake van een gesprek  over de situatie  en Jezus biedt haar levend water aan. hij biedt  haar aan waar ze naar verlangt.  geen tips of adviezen, maar  Hij zegt als het ware gewoon van alsjeblieft. Je mag het  van Me hebben.  het kost je niets.  Geen druk.  Geen veroordeling. Zijn wij niet te gauw met ons oordeel, met onze adviezen en kritiek, met onze woorden  zonder werkelijk te luisteren.  Projecteren we niet vooral onze persoonlijke verlangens op de ander?  proberen we niet in zekere zin de ander te veranderen in  het beeld dat wij voor hem of haar hebben?

Zonder kracht in beweging komen

Ik geloof dat we zouden moeten belijden dat we  maar al te vaak eerst onze eigen  beeld  op de ander projecteren, maar vergeten dat we  in dienst zijn Van de Heer zelf. Ik geloof dat Hij het is die al vanaf de moederschoot een prachtig plan heeft  met elk mens persoonlijk.  Willen we niet maar al te graag  dat mensen in beweging komen? maar  wanneer iemand  een been heeft moeten missen  zouden we dan ook  met adviezen komen als je zou het beste  drie maal daags een wandelingetje  moeten maken.   dat is goed voor de doorstroming.   Wanneer iemand geestelijk moe is , als hij het leven niet meer ziet zitten en ook de zin  van wat  leven is niet weet, hoe zouden we hem  dan  zeggen om op te staan en te wandelen.  te moe is  te moe. Ik heb er de kracht niet voor. Hoe kun je zonder kracht, geestelijke energie in geestelijke beweging komen.  het zit vast.

We kunnen een veilige omgeving zijn. zoals we voor de man zonder been  er kunnen zijn om zijn karretje te duwen of  gewoon met hem me te lopen als hij zijn karretje voortrijd met zijn handen, zo kunnen we met de vermoeide  mee gaan  om hem te ondersteunen. We kunnen er zijn wanneer hij  al struikelend  op zoek gaat naar  wat hij nodig heeft.  ruimte van veiligheid creëren,  laten weten dat hij er mag zijn. dat hij boos  mag zijn en verdrietig,  angstig en opstandig mag zijn als dat helpt om  er door te komen. je mag vragen wat hij nodig heeft. We mogen in gesprek zijn als hij daar behoefte aan heeft. En soms mogen we zelfs  inbrengen wat we denken te weten wat goed zou zijn, wanneer er ruimte is en vertrouwelijkheid. Vriendschap, relatie.  Tenminste als degene dat wil.

Een goed klimaat

Sommigen zullen dit een softe aanpak vinden, maar ik geloof dat dit niet zo is. ik geloof dat zelf zoeken  niet soft is, maar de enige mogelijkheid om werkelijk tot zichzelf te komen.   ik geloof dat we daarbij wel de hulp in kunnen schakelen van God . ik geloof dat Hij aanwezig wil zijn als we  elkaar ontmoeten. zelfs als degene met wie  we in gesprek zijn het niet zo op heeft met God.  ik geloof dat we  voor iemand mogen bidden . ik geloof dat daar  vaak heel veel ruimte voor is. en waanneer dat we niet is  kun  je hem vragen of je dit in je eigen tijd wel voor hem of haar mag doen.  ik geloof dat dit alleen al zo enorm veel ruimte schenkt.   Er is zoveel wat we kunnen doen.  vragen stellen,  ervaringen delen, maar vooral luisteren en er gewoon zijn.  soms zelfs zonder een woord te zeggen. vaak zeggen we al gauw te veel.

Wat denken we  vaak dat we de problemen wel even zullen oplossen. Of we denken dat niet eens, maar we voelen wel de druk om iets op te lossen.  We willen zo graag  helpen wellicht.  Helpen doe je niet door allerlei antwoorden te geven, maar door  er te zijn.  je kunt hooguit een beetje een klimaat scheppen waarin hij of zij zich veilig voelt.  Niet het aandragen van oplossingen  maakt iemand sterk. Sterker nog het maakt  juist  een sterk mens zwak.  We maken de persoon afhankelijk wanneer we  iemand constant  vertellen wat hij wel of niet zou moeten doen .

Een proces om te omarmen.

Wat zou het geweldig zijn wanneer we zouden leren om de ander juist  te  bevestigen in wie hij of zij in werkelijkheid is.  dat men zich bewust zou worden van hun eigen waarde.  Het is voor een ieder belangrijk die zelf te kunnen ontdekken en zich van daaruit te kunnen  ontplooien . vrij te zijn om keuzes te maken. zijn mening te vormen. Geloof te vinden en (on)afhankelijk  te zijn.

Ik geloof dat  wanneer ween mens tot de ontdekking komt dat er een verandering nodig is en oude keuzes losgelaten moeten worden dat alles in een dag en een nacht veranderd zal zijn.  verandering is een proces.  Een proces dat men uiteindelijk wellicht kan omarmen en kan gaan zien als waardevol.  Een proces waar men krachtiger uit kan komen wanneer men de ruimte heeft gehad  en de  veiligheid om in het proces te blijven.  Ik geloof dat God ons de ruimte  wil geven om te ontmoeten. om vanuit relatie en communicatie  te komen  tot werkelijke ontmoeting.   Ik geloof echter dat het werkelijke wonder van geestelijk herstel plaatsvindt vanuit  de Relatie met het Woord zelf.  Durven we God zelf de ruimte te geven om in de ander te werken?

echt honger of honger naar echtheid?

Soms komt een van mijn kinderen binnen en zegt: pap hoe laat gaan we eten? Ik heb honger.  Hij vraagt naar de tijd zonder dat hij  klok kan kijken en honger heeft hij in wezen ook niet. hij heeft trek. Dit is voor hem geen raar verschijnsel hoor, hij heeft altijd wel trek op de een of andere manier. Is het niet in echt eten, dan is het wel in snoep of ijsjes.

Wanneer ik echter aan het koken ben, wat ik bijna iedere dag doe, vraagt hij  regelmatig wat eten we vandaag?  Het antwoord geef ik niet graag, omdat ik bij voorbaat al weet wat hij gaat zeggen.  wanneer we bonen eten zegt hij dat hij geen bonen wil en wanneer  het macaroni is zegt hij dat hij dat niet lust.

Hij heeft dus werkelijk geen honger. Iemand die werkelijk honger zou hebben zou alles willen eten wat  hem werd voorgezet. Die zou niet  kieskeurig zijn qua  eten. Wanneer je werkelijk honger zou hebben zou de kliek van een dag eerder zelfs nog heerlijk zijn.

Bij mijn zoon gaat het veelal niet werkelijk om het eten, maar om de aandacht die hij  graag wil hebben .  wat dat betreft gebruikt hij eten om aandacht te krijgen.  Iemand die echt honger heeft zal ook op de een of andere manier  graag de aandacht op zich vestigen om aan het eten te komen. hij zoekt naar waar hij  zou moeten zijn. mijn zoon weet dat hij bij mij moet wezen, maar  waar moet je zijn wanneer je werkelijk hongert?

Als je het zou weten had je misschien geen honger gehad. en wanneer je het wel zou weten, maar degene geeft je niet te eten, kun je daar blijven hangen, maar beter is het om verder te zoeken.  zo zien we in Afrika dat mensen hele  reizen maken naar betere gebieden, gewoon omdat ze niets te eten hebben.

Ik geloof dat veel mensen in Nederland ook honger hebben. misschien geen lichamelijke honger, maar geestelijke honger.  En als je het geen honger zou willen noemen, omdat we hier  zoveel keus hebben en mogelijkheden zoals mijn zoon, dan is het best goed om kieskeurig te zijn, maar  niet om  alles  zonder meer af te keuren.

In Nederland is er  enorm veel mogelijk. Er zijn veel wegen die allemaal een kant op leiden  en soms rennen we van de ene plek naar de andere waar we maar aandacht krijgen. de vraag is bij wie zouden we in wezen moeten zijn?  ik geloof dat we bij Pappa moeten zijn. Bij God de vader.  Hij kent ons en weet of we werkelijk honger hebben en luistert niet naar ons gezeur in die zin dat hij ons gewoon geeft wat we nodig hebben en niet  per definitie wat we willen.  elke dag patat is niet gezond.  De hele dag snoepen ook niet.

Wanneer we werkelijk hongeren, dan zouden we ook voedsel moeten eten. Kijken naar waar we moeten zijn. er zijn veel mensen die  van alles beloven, maar niet werkelijk geven wat je verlangt.  wat  heeft het voor zin om bij iemand aan te kloppen die zegt je honger te stillen door je te leren mediteren.  Of wat  heb je er aan als je honger hebt om de een boek te lezen?  Wanneer je honger hebt moet deze gevuld worden met datgene waar je maag naar verlangt.  wanneer je geestelijke honger hebt is dit niet veel anders.

Mensen hongeren naar echtheid, naar herstel, naar liefde, geborgenheid, etc… waar  zou je daar voor moeten zijn?  veel mensen volgen  de adviezen op van mensen die  zelf op zoek zijn naar deze antwoorden. Ze volgen de adviezen op van allerlei bladen. Ze volgen de adviezen op van mensen die beweren ze te kunnen helpen op allerlei manieren. Van hypnose tot de gekste therapeutische vormen. Ze gaan  naar  mensen in  de uithoeken van de aarde om uiteindelijk misschien veel geleerd te hebben, maar toch niet vervuld te zijn van datgene waar ze in wezen naar verlangen. liefde ,vrede, blijdschap.

Ik geloof dat niemand  anders dan Jezus ons deze kan geven.  in de kerk zie ik echter de zelfde dingen gebeuren. Een tweespalt in  geloof.  Het ene verkondigen en het andere  binnen laten.  Dit heet tot gevolg dat er ook in de kerk honger is.  waarom? Omdat men niet meer  op Jezus ziet in de eerste plaats . dat men niet meer  de genade wil accepteren, maar zelf controle wil uitoefenen in hun leven. dat men hun identiteit niet  gebouwd heeft op wie ze zijn, maar op wat ze hebben en op wat ze doen.

Honger heeft soms te maken met  omstandigheden, soms echter ook met verkeerde keuzes.  Soms onze eigen keuzes, maar soms helaas ook de keuzes van anderen. ik kan mijn kinderen die nog niet voor zichzelf kunnen zorgen laten verhongeren.  Wanneer het gaat om geestelijke honger kan ik  dus mijn kinderen tekort doen door ze  niet werkelijk te voeden met dat wat ze nodig hebben.   soms  door een foutje, maar veelal kiezen we er soms bewust voor om onze kinderen  de ruimte te ontnemen om zich goed te ontwikkelen.

God echter is een goede vader en geeft ons niet slechts de ruimte om ons zelf te ontwikkelen, maar zorgt ook voor goede voeding, de juiste balans.  Natuurlijk zijn er mensen die  hier kritiek op hebben en die  allelrei tegenwerpingen doen op wat de Vader zegt. Opstandig zoals mijn zoontje. Ik lust geen … ?  ik wil…?   Echter we moeten weten en beseffen dat niet  het kind weet wat goed is, maar de Vader. natuurlijk is hier nog veel meer over te zeggen en dat  doe ik misschien ook nog wel. maar voor nu laat ik het hier maar even bij.  ben benieuwd naar je reactie.

Eigenzinnig is niet onzinnig

Heb je dat ook wel eens? Soms overvalt me de onzekerheid.  Dan begin ik te twijfelen.  Daar kan soms een  aan leiding voor zijn, andere keer is het gewoon een bepaald gevoel dat overheerst om de een of andere reden zonder dat ik het precies uit kan leggen of weet waar het vandaan komt.

Op dit moment ben ik bezig met mijn  studie af te ronden.  Een hele klus en het  vraagt  behoorlijk wat van me. Zaken die ik  niet  helemaal onder controle heb bijvoorbeeld.  hiermee bedoel ik zaken  waar ik gewoon niet zo goed in ben.  zo is plannen niet mijn sterkste kant en ook schrijven  niet.  ik kan me prima verwoorden hoor, dat is niet het probleem, maar mijn Nederlandse taal daar schort het nog  al eens aan.

Zo kan ik natuurlijk nog wel een aantal zaken benoemen zoals het beoordelingsgesprek. Ik  heb altijd al moeite gehad met de eerste kennismaking met mensen.  ik zeg altijd dat ik mensen pas na een week of twee a drie leer kennen, maar dan  ben ik ook gelijk heel open en transparanten merk dat mensen dat dan ook naar mij toe zijn.  misschien lijkt het of ik heel bescheiden ben of onzeker.  Nou dat is in wezen ook zo, maar helaas kom ik zo niet altijd over.  Ik kom vaak over alsof ik precies weet wat ik wil, maar vaak weet ik juist in een eerste gesprek niet goed wat ik zou moeten zeggen of doen. ik klap als het ware vaak gewoon dicht.

Gelukkig  weet ik wel wie ik ben, daardoor sta ik een steviger dan vroeger. Ik heb ontdekt dat ik geliefd ben en er dus ook mag zijn.  helaas vergeet ik dat op zulke  momenten wel eens. Herken je dat?  je bent geroepen voor iets, je wil het gaan doen, maar  opeens ben je bezig en dan overvalt je een bepaalde gedachte, gevoel en wordt je onzeker en  doe je ineens niet meer wat je wilde doen. je gaat jezelf overschreeuwen, je hangt als het ware de clown uit of je valt  helemaal stil. Een total black out en weet niet meer wat te doen op dat moment.

Wat is het fijn te weten dat God ondanks  mijn black outs of mijn clownachtige reacties  gewoon van me houdt. Dat ik  misschien in mijn examen zou kunnen falen. Dat  mijn taal  niet perfect is en dat ik  misschien niet goed kan plannen, maar God heeft me  bijzonder eigenschappen, gaven , talenten gegeven die heel bijzonder zijn.  zelfs zo bijzonder dat ik er soms niet eens wat van begrijp als ik ze  overdenk of als anderen mij er op attenderen. Ik  kan soms zo onwennig zijn met een compliment of als iemand zegt dat doe je goed.  dat ik inwendig het bijna uitschreeuw van dank je wel, maar net doe of ik er niet zo veel omgeef  als ik een compliment krijg.

Soms hoor ik mensen zeggen dat we niet zo afhankelijk moeten zijn  van wat mensen van ons vinden of  dat we wat mensen vinden niet belangrijk zouden moeten vinden. Ik  vind t het belangrijk wat mensen van me vinden en wat ze over me zeggen.  niet om er  eer uit te halen. Ik bouw er niet op , maar ik heb het zo nu en dan toch nodig om  gezien te worden, om bemoedigd  te worden. ik groei er door.  Ik krijg er een boost van.

Ik geloof dat God ons aan elkaar heeft gegeven omdat we elkaar nodig hebben. om elkaar te steunen en op te bouwen. een bemoediging is  goed en we hebben het nodig dat we  positief ook benaderd worden.  sterker nog ik kan zelfs groeien als ik  kritiek krijg maar wanneer  die kritiek gericht is op mijn groei.  Ik zie dat je bezig bent  je te ontwikkelen op een bepaald gebied. Je bent er nog niet , maar ik zie dat je er aan werkt. Dat er groei is.  dat zijn mooie woorden die ik ter harte neem.

Ik merk dat ik erg blij  ben om bij Teen Challenge, Spetse Hoeve  te werken.  Een prachtig team dat  graag  samen wil werken  met  als uitgangspunt dat iedereen dat moet doen waar hij of zij goed in is en dit dan ten dienste stelt van de mensen die het net als  jij en ik  nodig hebben om te groeien  ion hun leven en zich te ontwikkelen.

Zo hebben we allemaal wat  en zijn we allemaal raar. Ieder op zijn eigen zinnige wijze.  Zo zie je dat  we elkaar nodig hebben en dat wat ik heb  heb jij niet en wat jij hebt heb ik niet  en als ik het wel heb  dan niet in die mate of in die combinatie van factoren .  is het allemaal nu  zinnig wat ik heb geschreven?   voor de en  zeker   voor de ander is het misschien inderdaad  onzinnig, maar voor mij is het eigen zinnig

Wat is werkelijk belangrijk in het leven.

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

( Huub Oosterhuis schreef dit gedicht vermeld op de site van Rob Haster zie hier)

de meeste mensen maken zich nog al druk om wat een ander doet. Als we eerlijk zijn, gaat het er m.i. om dat we zelf eigenlijk denken dat we het beter doen of in ieder geval willen laten geloven dat we het beter doen als wat anderen doen.  eigenlijk hebben we als mensen wel erg vaak kritiek op anderen.

Kritiek leveren

Hoe gemakkelijk denken we niet dat de ander zijn kinderen verkeerd opvoed, of op een rare manier omgaat met geld. Al gauw hebben we een mening over iemand die al geruime tijd niet aan het werk is. we kennen niet de reden, maar bestempelen hem of haar al gauw als lui of hebben een andere reden om iemand de grond in te trappen. Wellicht zeggen we er nog bij dat we het niet kwaad bedoelen. we willen niet roddelen hoor, maar….!

Ik geloof dat we God reeds eren door ons hier verre van te houden. Hoe kunnen we waarachtig contact met onze naaste maken als we vol zitten met kritiek.  Als we eigenlijk alleen onszelf voor ogen hebben als ideaal beeld.  Stellen we onszelf op deze wijze niet boven de ander? spreekt de Bijbel niet van de naaste liefhebben als onszelf en God boven alles.

Veranderen

Soms  lijkt het erop dat we onszelf boven alles stellen wat wij willen moet gebeuren en wat wij zeggen is de waarheid. Tenminste we stellen het als waarheid.  Maar wanneer we werkelijk waarachtige mensen zijn, zijn we bereid ook te erkennen dat wij hooghartig zijn, kortom we zijn zondige mensen die niet doen wat we eigenlijk zouden willen doen.

Wanneer echter onze houding ten opzichte van God en onze naaste veranderd, zal ook de houding wie hebben ten opzichte van onszelf veranderen.  wanneer het onze motivatie is om te leven met God. te leven zoals Jezus ons dat heeft willen leren,  leven door en uit de Heilige Geest, dan  zullen we veranderde mensen worden. sterker nog wanneer we werkelijk kiezen om Hem te volgen in ons leven  zal er verandering optreden waar we ook daadwerkelijk Gods wil doen.

Genieten van wat God geeft.

We willen dan niet langer kritiek hebben op de ander. we zullen steeds meer gaan beseffen dat we zelf niet vlekkeloos zijn.  we zullen merken dat wanneer we mensen positief  zullen benaderen er deuren opengaan. Open naar werkelijke ontmoeting met anderen.  oprechte ontmoeting met God.  waarachtige ontmoetingen.

Ontmoetingen waarin we onszelf kunnen zijn. we leren  meer en meer wie  we zijn. we ontdekken vaak eerst onze moeiten en daarna dat we ook Gods kinderen zijn en mogen genieten van wat Hij ons te bieden heeft. Genieten vooral van elkaar en een leven met Hem.