Tag: kerkzijn

Gemeenschap: diepere vorm van relatie.

Wat is kerkzijn? In de kerk spreken we gemeente zijn. Gemeente komt van gemeenschap. De kerk is een gemeenschap, maar tegelijk hebben ze ook gemeenschap. Gemeenschap is mi een diepere vorm van relatie. Niet voor niets wordt seks tussen man en vrouw ook wel gemeenschap genoemd. Ik geloof dat gemeenschap een extra dimensie is van relatie.

IMG_1539.JPG

Kerkzijn of gemeente zijn gaat mi dus duidelijk over relatie. Relatie met in de eerste plaats met Jezus Christus, maar ook in Zijn navolging ook met anderen. Ik noem het op dit weblog meestal ontmoeten.

Samen met anderen onderweg zijn.

Vanavond in een gesprek heb ik als voorbeeld de Emmausgangers genoemd. Samen met anderen onderweg zijn. Ik weet niet zo veel over deze Emmausgangers, (Lucas 24:13-35) maar ik kan me voorstellen dat ze met elkaar in gesprek waren, wellicht zelfs meningsverschillen hadden over verschillende onderwerpen aangaande wie Jezus nu precies was en wat Hij nu al of niet verkondigd heeft. Veel teleurstelling ook dat zaken niet meer zo helder waren omdat ze Jezus in alle moeite niet meer konden ontmoeten was de gedachte wellicht.

Gaande weg, onderweg met elkaar. Zoeken naar antwoorden. Elkaar zien zoals ze waren. Van hart tot hart in gesprek. Zou het kunnen zijn dat mensen tegenwoordig minder open staan voor elkaar? Is het misschien van alle tijden? Ik weet niet precies hoe dat zit. Ik geloof echter dat veel zaken in de kerk mis lopen omdat relatie een probleem is. Soms relatie met mensen en soms de relatie met Jezus. Ik geloof echter dat het een vaak ook met het ander te maken heeft.

wanneer ik gewond ben is openstellen moeilijk.

Eerlijk is eerlijk: ik heb de neiging om naar anderen te wijzen. En moet ik stellen dat ik zelf vaak wel open wil zijn, maar dat een relatie van twee kanten moet komen. Ik bedoel wanneer ik gewond ben is openstellen moeilijk. Gelukkig zijn veel wonden genezen of minstens herstellende, maar ook anderen hebben vaak wonden. Hierdoor wordt relatie/ontmoeten soms lastig. Gemeenschap is immers net dat stukje meer. Het is je hart delen.

Je hart delen met anderen is an sich al lastig, maar wanneer men gewond is geraakt in de gemeenschap dan is de schade wellicht dieper, moeizamer, destructiever te noemen. Immers het hart wordt geraakt. Dat waar we veilig waren was niet zo veilig schijnbaar.

Wat doe je als je op de grond ligt en je weet niet wat anderen gaan doen. Reiken ze je de hand of zoeken ze een steen? Het kost tijd om nieuwe situaties te bekijken. Wie is God in moeilijke situaties, waar was hij in de moeite? Een hele wezenlijke vraag schijnbaar, immers Jezus zelf riep: mijn God, mijn God waarom hebt U mij verlaten. En mensen? Misschien minstens zo moeilijk zij zijn immers tastbaar aanwezig of afwezig misschien.

mijn God, mijn God waarom hebt U mij verlaten. En mensen? Misschien minstens

Terug naar wat mi kerkzijn inhoudt. Samenzijn vandaar samenkomst. Betekent samenkomen in Zijn Naam om God te ontmoeten en elkaar. Samen onderweg zijn. Elkaar de hand toesteken, elkaar opbeuren. Opbeuren vindt ik erg mooi.

Ik zie hoe mensen bij Jezus werden gebracht. (Marcus 2:1-5 )soms is de druk op ons groot om allerlei Zaken in de kerk te doen. Er worden allerlei verwachtingen op mensen gelegd. We doen daar allemaal aan mee.

Wanneer ik naar Jezus kijk zie ik hoeveel druk men op Zijn schouders probeerden te leggen. Hij echter neemt tijd om in relatie te gaan met zieken, zondaren, met mensen die op de grond lagen. Verslagen, teneergeslagen mensen zet Hij weer op de voeten en richt hun blik weer op de hemelse Vader. Hij zegt: wie de Zoon gezien heeft heeft de vader gezien. Wat prachtig vindt ik dat. Ik geloof dat dit ook voor ons geld. Wij zijn kinderen van de Vader. Door Jezus zelf is dit mogelijk geworden. In relatie met Hem kunnen we de Vader tonen aan anderen. Dit betekent dat we met mensen onderweg mogen zijn. Met elkaar in gesprek. Open. Durven we dat? Ik geloof dat het mogelijk is om in ieder geval stappen te maken op de goede weg. Dit vraagt slechts een ding: toewijding.

IMG_1435.JPG

Kerk van gebroken mensen?

wanneer ik in de Bijbel lees of  boeken geschreven door christenen die ook werkelijk transparant durven zijn dan zie ik dat  echte mannen ( en natuurlijk ook vrouwen) van God hele moeilijke periodes meemaken in hun leven en hier  absoluut niet over zwijgen.

Christen van binnen en van buiten?

ik heb gemerkt dat  de vreugde des Heren vaak  veel dieper zit dan de zichtbare buitenkant en dat er soms heel wat moeite bij komt kijken. niet in de laatste plaats ook door eigen ervaringen.

Het is op z’n minst een beetje raar te noemen dat wanneer we in de kerk komen we op de een of andere manier  vaak met andere gelovigen in  contact komen die op de een of andere manier  altijd een halleluja gelaat vertonen en mis ik persoonlijk vaak de echtheid van een intensief leven  met Christus omdat ik inmiddels weet dat een leven van een Christen niet altijd over rozen gaat.

veelal horen we in de kerk vaak over hoe geweldig het leven met God is en dat ik ook een waarheid die in de kerk verkondigd word, maar tegelijk  vergeten we soms bewust of onbewust dat een leven met God niet alleen hoogtepunten bevat, maar soms door diepe dalen gaat.

ongeestelijk misschien, pijnlijk in elk geval. .

wanneer we in de kerk te kennen geven dat het even niet mee zit en we enorm boos zijn op God of de situatie waarin we zitten en vragen hebben over waarom God bepaalde zaken in ons leven toelaat, worden we soms al gauw voor ongeestelijke mensen aangezien.

in eerste instantie is er vaak nog wel begrip, maar wanneer de situatie  even duurt en we  niet gelijk de antwoorden vinden en daarbij ook nog eens bepaalde uitlatingen doen die niet  goed te praten zijn, maar die voortkomen uit de pijn van dat moment dan worden we veelal vooral aangesproken op ons taalgebruik in plaats van  dat er met ons  gehuild word over de pijn in ons leven op dat moment

van kerk naar gemeenschap

 wanneer we moeite hebben met God, de Bijbel , onderwerpen als vergeving, genade en  wat aal niet meer gevoelig ligt binnen de kerk dan wordt de kerk een gevaarlijke plek voor een gewond mens.  de kerk die  vooral een schuilplaats zou moeten zijn is dan vaak juist een plek van veroordeling geworden helaas.

daar waar we met elkaar door moeilijke tijden zeggen te willen gaan , blijkt op dat moment  juist een plek geworden  waar meen onze worsteling  niet in het juiste licht weet te plaatsen en er soms zelfs mensen worden verwijderd omdat ze hun onvrede, pijn, verdriet, boosheid  uiten.

gelukkig zijn er binnen de gemeenschap mensen die wel  naar je willen luisteren.  die wel een  beetje proberen te begrijpen van waar jij op bepaalde momenten doorheen gaat.  die meer doen dan enkel luisteren, maar er ook nog voor je zijn. met je bidden, zoeken naar antwoorden.  vaak zijn dat mensen die begrip hebben van je worsteling omdat ze er zelf ook door heen zijn gegaan. juist dan wordt de gemeenschap waar we naar zoeken in de kerk duidelijk.

de gemeenschap van gelovigen is vaak te vinden binnen een kleine groep van gelovigen binnen de kerk. als je die niet gevonden hebt zou je er naar op zoek moeten gaan.  op zoek naar mensen in de kerk misschien, maar vooral mensen die werkelijk geloven een weten dat delen van je moeite helend werkt.

 regels boven de mens gesteld?

helaas is de kerk vaak nogal geïnstitutionaliseerd. een plek van regels en weten die soms geschreven en soms ongeschreven de boventoon voeren. een plek  waar wellicht nog altijd hele goede woorden worden gesproken. waart mensen kunnen leren over God en over Jezus de Christus, maar  waar  van diepe en intieme  gemeenschap nog maar weinig sprake is.

wellicht is het daarom dat veel mensen van de ene kerk naar de andere lopen op zoek naar herkenning van wie ze zijn en erkenning van hun pijn. ze zoeken naar werkelijke ontmoetingen, maar vinden ze maar bar weinig.

voelen en erkennen

ik geloof dat we  eerlijk mogen zijn over onze gevoelens en gedachten. ik geloof in transparantie.  ik geloof dat wanneer we moeite hebben en pijn we  dit ook mogen uiten en dat het een ongezonde situatie is  wanneer we in pijn zitten en we dit maar  telkens moeten wegslikken omdat anderen  dit liever niet willen horen om wat voor reden dan ook.

we mogen voelen en erkenning is nodig. hoewel sommigen ons misschien willen laten geloven dat het niet erg geestelijk is  wanneer we onze moeiten laten zien en ze  beweren dat dit vooral een bewijs is van ongeloof in ons leven zullen we onszelf moeten blijven openen en deze leugen van satan keihard verwerpen.

pijn en verdriet zijn een onderdeel van het leven. ook gelovigen maken deel uit van het leven, maar  tegelijk staan ze ook nog eens voorop in het zoeken naar de juiste weg en zullen ze wellicht ook nog eens extra geconfronteerd worden met dit leven omdat ze soms bepaalde zaken in dit leven mogen leren loslaten en leren te eertrouwen op God die werkelijk goed voor ons is.

het goede leven met God

het goede leven met God is dus niet een leven zonder pijn. sterker nog  onze diepste pijn  kan soms  zelfs  de weg  zijn naar bevrijdding. pijn laat ons zien waar  we God in ons leven nodig hebben.

Onze verlangens worden juist  bekent in onze pijnlijke momenten , in onze verdrietige situaties.  op deze pijnlijke momenten leren we hulp te zoeken en leren we dat God er altijd voor ons is.  we ontdekken dat we het niet alleen  kunnen.  het brengt ons als het ware telkens weer  in de zoekmodus naar God. in ons leven. het leert ons ook om onszelf wederom echt te laten zien. gewoon zoals we zijn. voor hem kunnen we ons proberen te verbergen, maar hij weet wie we zijn.

transparante mannen en vrouwen

ik heb ontdekt dat de allergrootste godsmannen en vrouwen hun pijn eerlijk durven laten zien. dat ze transparant waren over hun gevoelens en gedachten en dat ze soms boos waren of teleurgesteld in God  of andere zaken.  ik denk aan David en Job, maar ook Naomi, Paulus, Petrus, mensen uit de Bijbel, maar ook aan een Henri Nouwen, Watchman Nee, Joyce Meyer, of…. op dit moment lees ik het boek van  Richard  Stearns. geweldig hoe mensen zichzelf bloot durven geven en daarmee recht doen aan de situatie en de  mensen om hen heen.

transparantie is  niet net doen alsof het er niet is. ik geloof dat openheid  en recht doen aan je gevoelens de weg is die God met ons wil gaan en ook door hem gebruikt worden ten goede.

het nieuwe leven dat Jezus ons wil geven is niet een gemakkelijk leven.

kapotgeslagen dromen

onze persoonlijke dromen en verwachtingen zullen  soms radicaal kapotgeslagen worden. geloof me ik heb het meegemaakt in mijn leven. tegelijk geeft God ons nieuwe  dromen, groter beter en mooier.

het bestaat niet dat we pijnloos door dit leven  gaan. we hebbeen allemaal ons kruis te dragen.  en we maken het allemaal mee dat we bepaalde verwachtingen en dromen hebben die niet zijn uitgekomen.  dingen waaraan we gehecht zijn geraakt .

een nieuwe inhoud

Gelukkig zal God ons leven  een nieuwe inhoud geven dwars door gebrokenheid heen. we zullen dus gewoon toe moeten geven dat we  soms moeite hebben om tot heerstel te kunnen komen.  niet iedereen hoeft je  gebrokenheid te zien, maar tegelijk mag je ontdekken dat God je gebrokenheid wil gebruiken om je te vormen tot dat beeld dat Hij van je heeft om zo tot je doel te komen.

geweldig is het om anderen te ontmoeten die  net als jij hierin willen groeien en die bereid zijn deze weg te gaan.,  mensen die  net als jij ook verlangen naar de gemeenschap met Hem en andere gelovigen. is dat niet werkelijk kerkzijn zoals God dat heeft bedoeld. kerk van gebroken mensen.