Barmhartigheid

Barmhartigheid wat betekent dit voor jou. Het Griekse woord in de Bijbel hiervoor is splachizomai. Een woord dat regelmatig terugkeert in het nieuwe testamrnt. Een woord wat best nogal wat betekent, benadrukt. Behalve barmhartigheid, geeft de klank vooral ook de betekenis weer. De betekenis is dan zoiets als splijten, uit elkaar scheuren, breken.

Wanneer het over de Samaritaan gaat wordt dit woord gebruikt, maar ook wanneer iemand wordt begraven wordt het woord gebruikt om het gevoel aan te geven van Jezus. Ook als hij de scharen ziet dan voelt Jezus barmhartigheid. Het raakt hem. Er gebeurt iets met hem. Zijn binnenste splijt open, zijn hart breekt, Jezus wordt geraakt.

Het volgende wat we zien is , is dat Jezus door zulk een barmhartigheid niet in verdriet wegkwijnt of verslagen is, maar dat hij juist in actie komt.

De vraag is: waardoor worden wij geraakt? Wat scheurt je van binnen uit elkaar? Wat breekt jou hart als het ware. Waardoor ben jij ontroerd , wordt je verdrietig? Wat brengt jou in actie?

Soms lijkt het wel of juist mensen wel commentaar willen geven over wat hun raakt, maar hun acties zijn vaak maar betrekkelijk. De vraag is in hoeverre zijn we werkelijk geraakt? Is het barmhartigheid? Ben je geraakt dat je er als het ware door verscheurd raakt of is het een soort van onvrede wat je beweegt tot een paar euro overmaken op een of ander gironummer?

De vraag is of je werkelijk geraakt mag worden? Durf jij je te laten raken? Dusdanig dat het pijn doet? En mag het dan iets in je bewegen? Dusdanig dat je iets voor de ander gaat betekenen? Of kies je er voor om voorzichtig voorbij te lopen en net te doen of je het niet gezien hebt.

Wat doen we met onze gevoelens, onze gedachten. Houden we het allemaal voor onszelf? Is het allemaal iets persoonlijks? Of durven we ze kenbaar te maken en ombuigen naar actie. Wat raakt jou werkelijk nog? Of ben je misschien afgestompt in je gevoelens vanwege allerlei zaken) gebeurtenissen in je leven?

Ik moet daarbij ook naar mijzelf kijken. De vragen aan mijzelf stellen. Soms word ik juist gemakkelijk teleurgesteld in plaats van geraakt door de omstandigheden. Ik bedoel dat ik me in wil zetten vanuit mijn passie, door wat er van binnen gebeurt, maar raak ik gaande weg teleurgesteld door de omstandigheden en zaken die je afleiden van waar het eerlijk om gaat.

Soms zijn dat organisatorische zaken, soms doordat iemand met afwijst of heb ik dat gevoel er bij, soms omdat ik enorm hard mijn best heb gedaan , maar de vrucht lijkt nergens op. Dan leg ik het allemaal buiten mijzelf en dan gaat het om mij en dan is het opeens daar waar het uit barmhartigheid was ontstaan gekeerd naar iets wat niet meer draait om de ander maar om mij zelf. Om een goed gevoel, zelfwaardering, complimenten , etc…

Ik wil God dienen en mensen vanuit oprechte barmhartigheid. Niet vanwege een fijn gevoel, maar omdat ik bewogen ben, een heel art heb voor mensen. Dat betekent dat ik niet stil blijf zitten en niets die met wat me raakt, maar in beweging kom, actie onderneemt, onderzoek doe naar wat het is wat me raakt en waarom. Dat ik ga luisteren naar wat God me te zeggen heeft.

Ik moet zeggen dat ik veel passie heb in bepaalde zaken, maar ook in zaken waar ik veel passie zou moeten hebben dit soms afsluit, geen ruimte creëer. Ik heb nog wat te doen blijkt wel. Hoe zit dat met jou?

Advertenties

Het is maar hoe je er naar kijkt.

Wanneer we om ons heen kijken zien we van alles. Afhankelijk waar je bent natuurlijk, maar er is van alles te zien en te ontdekken. De vraag is echter of we wel werkelijk ook kijken. Kijk je, zie je wat gezien moet worden of zie je slechts wat voor handen is. Oppervlakkig.

Jezus roept ons op om te kijken. Kijk naar de lelies in het veld. Kijk naar de mussen,… Maar Hij ziet ook in alle drukte van de dag in de stad zelf de bedelaar. Hij ziet Zacheus in de boom zitten, Hij heeft oog voor het detail.

Wij zien als we het er over hebben een bloem ergens staan misschien of een vogel vliegen. En als het druk is zien we mensen en een misschien zelfs iemand die bedekt, maar waarom is het dat deze bedekt, wat heeft deze man nodig? En die rijke Zacheus in de boom? Wat doet hij daar? Wat is zijn intentie. Jezus kijkt en ziet wat nodig is.

De vraag is willen wij zien met ogen zoals Jezus? Of gaan we liever voorbij aan de werkelijke waarheid. Zien we liever iets vager zodat we er niet zo mee geconfronteerd worden wellicht.

Ik denk er niet altijd zo over na. Om eerlijk te zijn ga ik soms zo gemakkelijk voorbij aan zaken die zo enorm waardevol zijn zonder er erg in te hebben. Maar stopte en stond stil bij bepaalde zaken. Ik ren en vlieg er gemakkelijk aan voorbij, maar Jezus neemt de tijd om dingen werkelijk te zien, goed te kijken.

We hoeven niet te zoeken naar mooie zaken om God te zien. We hoeven niet te speuren naar mensen die iets nodig hebben. We hoeven niet grote afstanden af te leggen om iets te kunnen betekenen. Het is slechts nodig dat onze ogen geopend worden. Dat ons hart gericht is op de juiste dingen in het leven. Het begint met werkelijk te kijken. Allereerst naar Jezus zelf wat mij betreft en hij zal ons leren kijken naar de andere zaken of we kijken naar de bijzondere zaken ontdekken daar meer van Jezus zelf. Het is maar hoe je er naar kijkt.

Present aanwezig zijn.

Vandaag zit ik heerlijk op het terras ergens in paramaribo. Voor mij staat een glas sap en kop koffie.

Ik zit na te denken over waar ik ben en de bijzondere omstandigheden en mensen die ik heb ontmoet.

Onvoorstelbaar voelt het hier te mogen zijn. Ik zit te lezen te bidden en te zoeken wat Gods reden is voor mijn zijn hier.

Natuurlijk heb ik samen met mijn collega training gegeven en hoop en geloof ook dat dit tot zegen zal zijn.

Dat is de praktische kant van het verhaal. Puur feitelijk doen we gewoon een uitwisselingsproject, maar wat we enerzijds zeggen en aanhalen in de trainingen, dat willen we zijn als de individuen die we zijn.

We hebben gesproken en gedeeld wat het betekent om present te zijn in de levens van mensen maar tegelijkertijd zoeken we dat dus ook in de praktijk van alle dag. In Nederland, maar ook hier op dit moment in Suriname.

Het is vrij gemakkelijk een training te verzorgen. Dit vraagt enige feitelijke kennis en voorbereiding, maar dat is nog niet werkelijk present zijn.

Present is daar te zijn waar nodig. Daar te zijn waar je een bijdrage kunt leveren. Ieder mens heeft het recht om te kunnen zijn en gewaardeerd te worden. We willen de tijd nemen om iedereen het oprechte gevoel te geven dat men er toe doet.

“Het is niet jij die de wereld een plaats geeft, maar het is de Ander, die jou aanspreekt, appelleert en jou een plaats geeft”
-Levinas-

Er is overal ter wereld vraag naar erkenning. Er te mogen zijn is een behoefte. Door vanuit eigen ervaringen te spreken en te handelen kunnen werkelijk contact leggen met de ander. De ander te voorschijn luisteren noemt mijn collega dat.

De wereld veranderen begint bij jezelf zeggen we vaak. Daar schuilt een waarheid in. Tegelijk is het onwaar te noemen als we enkel bezig zijn met onszelf en vanuit onszelf. Het zijn niet onze gedachten en gevoelens die de wereld zullen veranderen.

Werkelijke verandering vindt plaats waar de Ander gaan ontmoeten. De Bijbel leert ons God lief te hebben boven alles, maar Jezus zegt daarbij dat het liefhebben van de naaste als jezelf het tweede gebod is welke daaraan gelijk is. Daarom ook dat ik de Ander met hoofdletter schrijf.

We mogen ontdekken dat de Ander meer is dan slechts de mensen om ons heen. In Hebreeën 13:2 kunnen we het volgende lezen:

Wees altijd gastvrij voor vreemdelingen, daardoor hebben sommigen, zonder het zich bewust te zijn, engelen in huis gehad.

God toont zich aanwezig in de andere mens. God ziet wat er doen en zeggen. Hij kent als geen ander ons hart en leven. Onze gedachten zijn bij Hem bekent.

Hier te zitten, te overwegen , de liefde te ervaren van broers en zussen. De verbinding te ervaring vanuit het verlangen te mogen delen, maar van daaruit oprecht veel meer te ontvangen dan we op dit moment zelfs ook maar kunnen zien, maar reeds nu te mogen ervaren welk een voorrecht het is dat we er als mens toe doen.

We mogen er voor de Ander zijn en daaruit ontdekken waardevol te zijn. Niet omdat we iets doen, maar omdat de Ander ons waardevol maakt door Zijn aanwezigheid. Hij is immers de grote Aanwezige. Hij is in die ander en daardoor is Hij de Ander in ons leven die aandacht behoeft. Onze oprechte en echte ikzelf.

Jezus is voor ons die Ander die het koninkrijk verlaten heeft om bij ons te komen en voor ons de Ander te zijn. De minste te worden. Ons de Vader te laten zien en met Hem in contact te brengen door oprechte ontmoeting met Hemzelf. Hij gaf Zijn leven voor de Ander. Voor ons om daarmee God de Vader te dienen. Hij ging tot het uiterste.

De Ander de moeite waard. Waarom? God is daar! Willen we God ontmoeten, weten wie Hij is? Dan mogen we uit onze introspectieve houding komen en uitstappen, present zijn in woord en daad er voor de ander zijn.

Heiligheid in een gouden kooi.

Onze cultuur is als een gouden kooi. We kunnen niet ontsnappen en leven er in. Ook als gelovige leven we in de huidige cultuur en dus achter de tralies er van.

De tralies zijn de manier van denken en de ideeën, de structuur en de systemen. We kunnen doen alsof we er los van zijn, maar het heeft voortdurend invloed op ons handelen.

Wanneer ik er over nadenk kom ik tot de conclusie dat het lastig is om een leven te leven in heiligheid. Sterker nog, de cultuur heeft een hekel aan heilige boontjes. Wanneer we dus leven onder de invloed van de kooi, dan passen we ons gemakkelijk aan wat de tendens binnen de tralies zijn.

Heilig leven

Maar God vraagt ons om heilig te leven. Hij wil graag dat we rechtvaardig, gehoorzaam zijn. Dat lukt ons niet vanuit onszelf. We hebben geloof nodig! We hebben Christus nodig!

Heiligheid is dat we onszelf afscheiden van de wereld en haar zondige aard. Dat we God dienen. De Heer vraagt van ons: weest heilig, want Ik ben Heilig! (1petrus 1:16)

Onheiligheid slipt er zomaar in. De omgeving, de cultuur geeft ons zo veel. Zaken die ons ter beschikking staan kunnen we zo positief ook gebruiken. Bijbel op je smartphone bijvoorbeeld, maar hoe goed bedoeld ook, maar we laten gemakkelijk verleiden tot een avondje Facebook voor we het in de gaten hebben. We willen wel, maar het slipt er zomaar in.

Wereldgezindheid

We trekken naar de wereld waarin we leven. We laten ons zo snel meenemen in Wereldgezindheid, onheiligheid. Hoezo onheiligheid? Wereldgezindheid? We zijn geneigd om onszelf te rechtvaardigen. Om onze eigen weg te gaan en dus te doen wat we zelf willen.

Wanneer we kiezen voor de Wereldgezindheid dan kiezen we voor onszelf en dat is onheilig. Onheilig in de kern: Ik-gericht denken. Dan draait het om: zelf vervulling, genot, eigen invulling.

Satan maakt gebruik van alle middelen om onze gedachten om te zetten naar het Ik-gericht denken. Omdat dit ons afbrengt van de relatie met God. We zien dat al bij Adam gebeuren.sterker nog, de brutaliteit zelfs, satan probeerde zelfs Jezus nog Zijn identiteit aan te spreken om twijfel te zaaien hierin.

De techniek van satan is ongewijzigd. Hij legt voortdurend slimme verschillen op je weg. Hij zegt als het ware is wat je doet nu werkelijk zo slecht? Door op ons in te praten en onze positie in een ander licht te zetten.

Niet meer Ik-gericht!

Toch worden we opgeroepen niet Wereldgezind te worden. Dus niet Ik gericht, maar gelijkvormig aan Christus. (1petrus 1:14, fillipenzen 3:10, 3:21)
Wanneer je weet geroepen te zijn dan weet je ook dat Hij wil dat we heilig leven. (Efeze 3:14,15,17, 1 joh 2:16)

Als ik dit zo onderzoek, lees en bestudeer, dan ben ik geneigd om een weerwoord te geven. Telkens als ik er over nadenk dan komen vragen met “maar” aan het begin.
Maar … Is het dan werkelijk zo slecht om zo af en toe aan je zelf te denken?
Maar … Mag ik dan nooit eens ….?
Maar … Als ik nu eens op eigen wijze wil…?

Maar, is als het ware een weerwoord op wat God van ons vraagt. God zegt: Heb Mij lief boven alles. Ja, maar…. Mag ik wel …?
God wil dat we rein en heilig leven! Ja, maar…is het zo erg als ik toch…?
We zoeken uitvluchten om te leven zoals wij dat willen. Dat is onheilig.

De greep van de cultuur is ook van toepassing op ons christenen. We zijn niet zo’n moeilijke prooi voor wereldgelijkvormigheid en dit denken heeft invloed op hoe we zaken zien en interpreteren.

Waar zijn we op gericht?

Ons denken is vooral gericht op succes bijvoorbeeld en we geloven dat God het goede voor ons wil. Dus geloven we vanuit de cultuur al gauw dat God ons zal geven wat wij denken nodig te hebben.
We zijn vanuit de cultuur erg individualistisch gericht. We willen anderen wel dienen, maar de gedachte is al gauw dat we ook aan onszelf moeten denken.
Vanuit de cultuur is het belangrijk om op een goede manier om te gaan met je geld en goederen. Hierdoor zijn we erg bezig met wat we hebben of willen en hoe we het kunnen vergaren, verdienen, kopen, aanschaffen.
We hebben zo enorm veel keuzemogelijkheden. De keus om zaken wel of niet te doen, te kiezen uit vele mogelijkheden.

Al met alziend we dat we wellicht niet van deze wereld zijn, maar er wel in leven. We zijn niet van de kooi, maar we leven wel achter de gouden tralies. En dus heeft het invloed op ons.
We zien dit ook terug. Veel mensen geloven nog wel, maar hebben geen goed Godsbeeld . Er is volgens hen wel iets, maar hoe dat iets er uit ziet en toepasbaar is in hun leven, daarvan hebben de meesten geen idee. Ze lezen wel af en toe de Bijbel, maar of het het woord van God is, dat weten ze niet zo goed. Het is immers ook een boek door mensen geschreven.
We verdienen geld en houden dat voor onszelf en onze tijd geven we ook niet zomaar vrij. We hebben het immers al zo druk en geld en tijd is dan iets om te genieten.

Al met al zien we dat we heiligheid niet zo belangrijk lijken te vinden. Wat is nu nog werkelijk het verschil tussen gelovigen en ongelovigen. We spreken intern over een relatie met Jezus, maar in hoeverre is onze levensstijl werkelijk anders?

Navolging

De vraag die bij mij opkomt is: hoe kan het nu dat wij als gelovigen ons zo gemakkelijk mee laten nemen qua cultuur maar hoe zouden we de cultuur kunnen beïnvloeden met Christus? Zijn we ahw ongevoelig geworden voor de stem van Gods Geest?

Wanneer we ons bewust worden van het feit dat God wil dat we werkelijk navolgers worden van Jezus en, hier oprecht naar verlangen, dan worden we bevrijd van de tijdsgeest. Oprecht zoeken naar een ander levenstijd dan die van de wereld, betekent anders leven dan de wereld van ons vraagt.

Dan zal het niet meer gaan over wat Ik wil, maar over wat God wil. Dan zal Hij ons leiden naar plaatsen die we niet verwacht hadden en in contact komen met mensen voor wie we iets kunnen betekenen. Heilig leven is als we uitstappen om Zijn leven te leven.Gods wil te doen. Niet om er maatschappelijk beter van te worden, dat zou immers weer de greep van de cultuur zijn, maar om Christus wil. En dat is Gods wil.

De vraag die ik me stel is: wat is de invloed van de cultuur op jouw leven? Hoe probeert satan jouw te misleiden? Waar heeft de wereld greep op jou en heb je Jezus losgelaten? Leef je heilig of onheilig?
Vanuit onszelf lukt het niet, maar we zijn niet van deze wereld. Al leven we een nog in. De waarheid is dat we beïnvloed worden, genade is dat we Zijn Waarheid in ons leven mogen implementeren. Hij wil het in ons en door ons doen.

Dood of Leven

Vandaag geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven. Iemand overleden aan het gevolg van een heftig leven waarin ook drank en drugs een rol speelden.

Het lichaam was niet langer bestand tegen de vele lichamelijke maar ook de vele geestelijke opdonders die het had gehad. Hij zelf vertelde dat hij zielepijn had. Hartzeer.

Toch wilde hij niet sterven. Hij had veel om voor te leven al kon hij het niet pakken en anderzijds zoveel te verliezen. Geraakt in het diepst van zijn wezen. Dat was zichtbaar, voelbaar, maar tegelijk niet altijd begrijpbaar.

Strijd van leven en dood!

Ik mocht een tijdlang met hem oplopen. Onderweg met hem zijn. Met hem gesproken, met hem mogen bidden zelfs en het werd gewaardeerd. Ik mocht zijn hand vasthouden en hij was blij dat we er waren in zijn persoonlijke strijd. Anderen hebben een gedeelte gelezen uit de Bijbel en ook bij hem gezeten.

Het was een strijd waarin hij zat. Een strijd van doodgaan, maar nog veel meer was het de strijd van het leven. Voor veel mensen is het leven wellicht een grotere strijd dan het sterven misschien zelfs.

Ik weet niet precies hoe deze man er in heeft gestaan op het eind. Het was iig een strijd van leven en dood, maar een ieder heeft zijn strijd te strijden in dit leven. Al lijkt het soms alsof sommigen er een stuk gemakkelijker langs komen dan anderen.

De vraag die ik me stel is: welke strijd wil ik aangaan? Ik moest denken aan onderstaande tekst:

Want het leven is voor mij Christus en het sterven is voor mij winst.

Filippenzen 1:21 HSV

In deze specifieke situatie was het leven een strijd. Een strijd in de psyche, met verslaving, verwarring, teleurstelling, eenzaamheid, schuld. We hebben met hem mogen bidden terwijl zijn leven aan het wegebben was. Duidelijke strijd in zijn leven tot het einde toe. Verschrikkelijk.

Welke strijd ik zou willen aangaan is deze: ik strijd dat mensen Jezus mogen leren kennen. Ik strijd dat mensen de veranderende kracht van Hem mogen gaan ervaren in hun leven. Ik bid dat mijn leven van waarde zal mogen zijn voor anderen waardoor ze God mogen vinden. Ik strijd er voor dat mijn leven een veranderd leven mag zijn, een getuigenis opdat anderen Gods liefde door mij mogen gaan ervaren.

Ik luisterde naar het volgende lied van Daniel Lohues. Klik hier om het te beluisteren. Ik weet niet precies hoe er tegenaan te kijken, maar ik geloof dat we wel allemaal ons eigen keus hebben te maken in het leven hoe er mee om te gaan. Ik wil in ieder geval mijn kruis dragen overeenkomstig het evangelie van Jezus Christus.

Een nieuw jaar geconfronteerd met onmogelijkheden.

Een nieuw jaar. Velen denken aan een nieuw begin. Nieuwe start en mogelijkheden. Vandaag was een dag waarbij ik werd geconfronteerd met de gedachte dat dit vaak juist niet zo is.

Keuzes maken

Iedere dag van ons leven maken we keuzes. Soms goed en soms fout. De vraag is niet zozeer het moment dat je bepaalde keuzes maakt, maar vaak veel meer in het proces dat er aan vooraf gaat.

Ik werd vandaag oprecht geconfronteerd met de kracht van verslaving. Nu werk in een instelling waarbij ik veel te maken heb met oa verslavingen, dus dat zou niet zo raar moeten zijn wellicht. Maar soms zijn er specifieke momenten die je extra raken en vandaag extra geraakt.

Het ontglipt je

Wat nu als je jarenlang gedacht hebt dat je je leven wel onder controle hebt, maar langzamerhand lijkt het je te ontglippen. Je weet niet of je er wel toe doet. Of je de moeite waard bent. Je probeert zo verschrikkelijk hard je best te doen, maar … Het lukt allemaal niet.

Je lijkt te stikken in eenzaamheid, gevoelloosheid, machteloosheid, persoonlijke teleurstelling of juist die van de ander, angst, biterheid,…wat dan ook.

Het nieuwe jaar is dan wel nieuw, maar misschien benauwd het je juist vanwege de onmogelijkheden die wederom op je af lijken te komen. Je leest het goed. De onmogelijkheden!

Onmogelijkheden

Voor veel mensen zijn nieuwe kansen de confrontatie met onmogelijkheden. Immers ze hebben zo veel geprobeerd. Zo diep gegaan. Zo hard kapotgeslagen, versplinterd, teleurgesteld dat het moeilijk is te hopen. Zelfs maar te durven hopen.

Hoop doet leven zegt men, maar voor velen is de hoop zo vaak kapotgeslagen dat ze niet meer durven hopen, geloven dat ze er toe doen. Door wat er in hun leven is gebeurd heeft hen van binnen verscheurd. Ze durven zich niet meer te geven, te laten zien, te worden,..

Negatieve spiraal

Satan gebruikt jouw negatieve spiraal om jou vast te houden, neer te slaan, wanhoop te creëren. De vraag is niet zozeer of jij gelooft, of je hoop hebt. De vraag is of God jou hoop mag brengen? Niet of jij geloof hebt, maar of Hij je geloof mag schenken waar het jou zelf niet pakken kunt. Dat hij je mag liefhebben, ook als je zelf liefde nog niet goed begrijpt.

Gebed

Een nieuw jaar,… Ik bid dat voor al mijn vrienden het een jaar van geloof, hoop en liefde zal zijn.

Weet je…? Je hebt het misschien moeilijk gehad en zult het wellicht nog een poos heel lastig hebben, maar ik wil je vragen om ruimte te maken voor liefde. Als liefhebben lastig is,… Dan bid ik je toe dat Gods liefde je hart mag raken. Dat je hierdoor weer hoop zult krijgen en geloof.

Dat je zult gaan beseffen dat je niet hopeloos bent. Dat als jij niet in je zelf kunt geloven Jezus in jouw geloofde, daar waar jouw hart de liefde niet kon delen Jezus liefde genoeg is voor zowel jou als voor degene die je lief en dierbaar zijn.

Ik bid jullie, lieve vrienden, een jaar van verandering toe. Een jaar vol geloof, vol hoop , vol liefde van de Vader. ik spreek zegen uit over je uit en een overvloedig leven in Jezus naam.

Al zou ik de talen van de mensen en van de engelen spreken, maar ik had de liefde niet, dan zou ik klinkend koper of een schallende cimbaal zijn geworden. En al zou ik de gave van de profetie hebben en alle geheimenissen weten en alle kennis bezitten , en al zou ik al het geloof hebben zodat ik bergen zou verzetten, maar ik had de liefde niet, dan was ik niets. En al zou ik al mijn bezittingen uitdelen tot levensonderhoud van de armen , en al zou ik mijn lichaam overgeven om verbrand te worden, maar ik had de liefde niet, het baatte mij niets. De liefde is geduldig, zij is vriendelijk, de liefde is niet jaloers, de liefde pronkt niet, zij doet niet gewichtig, zij handelt niet ongepast, zij zoekt niet haar eigen belang , zij wordt niet verbitterd, zij denkt geen kwaad, zij verblijdt zich niet over de ongerechtigheid, maar verheugt zich over de waarheid, zij bedekt alle dingen, zij gelooft alle dingen, zij hoopt alle dingen, zij verdraagt alle dingen. De liefde vergaat nooit. Wat dan profetieën betreft, zij zullen tenietgedaan worden, wat talen betreft, zij zullen ophouden, wat kennis betreft, zij zal tenietgedaan worden. Want wij kennen ten dele en wij profeteren ten dele, maar wanneer het volmaakte zal gekomen zijn, zal wat ten dele is, tenietgedaan worden. Toen ik een kind was, sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, overlegde ik als een kind, maar nu ik een man geworden ben, heb ik het kinderlijke tenietgedaan. Nu immers kijken wij door middel van een spiegel in een raadsel, maar dan zullen wij zien van aangezicht tot aangezicht. Nu ken ik ten dele, maar dan zal ik kennen, zoals ik zelf gekend ben. En nu blijven geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de meeste van deze is de liefde.
1 Korinthe 13:1‭-‬13 HSV
https://bible.com/bible/1990/1co.13.1-13.HSV

Schommelen tussen vlees en geest.

In de kerk horen we over hoe we Gods weg kunnen gaan. De Weg van Christus. Je zou in vrome woorden kunnen zeggen: de weg van het kruis gaan.

Voor veel mensen is het niet goed duidelijk wat dit in alle oprechtheid betekent, derhalve zoeken ze geestelijke kennis. Maar de weg van het kruis is niet het vergaren van kennis over de Bijbel. Het gaat over het volgen van Hem in onze totaliteit.

Veel mensen willen Gods weg gaan, maar schommelen ahw tussen wat van God is en wat niet. Ze kunnen er veelal niet echt de vinger op leggen wat Gods weg is voor hun leven.

Ze hebben allerlei ervaringen opgedaan die hen hebben doen twijfelen over Gods manier van spreken in hun leven. Regelmatig hoor ik christenen zeggen dat ze niet weten of ze Gods stem wel kunnen verstaan?

Eigenlijk schommelen ze veelal tussen geestelijk leven en een ziels leven met God. Ze blijven ahw veelal hangen in een oude manier van leven waar ze God bij betrekken. af en toe ervaren ze Hem ook wel in hun leven, maar met name is dat meer uitzondering dan een voortdurend ervaren van zijn aanwezigheid.

Vanuit veelal een oprecht verlangen zoeken ze antwoorden in het bestuderen van Gods woord, ze proberen de regels te handhaven, maar het lukt ze vaak niet dit vol te houden, hoe hard ze ook proberen.

Mensen geloven in God en het verlossingswerk van Christus, maar leven in wezen een soortgelijk leven als voor ze God kenden. Of misschien moeten we zeggen dat ze een soort van God hebben ingepast in hun oude leven. Waar ze vroeger wellicht hun tijd doorbrachten bij een sportvereniging,café of iets dergelijks is dat nu de kerk geworden. De trainingen, waar ze eerst mensen ontmoeten zijn nu de momenten in een groep of kerk, de wedstrijd heeft plaatsgemaakt voor de zondagdienst.

Mooie veranderingen zou je wellicht zeggen. Toch is dit niet waar het wezenlijke waar het moet veranderen. De Bijbel zegt in Joël 2, niet je kleren moet je scheuren, maar je hart. Maw: het gaat niet om de buitenkant, niet je maniertjes, maar het gaat om de binnenkant.

Het is goed om te beseffen dat we, wanneer we Christus in ons leven laten de weg geopend is om in relatie met God te leven. Dat betekent dat we in contact met Hem kunnen komen door de Heilige Geest. Dwz onze geest kan met hem communiceren en God communiceert door Zijn Geest met ons.

Op de een of andere manier lijkt het zo te zijn dat Christenen hier niet van op de hoogte zijn. Ze leven een als voorheen. Ze zoeken en beredeneren niet vanuit de geest, maar vanuit de ziel, waar hun eigen wil, gedachten en gevoelens bepalen wie ze zijn. Veelal vanuit onwetendheid omdat ze niet begrijpen hoe werkelijk Gods volheid te ervaren door Zijn Geest in ons.

God spreekt! Wanneer we bereid zijn naar Hem te luisteren spreekt hij met ons. Het is echter een zachte stem. Hij is als het ware in het suizen van de wind. In het fluisteren, het subtiele. Daarom is het van belang dat we tijd maken. Zoals we tijd maken voor onze geliefden. Tijd om in relatie te zijn.

Veel mensen beseffen niet dat Hij spreekt. Ze verwachten een stem uit de hoogte wellicht of een specifiek gevoel, een droom of iets anders. Dat kan natuurlijk, maar God spreekt veelal juist in details. In de stem van je geweten, je intuïtie, in de gemeenschap met Hem persoonlijk en/of andere gelovigen.

Om een verandering te ervaren in je leven omtrent je relatie met God. Vraagt dat een verandering ook in je denken. Dat betekent loslaten aan oude patronen. God doet niet wat jij wil, maar de vraag is of jij bereid bent dat wat jij wil aan Hem te onderwerpen. Je kunt denken wat je wil, maar ben je bereid jouw gedachten terug te brengen naar Gods gedachten? Te aanvaarden dat wat Hij zegt hoger staat dan wat jij er over denkt of van vindt? Durf jij te geloven dat niet jouw gevoelens de waarheid bepalen maar dat Hij de Weg de Waarheid en het Leven is ook als het soms anders voelt?

Veelal staat niet God werkelijk in het middelpunt van ons leven maar stellen we voortdurend onszelf centraal. Ik denk, ik voel, ik wil.
Wat zou er gebeuren als we tijd nemen om naar Gods zachte stem te luisteren in ons. De stem in ons geweten, intuitiviteit durven te ervaren, en met Hem te spreken in alle openheid en vertrouwen, te delen wat we ervaren met andere gelovigen met de bereidheid ons te laten onderwijzen, ondersteunen, bemoedigen, te vermanen?