Tag: irrieëel

De pijn van afwijzing.

media_xl_3936127 (1)Wanneer je  telkens afgewezen wordt, wanneer je niet werkelijk serieus wordt genomen is dat erg lastig. Hoe doorbreek je dat.  je zou denken dat je dan eens een keer goed op zou moeten treden. Eens een keer goed je mond open doen en zeggen wat je dwars zit. maar of dit nu de manier is betwijfel ik.

Pas nog een behoorlijke woordenwisseling gehad.  afwijzing van wie ik ben en doe is  een zere plek bij mij. een schop tegen de schenen. Iets waar ik niet tegen kan. zeker als men ook nog eens  samenspant en me  tegen gaat spreken.  Herken je dat? vaak zijn het juist die mensen die je het meest na staan. waar je oprecht  van houdt.

Ik kan er niet tegen als men mij op mijn eigen grondgebied de loef probeert af te steken . als men mijn territorium binnendringt en mijn plek begint op te eisen.  Daar verzet ik me   met hand en tand tegen.  Gewoon omdat ik me dan niet geaccepteerd en geliefd  ervaar.  Ik voel me aan de kant gezet.  Vernederd op eigen terrein.

Eerst  is er stilte , waarmee de ander denkt gelijk te hebben misschien, maar eigenlijk is het een soort van stille tocht. Er is iets gebeurt, maar  er is nog niets opgelost. Het heeft ook geen zin om er anders mee om te gaan dan stilte is de eerste optie. Rustig blijven de  confrontatie niet voeden. Echter dit helpt niet, omdat de ander juist  aan terrein lijkt te winnen en doorgaat waar  hij juist voet  aan grond heeft gekregen. Jouw persoonlijke grens  is overschreden.

Nog even en hij of zij  staat er helemaal. Jou plek is afgenomen. Je moet nu wel ingrijpen, immers wie ben je nog als je  territorium is afgepakt, ingepikt door iemand wiens  gebied dit niet is. die over jou grens is gegaan?  Je moet wel van je afbijten. Ze wegsturen. En wanneer ze samenspannen met anderen dan wordt het helemaal tijd om actie te ondernemen lijkt het wel.  De relatie is beschadigd of verbroken misschien zelfs.

Hoe had het anders gemoeten?  het gesprek aangaan is een optie, maar  tegelijk is dat soms erg lastig. Soms is er niet de ruimte. In ieder geval willen we ons niet  laten overheersen door wie dan ook. we willen niet iets aan eigenheid op geven.  het gaat  hier om mijn zelfbeeld. Wie ben ik als ik mijn grenzen door anderen laat bepalen?

media_xl_649586Ik gericht? Ik geloof het niet. wellicht is het beter  te communiceren, maar wat als je het doet en niemand  heeft een antwoord. niemand lijkt t e luisteren naar je woorden , je gebaren, je schreeuwen.  Langzamerhand  veranderd kussen in bijten en liefkozende woorden in een schreeuw.

Je  wil immers je eigen waarde behouden. Niet je laten overheersen. Ook niet heersen of de baas zijn, maar  gewoon geliefd en gekend zoals je bent. men kan het lelijk vinden als mensen  soms al bijtend en schreeuwend hun plek verdedigen, maar veelal gebeurt dat wanneer men met geweld en weinig ruimte de ander probeert te overheersen.

Angst is een grote valkuil,  te laat of niet aangeven dat ze over je grenzen zijn gegaan.  Dan is het niet gemakkelijk om de situatie  terug te draaien, met alle gevolgen en gevoelens van dien. ze willen me niet. ze houden niet van me zoals ik ben, ze willen me veranderen, mijn eigenheid ontnemen en ik mag er  van die ander niet zijn.  ik ben niet geliefd. Ze geven niet om me. Zijn de zaken die  we denken ervaren voelen. irrieel ? soms, soms ook niet.

Vaak schreeuwen  we om te laten horen en bijten we om te laten voelen dat we er nog zijn. om te laten merken dat je gehoord wil worden . dat je geaccepteerd wil zijn. deelgenoot zijn, er bij horen.

je binnenkant zichtbaar aan de buitenkant?

In het leven nemen allerlei zaken op. de hele dag zijn we ahw zaken die we meemaken op te pakken en ergens een plek te geven.  we zijn de hele dag bezig om wat er gecommuniceerd word uit te pluizen en zo en plaats te  geven op de plek waarvan we op dat moment denken dat het  goed is. We ontvangen signalen van mensen die we soms wel en andere keren juist helemaal niet thuis kunnen brengen, dit maakt dat we  ons allerlei innerlijke vragen stellen of  gedachten hebben die  soms reëel kunnen zijn, maar soms ook  irreëel.

Allerlei zaken schieten pijlsnel van de ene naar de andere kant. Sommige zaken in onze gedachten hebben we zo paraat, andere zitten wat verder  verborgen, maar  het zit er allemaal.  Hoe ouder we worden hoe meer we meer te dragen hebben. en in de tijd waarin we leven en alles nog sneller en efficiënter  moet , komt er nog meer  in ons hoofd  en soms  hebben we er manieren voor gevonden om dit zo efficiënt mogelijk ook een plek te kunnen geven.

Kortom alles wat we meemaken, horen, zien, voelen, ervaren, wordt meegenomen in meer of mindere mate en krijgt een plaats ergens waar deze opnieuw gebruikt kan worden.  zo kunnen traumatische gebeurtenissen een dusdanige invloed hebben dat we niet meer  werkelijk zo kunnen functioneren als we dat eigenlijk  zouden willen.

andere reactie dan je zou willen

zo kan  iets waar we zelf  soms geen invloed op uit kunnen oefenen ons  in een positie brengen dat we niet meer weten hoe we daar mee aan moeten. of we zijn zo gekwetst door iemand die ons beschadigd heeft dat we  in boosheid en frustratie blijven hangen.  We hebben misschien zaken gedaan die ons kapot maken. we zijn schuldig aan moord, diefstal, leugens, etc.. met alle gevolgen van dien en we balen enorm van ons zelf, waardoor we minderwaardigheidsgevoelens   hebben die we  misschien weer overschreeuwen  of op een ander manier vorm geven.

dol draaien

We zijn altijd bezig en onze gedachten draaien soms dol.  Natuurlijk ligt het er aan in welke fase van je leven je zit, wat er allemaal is gebeurd en hoe je er ook zelf mee om gaat.  Helaas is het echter zo dat veel mensen de schuld van zaken bij anderen neerleggen om zo toch een gevoel te creëren van schuld bij de ander zodat hij zichzelf vrij kan pleiten. Alles wat er in zijn leven is misgegaan is de schuld van anderen en de keuzes die deze mensen maken zijn zichtbaar aan de buitenkant.

schuldgevoelens

Of iemand gaat volledig in de verdediging. Ik kon er niets aan doen . het is me alle aal overkomen. Al stampvoetend loop hij of zij door het leven boos te zijn omdat hij behandeld  is door iemand zoals het niet had gemoeten en de schuld ligt bij de ander en iedere opmerking van mensen  maakt dat hij of zij zich weer klein voelt als een  dat kind wat zo beschadigd is. dat innerlijke jongetje of meisje wat niet werkelijk groot durft te worden.  en eigenlijk s het zo dat er spraken is van een situatie waar deze naar zichzelf als ouder optreed voor dat specifieke innerlijke kind. Het kind moet  recht gedaan worden. de innerlijke ouder bevestigd het innerlijk kind. Dit uit zich dan ook op die 2  manieren aan de buitenkant.

Of iemand is constant bezig om gevraagd of ongevraagd adviezen te geven. hulp aan te bieden  en makt zich op die manier afhankelijk.  deze persoon denkt en voelt en reageert vanuit  de ander en doet dit zonder overleg. Zegt de ander wat  die voelt en wat die ander wel niet moet ervaren en geeft adviezen die de verantwoording bij mensen weghaalt en die daarmee  de ander  passief laat in zijn proces, maar zich zelf juist heel actief laat lijken  in het proces van de ander. deze mensen zijn vaak slachtoffers die slachtoffers maken.

een tweede natuur

Ik heb hier een aantal voorbeelden genoemd van hoe mensen kunnen reageren.  Ik hoop dat er iets in zit wat je herkent in zekere zin. Tegelijk hoop ik dat je  deze situaties niet  tot een gewoonte hebt gemaakt.  dat je alles wat je meegemaakt hebt in je leven  een goede plek hebt  kunnen geven die je  natuurlijk hebben gevormd, maar die je hebt gezien en onder ogen bent gekomen en waarvan je ervaren hebt dat je daar niet op een gefrustreerde manier mee om zou moeten gaan.

Zoals ik in wezen al zei is dat wat we doen en zeggen en hoe we met zaken omgaan aan de buitenkant  te zien is. ons gedrag, hoe we handelen en wat we zeggen  laat zien waar onze pijn en verdriet zit. dit is op zich niet erg, maar wanneer het een dusdanig leven gaat leiden dat  het een soort van tweede natuur gaat worden weten we soms niet meer wie we zijn.

niet blijven hangen

we blijven soms  hangen in een gebeurtenis.  Natuurlijk kan die zo enorm ingrijpend zijn dat je er innerlijk  van slag van kunt raken, maar dat wil niet zeggen dat de verantwoording  van hoe je daarom  niet meer bij jou ligt. Dat je niet meer de controle over  je leven  kunt gaan uitvoeren.

Ik geloof dat wanneer we blijven hangen in schuld, in klagen of in het altijd maar bezig te zijn met het helpen van anderen we  in een diepe put terecht zullen komen van burn-out en depressie. We kunnen niet leven met alle input van anderen er ook nog eens bij. We hebben genoeg aan ons eigen pakket. We hebben ons eigen leven te leven en laten we dat  wat mij betreft vooral doen vanuit de rust.

openheid

Wat natuurlijk niet zegt dat we er nooit over moeten spreken, juist wel . ik geloof in transparantie, openheid in zekere zin. Laten we echter oppassen dat wat in ons leven aan vervelende zaken zijn gebeurd een tweede leven in ons gaat worden van negativiteit en opstandig gedrag waardoor we zelf niet meer zichtbaar zijn.

We zijn mensen met pijn en ervaringen en die mogen er ook zeker zijn, sterker nog ik geloof dat ze er moeten zijn en niet verstopt moeten worden, maar het is niet de gebeurtenis die de controle heeft en ook niet de dader die ons iets heeft aangedaan of wat je zelf hebt fout gedaan wat  jouw leven bepaald , maar hoe je er mee omgaat laat zien wie je bent.

Het is belangrijk te zien dat jouw persoonlijke keuzes  gemaakt van uit pijn, vanuit teleurstelling vaak niet de beste keuzes zijn.  ik geloof dat het goed is  grenzen te stellen. dat het god is te weten wie je  werkelijk bent.  soms is dat misschien even graven denk je, maar ik geloof dat je bent wie je bent en dat diegene naar voren mag komen en zich laten zien.  ik geloof dat je er mag zijn. wanneer je leert om  jezelf te laten zien en niet je beschadiging , dat je ervaart waardevol te zijn zoals je bent, met alles wat in je zit en iedere gebeurtenis van je leven zijn plek zal krijgen dan is dat een goede stap  op jezelf te zijn.

God erbij gehaald!

Ik zou  mijzelf niet zijn als ik God er niet bij zou halen.  Weet je? God heeft ons enorm lief en heeft ons gemaakt tot wie we zijn. alles in ons neemt hij mee en iedere beschadiging die  wil hij herstellen.  Hij vind je zo bijzonder en waardevol.

Pijnlijke ontdekking van eenzaamheid.

Wat is het verschrikkelijk om eenzaam te zijn.  Ik heb me soms alleen gevoeld, maar met mij ook vele anderen. 

het is verschrikkelijk pijnlijk te ontdekken dat we ons zo voelen. een ervaring die ik me liever niet in herinnering haal. Toch komen die herinneringen soms en ook het gevoel van eenzaamheid bekruipt me soms.

Irreëel gevoel?

ken je het gevoel? Ik omschrijf het maar als het gevoel er niet bij te horen.  Al is dit natuurlijk niet altijd ook daadwerkelijk waar en een veelal een irreëel  gevoel te noemen.

 Soms kan een adequate manier zijn om uit je schulp te kruipen en stappen te nemen en gewoon mee te gaan doen op de plek waar je bent. soms echter  voel je je verlamt en niet in staat om zulke stappen te ondernemen.

De put!

De eenzaamheid versterkt wanneer je anderen ziet die  nieuwe relaties aangaan en  veel vrienden lijken te hebben. natuurlijk is het zo dat dit ons meeneemt naar een nog diepere plek. Een plek waar we niet willen zijn en toch… lijkt er geen eind te komen aan het gevoel.

De maatschappij laat zien dat mensen meer en meer op zichzelf komen te staan. Ze moedigt aan dat intimiteit te koop is en vrienden te maken zijn door  bepaalde middelen te gebruiken om mooier te worden, anders te worden dan je bent, intieme relaties aan te gaan via internet en seksadvertenties, en wat is er allemaal niet te vinden om maar op de een of andere manier  het gevoel te krijgen  er bij te horen. Al is dat misschien maar voor even.

De uitnodiging om te ontmoeten.

 

We willen denk ik allemaal in wezen de eenzaamheid vermijden. We zijn niet voor eenzaamheid geschapen. We zijn geschapen om in relatie te leven.  het boek van  W. Paul Young maakte me dat nog weer eens duidelijk. Deze schrijver schrijft in een roman over de drie-eenheid op een geweldige manier.  wij , Gods kinderen zouden ook in zo’n verhouding moeten leven in onze relaties.

Zo kom ik weer op de ontmoeting terecht. Wanneer we God in ons leven laten. Ik bedoel daarbij niet alleen maar christen worden en gewoon je eigen gang gaan, maar ook daadwerkelijk Zijn stem volgen en naar Hem luisteren zoals Hij ook naar jou wil luisteren.  dan is er een soort gelijke  relatie.  Dan vindt er werkelijk ontmoeting plaats. 

Drie-enige relaties

Een ontmoeting tussen God en een vriend, een partner, je kinderen, je collega, en … natuurlijk jezelf.  een relatie die inhoud heeft , maar die ons ook helpt om in oprechte relatie te blijven met anderen.

Ik benieuwd wat je hier op te zeggen hebt. Ik denk dat je je best nog eens eenzaam kunt voelen, maar dat hier een begin ligt voor verdere relaties in je leven.