Tag: introvert

Hier voel ik me thuis!

 

Soms  zie ik als een berg op tegen bepaalde dingen. Achteraf valt het dan best mee of  was het eigenlijk soms ook nog eens best erg leuk.  Mijn karakter is over het algemeen wat aan de zware kant.  Ik hou gewoon niet zo van het onbekende. Ik onderneem wel stappen in het onbekende, maar dan kost dat me meestal best wat extra energie. ik ben een introvert. hoewel ik ook duidelijk extraverte trekjes heb zo nu en dan.

mijn lief en ik  zijn beide  anders. Gelukkig! 😉

Andere mensen, mijn vrouw is bijvoorbeeld zo iemand die het niet uitmaakt  of dingen nu nieuw zijn of niet. ze zien niet op tegen het ontmoeten van mensen die ze niet kennen of heeft geen schroom om zomaar iemand  aan te spreken. Het liefst zou ze wellicht altijd maar bezig zijn met  van alles en nog wat. ze is duidelijk een extravert  type.

Ik zelf zit graag in mijn vertrouwde omgeving. Ik verkeer het liefst in kringen die ik ken, met mensen die ik liefheb. Mijn vrouw doet dit ook graag, maar mag heel graag de deur uit. Sterker nog, als ze de kans krijg is ze ergens anders dan achter het fornuis. Dat is in ons huis eigenlijk meer mijn taak geworden.  geen probleem hoor. Ik vind het fijn. 

aanvulling

Wat mooi is dat eigenlijk dat mensen elkaar zo kunnen aanvullen.  Zo kunnen we dat gerust noemen. Wat als mijn vrouw hetzelfde was als ik. wat een saaie boel zou dat worden zeg. Zelden nieuwe mensen ontmoeten, nooit meer echt uitgaan of dingen doen  waar je  tegenop zag. Ze vullen we elkaar prachtig aan.  we stimuleren  elkaar.  ik  haar om gewoon eens s’avonds gezellig op de bank te zitten  en zij mij om zo nu en dan toch eens de deur uit te gaan.

Ik heb  het allemaal wat zwart wit geschetst natuurlijk. Ik geniet  natuurlijk ook van het ontmoeten van nieuwe mensen en  maak graag vrienden, maar ik heb er allemaal gewoon wat meer moeite mee.  Mijn vrouw lijkt het allemaal gewoon veel gemakkelijker af te gaan. 

De gemeente

In de gemeente (de kerk van Christus)zou het ook zo moeten zijn. iedereen vult elkaar aan. de een is de hand en de ander de voet.  Wat is het fijn dat er mensen zijn die  het fantastisch vinden om op een podium te staan zingen en anderen die het woord willen en kunnen verkondigen. Wat is mooi dat er mensen zijn die juist veel meer verstand hebben van financiën en anderen die  goed leiding kunnen geven.  ieder heeft zo zijn taak. Ik zelf geniet het meest als ik in gesprek ben met mensen die het moeilijk hebben. niet omdat ik zo zwaar op de hand ben, maar omdat ik het idee heb dat juist deze groep mensen  het meest kwetsbaar is en veel heeft te geven wat ze zelf nog niet zien. hier voel ik me thuis.

Ik vraag me af of jij je  plek in de gemeente van Christus kent. Waar voel jij je op je plek? Ik heb het dan niet over een bepaalde  kerk of gemeenschap of  zelfs niet een instelling, maar ken jij je plek? Weet jij waar God jouw in het bijzonder voor geroepen heeft? Waar kun jij je invulling geven? of moet ik misschien zeggen aanvulling?  Waar voel jij je thuis?

‘De Geest van de Heer rust op mij, want hij heeft mij gezalfd. Om aan armen het goede nieuws te brengen heeft hij mij gezonden,om aan gevangenen  hun vrijlating bekend te maken en aan blinden het herstel van hun zicht, om onderdrukten hun vrijheid te geven, om een genadejaar van de Heer uit te roepen.’  Lukas 4:18-19

Vreemde eend in de bijt!

Ik vraag me de laatste tijd af waarom mensen zijn zo als ze zijn. Natuurlijk weet ik dat we allemaal verschillend zijn, maar wanneer ik naar mezelf kijk en over mij zelf nadenk dan kom ik tot de meest gekke tegenstellingen tegen.  Ik ben redelijk introvert te noemen, maar ik houd er best van om op een bepaalde manier in de belangstelling te staan.  Zo zou ik niet gauw iemand zomaar aanspreken al ken ik hem of haar wel op de een of andere manier. Ik  geef een vriendelijk knikje, zwaai zelf, roep moi tegen iedereen zoals dat hierin het noorden  gebruikelijk is, maar ik zou niet gauw op iemand af stappen en een praatje gaan maken.

Soms erger ik me  er aan dat ik daar best veel moeite mee heb. terwijl ik in het verleden best iemand was die op een bepaald gebied toch redelijk op de voorgrond  durf en kan treden.  Ik durf best in het openbaar iets te zeggen wanneer ik me daar op voorbereid heb. Ik durf  ook mijn mening te geven in een groep, mijn zegje te zeggen als iemand me ergens naar vraagt. Echter wanneer het er op aan komt om zomaar een gesprek aan te gaan met iemand die ik niet zo erg goed ken vind ik dat toch redelijk beangstigend. Ik weet me geen houding te geven en niet hoe ik kijken moet. Vreemd niet waar? Waarschijnlijk daarom ook dat ik de ontmoeting ook zo’n belangrijk item vind.

Wat is het motief?

Hoe kom ik daar nu zo op. Vanmorgen preek gehad van Henk Maarten met een paar herkenbare punten.  Juist deze punten zijn het dan toch die de meeste aandacht trekken. Niet zozeer de nieuwsgierigheid naar wat een ander beweegt, maar ik geloof dat het juist dat is  wat mensen werkelijk raakt. De echtheid in het leven. nu het sprongetje  naar mijn geloofsleven. Ik geloof dat we  als mensen in de praktijk van alle dag vaak niet werkelijk echt zijn.  We doen de dingen die we doen vanuit allerlei motieven, maar die zelfde motieven zijn ze ook waar het werkelijk om draait in deze wereld?

Eigenlijk zijn we , ik in ieder geval wel, erg op ons zelf gericht.  Ik bedoel daarmee aan te geven dat ik, als  voorbeeld,  niet gemakkelijk een ander aanspreek  dat het in wezen voortkomt uit mijn angst om niet goed over te komen. Uit de angst dat ik dingen zeg die mensen raar vinden.  Het draait dus in wezen om wat ik denk , wat ik vind en niet om de ander. 

Bemoedigend.

Wanneer ik echter  iemand aanspreek met een andere houding en openheid om de ander werkelijk te ontmoeten. De ander te zien zoals hij is merk ik dat ik waarschijnlijk niet de enige ben met dezelfde moeite en krijgt het gesprek automatisch  vorm  omdat het niet slechts draait om mij , maar om de ontmoeting die we hebben. Wanneer we op deze wijze bemoedigd worden zoals ik vanmorgen ben bemoedigd door  bepaalde mensen al beseffen ze dat misschien niet, zorgt dat voor een  opwaartse houding richting  mijn  relatie met God.

Wanneer we ons beseffen dat het leven niet draait om wie wij zijn en wat wij zoal te melden hebben, maar dat het gaat om onze relatie met God en de relaties met anderen. Wanneer we zien dat  het een niet zonder de ander kan, dan zijn we niet zo bezig met wat en wie we zijn, maar staan we open voor wie de ander is en daardoor de ander ook voor mij.

Gaandeweg leren.

Een drempel ? Voor mij wel. Karakter heeft er iets mee te maken. Toch  mogen we ons bewust zijn van onze zwakheden en wil God ons helpen om  goede beslissingen te maken om onze angsten te overwinnen, nieuwe relaties aan te gaan en te groeien in de ontmoeting met anderen en Hem.

Gaandeweg leren we steeds meer dat we mensen zijn met onze persoonlijk rare hebbedingetjes, maar we leren ook dat we er mogen zijn zoals we zijn. We mogen immers ontdekken dat God in alles wat we doen en laten van ons houdt. Hij houdt niet meer of minder van me als ik iemand  nu wel of niet benader. Of ik nu introvert of extravert ben, of ik nu bang ben of juist stoer, Hij houdt gewoon van me zoals ik ben.  wat een geruststelling is dat zeg. 

Wanneer we het even niet meer weten kunnen  we opzien naar Jezus. Hij is eerlijk en oprecht in alles. Hij heeft ons gezocht en me ook gevonden. Hij kent me als geen ander en houdt toch van me. Zaken die we als mannen  niet altijd even gemakkelijk uitspreken misschien. Maar hij is mijn liefde meer dan waard. Hij is geweldig en niets is me meer waard dan Zijn liefde voor mij.