Tag: instituut

ik ontken de opstanding!

‘Ik ontken de opstanding van Christus, elke keer als ik niet opsta voor de onderdrukten, elke keer als ik mijn rug naar de armen keer. Ik ontken de opstanding van Christus als ik mijn oren sluit voor de schreeuw van onder de voet gelopen mensen en mijn steun geef aan een onrechtvaardig en corrupt systeem.

Er zijn evenwel zeldzame momenten dat ik die opstanding bevestig. Dat doe ik als ik opsta voor hen die worden gedwongen op hun knieën te leven, als ik de stem ben voor hen wiens tong is uitgesneden, als ik huil voor hen die geen traan meer over hebben’.  Peter Rollins (vert. door Boele Ytsma)

Eerlijk gezegd  kan ik Boele tegenwoordig niet meer zo goed volgen.  Natuurlijk prima als hij gezond wil leven etc…   ik begrijp ook dat veel dingen samenhangen met de keuzes die we in het leven maken.  tegelijk  vraag ik me soms af welke keuzes zijn het belangrijkst om mee te beginnen. Voor Boele is het schijnbaar belangrijk om gezond te eten en daarmee een statement te maken naar de wereld of in ieder geval aan een redelijk aantal mensen die hem volgen in de media.

Maar bovenstaand gedeelte  welke hij een aantal jaren geleden gepost heeft op zijn weblog raakt me.  De opstanding van Christus. De kern van het evangelie als je het mij vraagt.  Immers wat is het gemakkelijk om dood te gaan voor iemand om wie je geeft.  Maar om om je leven te geven is een ander aspect.  Je leven geven is iets totaal wat anders. Dat betekent namelijk  dienen, iets doen voor de ander.

We zeggen het misschien gemakkelijk als we van iemand houden. Ik zou mijn leven voor je geven. we bedoelen eigen lijk dat we bereid zijn voor iemand te sterven, maar daar is in wezen niet zoveel moeilijks aan.  voor veel mensen is het moeilijker om juist te leven. dan krijgt je leven geven  een totaal andere betekenis.

Ik denk dat geloven bijna een hype is geworden. enerzijds  scheurt de ene na de andere kerk of in ieder geval er zijn hele volksverhuizingen aan de gang.  Ik kan me hier niet in vinden en dus ga ik naar elders. Anderzijds zo ontstaan er megakerken overal in de wereld  en ook in Nederland doen we ons best om zo groot mogelijk te groeien als instituut.

Ik geloof dat de kerk  veelal de opstanding van christus in woorden erkent, maar in daden keihard ontkent. Het gaat niet  om wat we doen , niet om het eten dat we tot ons nemen en ik denk dat zelfs Boele dat met me eens zal zijn, maar het gaat om het grote plaatje.  Durven we werkelijk te leven.  durven we  werkelijk vanuit de liefde voor de ander ons  te geven?

Ons te openen en  het in alles wat we doen als het ware uit te schreeuwen Je bent  geliefd. Kom uit je schulp en open je zelf voor  de levende God.  Ik wil mijn leven voor je geven, zoals Jezus  Zijn leven voor mij heeft gegeven?  durf je de  angst voorbij te stappen en jezelf te zijn? jezelf te geven  aan de ander ? dat is  werkelijk het dienen van God zelf.

Een idealistische dromer? Niet zuiver op de graad!

 

De wereld  heeft verandering nodig.  er is onvrede op allerlei terreinen ook  van het maatschappelijke leven (zie hier bijvoorbeeld).  Langzamerhand  dreigt  er een grote crisis en dan niet slechts op financieel gebied, bij regeringen en overheden en bij ons, maar de hele aarde  is in sneltreinvaart aan het kapotgaan.  Van ozonlaag tot bodemvervuiling. Van extreme armoede tot wederom extreme rijkdom die zonder schaamte het  uitschreeuwt dat ze het gemaakt hebben  zonder er werkelijk van te delen met hen die van honger sterven en er zelfs niet echt toe bereidt zijn.

Hoe word je genoemd?

Zijn wijzelf daartoe bereid? Wij die in het rijke westen leven?  veel van mijn lezers zijn christenen. Zijn wij daartoe nog bereid? Zijn wij wel werkelijk christenen?  veel mensen noemen zich zelf christenen, toch was het in het begin vooral zo dat  men zich geen christenen noemde maar  zo werden genoemd. een wezenlijk verschil. Ze werden zo genoemd om wat ze uit droegen. Om wat ze deden. Ze hadden alles gemeenschappelijk en deelden uit aan hen die het nodig hadden. Waar is het mis gegaan met de kerk?

De kerk is een instituut geworden die op zichzelf gericht is geworden, in plaats van gericht  op God en de naaste is ze in zichzelf gekeerd geraakt .  natuurlijk zijn er in de kerk ook werkelijk oprechte gelovigen te vinden. Gelukkig zijn er ook  kerken die niet op zichzelf gericht zijn en op de programma’s die ze aanbieden, maar  veel mensen zitten er omdat het hun veilige haven is. een plek waar  ze veel mensen hebben leren kennen en waarvan ze de maniertjes een beetje kennen.  waar ze elkaar de hand schudden of omarmen, maar waar ze slechts van God horen, maar niet  meer leren  om ook daadwerkelijk het lichaam van Christus te zijn in deze wereld  zoals het was bedoeld .

Wat is onze prioriteit?

Natuurlijk veranderen mensen wanneer ze God leren kennen.  wanneer mensen naar de kerk gaan leren ze veel goede zaken ook nu nog, maar tegelijk  wil ik ronduit uitspreken dat er  meer is dan de persoonlijke relaties met God en het ontvangen van zijn genade.  natuurlijk is dat  belangrijk voor ons leven, maar Jezus Christus volgen houdt meer in  dan dat.  Het houdt in dat we God prioriteit geven in ons leven boven alles en de naaste  net zoveel prioriteit geven als onszelf. 

Hoeveel prioriteit geven wij God? hoeveel prioriteit de ander?  hoeveel laten we nu zien van ons geloof? Waar staan we voor?  De Israëlieten  geloofden (in de tijd van JC)in de regel allemaal in God, toch kwam Jezus  en vertelde  van het hart van God. over Gods Vaderhart. Hoewel ze God al kenden leefden ze niet volgens het hart van God.  Wat wisten ze van zijn hart?  Jezus Christus liet  het hart van God zien.  Hij liet zien  dat  een leven met God een leven is niet slechts van woorden, maar ook van daden.

Regel of relatie?

Er is veel terminologie  als het gaat om geloven. Gelovig zijn, geroepen, een leven leiden in aanbidding of  een volgeling zijn , leven in genade … etc.  Mooie termen  en kreten  die mensen  geven aan een bepaald aspect van het leven  met God. soms ook nog aangevuld met prachtige daden, maar  veelal blijven ze in de kerk hangen en komen ze niet naar buiten omdat ze  niet worden begrepen of wel worden begrepen maar niet worden gezien of herkent  door mensen bij wie deze uitspreken.  is het niet zo dat we de wereld wel willen veranderen, maar  dan willen beginnen in de kerk. inderdaad ook daar is verandering nodig, maar tegelijk is het de vraag of  daar ook zouden moeten beginnen?  Blijft het daar niet  hangen?

De kerk wordt veelal gevuld met mensen die  van de ene naar de andere kerk gaan en met elkaar spreken over allerlei onderwerpen, zinvolle onderwerpen zelfs, maar  is het niet zo dat onze deuren veelal gesloten blijven  voor hen die  het juist nodig hebben?  de deur wordt niet op slot gedraaid , maar  gesloten gehouden door  allerlei vreemde terminologie en  regels , zaken die zo belangrijk zijn geworden dat ze voor de mens zijn komen te staan.

Uitdagende navolging?

Wie is bereid te veranderen? wie is bereid om de deur van zijn leven te open voor hen die God werkelijk nodig hebben?  wie wil met de zijn naaste ook opnieuw de deur te openen  en daarmee ook God wederom actief binnen te laten in zijn leven. wie wil het werk doen wat Jezus ons opdraagt te doen. Hem daadwerkelijk na te volgen?  Is dat niet een enorme uitdaging?

Wanneer ik daar zo over nadenk zie ik allerlei mensen zo voor me. Armen, daklozen, verslaafden, hoeren, asielzoekers ,  homofielen,  depressieve mensen,  gewone mensen die gewoon vast lopen in het leven van vandaag.  Durven wij onze armen open te slaan en hen te omarmen en  met hen te delen van onze overvloed of houdt je krampachtig vast aan je meterbrede flatscreen TV,  je twee auto’s op de oprit, je tweede huis , je luxe, je levensstijl en dat in wezen ten koste van de ander?

Delen of  houden wat je hebt?

Durf je nog  te delen, voor anderen op te komen , gemeente te zijn, kerk zijn zoals het is bedoeld. Stel je eens voor zeg! Wat zou er  gebeuren als wij onze  tweede jas zouden wegeven  aan die zwerver die in de buurt rondzwerft. Wat zou er gebeuren als wij  ons brood zouden delen met hen die het nodig hebben. wat zou er gebeuren als we ons huis open zouden stellen voor hen die  geen onderdak  hebben. of vind  je dat te ver gaan misschien?  Vind je mij een dromer, een idealist. Een gek misschien of dat ik gewoon niet helemaal zuiver op de graad ben?

Stel je toch eens voor!dat wederom christenen genoemd werden omdat we ons leven met anderen dele en hen helpen omdat het ons verlangen is om dicht bij God en onze naaste te leven. dat we niet langer hypocriet  of vrome schijters genoemd worden maar  gezien worden als werkelijke navolgers van Christus. Dat  mensen  Christus in ons  herkennen.  ik verlang er naar  en jij? Hoe zou de wereld er dan uit gaan zien?