Tag: huwelijk

nieuwe visie vinden door onszelf even te verliezen

Waarom lopen bepaalde dingen in het leven zoals ze lopen?  Waar ligt  het aan als we zaken gepland hebben en  alles gaat anders?  Christenen gebruiken dan vaak woorden als: God zal er wel een bedoeling mee hebben. niet christenen zijn vaak veel resoluter in zaken en zeggen dan  zaken als verkeerde timing of domme pech.

Als dingen verkeerd gaan waar  dit ook plaatsvindt in je gezin , op je werk, in de kerk, zeg het maar… ergens in j e leven dan is het al gauw dat we de kop in het zand steken en zoeken we de schuld elders dan bij onszelf.  we erkennen niet gemakkelijk dat bepaalde zaken ook gewoon te maken hebben met onze keuzes.

Natuurlijk begrijp ik als christen de  uitspraak  dat God een bedoeling heeft met bepaalde gebeurtenissen in ons leven. Ik geloof natuurlijk dat God  invloed heeft in ons leven.  gelukkig maar .  we hebben te maken met allerlei  zaken in het leven.  we kunnen kiezen ons leven te laten leiden door onze gevoelens, we kunnen het laten afhangen van rationele keuzes, we kunnen  visies ontwikkelen en uitvoeren.

Een christen die gemakshalve dingen zegt als het is vast Gods wil dat iets al dan niet gebeurt hoeft geen visie te ontwikkelen toch?  Immers als het toch Gods wil is zoals  dingen gebeuren dan  kunne we  het leven op z’n beloop laten. Anderzijds kunne we visies ontwikkelen en plannen maken zonder God daarin te betrekken en hopen dat alles goed zal gaan. of dit nu de manier is geloof ik ook niet.

Ik geloof dat God de gebeurtenissen in het leven mee laat  werken in je leven, maar dat je daar wel zeker ook enige invloed op uit kunt oefenen.  Beter is het immers wijze beslissingen te maken in het leven. iemand die goede beslissingen maakt zal minder problemen hebben dan iemand die  alles maar op z’n beloop laat.

We kunnen wel zeggen dat bepaalde zaken ons zeker Helpen om op een hoger plan te komen. ik bedoel daarmee dat  onze keuzes  die soms fout kunnen zijn ons leiden naar betere keuzes in het leven waardoor we steeds meer  leren om  dingen te doen zoals ze bedoeld zijn.   ik geloof dat God ons een weg wil wijzen vanuit oppervlakkigheid naar  diepgang.

We maken plannen die soms  zo oppervlakkig zijn en waarbij we soms eerst eens bewust moeten worden van de zin er van om verder te kunnen werken. Soms echter  zit er een spirituele  fout die we  moeten erkennen om verder te kunnen groeien in onze geestelijke ontwikkeling. ik vraag me echter af of we dit werkelijk kunnen scheiden van elkaar. ik geloof dat zowel geestelijk , als het gewone leven met elkaar verbonden zijn.  wanneer  zaken anders gaan dan gepland is God daar zeker in aanwezig, maar de vraag is in hoeverre we God er zelf bij betrekken.

God beweegt ons als het ware voort op verschillende lagen. ik geloof dat zowel  het lichamelijke het spirituele, het psychologische , allemaal  met elkaar verbonden is in die zin dat  we  bepaalde zaken als het ware kunnen negeren, maar ze zijn er wel. Het negeren er van betekent in wezen dat we ontkennen dat  bepaalde lagen  nodig zijn voor een  goede harmonie.

De vraag die ik  probeer te formuleren is:  hoe gaan we om met ons  leven, met alles wat daarin is. met de mensen om ons heen en onze omgeving, de dingen die we hebben ontvangen, etc….  ?  hoe gaan we  hier mee om? Hoe belangrijk is planning en visie? En  moeten we ons er aan houden?

Ik geloof dat ons leven vaak bepaald word door onze agenda, en wat mensen van ons verwachten, maar wanneer we rekening houden met wat God van ons verwacht, hoe zouden zaken dan verlopen? gaat  het ons dan voor de wind? Ik denk dat er veel welvaartspredikers zijn die  ons dit willen doen geloven. dat wanneer we  slechts dat doen wat God ons vraagt alles goed zal gaan. echter wie weet altijd wat Gods wil is?

Zou het niet zo zijn dat we  moeten veranderen in ons denken en  mogen leren om God te vertrouwen in onze  plannen.   Bij het maken van visie en beleid. In de kerk, op het werk, in onze gezinnen, op school, of waar dan ook. wat/ wie  bepaald ons leven?

Ik geloof dat God ons  leert  door onze fouten , maar ook door wat wel goed is gegaan. God gebruikt het zodat we nieuwe wegen in zullen slaan.  Ook beproeft hij ons in moeilijke zaken  en kijkt hij als het ware of we op Hem zullen blijven vertrouwen en we niet hoogmoedig worden of juist ons vertrouwen verliezen als het moeilijk wordt.  ook geloof ik dat Hij ons verantwoording heeft gegeven. zoals hij dat deed bij Adam al over de hof van Eden.

We krijgen van God niet slechts de opdracht, maar ook de tools, maar we mogen  leren  hoe we zaken aan te pakken. Veelal maken we echter zelf beslissingen en vragen er een zegen van God over. Is dit de manier?  zal God het zegenen? Misschien. Soms.  Ik geloof da God ons echter wil leren op hem te vertrouwen in alle dingen. In zowel het plannen als ook in het maken van fouten. In het begin en in  de verdere verloop.

Is het immers  niet vaak zo dat we vol goede moed met God beginnen en dan tegen  moeiten aanlopen en dan  gaan handelen vanuit ons gevoel, emotie?  Dat we daardoor soms goed  handelen en soms ook gewoonweg juist helemaal niet. in ieder geval is er  geen sprake van een vast vertrouwen , maar  gewoon domme geluk of domme pech in zulke gevallen.

Wij zijn echter niet zomaar mensen we zijn geliefde mensen en God wil er voor ons zijn en wij mogen met Hem leven. met Hem leven is : Hij is aanwezig in wat we doen. we willen Hem er bij hebben. zoals een huwelijk. Ik ben met mijn vrouw getrouwd. we krijgen samen kinderen. Ik heb nooit een kind gebaart , maar toch gekregen. We gaan samen ergens wonen en we  bepalen samen hoe we dingen doen in ons gezin, ons huwelijk. Zo wil God ook met ons gaan. samen met ons  dingen doen. in goede en slechte tijden.

Je mag je eigen keuzes maken en God wil je daarbij helpen. Hij wil er voor je zijn. dit betekent echter dicht bij Hem te leven. overleg plegen. Luisteren naar Zijn stem.  Het gaat er niet om wat iedereen vind dat je moet doen. je luistert niet in de eerste plaats naar allerlei stemmen van anderen, maar  eerst naar de stem van degene die je werkelijk kunt vertrouwen alvorens beslissingen te  nemen.

Als we op deze manier zullen handelen zal alles veranderen. zal de uitkomst van bepaalde beslissingen misschien anders zijn dan we hadden verwacht, maar we blijven vertrouwen en geloven in wat God ons heeft gezegd.  En als we dat niet duidelijk hebben? dan zullen we dit misschien nog eens met hem moeten overleggen en doorspreken en afwachten of  gewoon echt stil worden.

stil worden is zo enorm goed. dat besef ik me  juist nu . dat we soms lopen  rennen. We maken ons boos. We zijn angstig. Teleurgesteld en alles in ons schreeuwt om een antwoord, maar we raken zo vol door alles wat er al dan niet gebeurt dat we  vergeten stil te worden.

God wil wel spreken, maar telkens als God iets zegt , trekken wij onze mond al weer open. We laten onze gedachten dol worden en nemen gewoon niet de tijd om te luisteren. De rust die we nodig hebben om goede beslissingen te nemen. we spreken met  hem en anderen en doen wat in onze macht ligt, maar  is dat wat nodig is?

God wil dat we hem ontmoeten. dicht bij hem komen. op geestelijk niveau met hem communiceren. Het gaat niet om de formulering. Niet  zozeer om wat je precies zegt, maar om wat je verwachtingen zijn.  Hij begrijpt ons en onze situatie. Het gaat om de keuzes die je maakt op zulke momenten met Hem.  soms lijkt het alsof je je zelf even verliest, maar je zult merken dat juist daar waar we onszelf verliezen Hij  juist  daar is.

daar waar we onze eigen gedachten durven loslaten en durven te luisteren naar wat Hij ons te zeggen heeft  daar zullen we juist onszelf  vinden en daarbij leren om geloof te hebben.  dat we werkelijk contact zullen hebben met de levende God.     dat is nieuwe visie. God betrekken bij je plannen.  Natuurlijk mogen we zo ook gewoon opschrijven en uitwerken.  Maar laten we hem er bij betrekken.

Heer leer ons te rusten in U en te luisteren  naar Uw stem en onszelf  misschien even te verliezen om vanuit uw aanwezigheid onszelf te hervinden en nieuwe keuzes  te maken voor ons leven. voor ons werk. Voor de kerk. voor onze gezinnen. Voor alles wat we doen. voor ons leven met U.  amen

communiceren in de HEMA

Wat is het vaak moeilijk om open en eerlijk te communiceren in een relatie.  Ik heb  het niet zozeer over  een huwelijks of liefdes relatie, maar ook over  vriendschappen of de relatie met je  kinderen.  Of misschien moet ik het anders zeggen. het is vrij gemakkelijk om  frustratie te communiceren, maar  niet wat ons werkelijk bezighoudt.

Daar waar het gesprek wegvalt  worden de gemeenschappelijke interesses vaag en onduidelijk.

Het is niet zo moeilijk om de ander even precies te zeggen wat jij denkt op een kritische manier, maar  hoe we  de ander  op een positieve manier duidelijk kunnen maken dat we  ons gekrenkt voelen en dat we daar pijn aan beleven is  een stuk moeilijker.  Ik geloof dat we  best tegen iemand  kunnen zeggen dat we van ze houden, maar wanneer iemand ons iets aandoet  is die liefde nog  niet gelijk over, maar we blokkeren wel .

Dit is nu juist waar relaties op stuk lopen.  Niet meer met elkaar kunnen of durven communiceren. Juist dat waar de meeste relatie  u juist  op gebouwd zijn.  ik kan zo goed met hem of haar praten. We hebben iets gemeenschappelijks  zegen we dan. Wat dan? Datgene waarover we gesproken hebben. dit kan van alles zijn, gemeenschappelijke interesses.  Daar waar het gesprek wegvalt  worden de gemeenschappelijke interesses vaag en onduidelijk.

De vraag  die we ons stellen is  vaak : kennen we elkaar  wel.  Of wie is hij. Hij is zo veranderd. Zij is niet meer wie ze was.  dit is natuurlijk niet waar. een leugen. Mensen veranderen in de loop van hun leven. jij bent niet meer  precies zoals vroeger. Je hebt een hoop meegemaakt in je leven. zaken die je veranderd hebben. soms door goede en soms door tegenslagen heen.

ontmoeting is dat we ons blijven openstellen voor  communicatie en relatie.

Ieder mens  veranderd, maar wanneer we niet meer communiceren is er niet de mogelijkheid om die verandering  naar de ander toe  te brengen of van de ander te ontvangen.  Wanneer we onszelf  echter openstellen om te ontvangen van e ander en ook openstellen om te geven  blijft  relatie mogelijk. Zelfs als zaken niet zo lekker lopen.  Wanneer de communicatie  dichtslaat omdat we onszelf niet meer kunnen openen is er geen communicatie meer.

Ware ontmoeting is dat we ons blijven openstellen voor  communicatie en relatie.  Dat we  ondanks  andere meningen, andere visie op zaken , een ander perspectief toch gewoon de ander blijven waarderen en luisteren naar elkaar. niet gewoon tegenover zitten met een kop koffie en maar praten over van alles en nog wat. Ik geloof dat dit  geen communiceren is, communiceren is  dat we werkelijk proeven als er iets aan de hand is.  dat we naar elkaar luisteren  niet slechts met onze oren, maar  naar elkaar kijken, luisteren, voelen met ons hart en ook durven vragen naar pijnplekken.

We hebben het nodig om te communiceren zoals we het ook nodig hebben om te ademen. Het eerste is belangrijk voor de relatie, het tweede voor het lichaam we kunnen niet zonder. Om werkelijk te  kunnen communiceren is  het veilig voelen een belangrijk  onderdeel.  Natuurlijk is het niet zo dat wanneer we niet veilig  zijn we niet kunnen  communiceren, maar onveiligheid is  wel een reden om niet  meer te  gaan communiceren. Onze emoties krijgen dan de overhand over wat we willen zeggen, maar wat we zeggen komt er dan veelal niet juist uit.

Als we bang zijn gaan we  wikken en wegen om de waarheid in te verpakken en  daarmee  zeggen we veelal wel de waarheid, maar  deze is te veel ingepakt . soms in harde woorden om zo onszelf te beschermen tegen de kritische houding van anderen. soms  verzwijgen we dingen of we raken gefrustreerd en  de emotie krijgt  dusdanig de overhand dat de ander  er ook door in de stress schiet.

 de gewone dingen over hoe we ons voelen en de aanraking die er bij horen. De aanraking van erkenning en weten geliefd te zijn.

Ik zelf ben een behoorlijk aangebrand mannetje. (eerlijk is eerlijk)  emoties  en gevoelens spelen een enorme rol in hoe je communiceert, daarom is het belangrijk  de juiste timing te vinden voor wat je zou willen zeggen. ik reageer gauw aangebrand  als ik moe ben. Het is goed om te communiceren, maar  communiceren is een slechte zaak als de ander  te druk is of wanneer iedereen om je hoofd  zeurt.

Veel  relaties komen onder spanning omdat er nooit  tijd is  of rust om werkelijk te kunnen praten. Omdat er altijd kinderen lopen te blèren of omdat we het gewoon altijd te druk hebben met ons werk, ons gezin, ons leven zoals het loopt.  Maken we nog wel tijd om met elkaar  te communiceren. Ik ga soms ff met mijn vrouw naar de HEMA voor een  euro ontbijtje (soms ook   met  vrienden.) . Ik zeg niet eens zo veel, mijn vrouw klets lekker over koetjes en kalfjes en soms  komen er van die  kleine dingen tussen door. Belangrijke dingen die  gewoon genoemd worden. die zo enorm belangrijk zijn. de gewone dingen over hoe we ons voelen en de aanraking die er bij horen. De aanraking van erkenning en weten geliefd te zijn.  een beetje klef misschien, maar handjes die elkaar raken waardoor ik weet dat ik gehoord ben.

Met vrienden is het evenzo, niet die kleffe handjes misschien, maar gewoon even een por, van ik heb je gezien en gehoord. Een knipoog of  even wat contact. Een hugg met de wat closere vrienden en een zoen voor vriendinnen.  Ik  realiseer  me het niet altijd, maar  wat ben ik een gezegend mens met een geweldige vrouw en kinderen, prachtige vrienden en vriendinnen, collegae. Ik houdt van het leven  door de communicatie die God ons mensen heeft gegeven.

God heeft er alles aan gedaan om de relatie te herstellen. Zich totaal  geopend. Met beide armen wijd  om ons in te sluiten  in de relatie met Hem. 

Natuurlijk kan ik het niet laten om God er bij te halen.  Ik geloof namelijk dat dit  nu juist is waarin we op God lijken.  het verlangen om te communiceren  en relatie te hebben met elkaar.  wanneer we ons niet meer openstellen voor God en elkaar  leven we in eenzaamheid.  God heeft er alles aan gedaan om de relatie te herstellen. Zich totaal  geopend. Met beide armen wijd  om ons in te sluiten  in de relatie met Hem.  laten wij onszelf openen, communiceren met die God en de mensen om ons heen.  Soms met woorden, maar misschien vooral door er voor elkaar te zijn en niet  af te wijzen. De ander juist te bevestigen in het feit dat hij geliefd is. door ons en de Vader.

Ik bid dat ik de moed heb om te communiceren en lief te hebben in iedere relatie.ik bid dat ik  mag leven vanuit mijn relatie met Jezus.   ik geloof dat we  in een maatschappij leven die het nodig heeft om in relatie te leven en nieuwe keuzes  te maken. keuzes niet zozeer  voor onszelf, maar juist om de ander  lief te hebben  zoals Jezus dat deed.  dan zal er een verandering plaatsvinden in onze relaties. de vraag is: durf ik de schakel te zijn , durf jij de schakel te zijn om te  veranderen, om de verandering te zijn?

hieronder  clip van Casting crowns

Hier een artikel van Gary Chapman waarop dit  blog mede is  gebaseerd