Tag: huilen

een droevige ontmoeting

Ik ben boos, verdrietig. Gisteren is er een jongeman begraven en ik was er bij.  39 jaar, vader van 4 prachtige kinderen en de man van een evenzo mooie jonge vrouw.  Koud was. heel erg koud. Warm waren de gedachten maar koud de gebeurtenis. Het huilen van de mensen het brak mijn hart te zien  dat er zoveel verdriet was bij de mensen die ik waardeer en lief heb.  mijn hart gaat naar ze uit. Vooral naar een specifiek persoon. Mijn vriend die  er bij stond als naaste familie. Voor hem was ik daar.

Vanmorgen las ik in de bijbel hoe Jezus sprak en zei: gelukkig zij die verdriet hebben, want ze zullen getroost worden. eerlijk gezegd is mijn reactie op zo’n moment van: tjonge, wat moet ik daar nu weer mee. En wat  moeten zij daar mee?  Gelukkig als je verdriet hebt?  Deze  vrouw, de familie, mijn vriend waren op dat moment niet gelukkig.  De belofte ze zullen getroost worden is fijn te lezen, maar  dat zal toch echt wel wat tijd nodig hebben.  getroost?  Zelfs daarbij  kun je vragen stellen. immers wanneer  ben je getroost. Hoe lang duurt  dat?  hoe lang duurt het voor het geluk weer  terug zal komen.  het leven gaat door… ja dat wel.

Misschien zal deze vrouw ooit een goede vent weer tegenkomen, het zal nooit dezelfde zijn en  ook de vader van deze nog  jonge kinderen  zal er nooit meer zijn.  in de bloei van zijn leven nog en nu weg… hij is er niet meer.

Ik ben boos ja.  Boos dat hij niet meer tijd heeft gekregen om er te zijn voor zijn kinderen en als christen ben ik boos  omdat ik achteraf zou willen dat hij meer van God had leren kennen. niet van dat vage .  iets tussen hemel en aarde zoals de dominee het noemde.  Ik ben boos. Erg boos!  Ik vraag me af of ik iets had kunnen doen.  had ik er voor ze kunnen zijn?

Ik wist het niet. wist niet dat hij ziek was. klinkt nu als een excuus. Nu was ik niet zo erg close met de overleden man, maar wel met mijn vriend de zwager van deze jongen.  Lang heb ik niet met hem gesproken. Waarom? Ik heb geen idee. Zomaar verwateren soms  vriendschappen wat. Je komt elkaar niet meer zoveel tegen en dan ineens zie je elkaar jaren niet.  heb dus veel gemist van zijn leven. de ontmoeting was wederom  als vanouds. Tranen over en weer.  Even weer ontmoeting.

Tja ontmoeting. Spreek ik daar niet altijd over? Ben ik niet degene die het altijd heeft over relatie? Ja zeker! En als ik ergens in geloof is het in ontmoeting. In relatie, in communicatie met elkaar.  Besef me dat ik  er vandaag even voor hem ben geweest. Misschien iets van steun heb  kunnen geven. tja… wat kan je nog doen als iemand dood is?

Ik bid al jaren voor mijn vriend. Dat hij de Heer  Jezus mag leren kennen.  heb  gisteren heel even met hem gesproken . gehuild samen. besef dat ik hem gemist heb. te veel zaken  van elkaar niet meer kennen. ik ken zijn nieuwe vrouw niet en hij ken t mijn kinderen niet.  plank misgeslagen?  Misschien. Ik weet het niet.  ik ben voornemens hem op te zoeken en wil gewoon hem weer eens ontmoeten. er voor hem zijn. juist nu.

Ik kan wellicht niet echt helpen. Wat moet je ? maar ik wil er wel zijn. ik wil er zijn met een hart vol liefde en hoop dat van daaruit opnieuw oprechte en echte ontmoeting plaats zal vinden. Dat hij Liefde mag ontmoeten en ik hem mag ontmoeten.

lezen Matheus 5:1-13

de pijn van loslaten

Wat kan het  zwaar zijn om los te laten.  Je wil het niet , maar je moet soms de trossen losgooien om niet alleen de ander vaarwel te kunnen zeggen, maar ook zelf  vrij te  kunnen staan.  Afscheid nemen  doet pijn.  Afscheid van mensen die gestorven zijn misschien, maar ook van mensen in ons leven die we liefhebben, maar die we op de een of andere manier  los moeten laten.

We staan te kijken  op de kade. Het schip vaart uit. We zwaaien , maar we  zouden het liefst willen springen, achter de boot aan. we weten dat loslaten soms het beste is, maar het doet  zo’n pijn.  Het doet pijn om je vriend , vriendin niet meer te zien. het doet pijn  de herinneringen.  Maar wanneer we loslaten  geven we  de ander de kans  om zich thuis te voelen elders.  Wanneer  iemand is gestorven is in de hemel, wanneer iemand  vertokken is om zich elders  te ontwikkelen , te groeien.  Los van jou.

Na de winter is er voorjaar en  zie je narcissen bloeien. Een nieuwe tijd breekt weer aan.  er ontstaat weer ruimte als we de winter loslaten.  de kou zal verdwijnen als het licht weer  komt.  de zon schijnt als we het licht  binnen laten in ons leven.  de jaargetijden van de natuur hebben we niet in de hand, maar wel dat we het licht binnen laten.  Dat betekent openstellen, ruimte creëren, gordijnen opdoen en zorgen dat we weer thuiskomen bij onszelf.

In het voorjaar van het leven, wanneer de winter voorbij is komen er nieuwe kansen, groeimogelijkheden.  We kunnen  ons hoofd buigen en treuren over het verlorenen. En treuren mag als we verdriet hebben, maar  we moeten niet blijven zitten  war we zitten, maar een steen neerleggen en huilen, huilen en huilen  tot we  weer op kunnen staan en verder trekken. Het nieuwe jaargetij in. Het leven in . loslaten is moeilijk, maar lucht zo op. het  soms zo zwaar om vast te blijven houden. We zakken door de knieën we worden moe en alles is gefixeerd op onze last.  Loslaten is een optie waar we veelal zo’n moeite mee hebben.

Maar wie kunnen we omarmen met  de handen vol. Hoe kunnen we onszelf openen voor nieuwe mogelijkheden als we  blijven vasthouden aan  datgene wat we los moeten laten?  We moeten rouwen, het uitspreken, het uitschreeuwen misschien zelfs, maar  loslaten en het nieuwe leven  omarmen.  Een keuzemogelijkheid.

Wat een geluk hebben we als we God kennen in ons leven.  juist wanneer we ons verlaten voelen. als we  hebben moeten loslaten, onze las t hebben moeten neerleggen om verder te trekken op  zijn weg. Wat een zegen dat we met Hem nooit werkelijk alleen zijn al voelen we ons  soms zo.

We krijgen ruimte als we de juiste keus hebben weten te maken. als we losgelaten hebben. Ruimte om te ademen.  Ruimte is delen,  ontmoeten, jezelf openstellen om getroost te worden door de ander. het lucht op wanneer we ons uitspreken. we kunnen de last niet zelf dragen. niet voor niets  is Jezus gekomen.  laat  los wat je in de weg staat om Hem te dienen.

Een woord aan jou!

Enkele woorden wil ik tot je richten.

Woorden die je verder tot niets zullen verplichten.

Ik wil er heel graag voor je zijn.

Als je het moeilijk hebt, in je diepste pijn.

Ik wil met je delen in wat je hebt te dragen.

Samen met je huilen zonder iets van je te vragen.

Niet om emotioneel misbruik van je te maken.

Ik zal niet proberen je in de war te laten raken.

Ik wil gewoon de hand zijn op je schouder.

Niet een tegenhouder.

Niet iemand die je zegt wat te doen.

En het gaat me niet om het terugdoen.

Ik wil gewoon tot zegen zijn voor jou.

Je gewoon laten weten hoe veel ik van je hou.

23 sept 2011/HV

Moe

 

 

 

Moe van ‘t vele denken;

Hoe zal ik dit en hoe doe ‘k dat.

Wilt U “ik” vergeving schenken

omdat “ik” U weer vergat?

 

Moe van ‘t vele huilen;

Waarom dit en waarom dat.

Terwijl ik bij U kon schuilen,

En ik dat zomaar weer vergat.

 

Moe van ‘t leven

Op weg van dit naar dat.

Ben ik blij te weten

Dat U, God , mij niet vergat.