Tag: herkenning

Een idealistische dromer? Niet zuiver op de graad!

 

De wereld  heeft verandering nodig.  er is onvrede op allerlei terreinen ook  van het maatschappelijke leven (zie hier bijvoorbeeld).  Langzamerhand  dreigt  er een grote crisis en dan niet slechts op financieel gebied, bij regeringen en overheden en bij ons, maar de hele aarde  is in sneltreinvaart aan het kapotgaan.  Van ozonlaag tot bodemvervuiling. Van extreme armoede tot wederom extreme rijkdom die zonder schaamte het  uitschreeuwt dat ze het gemaakt hebben  zonder er werkelijk van te delen met hen die van honger sterven en er zelfs niet echt toe bereidt zijn.

Hoe word je genoemd?

Zijn wijzelf daartoe bereid? Wij die in het rijke westen leven?  veel van mijn lezers zijn christenen. Zijn wij daartoe nog bereid? Zijn wij wel werkelijk christenen?  veel mensen noemen zich zelf christenen, toch was het in het begin vooral zo dat  men zich geen christenen noemde maar  zo werden genoemd. een wezenlijk verschil. Ze werden zo genoemd om wat ze uit droegen. Om wat ze deden. Ze hadden alles gemeenschappelijk en deelden uit aan hen die het nodig hadden. Waar is het mis gegaan met de kerk?

De kerk is een instituut geworden die op zichzelf gericht is geworden, in plaats van gericht  op God en de naaste is ze in zichzelf gekeerd geraakt .  natuurlijk zijn er in de kerk ook werkelijk oprechte gelovigen te vinden. Gelukkig zijn er ook  kerken die niet op zichzelf gericht zijn en op de programma’s die ze aanbieden, maar  veel mensen zitten er omdat het hun veilige haven is. een plek waar  ze veel mensen hebben leren kennen en waarvan ze de maniertjes een beetje kennen.  waar ze elkaar de hand schudden of omarmen, maar waar ze slechts van God horen, maar niet  meer leren  om ook daadwerkelijk het lichaam van Christus te zijn in deze wereld  zoals het was bedoeld .

Wat is onze prioriteit?

Natuurlijk veranderen mensen wanneer ze God leren kennen.  wanneer mensen naar de kerk gaan leren ze veel goede zaken ook nu nog, maar tegelijk  wil ik ronduit uitspreken dat er  meer is dan de persoonlijke relaties met God en het ontvangen van zijn genade.  natuurlijk is dat  belangrijk voor ons leven, maar Jezus Christus volgen houdt meer in  dan dat.  Het houdt in dat we God prioriteit geven in ons leven boven alles en de naaste  net zoveel prioriteit geven als onszelf. 

Hoeveel prioriteit geven wij God? hoeveel prioriteit de ander?  hoeveel laten we nu zien van ons geloof? Waar staan we voor?  De Israëlieten  geloofden (in de tijd van JC)in de regel allemaal in God, toch kwam Jezus  en vertelde  van het hart van God. over Gods Vaderhart. Hoewel ze God al kenden leefden ze niet volgens het hart van God.  Wat wisten ze van zijn hart?  Jezus Christus liet  het hart van God zien.  Hij liet zien  dat  een leven met God een leven is niet slechts van woorden, maar ook van daden.

Regel of relatie?

Er is veel terminologie  als het gaat om geloven. Gelovig zijn, geroepen, een leven leiden in aanbidding of  een volgeling zijn , leven in genade … etc.  Mooie termen  en kreten  die mensen  geven aan een bepaald aspect van het leven  met God. soms ook nog aangevuld met prachtige daden, maar  veelal blijven ze in de kerk hangen en komen ze niet naar buiten omdat ze  niet worden begrepen of wel worden begrepen maar niet worden gezien of herkent  door mensen bij wie deze uitspreken.  is het niet zo dat we de wereld wel willen veranderen, maar  dan willen beginnen in de kerk. inderdaad ook daar is verandering nodig, maar tegelijk is het de vraag of  daar ook zouden moeten beginnen?  Blijft het daar niet  hangen?

De kerk wordt veelal gevuld met mensen die  van de ene naar de andere kerk gaan en met elkaar spreken over allerlei onderwerpen, zinvolle onderwerpen zelfs, maar  is het niet zo dat onze deuren veelal gesloten blijven  voor hen die  het juist nodig hebben?  de deur wordt niet op slot gedraaid , maar  gesloten gehouden door  allerlei vreemde terminologie en  regels , zaken die zo belangrijk zijn geworden dat ze voor de mens zijn komen te staan.

Uitdagende navolging?

Wie is bereid te veranderen? wie is bereid om de deur van zijn leven te open voor hen die God werkelijk nodig hebben?  wie wil met de zijn naaste ook opnieuw de deur te openen  en daarmee ook God wederom actief binnen te laten in zijn leven. wie wil het werk doen wat Jezus ons opdraagt te doen. Hem daadwerkelijk na te volgen?  Is dat niet een enorme uitdaging?

Wanneer ik daar zo over nadenk zie ik allerlei mensen zo voor me. Armen, daklozen, verslaafden, hoeren, asielzoekers ,  homofielen,  depressieve mensen,  gewone mensen die gewoon vast lopen in het leven van vandaag.  Durven wij onze armen open te slaan en hen te omarmen en  met hen te delen van onze overvloed of houdt je krampachtig vast aan je meterbrede flatscreen TV,  je twee auto’s op de oprit, je tweede huis , je luxe, je levensstijl en dat in wezen ten koste van de ander?

Delen of  houden wat je hebt?

Durf je nog  te delen, voor anderen op te komen , gemeente te zijn, kerk zijn zoals het is bedoeld. Stel je eens voor zeg! Wat zou er  gebeuren als wij onze  tweede jas zouden wegeven  aan die zwerver die in de buurt rondzwerft. Wat zou er gebeuren als wij  ons brood zouden delen met hen die het nodig hebben. wat zou er gebeuren als we ons huis open zouden stellen voor hen die  geen onderdak  hebben. of vind  je dat te ver gaan misschien?  Vind je mij een dromer, een idealist. Een gek misschien of dat ik gewoon niet helemaal zuiver op de graad ben?

Stel je toch eens voor!dat wederom christenen genoemd werden omdat we ons leven met anderen dele en hen helpen omdat het ons verlangen is om dicht bij God en onze naaste te leven. dat we niet langer hypocriet  of vrome schijters genoemd worden maar  gezien worden als werkelijke navolgers van Christus. Dat  mensen  Christus in ons  herkennen.  ik verlang er naar  en jij? Hoe zou de wereld er dan uit gaan zien?

 

 

het grijpt me!

Ik lees graag  blogs van anderen. vooral als ze ook werkelijk persoonlijk zijn en iets  van zichzelf laten zien. Iets wat ik herken in mijn eigen leven. een soort van ontmoeting door de blogs van anderen met mezelf.

Schreeuwlelijkmomenten!

Zo las ik bij Stella een stukje over wat zij schreeuwlelijkmomenten noemt. ze vertelt hier dat ze er achter is gekomen dat juist die schreeuwlelijkmomenten er zijn om achter  te verschuilen of te beschermen. … Mensen met een te grote bek die vaak ook schelden en de ander willen laten weten wie de baas is, zijn vaak onzeker en jaloers, ze verlangen naar rust en vrede in hun hart maar omdat ze dat nergens vinden zijn ze zo rumoerig…

Ik herken er wel iets in. Wellicht in een iets andere vorm, maar toch. Ik kan soms enorm tekeer gaan. ik overschreeuw dan niet zozeer de ander, maar wel mijn eigen gevoel.  Vooral als ik moe ben en me begin te irriteren.  Of als ik niet lekker in mijn vel zit.  ohw.. ik kan zo’n enorme bullebak zijn. geen zin om iets van mezelf te laten zien. Gewoon van die momenten van de dag die me opzuigen. Eventjes niet. klaar er mee. Even weg van me, je mag me even niet zien.

 het grijpt me soms zomaar.

Ik heb van die momenten dat ik moe ben van mijzelf, van mijn kwetsbare ik, mijn onzekerheid.  Soms wil ik niet eens boos of schreeuwerig reageren, maar doe ik het toch. Niet mezelf laten zien. Ik ben immers de stoere man, de vader, de echtgenoot. Degene die veel schrijft over gevoelens en ontmoetingen, maar die dat zelf allemaal soms ook zo enorm moeilijk vindt.

Het grijpt me soms , schrijft Stella. Mij grijpt het soms ook om  niet zozeer druk te zijn of mezelf te overschreeuwen, maar gewoon niet mezelf te zijn en weg te kruipen achter negatieve emoties.  Het grijpt me soms. Ik denk dat dat wel een goede omschrijving is.

Anders reageren dan ik eigenlijk wil.

Ik verlang er naar  om helemaal mezelf te zijn bij mensen, ik erlang er naar om anderen te ontmoeten, ik verlang er naar om gewoon te kunnen spreken over wat me bezighoudt en soms dan wordt ik gegrepen door … door wat dan ook en durf ik niet  en kan ik het niet.  het grijpt me soms en dan overschreeuw ik mezelf. Ik reageer niet zo als het zou moeten.

Ohw nu klinkt het alsof ik  probeer onder deze eigenschap uit te komen  door te zeggen dat het me grijpt, maar dat is natuurlijk niet zo. Ik draag de verantwoording voor mijn eigen keuzes. Het grijpt me , maar ik houdt het zeker niet vast. Ik wil mijzelf zo veel mogelijk laten zien. Ik blijf verlangen naar  echtheid in mijzelf en naar anderen toe.

Ander perspectief

Ik denk op dit moment aan wat Paulus schrijft: …Als ik doe wat ik eigenlijk niet wil, ben ik niet meer de handelende persoon, maar de zonde die in mij huist.  Ik ontdek in mij dus deze wet: als ik het goede wil doen, dringt het kwade zich aan mij op. Mijn innerlijk schept behagen in Gods wet, maar in mijn handelen ontwaar ik een andere wet, die strijd voert tegen de wet van mijn rede, en mij als gevangene uitlevert aan de wet van de zonde die in mij leeft.  Rampzalige mens die ik ben! Wie zal mij redden van dit bestaan ten dode?  God zij gedankt door Jezus Christus onze Heer! – Aan mijzelf overgelaten dien ik dus met mijn rede de wet van God, maar in mijn doen en laten de wet van de zonde.(Romeinen 7:20-26)

Gelukkig is Paulus iemand die grote dingen voor God heeft gedaan en toch soms gewoon fout reageert en dat gewoon erkent.  Ik moet nog werken aan dat erkennen hoor, maar toch.  In ieder geval een mooie ontmoeting  met zowel Stella als met Paulus.

 

Kind van…?

Jozef en jezusAls je iemand vraagt  wie Hij is zal zijn (of haar) antwoord  in eerste instantie zijn naam met daarop gevolgd wellicht zijn leeftijd zijn. wanneer je echter even doorvraagt zou je tot de conclusie kunnen komen dat veel mensen niet echt weten wie ze werkelijk zijn.  ze praten over wat ze hebben gedaan, wat hun functie is of hoeveel ze hebben bereikt in materieel opzicht.  Maar wat we hebben  is niet  van onszelf.

Uiteindelijk zul je alles los moeten laten wat je ooit aan financiële rijkdom hebt opgebouwd. Iemand vroeg aan de accountant van een rijk man hoeveel er was achtergelaten na het overlijden van zijn cliënt. Het antwoord was: “alles”.  we kunnen niets meenemen als we sterven en het zou en zegen kunnen zijn als je het financieel goed kunt redden, maar ook een vloek als je je leven daarop hebt gebouwd. Het is als het zand waar de dwaas zijn huis op bouwde.

Jij bent niet wat je hebt!

Wat je hebt, is niet werkelijk van jou. En wat belangrijker is dan dat is dat jij die spullen niet bent. jij bent meer dan een mooie auto, een prachtig huis, een mooi en verzorgd uiterlijk. Dit is wel waar veel mensen naar kijken, maar dit is niet waar God naar kijkt. God kijkt naar binnen.  Hij kijkt naar wie je bent wanneer je keuzes maakt in dit leven, maar wat je hebt is voor Hem niet belangrijk.

Wanneer je je zelf karakteriseert aan wat je hebt voel je je geweldig op het moment dat je veel hebt. Wanneer het je  even tegenzit zul je je slecht voelen. sterker nog zelfs wanneer je veel bezit en je  een tijdlang stabiel zou blijven zou je toch aan jezelf beginnen te twijfelen of je het wel goed doet.  Waarschijnlijk zal er op een gegeven moment een angst kunnen ontstaan die je bang maakt dat wat je  hebt te verliezen.  En dat zul je uiteindelijk ook.

Persoonlijke herkenning

Ik schrijf er over en herken het zelf ook wat ik schrijf. Wat heb ik geprobeerd om  mezelf te bewijzen zeg. Ik wilde altijd en overal de beste in zijn. ik wilde zelfstandig zijn. een ondernemer. Een baasje. Toen ik ontdekte dat ik het allemaal niet kon redden zoals ik het voor ogen had werd ik moedeloos en zag het niet  meer werkelijk zitten.  ik heb een geweldig gezin. Dat heeft me altijd weer  de moed gegeven om door te gaan, maar ik dacht altijd dat ik het allemaal zelf wel kon.  God was een deel van mijn  leven , maar niet het middelpunt.

Ik ging (bijna) failliet, maar nog die trots om alles zelf te willen doen en in mijn taken in de kerk was ik evenzo eerzuchtig.  Ik wilde mensen voor God winnen, anderen vertellen van wat God kon doen. niet voor het geld of de eer op zich, maar om mezelf te kunnen  bewijzen.  Misschien door  het faillissement zelfs nog meer dan ooit te voren. Willen is kunnen was me geleerd.  Dat willen niet altijd kunnen is me duidelijk geworden. ik kon het niet. ik had het allemaal niet in de hand.

De wezenlijke vraag: wie ben je?

Het is goed om eens na te denken over wat er allemaal werkelijk belangrijk is. de vraag wie je bent  is een wezenlijke vraag die je mij niet hoeft te beantwoorden, maar een vraag waarop je het antwoord zou moeten kennen.  veel mensen zijn in wezen onvrije mensen. ze zitten vast aan wat ze hebben en doen, maar weten niet wie ze in wezen zijn.   ze slepen rond met al hun have en goed, maar missen de realiteit van het leven. 

Loslaten is niet gemakkelijk. Vaak is er een meltdown nodig om je  te doen beseffen in hoeverre je vast zit aan zaken die in wezen niet eens van jezelf zijn.  zaken die prachtig lijken en  die misschien door anderen geëerd worden, maar die er in wezen allemaal niet toe doen in het leven.  ik geloof dat we rijker worden na mate we meer gaan delen in wat we hebben. 

Rijkelijk gezegend zonder aanzien

Ik wil een voorbeeld geven, we hebben een geweldig kindje thuis. Hij hoort bij ons al heeft mijn vrouw hem niet gebaard. Hij is ons door God gegeven om voor te zorgen. Ik mag hem liefhebben, hij is heel bijzonder. Ik houdt van hem.  wat een zegen. Ik mag zijn vader zijn.  ik mag zijn eigenouders ontlasten omdat het zelf niet helemaal lukt.

Ik ben God dankbaar voor Hem , maar ook zijn eigenouders dat ze hem aan mij toevertrouwd hebben.  Hij is werkelijk een Godsgeschenk.  Ik ben niet rijk, maar ik mag delen en wordt gezegend.  Ik ben bij dat Hij bij ons is  gekomen en ik ben blij dat ik zijn eigen ouders ten dienste kan zijn.  ik ben blij dat ik hem iets kan vertellen over de Heer Jezus en wie Hij mag zijn in hem.

Niet wat ik heb maakt mij gelukkig, maar juist dat wat ik kan delen met anderen als ik zelf niets meer bezit.  Ik probeer los te laten van wat ik heb en God te dienen met wie ik ben.  dat is wat gelukkig maakt. Ik ben Erik, mijn leeftijd is niet belangrijk, maar ik ben een kind van de Hemelse Vader , dat is belangrijk. mijn identiteit is in Hem. Ik ben een koningskind.

De Heer Jezus trok mij uit de goot!

Als  kind hoorde ik vroeger in de kerk hele mooie  speciale bekeringsverhalen van mensen. Mensen die helemaal uit de goot getrokken werden door de Heer Jezus zelf. Mensen die op het slechte pad waren geweest en die drank en   drug hadden gebruikt en toen tot geloof waren gekomen.  Ik hoorde verhalen van mijn opa hoe mensen God vonden achter de turfhopen hier in de veenkoloniën.

Geweldige verhalen.

Nog altijd spreken dat soort verhalen mij aan. toch geloof ik dat ieder bekeringsverhaal bijzonder is te noemen.  De vraag  die ik me stel is of mensen hun verhaal nog wel werkelijk durven vertellen.  Durven mensen zich nog werkelijk bloot te geven als het gaat om wat ze geloven.  Durven mensen nog wel werkelijk de ervaring die ze hebben gehad te vertellen of was de ervaring met God die ze hadden niet zo veranderend in hun leven?

Ik heb persoonlijk een beetje moeite met  veel getuigenissen,omdat ze veelal blijven steken in “Ik ben gelovig geworden”of   “ik ga naar de kerk”. ik wil niet zeggen dat hiermee er geen daadwerkelijke bekering heeft plaatsgevonden, maar tegelijk vraag ik me af in hoeverre wij werkelijk veranderde mensen zijn als we onze mond niet meer open durven doen. wanneer we niet duren spreken over wat er werkelijk in ons leeft.

wat heeft ons werkelijk het diepst bewogen?

Ik schrijf dit  niet om dat ik er zelf zo goed afkom wat dit punt betreft. Ik merk dat ook ik daar best moeite mee heb op sommige momenten. Ik geloof ook niet dat we de bekeringsverhalen mooier moeten maken dan ze zijn.  tegelijk denk ik dat we onszelf open moeten stellen voor de ander.

hoe zou de ander over God horen als wij onze mond dichthouden? God wil ons daarvoor gebruiken.  Ik wil niet zegen dat je op een podium moet gaan staan om te getuigen, maar we kunnen het doen op vele verschillende manieren. Ieder van ons heeft zo zijn manier.

Wanneer we werkelijk echt vertellen wat ons werkelijk bewogen heeft raakt dat mensen. mensen zijn op zoek naar een stuk herkenning in een verhaal. Iets wat ze zelf hebben meegemaakt of gedaan in hun leven of iets waaraan ze zichzelf kunnen spiegelen.

Te mooi om waar te zijn?

Veel verhalen zijn wat dat betreft haast te mooi  om te geloven. Dat laatste gebeurt als we de waarheid te veel aandikken. Als we er een vroom sausje over gooien  of  het verhaal iets mooier maken dan het in werkelijkheid is. we hoeven geen mooi plaatje te maken van wie God is. Hij deed dat zelf ook niet.

Ik denk dat we vaak te veel kijken naar wat anderen van ons zouden willen horen. Hoe ze tegen ons aan kijken. Wat ze van ons vinden. Als dat het geval is laten we slechts een deel van ons zien en de rest is de buitenkant. Mijn hart warm als ik echte verhalen hoor.  Mijn hart is wat dat betreft niet zoveel anders als de jouwe denk ik. 

Veel mensen hebben altijd het zelfde verhaal als ze een getuigenis geven. best een leuk verhaal misschien , maar na tien keer hebben mensen je verhaal op zich wel gehoord denk ik. een getuigenis is dan ook niet zozeer hoe je  tot bekering bent gekomen , maar wie God juist nu in je leven is. 

Geloven is regen en zonneschijn.

Veel mensen willen dan allerlei goede verhalen over God vertellen. Geloven is echter niet altijd zonneschijn. Er valt ook voor gelovigen wel eens een heftige bui.  We willen graag mooie dingen vertellen, maar het zijn soms juist de heftige zaken die aanspreken. De mooie verhalen kennen veel  mensen wel, maar wat werkelijk over leven gaat dat spreekt aan.

Veel mensen is nooit geleerd om over echte zaken te spreken. Zaken die belangrijk zijn om te delen. Juist daar waar het moeilijk was kunnen we de ander van dienst zijn.  meestal proberen we juist de moeite die we hebben gehad te verbergen. De vragen die we ons hebben afgevraagd. Wie is God nu voor mij? Bestaat Hij wel werkelijk? Waarom overkomt me dit?

Waardevol in kwetsbaarheid

 Vaak als we er midden in zitten vinden we zelf de antwoorden niet, maar wat kunnen we de ander soms tot steun zijn door het delen, er voor de ander te zijn.  juist dan blijken ook  de meest kwetsbare woorden over in kwetsbare tijden het meest waardevol. Kwetsbaarheid  laat zien dat we God nodig hebben in ons leven. moeilijke tijden kunnen ons en anderen leren bewust  worden van wie God is.