Tag: Heer

euh… van huis uit christelijk?

up-586x231Ignatius een martelaar en heilige in de eerst of tweede eeuw ergens  schreef : “Het is waar, dat we niet alleen Christenen genóemd moeten worden, maar dat we ook waarachtige Christenen moeten zijn!”. deze Ignatius die ik persoonlijk niet ken, maar waar ik deze spreuk van tegenkwam elders op het net, schijnt  iemand geweest te zijn die  echtheid en gezag  belangrijk vond.  Dit lees ik gewoon even tussen de regels door  via oa wikepedia en zijn nu juist de twee dingen die mij nu op dit moment even bezig houden.

Veel mensen  zijn van huis uit christen of noemen zich protestants, gereformeerd, baptist, evangelisch, charismatisch,…  de een legt wat meer de nadruk op het  christelijke aspect de ander wat meer op  het aspect van geloofsgemeenschap, en weer een ander op een of andere manier van geloven, maar de vraag  die ik hier neerleg is  zijn we het werkelijk waard ons  Christen te noemen?  Deze Ignatius  had een duidelijke connectie met de plaats Antiochië.  De plaats waar  volgelingen van Jezus voor het eerst Christenen genoemd werden. Zie handelingen 11.

Handelingen der apostelen. Handelingen? Welke handelingen spreken we dan over? Namelijk dat ze alles gemeenschappelijk hadden  deelden met elkaar.  waarover nog meer ? dat ze er op uit gingen en  het evangelie brachten op plaatsen waar men het wilde horen.  Handelingen?  Spreken en daden tegelijk.  Ze deelden uit van wat ze hadden.  was dat vanuit rijkdom? Nee vanuit het hart volliefde voor de mensen om hen heen.  Heidenen en  joden.   Dit was voor  de apostelen ook even wennen, maar ze deden wat de Geest van God hen ingaf te doen.  soms was het nodig hierover samen  te ontdekken wat  er ndoig was en soms gingen enkelingen hun eigen weg door de Geest geleid.  Niet altijd zonder kleerscheuren en  moeite maar ze hadden het er voor over om  de ander van Gods liefde te vertellen en dit aan de ander te schenken. hun harten waren brandende.

Wij hebben  een formule gevonden in  iets waar we de nadruk op leggen. We noemen dat de gereformeerde leer wellicht welke ons houvast geeft, voor Baptisten is het de doop die zo  belangrijk is, voor  de pinkstermensen gaat het vooral om de doop met de heilige Geest en voor weer anderen zijn  andere zaken belangrijk.  ook zien we dat  de kerk een huis  wordt waar we wanneer we spreken over aanbidding  eigenlijk de muziek bedoelen en  als  er gebeden wordt dit vooral gebeuren lijkt  te worden door mensen uit een hogere geestelijke klasse.  Hoe deze dan ook genoemd worden en of deze al dan niet in een  bepaalde bediening  gesteld zijn door  wie dan ook.

Ik vraag me af of  nog begrijpen waarom het gaat in het leven.  dat we lid zijn van een genootschap waar  we ons bij aansluiten?  Een kerk of groep die zich  een bepaalde sfeer heeft aangemeten van waarui men werkt of een  bepaalde naam  aanhangen in die zin dat we ons ergens onder scharen in Jezus naam? Of gaat het er nu  daadwerkelijk om dat we Jezus werkelijk volgen?

Veel mensen zeggen: ik heb de kerk niet nodig ik kan zo wel geloven.  hiermee bedoelen ze eigenlijk dat ze zelf willen bepalen wat ze doen en niet  anderen. helaas bedoelen ze daar ook vaak mee dat ze God niet nodig hebben in hun leven.  de vraag  die ik hier wil neerleggen  is  wat/wie  hebben we nodig in ons leven?  ik geloof dat  we niet  iedereen  een etiket op moeten plakken. Niet  het etiket naam-christen zoals  Brinkman het noemt , maar ook niet gereformeerd, katholiek , hervormd, vrijgemaakt, baptist, luthers, pinkster, charismatisch , … we mogen ons kinderen van de levende Heer noemen. Ignatius was er ten volle van overtuigd  dat Jezus  volledig God was.  deze wilde hij dienen en ik geloof dat Hij gelijk heeft in deze.  Jezus is  100% mijn Heer en ik wil Hem volgen. Ik wil me  bij andern aansluiten al kost me dit soms aardig wat moeite, maar ik wil me ook voegen bij anderen welke naam dragen maakt me niet zoveel uit, wel onder wiens gezag ze  aan het werk willen. namelijk in de naam van Jezus.   Benieuwd hoe vaak ik hierop  een amen krijg.

Ik ben trots op God!

images (2)Weet je, Ik ben een vriend van God. ik durf dat gewoon te zeggen. Ik  ben bereid  veel voor Hem te doen.   mijn leven  en alles wat ik heb  wil ik Hem geven.  maar eigenlijk is dat zo moeilijk nog niet, immers het is toch al van Hem.

Waar het mij om gaat is dat ik soms schrik van mijzelf. Dat ik schrik van mijn motieven.  Ik las in een boek van Larry Crabb dat  hij zichzelf tegen kwam  terwijl hij iets moest zeggen bij het graf van zijn broer en dat er iets in hem was , een stemmetje , een gedachte, dat  Hij terwijl hij sprak dacht ; ”ik kan het toch best aardig allemaal, ik weet de mensen toch wel aardig te boeien”. Zomaar tussen  het spreken door en het moment waarbij het niet zou moeten gaan om wie hij was, maar om zijn broer die overleden was en de nabestaanden.

Ik heb….

Ik herken  dat erg. Ik heb een geweldige baan, waarbij ik werk met mooie mensen die door het levend getekend zijn. ( teen Challenge) Ik heb het daar geweldig naar mijn  zin en ik ontvang  van deze mannen meer dan ze zelf beseffen.  Ik heb een prachtig gezin en mooie kinderen en pleegkinderen.  Ik krijg veel liefde van ze allemaal.  Ik heb een schitterende vrouw, die als ik  de Bijbel lees een lofzang verdient. Toch komen soms de gedachten bij me op dat ik het allemaal best  aardig gedaan heb. Ik doe best veel voor verschillende mensen, voor de maatschappij, voor God, voor mijn gezin.

Vreemd eigenlijk dat zulke gedachten zo gemakkelijk binnen komen. zo gemakkelijk iets  van trots  in ons leven kan worden.  ik besef me dat ik al deze zaken  niet zelf zo had kunnen uitkiezen . dat God me  geweldig gezegend heeft.  Ik heb een geweldige vrouw die  me  met liefde en met alles wat in haar is  bij staat. Die  zo enorm hard werkt en daarbij ook nog eens  een geweldige  lieve en zorgzame moeder is. die al is ze  zo enorm moe ’s avonds nog even wat kleren in de was gooit gewoon omdat ze van mij en haar familie houdt.

Ik denk aan mijn werk. Een plek waar ik zoveel ontvang, veel meer nog dan ik geef.  Waar ik collegae heb die me  met liefde ontvangen en me ondersteunen, waar mannen wonen die me zzoveel terug geven aan liefde die ik op een nadere werkplek  niet zou kunnen vinden. De ruimte en de blijdschap die ik er ontvang zijn zo bijzonder en ik merk het soms niet eens op.

Mijn kinderen die me zoveel vreugde geven. veel meer dan zij, maar ook dan ik soms, zelf besef. Wat is het geweldig dat ik ze kan onderhouden in een tijd als deze en dat  ze allemaal stuk voor stuk goede keuzes  maken in het leven. soms botsen we wel eens, maar ik ben zo enorm trots op mijn lieve kinderen en wat ze allemaal presteren in een tijd  als deze.

gezegend!

honored and gratefulIk ben zo blij met de kinderen die  op ons pad gekomen zijn zonder dat  we daar hand in hebben gehad. zonder dat ze in ons  gezin zijn geboren, maar ons gezin , ondanks  de moeilijke situaties  soms ,  zoveel meerwaarde geven. ze zijn zo bijzonder voor mij en geven het leven zoveel kleur en meerwaarde welke ze zelf waarschijnlijk niet beseffen.

Hoezo, trots? Heb ik reden om trots te zijn? nee zeker niet. ik besef dat God me geweldig gezegend heeft.  Gezegend met een geweldige vrouw, geweldige kinderen en pleegkinderen een mooie baan en mensen om mij heen die mij liefhebben om wie ik ben. Ik heb geen reden om trots te zijn op eigen prestaties. Ik heb mijn eigen vrouw opgezocht, maar God  bracht haar op mijn pad. Ik heb kinderen verwekt, maar God zorgde er voor dat we gezegend werden met vier prachtig kinderen van onszelf en toen  dat genoeg bleek, zorgde God voor nog twee prachtige lieve kinderen om te verzorgen en te verwennen.  Hoezo zelf de hand er in gehad. ik besef me dat zo verschrikkelijk veel mensen deze zegen niet ontvangen hebben.  ik geniet van  mijn baan omdat God me er geplaatst heeft. Een plek die op veel fronten bij mij aansluit. Waar had ik elders  zo’n baan kunnen vinden? Ik heb geen idee. Maar ik weet wel dat God in deze baan ,al de rottige situaties die mijn leven ook heeft gehad  bruikbaar maakt.  Wat een geweldige  leven heb ik en God, God heeft het mij gegeven.

Ik  kan soms zo enorm zo op mijzelf gericht zijn en denken dat ik het allemaal best goed doe en op zoek zijn naar erkenning, maar als ik er over nadenk en dieper naar binnen kijk over wie er controle heeft. Dan moet ik erkennen dat God mijn leven zegent. Dat Hij zo’n geweldige God is. dat Hij mij zo geweldig lief moet hebben. ik ben Hem zo dankbaar. Ik ben trots dat Hij mijn Heer is, mijn Vader, en Vriend. meer dan genoeg redenen om Hem eer te geven. Ik ben Trots op Hem!

 

God is onveranderlijk goed. toch?

meisje zonVele  mensen  beweren dat wanneer iemand christen wordt, zich bekeerd , wedergeboren  wordt hij als het ware  daarmee een einde maakt  aan  wat men ook wel zijn oude natuurlijke kenmerken. Eigenlijk zeggen ze daarmee dat  men na de wedergeboorte geen verkeerde keuzes meer mag en zal maken.  immers  men wandelt nu met God, men heeft het licht gezien en zou dus derhalve in waarheid moeten wandelen.  in ieder geval  zou een leven met Christus moeten voorkomen dat   men terug zou vallen in oude gewoonten of situaties . men zou gaande weg  vanuit de put moeten komen en wie een terugval zou krijgen in gedrag dan wel depressie of teleurstelling  zou niet  werkelijk in christus zijn, maar  God los gelaten hebben of van de weg af geraakt zijn.

Eigenlijk beweren vel mensen daarmee dat men , wanneer we God in ons toelaten we ons moeten realiseren dat  zijn liefde ons werkelijk dusdanig bewerkt  dat men  vrij wordt  en onszelf  ook te accepteren als  mensen die de moeite waard zijn.  eigenlijk zou dan als bewijs van ons geloof  een ander mens zichtbaar moeten zijn voor de ander. Hiermee geven veel mensen aan dat wanneer we dus niet werkelijk alles doen wat de bijbel ons leert, wanneer we niet goed doen, ons goed voelen of moreel gezien niet veranderen, dat we dan iets  verkeerds doen, namelijk we geloven  dan niet werkelijk dat God ons een nieuwe identiteit gegeven heeft.  Met andere woorden denken we te klein over ons zelf  en daarmee ook over Gods werk in ons en door ons.

ze vallen daarmee zichzelf tegen en  vragen zich dikwijls af of ze  Christus in wezen wel werkelijk lief hebben .

Tja, klinkt aardig is het niet? maar wat nu als we ondanks het feit  dat we Jezus Christus  hebben leren kennen, ondanks het  feit  dat we gekozen hebben om Hem Heer te laten zijn in ons leven, maar desondanks aanlopen tegen  de realiteit van  teleurstelling en  je ongelukkig voelen, depressief  zijn en niet werkelijk verandering zien  of ervaren in ons leven? veel mensen lopen hier in vast.  Ze lopen vast in het feit dat ze bewust gekozen hebben om God in hun leven toe te laten. Ze maken goede keuzes, maar de opmerkingen van andere gelovigen, van mensen die hen als het ware voorschrijven wat te  voelen en wat te beleven en hoe te doen maakt hen nog meer neerslachtig en teleurgesteld omdat ze dit allemaal zelf ook denken en geloven. terwijl ze  proberen er hard aan te werken en van alles en nog wat te bewerkstelligen, lopen ze  stuk op het feit dat ze falen in datgene wat ze van zichzelf verwacht hadden en de verwachtingen van anderen.  ze vallen daarmee zichzelf tegen en  vragen zich dikwijls af of ze  Christus in wezen wel werkelijk lief hebben .

Ik geloof dat de christelijk gemeenschap hier veelal eenverkeerd beeld  schetst van wat wedergeboorte of bekering inhoudt.  We verkondigen met mooie woorden zaken als:

  • Wanneer je Jezus in je leven toegelaten hebt zal alles anders worden.
  • Je zult een gelukkig mens zijn
  • Je zult nooit  meer eenzaam zijn.
  • Je zult herstellen/genezen

Eigenlijk zijn we  als mens vaak op zoek naar  een gemakkelijk en gelukkig leven in rust en voorspoed, is het niet?

Mooie woorden die soms ook werkelijkheid kunnen zijn  in het leven van  mensen, maar  helaas is Christus vaak niet lijfelijk aanwezig in ons leven en ervaren we Hem vaak niet altijd als aanwezige gesprekspartner. Gebed  lijkt vaak meer op een gesprek op afstand zoals een telefoongesprek en herstel wordt niet altijd gezien of ervaren. ook zijn veel mensen nog altijd eenzaam al hebben ze God in hun leven. Eigenlijk zijn we  als mens vaak op zoek naar  een gemakkelijk en gelukkig leven in rust en voorspoed, is het niet? echter het navolgen van Jezus  zal ons dat niet per definitie geven al beweren veel mensen dat.

We zullen het niet altijd gemakkelijk hebben in het leven en  de vraag is of we het gemakkelijker zullen krijgen in de toekomst.  We worden immers  meer dan ooit met onszelf geconfronteerd wanneer we Christus leren kennen.  ook zullen we datgene wat ons in  het  leven zonder God rust bood in onze omstandigheden,  al was het maar tijdelijk wellicht , los moeten laten. We hebben  nu vaak juist te dealen met  zaken die ons leven keihard binnen komen.  we komen tot besef dat we het niet allemaal zelf kunnen. Waar we vroeger veelal zelf in handen namen en wisten hoe we bepaalde zaken konden oplossen  blijkt nu dat het niet meer op die manier  meer kan wanneer we het op Gods manier willen doen.  Waar we ons vroeger spiegelden aan anderen , wat ons moreel vaak best op kon krikken,  moeten we ons nu spiegelen aan Jezus christus en dat kan behoorlijk confronterend zijn. waarmee we onszelf in een totaal ander licht zien. we zien al onze onvolkomenheden helderder als ooit.

Ik geloof dat we  vaak  blijven hangen in de zoektocht naar onszelf, terwijl we in wezen op zoek zouden moeten gaan naar  wie God is in ons leven.

Eigenlijk zijn mensen voortdurend op zoek naar zichzelf. Ik geloof ook dat dat belangrijk is.  te weten wie je bent en waar het leven toe dient is belangrijk. te worden geconfronteerd met jezelf en de zaken  uit verleden en heden die een bepaald invloed hebben op hoe je in het leven staat is  niet verkeerd.  De zoektocht om onder ogen te zien kan wellicht nodig zijn om te ontdekken en te begrijpen, maar  tegelijk is het wellicht gelijk ook datgene wat ons tegenhoudt om werkelijk dieper te gaan.  nog dieper gaan dan de  de vraag wie we zijn? wat we hebben meegemaakt waartoe alles dient? … ?

Ik geloof dat we  vaak  blijven hangen in de zoektocht naar onszelf, terwijl we in wezen op zoek zouden moeten gaan naar  wie God is in ons leven.  we denken vaak God te kunnen ontdekken  door onszelf te ontdekken , ik geloof dat niet , ik geloof dat we meer over onszelf  zullen ontdekken wanneer we meer van God ontdekken.  de christelijke wereld is vaak de wereldse manier van denken hierin gaan volgen.

God is goed! weet je dat? niet onze omstandigheden bepalen dat. niet wat anderen zeggen of wat we zelf vinden bepalen dat. God is goed!  altijd! Zelfs de meest pijnlijke momenten in ons leven. in ons verleden of het nu brengen daarin geen verandering. God blijft goed.  God veranderd niet ! Jouw persoonlijke omstandigheden of de omstandigheden van anderen bepalen niet wie God is.

God is goed . altijd!

  • God is goed als een geliefde sterft.
  • God is goed als je kanker hebt.
  • God is goed als je werkeloos geworden bent
  • God is goed  als je kinderen opstandig zijn.
  • God is goed als je vastloopt op je werk.
  • God is goed als je ban g bent.
  • God is goed ook als je niet kan slapen .
  • God is goed ook a l staat je hele leven op de kop.
  • God is goed als je eenzaam bent.
  • God is goed als je verkracht bent.
  • God is goed  als je  hart verscheurt is.
  • God is goed als je huwelijk stuk gelopen is.
  • God is  goed ook als de omstandigheden waarin je verkeerd niet zullen veranderen.
  • God is goed als  je hem gevraagd hebt om verandering en Hij het niet doet.

Je leven  zal veranderen wanneer je God in je leven toelaat.  Maar zal je leven gemakkelijker worden? nee , ik geloof het niet. God vinden betekent  rusten in zijn goedheid ondanks de omstandigheden waarin je verkeerd. Het gaat er niet om dat we blij of gelukkig moeten zijn met alles  wat er in ons leven gebeurt. het is God er om te doen dat we met Hem in relatie leven ondanks de omstandigheden waarin we verkeren. Dat we we in relatie leven met anderen in zowel goede als slechte tijden. in vreugde , maar ook in verdriet . of misschien wel juist daarin het meest.

zal je leven gemakkelijker worden? nee , ik geloof het niet.

God wil dat we hem zoeken in alles wat we doen.  Hij wil betrokken zijn/ worden. gekend zijn. Hij wil alles wat  in de weg staat  om werkelijk met ons in relatie te leven uit de weg ruimen. zonde staat  in de weg. Zonde is echter mee r dan  het doen van verkeerde dingen. We kunnen wellicht  bepaalde zaken niet meer doen, zoals niet meer liegen, stelen of wat dan ook, maar het is Hem er om te doen dat e er op gericht zijn om  niet meer leugenachtig te zijn of te begeren wat van de ander is. Wanneer we beschadigd zijn in ons leven  zou het ons er niet om te doen moeten zijn dat we instant genezen of gerehabiliteerd  zouden worden, maar  hoe we God  met ons herstel het beste  zouden kunnen dienen. Als we vastgelopen zijn, moet het ons  niet gaan om bevrijding te ervaren, maar  om Gods goedheid  als bevrijder te verkondigen.

Ons hart vol twijfel , angst en woede zou niet meer gericht moeten zijn op onszelf, ons eigen welbevinden, maar  gericht op  op de ander. gericht om liefde te geven. zou er op gericht moeten zijn om Gods liefde zichtbaar te maken en te verkondigen ondanks de omstandigheden.

Laten onze omstandigheden en wat mensen van ons vinden niet meer bepalend zijn voor hoe we naar buiten treden. God is levensveranderend, maar pas wanneer  wij een veranderd leven gaan leiden.

Laten onze omstandigheden en wat mensen van ons vinden niet meer bepalend zijn voor hoe we naar buiten treden. God is levensveranderend, maar pas wanneer  wij een veranderd leven gaan leiden. Hij is goed, laten wij goed doen vanuit onze relatie met  Hem. in de kracht van de Heilige Geest  gaan leven. in de diepste omstandigheden is God er bij, Hij is Goed ondanks alles. onveranderlijk goed is Hij!

veel van wat hier geschreven staat zijn eigen woorden en gedachten over een boek van larry crabb, zoektocht naar God, hfst 9. 

Versta je Gods stem?

Het is niet  moeilijk Gods stem te verstaan al willen we dat soms doen geloven.  God stem is niet  raar of vreemd of onverstaanbaar, maar veelal juist heel erg duidelijk. Te duidelijk soms  misschien ?

Om Gods stem te verstaan is het  nodig dat we bereid zijn om te luisteren dat is natuurlijk wel een belangrijk uitgangspunt.   Maar is het niet zo dat we ons er wel graag erg comfortabel bij willen voelen? op de site waarop vertaalde blogs van David Wilkerson staan vraagt Wilkerson zich af of God ons iets zal zeggen als  Hij bij voorbaat er vanuit kan gaan dat  wij toch niet willen doen wat God ons te zeggen heeft.

Opgeklopte emoties of waarachtigheid

We verlangen er naar om God te verstaan en te zien in ons leven. we zingen het uit in de kerk , Heer ik prijs Uw grote naam  heel mijn hart wil ik U geven, maar is dat  wel werkelijk waar?  is dat niet een opgeklopte emotie soms die we in de kerk uitbléren soms, maar waar we  als we werkelijk voor de keuze staan heel vaak niet voor kiezen? Zijn we wel waarachtig?

We geloven wel dat God ons roept hoor. We zien en verkondigen wel dat God  een ieder persoonlijk roept , maar eigenlijk willen we soms liever niet geloven dat hij ons roept omdat we weten dat het iets van ons vraagt. Dat we iets moeten opgeven. Dat we ons eigen  leven wat aan de kant zouden moeten zetten, meer dan we zouden willen.  we willen liever zelf de controle, of niet soms?

Ontkenning van de waarheid

We schreeuwen het uit om Gods stem te verstaan, maar wanneer we nadenken over Gods weg en we lezen de Bijbel en we zien de weg die we zouden moeten gaan dan komen we al gauw in verwarring. Een verwarring die we  soms maar al te graag aangrijpen om maar  niet te hoeven doen wat God ons te zeggen heeft.

Ontkenning dus! We zingen dat Gods weg de beste is, maar  kiezen voor de onze. We zingen dat hij Heer is en we vragen hem of Hij zich ondergeschikt wil maken aan ons door ons verlanglijstje op te noemen.  Heer doe dit of dat! geef mij zus of zo. We lezen de Bijbel en plakken de teksten op anderen en situaties, maar laten onszelf veelal buiten beschouwing.

God is waarheid en wat uit zijn mond komt is dus ook waarheid en dus zal hij niet iets tot ons zeggen  op wat voor manier dan ook wat niet goed voor ons is. we kunnen het wenden of keren zoals we dat willen, maar God wil het beste voor ons, voor jou en mij.  Durven we dat te geloven? durf je te vertrouwen?

Loslaten ook als we niet kunnen overzien?

Waarom durven we God niet te vertrouwen?  Misschien is het hier om. Misschien is het omdat we  onszelf niet kunne vertrouwen. We weten dat wat God zegt waar is, maar zijn bang te falen in gehoorzaamheid. We zijn bang om  los te laten van wat we kennen en waar we om zijn gaan geven al is het nog zo verscheurend, pijnlijk, moeilijk en kwetsend of  verwoestend zelfs, in ons leven. we willen vasthouden en zelf de controle houden.

Loslaten kost ons moeite omdat we  niet kunnen overzien wat er gaat komen. we kennen de toekomst niet.  God echter wel en dat weten we ook. durf je Hem bij de hand te nemen, durf je  je te laten leiden  door Zijn Geest. Durf je Hem werkelijk toe te laten in je leven?  is dat altijd gemakkelijk? Zeker niet. is dat altijd  zo awesome als dat we dat soms uitjubelen? Ik  geloof dat het beter is dan waar we vandaan gekomen zijn en dat waar we heengaan een betere plek en betere weg is dan waar e vandaan zijn gekomen als we  werkelijk leren om te luisteren.

Hoeveel ben je bereid om aan God te geven? is hij je redder? Mooi dan heb je een stap gezet, is hij je Heer, dan ben je  een stap verder, maar wanneer je ook werkelijk weet dt je zijn Vriend bent dat is  super dan ben je close genoeg om  een relatie te staan. Close genoeg om te verstaan en te begrijpen. Dan is er verandering mogelijk.

Redder, Heer of Vriend

Jezus als redder is een geloofskwestie in die zin dat we geloven dat God bestaat en weet wat Hij heeft gedaan. Je hebt kennis genomen. als Heer dan weet je ook wat je zou moeten doen en bent ook bereid t daar stappen in te zetten, maar  dit vooral  vanuit de overtuiging dat het beter is voor je dan omdat het je verlangen is, maar wanneer we Hem als onze vriend  hebben dan zijn we bereid  een extra mijl te lopen als God het ons vraagt. Dan zijn we bereidt om  niet slecht te luisteren uit dienstbaarheid aan onszelf , maar ook vanuit verlangen.  dan doen we het allemaal niet meer  voor onszelf , maar dan leren we meer en meer onszelf te geven aan God en de naaste.

Geroepen zijn we allemaal, maar de vraag is wat doen we er mee. Natuurlijk maken we fouten. Ik geloof dat het vervelend kan zijn maar  dat God dit niet zo erg vind als ons hart juist gestemd is, maar wanneer  ons geroepen weten en dan onze eigen weg  volgen dat is iets wat God zeker niet zegent. Ik denk aan Koning Saul. Een door God aangestelde  koning, maar die  niet meer luisterde naar wat God zei en daar tegenover David die juist verlangde te doen wat God zei. Een man naar Gods hart zegt de bijbel. Was dit omdat David perfect was? nee zeker niet. was David beter als Saul?  Ik denk het niet. ook David  deed veel dingen fout in zijn leven, maar Hij luisterde wel naar God .  telkens weer kwam David bij God terug. en Saul… die sloot  zich steeds meer af van God.

Luister!

God spreekt , maar laten we zijn stem toe in ons leven? of sluiten we ons af als het gaat om Gods waarheid in ons leven. misschien uit schaamte, misschien omdat we boos zijn of denken het zelf wel te kunnen. Angst en trots zijn allemaal zaken waardoor we bewegingen kunnen maken van God af. Maar zijn we bereid om God te zoeken en te luisteren? Echt te luisteren naar de stem van God in ons hart? Door de Bijbel, door Zijn Geest in ons of door wat God via anderen tot ons te zeggen heeft?

mijn vroom kerkelijk jasje.

We zeggen vaak dat het tijd nodig heeft om te groeien  in het geloof.  Ik geloof dat dit waar is. hoe zouden we  immers geboren kunnen worden en gelijk volwassen? Om werkelijk  te leven zoals God het bedoeld heeft is echter niet zozeer een vraag van groei, maar van kiezen.  Natuurlijk groeien we in ons leven met God, maar de keus om God werkelijk te willen dienen, radicaal voor Hem te gaan betekent niets anders dan Hem  te accepteren in je leven als Heer.

Jezus als Heer van je leven is iets anders dan Jezus toelaten in je hart.  Jezus uitnodigen om in je hart te zijn is niet hetzelfde als  geloven met je  hele hart.   Natuurlijk moeten we Jezus liefde  accepteren om er vanuit te kunnen leven.   wat gaan we snel voorbij aan wat Jezus werkelijk bedoeld in ons leven. op de een of andere manier  wordt ons hart vaak verduisterd door ons denken.

We laten ons gemakkelijk beïnvloeden door anderen, andere gelovigen zelfs, om te leven zoals  deze denken dat we moeten leven met God, met Jezus in ons leven.  het is gemakkelijk om iemand na te spreken  in gebed en te zeggen dat we christenen zijn. maar wanneer we iets uitspreken  en het neerleggen als waarheid hoeft ze nog niet direct ook waarheid in ons leven te zijn.

Veel mensen komen  oprecht tot geloof in Christus. Ze ervaren hem ook werkelijk. Hun hart wordt geraakt. Ze zoeken ook werkelijk en komen dan in contact met de kerk.  er is honger naar wat Jezus  zegt en doet in het leven. er is honger naar echtheid, maar deze veranderd veelal al snel als ze  anderen gelovigen  zien die  hen vertellen niet slecht op hun gevoelens te vertrouwen. Met beide benen op de grond te blijven en de juiste keuzes te maken.  uiteindelijk komt het hier op neer dat ze  de kosten berekenen en veel mensen komen er achter dat ze de toren niet kunnen bouwen.

Geloven wordt dan meer iets van  een volgeling zijn van  de kerk en de mensen daarin dan het volgen van Jezus christus zelf.  Natuurlijk is het goed om naar de kerk te gaan, maar de kerk is meer dan een groep mensen die op zondag samen komt en waar men allerlei regels en taken mag vervullen in dienst van deze zelfde groep.  Wat worden we veelal in beslag genomen door de kerk, door de vaak vruchteloze activiteiten en de al dan niet geschreven regels  die ons  soms eerder verre van een relatie met Jezus Christus houden dan ons  er toe aanzetten om in relatie met Hem te leven.

Het is een belemmerende overtuiging om  te denken dat we ook maar iets voor God zouden kunnen doen.

Ik ben sceptisch over de kerken, maar ik geloof in de gemeenschap van gelovigen. Ik geloof dat we elkaar nodig hebben om elkaar te steunen en er voor elkaar te zijn. ik geloof dat we allen een bepaalde taak hebben gekregen om God te  kunnen dienen. Ieder op zijn eigen plek.  Ik geloof dat we  echter niet direct van alles moeten doen voor God.  ik geloof dat God vooral van ons vraagt om  dingen te laten,  weg te geven , op te geven .  ik bedoel daarmee dat we veelal zo bezig zijn met wat kan ik voor God doen om hem te reden te stellen en toch zelf de touwtjes in handen houden.

Het is een belemmerende overtuiging om  te denken dat we ook maar iets voor God zouden kunnen doen.   iemand  vertelde me eens dat we echt “niets” kunnen doen voor God.   Om bij God te zijn kunnen we in wezen niets doen . we kunnen spreken,  tot God, maar willen we God verstaan zullen we onze mond  moeten houden.  We kunnen God niet het stuur in handen geven  als we het zelf  vast willen houden.  We zullen het moeten overgeven . we kunnen God niet zien als we onszelf  opsluiten tussen muren van  angst en pijn, van boosheid en teleurstelling.

Natuurlijk wil God  in ons leven  zijn, hiervoor is het nodig dat we Zijn woorden  horen en ons oog op hem richten.  Dat we onszelf overgeven, maar dat betekent ook dat we ons leven niet  volstoppen met van alles wat maar geestelijk  en spiritueel is om zo God  te   en anderen  gelovigen te pleasen.

Ik geloof dat we het als zegen zien dat we de  rekeningen van de hypotheek kunnen betalen, maar of dat ook werkelijk de zegen is , daar stel ik mijn vraagtekens bij.

God pleasen  doen we vooral met ons verstand. Paulus roept ons op om  vernieuwd te worden in ons denken.  Niet meer Ik maar Christus leeft in mij.   Wat een verademing is dat.  Jezus toelaten in ons hart en leven  en   te beseffen dat  Hij er altijd al was.  Hij weet van datgene wat in ons is.  hij raakt ons, overtuigd ons en geeft ons wat we nodig hebben.  veelal geloven we daar niet werkelijk in. We bedenken wat we nodig hebben en  handelen daarnaar en vragen God ons te zegenen daarin.

We proppen ons leven vol met  allerlei zaken , televisie , computers, mobiele telefoons, mooie auto’s en woningen met enorme leningen en hypotheken, we werken hard om het af te lossen en komen er uiteindelijk achter dat we zo druk zijn dat we geen  of nauwelijks tijd  hebben om er  ook van te genieten. Is dat de zegen die we van God verwachten?  Ik geloof dat we het als zegen zien dat we de  rekeningen van de hypotheek kunnen betalen, maar of dat ook werkelijk de zegen is , daar stel ik mijn vraagtekens bij.

Ik geloof dat wij hier in Nederland nog zo weinig van de zegen van God ervaren omdat we Jezus Christus zo weinig de ruimte geven in ons leven.  we meten de zegen af aan wat we maatschappelijk bezitten.   Dit zijn irreële gedachten.   een leven met God is  niet hoe we ons leven vullen, maar  eerder  is Gods zegen te noemen in hoe we leren loslaten.

“The best thing to do with the best things in life is to give them away.”  -Shane Claiborn-

Wanneer we blijven vasthouden aan  onze persoonlijke verlangens en gedachten en God nagenoeg  geen ruimte geven zal  er zeker geen herstel plaatsvinden in ons leven. we kunnen ons voor het oog van  de mensen om ons heen kleden met een  vroom kerkelijk jasje, maar werkelijke verandering, herstel vind pas plaats wanneer we ontdekken dat we  onszelf mogen zijn bij God.  wanneer we ons  hart, onze diepste verlangens durven te tonen aan anderen.

Ik geloof dat we in wezen allemaal verlangen naar gekend te worden om wie we zijn. We proberen dat veelal op een verkeerde manier te tonen. We willen ons beter voordoen dan we zijn, maar  daardoor verliezen we onszelf.  in Jezus heeft God ons erkend als  zijn zonen en dochters.  Ik mag zijn kind zijn. ik geloof dat dit waarheid is  en dat we slechts waarachtig kunnen leven wanneer we dit in ons leven geloven.

 

Besmeurd en bevlekt naar binnen?

Wanneer we goed naar onszelf kijken komen we van alles tegen waar we  ons soms zelf aan storen.  Zaken die we bij onszelf anders zouden willen zien, maar ook  zaken die anderen aan ons graag anders zouden willen zien.  God echter wil echter dat we komen zoals we zijn.

Wanneer ik daar over nadenk dan moeten we misschien  concluderen dat daar ergens een moeilijk punt zit.   enerzijds  geloven we  dat Jezus Christus in ons  gestalte moet krijgen, dit riekt naar perfectie en anderzijds is het juist datgene wat niet goed is  in ons dat zich daar tegen  verzet  tegen al onze verlangens in. 

Het is Gods verlangen dat wij in  vrijmoedigheid bij Hem kunne komen en dit werd mogelijk gemaakt door Jezus Christus zelf .  en het is Hij die in ons werkt door de Heilige Geest  om zo te kunnen komen  tot het oorspronkelijke, unieke beeld dat God van ons heeft (Anselm Grün). De Heilige Geest is de  bron van waaruit wij mogen putten en die ons de moed de kracht geeft om door te gaan als we het zelf niet zien zitten. als we onszelf  niet waardig vinden  door wat voor omstandigheden dan ook.

Juist wanneer we in en crisis verkeren en we te maken krijgen met zaken in ons leven die we zelf nooit de baas zouden kunnen dan is hij  nog altijd bij ons. Ik moet denken aan het lied : ik kom in Uw heiligdom binnen, het voorhangsel ga ik voorbij…  ik heb geen idee of je het kent, maar het gaat over de tempel en dit wetende en wetende dat het heiligdom in het oude testament  voor de gewone mens niet toegankelijk was maakt  dit lied tot iets bijzonders.  Wij mogen  door Jezus christus  weten dat we  zomaar het voorhangsel voorbij mogen gaan om God te ontmoeten in al zijn heiligheid.  Dat heiligdom is niet zo ver bij ons vandaan, maar we moeten wel het voorhangsel voorbij gaan en weten dat  we Gods heiligheid naderen.

Veel mensen voelen zich bevlekt en besmeurt door wat het leven hen heeft gebracht en  lopen rond met boosheid, frustratie, angsten , bitterheid, allemaal zaken die  aankleven . zaken waardoor ze zich niet geroepen voelen om God onder ogen te komen.   ze vragen zich niet zozeer af  wat de gevolgen zijn, maar wat  heb ik er aan om God te zien als ik niet eens  mijzelf kan laten zien zoals ik ben. ik kan slechts mijn besmeurt kleed laten zien.  toch  is het belangrijk dat je erkent dat dit is wie je bent.  je bent besmeurt , beschadigd , gekrenkt  in het leven, wanneer Jezus  in jouw leven is dan neemt hij dat van je weg en  ziet God jouw niet  als besmeurt, maar als gereinigd.  Wijzelf echter blijven  hangen in wat wijzelf zien. God echter kijkt wanneer wij Jezus hebben leren kennen in ons leven anders naar ons.

Wanneer wij de vergeving van Christus niet en volle aanvaarden in ons leven zullen we altijd besmeurt lijven  voor Go. Laten we eerlijk zijn, we  kunnen ons van top tot teen wassen en wanneer we de douche uitkomen en de deur van ons huis uit lopen komen de eerst e vlekken al weer op ons goede pak . wij zijn  mensen en onze aard is zonde.  Toch mogen we komen omdat we zijn vrijgekocht en betaald zoals we dat in kerk zo gemakkelijk zeggen soms. 

Wat zou het fijn zijn  als we zouden kunnen accepteren dat God een God is van herstel, van genezing. God is een bijzondere  God . wat wij in wezen verlangen wil hij ons geven. hierbij spreek ik over wat ons hart in wezen verlangt.  namelijk gekend te worden.  Wanneer we gekend willen worden zullen we  echter ook onszelf moeten laten kennen. dit vinden veel mensen pijn lijk. Zichzelf laten zien zoals ze zijn bevlekt en besmeurt door zonde. Immers hebben we niet geleerd  om ons zelf beter voor te doen dan we zijn? hebben we niet geleerd om  juist van ons af te bijten als anderen  ons aanvallen. Hebben we niet geleerd om wat tegen ons gebruikt kan worden elders neer te leggen en te zeggen het ligt niet aan mij maar aan mijn opvoeding, aan de omgeving, de gebeurtenissen die me zijn overkomen , de mensen die me aangerand hebben, de daders die me mishandeld hebben.  ik moet dit  natuurlijk wel duidelijk maken: Natuurlijk heb je geen schuld aan wat jou is aangedaan, maar  wel hoe we er mee om zijn gegaan.

Ik weet dat dit  bij sommige mensen hard binnenkomt en dat ze hier moeite mee hebben.  misschien moet je er eens verder over nadenken, maar vooral het heiligdom eens binnengaan om hier met God over  te spreken, hem dit persoonlijke te brengen. een offer van  wat jouw vasthoudt  of misschien wat jij zelf vasthoudt in je leven.  

Durf je  de vergeving van God door Jezus te accepteren in je leven? durf je andere te vergeven ook als ze er  in  wezen niet  op reageren?  Ik  geloof dat het grootste offer wat God  ons bied is vergeving, maar dit accepteren is moeilijk voor ons.  Durf jij het te accepteren.? Ik geloof dat hier in de kerk nogal wat mis gaat. Ik geloof dat wanneer we in de kerk de vergeving niet meer  willen accepteren we  de plank misslaan in ons leven.  het grootste offer wat wij aan God kunnen geven is dat wij anderen vergeven die ons iets hebben aangedaan.

Wanneer we leren om onszelf over te geven aan Gods wil en dicht bij hem blijven er iets bijzonders zal gebeuren in ons leven. we worden namelijk vrij van de last van een besmeurd leven.  we worden vrij van  de druk die op ons leven ligt van wat anderen van ons verwachten , we vrij van de pijn die ons leven ligt. We kunnen anderen weer recht in de ogen kijken wanneer we stappen zetten om de ander te vergeven. 

Vergeving  maakt schoon. We hebben het echter nodig om dit te accepteren in ons leven. we hebben het nodig ook anderen te accepteren om zo  de boosheid, bitterheid en het verlangen op wraak los te kunne laten.  We kunnen  anderen niet forceren onze vergeving te accepteren en we kunnen ook anderen niet dwingen ons te vergeven , wij kunnen  echter wel andere vergeven die ons iets hebben aangedaan.  Zelfs als ze hier niets mee doen dan opent het nieuwe wegen . misschien voor hen, maar zeker voor jou. 

Ieder wond die iemand jou heeft bezorgt , maar waar over jij  met God gesproken hebt en die je  aan hem hebt overgegeven  zal langzamerhand helen.  Wanneer we vasthouden aan de wonden en  constant zelf blijven dokteren dan zul je ontdekken dat het blijft etteren in zweren.  Ik geloof dat  vergeving het grootste wonder  is welke God in ons leven wil doen en welke ook het mooiste en grootste effect heeft op een mensen leven.  Ik prijs God voor de vergeving