Tag: gezond

Rugpijn en Jacobus.

Voel me wat down vandaag. Misschien door de medicatie of gewoon omdat ik gewoon mobiel wil zijn . Er is zoveel te doen op mijn werk en thuis en ik lig hier maar wat te wachten op de dingen die komen gaan.

Voor alle duidelijkheid ben ik afgelopen in de ochtend opgestaan met behoorlijk wat pijn vanuit de rug. Het is duidelijk dat ik een hernia heb.

Lagehernia

Ik had gehoopt dat ik geopereerd zou worden en eindelijk vrij zou zijn van de pijn. Inmiddels een opname later en nu thuis afwachtend voor een nieuw onderzoek, Kom ik tot de conclusie dat langzamerhand de pijn afneemt.

Ik baal daar van. Immers wat nu als ze me weer naar huis sturen? Wat nu als er weer niets gebeurt? Ik zie dat ik lichamelijk steeds verder achteruit ga. De moed zakt me in de schoenen. Die ik overigens niet eens zelf aan kan trekken.

Gisteren bezoek gehad van vrienden ze baden met en voor me. In mijn gedachten komen nu: wat als God nu bezig is in mijn lichaam en dat daardoor mijn pijn wegtrekt. Zo dat het langzaam aan beter wordt?

Tja, ik zeg altijd te geloven in gebed, maar is dit dan alles wat ik mag verwachten? Dan dus liever de operatie.

Is het gebed niet oprecht of echt genoeg? Wil God me door dit heen van alles leren? Waarom ben ik zo down? Misschien zou dit me kunnen leren geduldig te zijn. Veel mensen hebben meer pijn, meer moeite dan ik in mijn situatie.

We leren toch dat als we leed te dragen hebben we er voor moeten bidden? Wat te doen met zalving van zieken?

Gelovig gebed zal gezond maken staat er geschreven. Als hij zijn zonden belijdt. Wat moet ik hier nu mee.

Is het zonde wat mij een slechte rug veroorzaakt of komt het voort uit de zondeval?

Eigenlijk ben ik best boos en teleurgesteld in God. Ik werk hard voor zowel mijn gezin als ook in mijn werk zet altijd mijn best beentje voor.
Nu lijkt alles in een ander perspectief te staan. Het is immers mijn gezin en ook mijn werk geworden. Is dat wellicht wat God me wil leren? Is dat wat ik zou moeten belijden?

Ben ik afgedwaald van dat wat ik zo breed verkondig? Ik vertel altijd dat Jezus zegt dat we De Heer lief moeten hebben boven alles en de mensen om ons heen als onszelf en dat deze geboden ahw gelijk zijn aan elkaar. Bij elkaar horen en niet zonder elkaar kunnen.

Heb ik het toch per ongeluk uit elkaar getrokken voor mij zelf? Ben ik vergeten God toch op eerste plaats te zetten en heb ik er per ongeluk toch iets anders van gemaakt? Zoiets als: heb jezelf lief boven alles en je naaste als God?

Heb ik mijzelf vastgezet? Een blinde vlek? Hoe zou ik door God genezen kunnen worden als ik mijzelf boven hem stel? Hoe zou ik werkelijk iets voor anderen kunnen betekenen als God niet zelf zou ingrijpen. Sta ik Hem in de weg?

Mijn denkbeelden zijn soms wat raar wellicht, maar ik wil juist dat doen wat ik verkondig De Heer op de eerste plaats stellen. Niet datgene wat me zelf het beste lijkt om te doen of mijn manieren verkondigen, maar Gods liefde meer en meer toelaten in mijn leven en ruimte voor Hem creëeren.

Ik merk al denkende, biddende en schrijvende dat ik erg met mijzelf bezig ben geweest in alles wat ik doe. Ben ik dan slechts bezig geweest met mijzelf te profileren? Was ik uit op complimentjes en waardering van mensen?

Ik geloof dat ik enerzijds in een omgeving ben gekomen waar ik veilig ben. Ik denk aan mijn werk . Het is een plek waar ik vellig ben en mezelf mag zijn. Waar ik gecorrigeerd word en waar men ook naar mijn inzichten luistert en gewaardeerd word. Heerlijk. In de kerk waar ik heen ga is dat groeiende. Ik merk dat zowel inmijn werk als in de kerkvisitatie oude ervaringen meeneem. Ik ben voorzichtig in wat ik zeg en bouw daardoor toch een soort scherm om me heen.

Een scherm van aftasten, voorzichtig zijn. Dit beschermt me enerzijds, anderzijds houdt het me op de rem. Anderzijds denk ik bepaalde patronen te herkennen bij bepaalde mensen wat me dan op een afstand houdt. Ik wil de confrontatie liever niet aangaan.

Tja wat heeft het allemaal met mijn rug te maken? In wezen niets. Mijn pijn was er voorheen al, maar durf ik de pijn te omarmen en het een plek te geven? Durf ik er voor te kiezen God opnieuw de eerste plaats te geven en afstand doen van de 1e plek? Niet mijzelf wegcijferen of onderwaarderen. God houdt gigantisch veel van me. Ik wil dit niet alleen weten , maar het liefst ook voelen.

Mijn rug doet eigenlijk niet zo terzake , ik hoop echter dat ik weer normaal zou kunnen functioneren. Ik wil leven tot eer en glorie van God. Hiervoor is transparantie erg belangrijk.

ik ontken de opstanding!

‘Ik ontken de opstanding van Christus, elke keer als ik niet opsta voor de onderdrukten, elke keer als ik mijn rug naar de armen keer. Ik ontken de opstanding van Christus als ik mijn oren sluit voor de schreeuw van onder de voet gelopen mensen en mijn steun geef aan een onrechtvaardig en corrupt systeem.

Er zijn evenwel zeldzame momenten dat ik die opstanding bevestig. Dat doe ik als ik opsta voor hen die worden gedwongen op hun knieën te leven, als ik de stem ben voor hen wiens tong is uitgesneden, als ik huil voor hen die geen traan meer over hebben’.  Peter Rollins (vert. door Boele Ytsma)

Eerlijk gezegd  kan ik Boele tegenwoordig niet meer zo goed volgen.  Natuurlijk prima als hij gezond wil leven etc…   ik begrijp ook dat veel dingen samenhangen met de keuzes die we in het leven maken.  tegelijk  vraag ik me soms af welke keuzes zijn het belangrijkst om mee te beginnen. Voor Boele is het schijnbaar belangrijk om gezond te eten en daarmee een statement te maken naar de wereld of in ieder geval aan een redelijk aantal mensen die hem volgen in de media.

Maar bovenstaand gedeelte  welke hij een aantal jaren geleden gepost heeft op zijn weblog raakt me.  De opstanding van Christus. De kern van het evangelie als je het mij vraagt.  Immers wat is het gemakkelijk om dood te gaan voor iemand om wie je geeft.  Maar om om je leven te geven is een ander aspect.  Je leven geven is iets totaal wat anders. Dat betekent namelijk  dienen, iets doen voor de ander.

We zeggen het misschien gemakkelijk als we van iemand houden. Ik zou mijn leven voor je geven. we bedoelen eigen lijk dat we bereid zijn voor iemand te sterven, maar daar is in wezen niet zoveel moeilijks aan.  voor veel mensen is het moeilijker om juist te leven. dan krijgt je leven geven  een totaal andere betekenis.

Ik denk dat geloven bijna een hype is geworden. enerzijds  scheurt de ene na de andere kerk of in ieder geval er zijn hele volksverhuizingen aan de gang.  Ik kan me hier niet in vinden en dus ga ik naar elders. Anderzijds zo ontstaan er megakerken overal in de wereld  en ook in Nederland doen we ons best om zo groot mogelijk te groeien als instituut.

Ik geloof dat de kerk  veelal de opstanding van christus in woorden erkent, maar in daden keihard ontkent. Het gaat niet  om wat we doen , niet om het eten dat we tot ons nemen en ik denk dat zelfs Boele dat met me eens zal zijn, maar het gaat om het grote plaatje.  Durven we werkelijk te leven.  durven we  werkelijk vanuit de liefde voor de ander ons  te geven?

Ons te openen en  het in alles wat we doen als het ware uit te schreeuwen Je bent  geliefd. Kom uit je schulp en open je zelf voor  de levende God.  Ik wil mijn leven voor je geven, zoals Jezus  Zijn leven voor mij heeft gegeven?  durf je de  angst voorbij te stappen en jezelf te zijn? jezelf te geven  aan de ander ? dat is  werkelijk het dienen van God zelf.