Tag: gemeenschap

Schreeuwen of zwijgen, wat doet het er toe?

 

In een  gedicht van Rob Haster die hij schreef bij een foto van Paul Abspoel, wordt gesproken over schreeuwen.  Waarom schreeuwt iemand is de vraag die bij me opkomt.  Het gedicht verwoord erg goed hoe men zich soms kan voelen. tenminste ik voel me wel eens zo dat ik het uit zou willen schreeuwen. Niet zozeer met harde woorden, al doe ik dat vaker dan me lief is, maar ook  door geschreven woorden of mijn creativiteit.

We willen horen dat we geliefd zijn!

Ik denk dat het in wezen gaat om die ene ontmoeting waar we zo naar verlangen, al beseffen we ons dat  vaak niet. vaak willen we horen dat we geliefd zijn, maar uiten het op een manier waarvan we eigenlijk wel weten dat het niet de juiste is. in mijn reactie schreef ik:  schreeuwen heeft natuurlijk iets van aandacht vragen, niets mis mee, maar mensen lopen zo enorm gauw bij je vandaan als je schreeuwt. uit angst misschien. Bovendien schreeuwen veelal naar de verkeerde personen. We schreeuwen omdat we vast willen houden, maar eigenlijk maken we soms  meer kapot dan ons lief is.

Aan de andere kant is er als we spreken over schreeuwen op wat voor manier dan ook, de reactie die je zwijgen zou kunnen noemen.  Zwijgen doen we ook in vele toonsoorten. Er zijn mensen die uren kunnen spreken zonder werkelijk iets te zeggen. denk maar eens aan een aantal mensen uit de politiek. Anderen zwijgen letterlijk. Iemand doodzwijgen is een gezegde die hier op van toepassing zou kunnen zijn.

Zwijgen en weerstand.

Rob heeft het, in een reactie,  over weerstand. Over twee partijen die als het ware tegenover elkaar staan. de schreeuwers die letterlijk of geestelijk pijn lijden, maar ook van de zwijgers die geen gehoor geven aan de nood  van de ander om wat voor reden dan ook. Echter ons zwijgen roept weerstand, weerstand roept weerstand,…  .

Enerzijds lijkt het wel of we immuun geworden zijn voor het schreeuwen. We zien beelden van mensen met pijn op Tv, maar het doet ons niet zo veel meer. we zien jongeren die schreeuwen om aandacht omdat ouders er niet voor ze zijn. we zien mensen die op wat voor manier dan ook vastlopen in het leven en we doen er het zwijgen toe. 

Terug naar God

Het probleem van het vele zwijgen is m.i. dat er steeds meer geschreeuwd wordt om hulp, om redding, om verlossing, dat door het vele schreeuwen soms de stem van de Heer is als een roepende in de woestijn van stilte.  Ik geloof, met Heleen Ytsma die in een stuk schrijft dat we terug moeten naar de basis. Wij zijn christenen, hoe willen we dat vorm geven. Waaraan kan men zien dat wij christenen zijn? Hoe kan men dat in de kerk zien, hoe kan men dat buiten de kerk zien? Door opnieuw te leren luisteren naar God en elkaar, elkaar te ontmoeten en gemeenschap te hebben met elkaar gaan deuren open.

Niet door tegenover elkaar te staan komen we nader tot elkaar, maar met elkaar te gaan zitten en werkelijk ontmoeting te hebben op hartsniveau. Dan  schreeuwen we niet meer als we ons hart openen en zwijgen we niet meer om ons af te sluiten, maar zien we  elkaar zoals we werkelijk zijn. dan ontstaat er ruimte waarin we vrijheid geven en vrijheid krijgen. waar we werkelijk contact hebben van hart tot hart met elkaar en met God.  dan leren we van elkaar wie Jezus Christus is. niet door mooi verpakte woorden van een Dominee of voorganger, maar dan leren we van de Heilige Geest  die in ons en bij ons aanwezig is op dat moment.

 

vruchtbaar of succesvol?

Vandaag de dag lijkt alles te draaien om succes.  we willen allemaal op de een of andere manier succesvol zijn.  zelf christenen streven naar succes.  natuurlijk is succes op zich niet verkeerd, maar  wie kent er niet  het spreekwoord dat zegt dat  hoge bomen veel wind vangen. Succes heeft veel te maken met  macht, controle, respect. Succesvolle mensen  zijn vaak ook enorm creatieve mensen, ze bedenken iets en zorgen er voor dat het tot stand komt. Ze beheren en profileren. Ze geven zich totaal en zorgen dat anderen het ook willen.

ander concept

Het is een totaal ander concept dan vruchtbaar zijn.  bij succes gaat het om de beloning. Als het gaat om vruchtbaar zijn gaat het om de vrucht. Vruchten ontstaan niet uit macht, kracht, controle. Vruchten zijn het product van zwakheid en kwetsbaarheid.  Een boom die in verkeerde grond staat zal  slechte vruchten dragen en een nachtvorstje kan de bloem beschadigen en er zal geen vrucht ontstaan.

Een kind is  een prachtige vrucht. Die als het goed is ontstaan is uit de kwetsbaarheid van twee geliefden. Maar zelfs wanneer dat niet zo is dan nog is ze ontstaan in  de kwetsbaarheid van  het leven. de kwetsbaarheid van de vrouw. Iedere vrucht is uniek en kwetsbaar, omdat ze levend is. 

Levende gemeenschap is een vrucht

Werkelijke gemeenschap is de vrucht die geboren wordt als mensen delen in gebrokenheid en intimiteit. Wanneer we  elkaar   verzorgen en  bemoedigen zal er een vrucht ontstaan die vreugde brengt. Werkelijke ontmoeting. Veel van wat ik hier geschreven heb  ik overgenomen van Henrie Nouwen en in mijn eigen woorden weergegeven  

1 Johannes 4:12 zegt:

Niemand van ons heeft ooit God gezien. Maar als we elkaar liefhebben blijft God in ons en is zijn liefde in ons ten volle werkelijkheid geworden.

Gelukkig is de mens

God houdt van ons zoals we zijn. we hoeven niet succesvol te zijn. sterker nog Hij leert ons dat het moeilijker is voor een kameel om door het oog van een naald te gaan dan voor een rijke (lees succesvolle) om het koninkrijk te beërven. Onmogelijk? Niets is voor God onmogelijk, maar beter is het om vruchtbaar te zijn.  Lief te hebben, te delen, er voor de ander te zijn. lees onderstaande psalm maar eens.

Psalm 1

Gelukkig de mens

die niet meegaat met wie kwaad doen,

die de weg van zondaars niet betreedt,

bij spotters niet aan tafel zit,

maar vreugde vindt in de wet van de HEER

en zich verdiept in zijn wet, dag en nacht.

 

Hij zal zijn als een boom,

geplant aan stromend water.

Op tijd draagt hij vrucht,

zijn bladeren verdorren niet.

Alles wat hij doet komt tot bloei.