Tag: gedrag

Gezien?

Wat houdt je bezig? Een vraag die we niet altijd zo direct stellen. We vragen soms hoe het gaat, maar meestal niet om het antwoord echt te horen.
Wat nu als we eens de vraag werkelijk zouden stellen? ” Hey vriend, hoe gaat het nu? Wat houdt je nu echt bezig?” Wat zou dan het antwoord zijn? Willen we dat echt weten?
Misschien hoeft men het niet eens te zeggen. Mocht iemand werkelijk geïnteresseerd zijn dan zou hij het weten. Misschien niet de ins en outs, maar wel wat er op een dieper niveau afspeelt. 

Oprechte interesse doorziet veel zaken en als daarbij relatiekomedie nog eens een rol speelt dan zul je ontdekken dat wat en wie iemand is en zijn gedrag alles met elkaar te maken heeft. 

Kort gezegd: je gedrag laat zien wie je in wezen bent. 

Maw wat je doet en zegt wordt bepaald door je ervaringen, je gedachtenwereld gevoelens, door de keuzes die je maakt. Je zou een rol kunnen spelen, maar ook dan laat je zien dat je op een bepaalde manier met de dingen van het leven omgaat.

Hoe ga ik er mee om? Ik probeer mijzelf steeds meer te ontdekken.in wat ik schrijf en zeg. In wat ik doe mag je dit terug verwachten. Dat is wie ik ben. Wat men van mij verwacht en wat ik doe is niet altijd in samenspraak, omdat ik niet aan iedere verwachting wil en kan voldoen. 

Toch is wat ik doe ook wie ik ben . De vraag is dan: wie of wat zie je als jij naar me kijkt? Wie zie ik als ik naar jou kijk? Wellicht vindt je het beeld wat anderen van je hebben niet altijd concreet of helder? Dan is dat wellicht wat je toont.  

Misschien eens over nadenken over wat je zou willen laten zien en of wat je laat zien ook congruent is met wat je ervaart. Dat zou een hele hoop innerlijke rust en vrede kunnen geven. Toch?  

Geopende deuren. 

Luisteren naar anderen is voor veel mensen lastig. Ikzelf kan in een gesprek behoorlijk aanwezig zijn. Mijn ding neerleggen en daarbij voorbij gaan aan wat nodig is. Inmiddels heb ik geleerd, met vallen en opstaan, dat een gesprek niet éénrichtingsverkeer is. Daarmee bedoel ik dan dat men juist vaak mijn manier van communiceren juist wel prettig vindt. Veelal is het juist zo dat mensen die gehoord moeten worden vaak ruimte geven aan anderen en anderen die graag gehoord worden het vervelend vinden om niet aan het woord te komen. Nu is het niet zo dat mensen bij mij niet aan het woord komen, maar dat ik soms even moet schakelen en in het gesprek de juiste snaar wil raken. Dit lukt gelukkig regelmatig. Het gaat allemaal niet over mij en ook niet over de ander, maar om wat er in de interactie met elkaar ontstaat. Dat zit niet direct in de woorden die we gebruiken, ook niet in de hoeveelheid, maar zit vooral in het feit of mensen zich gehoord en gezien voelen. In de zorg spreekt men bijvoorbeeld van empathie tonen. Nu geloof ik niet zo zeer in gekunstelde maniertjes. Ik geloof dat mensen gauw door hebben of je echt bent of niet. Ik verlang er naar en stel me er naar uit om mijzelf in relatie met anderen te laten zien en ook anderen te zien in wat voor situatie dan ook. Ik ontmoet veel mooie mensen die gehoord en gezien mogen worden. Veelal aan de rand van de maatschappij. Veelal verstoten of niet serieus genomen. Vraag me af hoe het kan dat er zoveel van deze mensen op mijn levenspad komen. Wellicht omdat mijn hart naar deze groep uitgaat. Wellicht dat ze zich door mij gezien en gehoord voelen ondanks mijn beperkte communicatie. Maar ik zoek vaak naar mogelijkheden van oprecht erkenning geven. Naar relatie en het hart van mensen. Wanneer ik dat doe ontdek ik veel moois. Merk ik dat achter onverschilligheid vaak een groot verlangen is naar oprechtheid . Dat waar mensen boosheid tonen er eigenlijk veel pijn is. Daar waar mensen afstand nemen, schaamte een rol speelt . Dit benoemen en bespreken vanuit persoonlijke ervaringen opent deuren die anders gesloten blijven.   

Je kan niet in mijn kop kijken

Soms zeggen mensen rake woorden.  Ik bedoel daarmee te zeggen dat mensen soms denken je te kennen, maar dat ze ergens toch de plank misslaan. In mijn rol als vader doe ik dat soms richting mijn kinderen door hen een weg te wijzen waarvan ik denk dat het de beste weg is, maar wat soms simpelweg mijn visie op zaken is vanuit mijn eigen perspectief. Zo ook in mijn rol als begeleider of als echtgenoot. Ik zeg dingen als ; je denkt zeker dat…. ,maar dit blijkt uiteindelijk anders te liggen dan mijn interpretatie.

  
Ik weet dat Niemand in mijn kop of hart kan kijken van wat daar precies leeft. Wanneer iemand denkt dat dit wel zo is, die heeft het mis en interpreteert er wat op los. Echter wat duidelijk moge zijn is: dat we allemaal onze eigen manieren hebben in het interpreteren van anderen, maar dat slechts God alleen ons hart kent. 

Echter wanneer je er over blijft denken, dan komen we mi tot de conclusie dat ondanks dat we niet in een ander zijn kop kunnen kijken en anderen niet in die van ons, we toch wel bepaalde signalen afgeven die passend zijn bij een bepaalde denkwijze. Dit is lichaamstaal. Lichaamstaal kan zowel positief als negatief zijn. Maar ook woorden die we gebruiken zijn een uiting van gedachten en gevoelens .

Alles wAt we doen en zeggen vindt zijn oorsprong ergens, maar niet alles is te definiëren. Dat probeer ik soms en soms lukt dat ook nog wel wAt. Echter veel dingen die gebeurd zijn of een impact hebben gehad in ons leven, nemen we mee vanuit ons verleden naar het heden en wat er nog komt. Veelal onbewust overigens. 

We hebben alsmens niet de controle over ons denken. Dat is ook niet zo belangrijk. Waar wel controle over hebben is in de keuzes die we maken. Sommige keuzes die we ooit gemaakt hebben zijn niet handig geweest,maar de gevolgen zijn er nog. Zo is het soms ook met een bepaalde houding en met wat er gezegd wordt. Is dit altijd handig? Nee dat niet, derhalve blijven er altijd punten om aan te werken.

De vraag is echter of wat je ziet ook werkelijk datgene is wat je ziet. Zo schrijf ik behoorlijk wat , maar niet altijd gebaseerd op het nu of op mij, maar vanuit wat me aanspreekt. Dus mocht je denken te weten wie ik ben of er een mening over tehebben, besef dat het een mening is van je zelf. God echter kent ons van binnen en buiten en wil ons raken van binnenuit. Wat iemand denkt over de ander zegt ook iets over je zelf. 

Soms zijn oude gedragingen aanwezig als ingeslepen patronen, maar ze zijn er niet direct meer omdat het zo lijkt, maar omdathet nu eenmaal ingeslepen is. Zijn ze niet te veranderen? Ja wel,soms wel. De vraag is echter of we dat altijd Willen of wellicht niet. Sommige sporen hebben diepe betekenis en willen we het liefst vasthouden. Andere patronen blijven juist significant aanwezig ondanks dat we er graag af willen. Ze zijn patronen of systemen geworden van kinds aan wellicht. Maniertjes om je veilig te voelen of gewoon maniertjes. 

Weet je? We zijn allemaal in meer of mindere mate projectjes. Er is veel in beweging. Gelukkig hebben we de ruimte om ons zelf te zijn met al onze nukken. Ik mijn nukken en jij de jouwe. Ik niet beter dan jij of andersom, maar gelijkwaardig. Toch is de een soms verder in het proces als de ander. We mogen en kunnen veel van elkaar leren. De vraag daarbij is of we dat wel werkelijk willen of dat we ervoor kiezen ons eigen pad te gaan. Niemand kan alles alleen. Niemand kan zien wat je bedenkt, maar wel wat er uit bemonstering komt en dat vergelijken met je levensstijl. Klopt dit met elkaar. Is dit congruent? 

Veel mensen zeggen het een en doen iets anders. Klopt niet met elkaar. Is jouw leven kloppend? Klopt je hart voor anderen bijvoorbeeld of volg je je eigen weg? Misschien eens nadenken wat het betekent om Gods weg te gaan en zijn wil te doen. Ik geloof dat we nooit perfect zullen zijn qua benadering en in vergelijking met Jezus, maar we mogen wel kinderen van De Vader zijn. Geliefde kinderen zelfs. Met ons falen en zoeken mogen we toch gewoon kinderen van God zijn. Verlost door genade. Pak je dat een beetje? In ieder geval fijn om als mens in beweging te zijn en daarin kan men zich soms alleen voelen, maar je kan ook vanuit ervaringen delen met anderen. Hier groeien we van en bouwen we nieuwe relaties door. Je laat zien wie je werkelijk bent, al zullen sommigen daar andere interpretaties over hebben.

  

Logisch of niet?

Veranderingen in de mens komen niet zo maar. De vraag is hoe komen ze wel. Als christen zijnde zeg ik dat we bij God zouden moeten beginnen.

IMG_1358-1.JPG

Wanneer we daar beginnen veranderd ons uitgangspunt . We gaan dan vanuit andere waarden denken.

Wanneer je hoogste waarde het geloof in God is zullen alle waarden in je leven daaraan ondergeschikt zijn. Bijvoorbeeld als je gelooft dat God zegt dat je niet moet liegen, dan wil dat niet zeggen dat je het niet direkt meer doet, maar wanneer jij je bewust wordt van het feit dat het jouw connectie met wat jij het belangrijkst vind hierdoor schade ondervind heeft dat gevolgen.

Immers je identiteit wordt namelijk bepaald door waar je in gelooft. Door waar je vandaan komt. Wat je oorsprong is.

Helaas moet ik zeggen dat niet iedereen het zelfde gelooft en dus ook niet dezelfde oorsprong heeft. We hebben dan volgens de bijbel niet God als onze vader.

Wanneer onze hoogste waarde nu niet God is maar geld of aanzien. Wanneer we daar helemaal voor leven. Zal dat gevolgen hebben op alles in ons leven. Wellicht zullen we om aan geld of aanzien te moeten voldoen soms een leugen moeten toelaten.

Zo zijn er allerlei spirituele zaken te bedenken die voor jou belangrijk zijn. De vraag is wie of wat is je hoogste waarde in het leven? Waar leef je voor?

Je hoogste waarde bepaald identiteit. De bron van je leven. Ik moet zeggen dat men daar soms behoorlijk heen en weer geslingerd kan raken. De meeste mensen leven vaak niet direkt uit zo’n waarde. Althans niet bewust.

Veel mensen zijn beschadigd in hun leven waardoor ze zonder dat ze het beseffen de gebeurtenis of trauma tot hun identiteit maken. Ze stellen hun hele leven bewust of onbewust in teken van de pijn.

De vraag daarop is dan ook hoe verander je als mens als je er van overtuigd bent dat je het niet waard bent. Of hoe verander je de overtuiging dat je altijd maar opstandig en boos moet zijn. Dit is toch wat je geleerd hebt? Wat je is aangedaan of zoals het altijd is gegaan?

IMG_1359.JPG

Idd het is waar dat wat je gedaan hebt , wat je geleerd hebt, wat je ervaringen zijn een rol speelt. Je vaardigheden zijn belangrijk voor hoe je in het leven staat. Deze vaardigheden heb enerzijds geleerd in opvoeding, opleiding misschien, maar de grootste vaardigheden komen vanuit het feit dat je weet dat je er toe doet. Dat je de moeite waard bent. Dat er iemand is die om je geeft.

Belangrijk om dat te kunnen en willen geloven. Wat nu als je overtuigingen nu juist tegenovergesteld zijn. Je denkt dat er niemand is voor jou? Dat je niet kunt veranderen? Als je denkt niet de moeite waard te zijn? Je zou niet of in ieder geval onvoldoende gemotiveerd zijn om te laten zien wat je werkelijk in je mars hebt. Je gelooft het namelijk niet echt. Je gedrag zou gebaseerd zijn op wat je over jezelf denkt en derhalve onder de maat zijn. Opstandig, neerslachtig of minderwaardig. Wat ook weer zijn weerslag heeft op je omgeving.

Ik geloof dat wanneer je ontdekt wie je bent en dat je de moeite waard bent dat God van je houdt en je leven zin heeft is dat een geweldig uitgangspunt.
Mi is God het beste uitgangspunt ever! Het beïnvloed je hele wezen, je missie de zin van je bestaan. Je Identiteit, je overtuigingen, je vaardigheden, je gedrag, je omgeving.