Tag: gedachten en gevoelens

Neem de tijd om te luisteren

Wat is het vreemd hoe zaken  soms lopen.  Iemand die ik van vroeger ken zei eens toen ik hem vroeg hoe laat het was. ” ik heb een horloge, maar God heeft de tijd”.  het vreemde is dat wij soms  al zo druk zijn met van alles en nog wat  van God te verwachten en dat we daarvoor ook tijd hebben uitgetrokken en dan afwachten wat Hij ons te zeggen heeft.  Helaas  werkt dit niet altijd zo.  Ik zeg helaas, omdat wij dat dan vooral zien als helaas, maar tegelijk mogen we leren dat God in controle is.

” ik heb een horloge, maar God heeft de tijd”.

Ik ben vandaag  opgelopen tegen het feit dat we soms een vreemd gevoel kunnen hebben en niet goed weten wat er mee te doen. we bidden voor  bepaalde zaken, doorbraken, inzichten en tegelijk krijgen we soms allerlei gevoelens en ook gedachten en ontmoetingen die  ergens iets raken wat we ( nog ) niet helemaal thuis kunnen brengen.

Net mailtje gehad waarin ik wel weer eens heel hard de vaart er in probeer te houden en me bewust geworden dat niet iedereen mijn snelheid kan bijbenen.  Ik ben een rationeel gevoelsmens. Is dit een contradictie? Ik denk het niet. ik ervaar iets en vraag me af waar dit vandaan komt.  ik geloof immers dat God door  de Heilige Geest mij dingen probeert duidelijk te maken.  ik weet  uit ervaring dat  er dan vaak meerdere dingen tegelijk gebeuren. Niet op dat moment, maar ik geloof dat dingen die in het geestelijke plaatsvinden  een hele andere uitwerking hebben dan  gewone rationele keuze of  emotionele keuzes.  Gods Woord snijdt gewoon aan meerdere kanten tegelijk.

we willen geen softies genoemd worden

Ik heb gemerkt dat een bepaald gevoel echter ook een bepaalde weerstand kan oproepen. Soms om iets niet te doen. je voelt aan alles dat  je het niet moet doen, maar soms ook omdat je niet weet wat je te wachten staat.  Je wil  op bepaalde zaken af gaan, maar loopt dan aan tegen eigen onvermogen,  of hoe iemand in elkaar zit. de vraag is  niet zozeer of  iemand nu wel of niet geschikt is wat mij betreft, maar  werkt God door iemand heen.  Ik  geloof dat God met een kromme stok  rechte slagen kan maken. alhoewel die stok wat mij betreft niet de meest  mooie term is.

God is niet  een God van slaan, maar tegelijk is God ook niet soft te noemen.  Ik geloof dat  daarin wij als gelovigen nog wel het een en ander te leren hebben.  we willen geen softies genoemd worden  wanneer we zeggen dat de Geest ons iets duidelijk maakt en  gaan we soms direct interpreteren wat God  ons zegt. Wat God ons in alle duidelijkheid zegt vullen we aan met interpretaties van de rest. Hiermee lopen we God soms voor de voeten.  Ja, Ik ook soms.

Tegelijk kunnen we soms  zo enorm stellig en vast zitten in onze eigen overtuigingen, onze eigen waarheden dat we niet meer  zien of iets nu werkelijk  van God is. we  gaan denken dat onze gedachten van God zijn en dat bepaalde gevoelens  van God komen.   de vraag is nu  durven we man of vrouw genoeg zijn en af te wachten in situaties  wanneer we  zaken niet  helder hebben . durven  we de tijd te nemen?  aan de andere kant is het  de vraag durven we  ook stappen te nemen om  te doen wat gedaan moet worden ook als we het hele plaatje nog niet duidelijk hebben.

“ik lijk wel gek om dat te doen”.

Afgelopen week  is me duidelijk geworden dat God mij hier  wel  een leermoment in heeft  gegeven.   stel je zit aan het strand . de winter is voorbij , maar het water is nog steeds enorm koud. God zegt je dat je  je schoenen  uit moet doen en  je sokken om in het water te lopen. Zou je het doen?  ik denk dat veel mensen zich zouden afvragen waar het goed voorzou zijn.  de gedachte zal vaak zoiets zijn van : “ik lijk wel gek om dat te doen”. en er zijn ook nog allemaal mensen die  er iets van zouden kunne zeggen. Wat doe je?

God heeft mij duidelijk gemaakt dat wanneer we het doen Hij zulke stappen zegent. Gewoon  doen wat Hij zegt ook als je de antwoorden nog niet helder hebt.  Een stuk gehoorzaamheid. Aan de andere kant  is het soms ook verstandig om  duidelijkheid als het  anderen betreft.  We willen immers niet iemand beschadigen. Ik geloof dat we moeten leren persoonlijk te vertrouwen op Gods stem in ons persoonlijk leven. God kan spreken  door een ezel heen en ons iets geven uit een vis, maar  tegelijk  doet God de dingen vaak  op een hele normale manier .  gewoon door de omgang met anderen.

vanuit relatie en  communicatie ontstaan de mooiste wonderen. 

vanuit relatie en  communicatie ontstaan de mooiste wonderen.  Mensen die herstel vinden van  hun oude wonden. Mensen die iets van God ervaren door jouw  persoonlijke openheid, mensen die eenzaam zijn en ontdekken dat ze geliefd zijn door  anderen.  ik merk dat ik geen antwoorden geef in deze blog vandaag, maar  ik hoop dat er  ergens tussen de regels door  iets te lezen valt van  hoe God  kan werken.  Dat god er voor je is in kleine dingen.   Vandaag bewust geworden dat relatie de meest kwetsbare vorm is van Gods aanwezigheid. Door  openheid en transparantie  ervaren we  iets van God persoonlijk. Hij spreekt tot ons door de meest  diverse mensen. mensen die je soms  achter het behang wil plakken , maar die zo oprecht zijn en eerlijk dat je niet anders kunt dan ze lief te hebben. 😉

even terug naar het gevoel en de ratio. Ik  geloof dat er iets te gebeuren staat. Ik wil graag grote stappen  maken.  ik wil graag ondernemen , doen, plannen maken, regels stellen, kaders bedenken, maar tegelijk wil ik ook graag  God laten werken. De vraag is wat Gods Geest me zegt. Ik heb dat niet echt helder. Dat hoeft ook niet, maar  ik verlang er naar vooruitgang te zien.  God leert me geduld te hebben. dat is wat ik n u ervaar. Geduld met anderen, maar ook om te groeien.  Geduld om mijn plek precies te  vinden en te krijgen.  ik ben geneigd hier druk op uit te oefenen.  Het is mijn gebed dat God me daarin leert ontspannen en niets  zal forceren.

genieten of voorbij schieten?

“you never win your enemies to Christ, only your friends.”  

Rick Warren 

Kunnen wij mensen voor Christus winnen?  Hoe doe je dat dan?  Het vreemde is dat gelovigen veelal wel spreken over een relatie met Christus, maar tegelijk niet die relatie  laten zien in hun eigen handelen naar de ander toe. veelal lijkt het er meer op dat de regels en de afspraken die mensen gemaakt hebben  boven  de relatie zijn komen te staan.   

Persoonlijk geloof ik zoals de titel van mijn weblog het al zegt in ontmoeting. Ontmoeting is meer dan  gewoon elkaar even goede dag zeggen. het is meer dan; “hoi hoe gaat het? het gaat goed en met jou? ook prima, lekker weer. Ja lekker weer. “  hier gaat het eigenlijk over niets.  Ik bedoel duidelijk te maken dat we ook  dieper met mensen om kunnen gaan.

Mensen maken zich  niet alleen  maar sterk voor hun eigen regels en wetten (waar ze die dan ook vandaan hebben), maar tegelijk stellen ze deze soms zo enorm hoog dat  er werkelijk geen ontmoeting meer mogelijk is.

Durven wij werkelijk te gaan leven vanuit de relatie met Christus in ons leven? de ervaring van geliefd zijn door Christus mogen we doorgeven aan anderen. op de een of ander manier lopen we  vaak vooral vast om werkelijke relaties aan te gaan  door de regels die wij onszelf hebben opgelegd en die we ook anderen  zouden willen opleggen omdat we ze op de een of andere manier zo enorm belangrijk vinden voor ons eigen leven.

Regels  zijn ook niet verkeerd.  Wanneer echter de regel boven de relatie komt hebben we een probleem.  We hebben immers niet allemaal hetzelfde referentie kader.  Ik heb niet hetzelfde kader als jij en jij niet hetzelfde als ik. we kunnen daar over spreken en misschien komen we daarin  wat meer tot elkaar door gesprek, maar wanneer ons referentie kader totaal  verschillend is en we de regel boven de relatie stellen  lopen we pas werkelijk tegen problemen aan. we worden dan werkelijk fundamentalisten. Mensen maken zich  niet alleen  maar sterk voor hun eigen regels en wetten (waar ze die dan ook vandaan hebben), maar tegelijk stellen ze deze soms zo enorm hoog dat  er werkelijk geen ontmoeting meer mogelijk is. het hek gaat op slot.

Wanneer we echter ruimte  creëren om te ontmoeten, bij elkaar te zijn, relaties te ontwikkelen betekent dat  we oog hebben voor de ander en ervaart de ander dat hij geliefd is. hij wordt als mens erkend in wie ij is ook al mis zijn mening, inzicht, visie , geloof, totaal anders.  Wanneer we het gevoel hebben welkom te zijn,  ontstaat  er  het gevoel dat we welkom zijn.

Oprechte  relaties geven  ruimte  om de angst aan de kant te zetten en jezelf te openen voor werkelijk gevoelens, gedachten en ideeën.

Wanneer  er geen ruimte is om te ontmoeten, we vasthouden aan de regel, dan  dienen we in wezen niet God of de ander maar de wet. wanneer we relatie op oog hebben dienen we God die ons  de meest prachtige relatie aanbied ever.  In relatie wijst hij ons de weg naar hoe we elkaar kunnen dienen.  In relatie wordt ons duidelijk wat er werkelijk leeft aan gedachten gevoelens en waarom mensen  tot bepaalde keuzes in hun leven zijn gekomen.  we zien de zwakheden en de kracht van anderen.

Wat zou het geweldig  zijn wanneer we niet slechts bezig zijn met slechts regels, maar dat we vooral ook de relatie met God en de medemens op het oog hebben.  dat we in relatie met de ander een plek creëren om  zichzelf te zijn. een plek waar men zelfs anders mag zijn.  een plek waar het veilig is om een bepaalde mening te uiten, zich uit te spreken van wat er op het hart ligt.

Oprechte  relaties geven  ruimte  om de angst aan de kant te zetten en jezelf te openen voor werkelijk gevoelens, gedachten en ideeën.  Dit vraagt echter meer van ons dan we  op dit moment  misschien beseffen . we kunnen ons gemakkelijk verschuilen achter allerlei regels, maar om werkelijk  jezelf te zijn betekent dat we ons  zelf ook veilig moeten weten. Dit kan alleen wanneer we ons werkelijk veilig voelen in de ontmoeting met God. wanneer wij ons zelf geliefd weten, hoeven we immers niet meer bang te zijn geoordeeld of veroordeeld te worden door de God, de ander.

 Ik heb de hoop dat anderen in mij een stukje van christus mogen ontdekken. dat anderen in mij zien dat ik in relatie leef met Jezus.  Dat ik niet naar de pijpen dans van wat anderen verwachten, niet regels en wetten  in mijn leven het belangrijkste zijn, maar dat Hij in mijn leven nummer  1 is.

Regels  kunnen soms een last zijn om werkelijk in relatie te kunnen staan. Niet omdat deze niet goed  zou zijn, maar omdat  we ze de ander veelal al opleggen alvorens de ander de regel ook werkelijk begrijpt. Wanneer we vooral bezig zijn met het uitleggen van regels gaat de relatie veelal verloren. We staan dan immers al vaak tegenover elkaar en hebben een verschil van mening, wanneer we echter de liefde van de ander hebben gewonnen kunnen we die ander  meenemen naar de regel om ze daar over te vertellen .  niet om ze door de strot te duwen, maar om ze er vertrouwd mee te maken.

wellicht kiezen ze zo voor dezelfde regel of misschien zullen we soms tot de erkenning komen dat we zelf de regel eigenlijk niet  meer willen gebruiken.  Iedereen is vrij om  zijn leven zelf in te vullen. Ik zou willen dat ik de regel (wettisch als ik soms ook ben) wat meer naast me neer kon leggen en Gods liefde voor de ander meer en meer de ruimte durf te geven om werkelijk ontmoetingen aan te gaan met  de ander. niet om de ander  in een vangnet van het christendom te drijven , maar om de ander vrij te laten om zelf keuzes te maken om hun eigen weg te kiezen. Zonder de verwachting dat de ander dat moet doen of geloven wat ik geloof.

wanneer we elkaar in de ogen kijken, gaat het dansen misschien niet altijd goed ,maken misschien soms een mistap, maar er ontstaat er wel relatie en oprechte interactie.

Ik lees net in een blog van stella over verwachting. Groteen kleine verwachtingen. we hebben allemaal natuurlijk bepaalde verwachtingen, maar ik wil de verwachting aangaande ontmoeting omzetten in hoop. Ik heb de hoop dat anderen in mij een stukje van christus mogen ontdekken. dat anderen in mij zien dat ik in relatie leef met Jezus.  Dat ik niet naar de pijpen dans van wat anderen verwachten, niet regels en wetten  in mijn leven het belangrijkste zijn, maar dat Hij in mijn leven nummer  1 is.  ik verlang er naar dat mijn relatie met Hem meer en meer de brug zal zijn naar het  hart van de ander.

dansen is hier een mooi metafoor. wanneer we dansen naar de pijpen van de ander  is er geen relatie. we zijn constant bezig  te kijken naar onze voeten. “oei, maak ik geen verkeerde beweging, stap ik niet op de ander zijn  tenen?” wanneer we elkaar in de ogen kijken, gaat het dansen misschien niet altijd goed ,maken misschien soms een misstap, maar er ontstaat er wel relatie en oprechte interactie. we  ervaren elkaar. we voelen aan en zal de dans  voor het oog misschien niet de mooiste zijn, maar  met elkaar dansen is dan wel  de dans waar het in wezen omgaat qua dansen. genieten van de ontmoeting  met elkaar.