Tag: gaf

regels zijn regels

Heb je dat ook wel eens, of ben ik de enige? ;-D  dat je in de kerk, op je werk afspraken hebt gemaakt, dat er bepaalde regels zijn waar je wellicht  geen moeite mee hebt, maar die  eigenlijk niet zo zinvol lijken?  dat je hier dan over nadenkt , maar  wanneer dingen wat helderder worden hier  meer begrip voor krijgt en van daaruit, vanuit dat begrip deze toch gewoon wil respecteren?

Het is  zo gemakkelijk, althans voor mij , om regels of afspraken omver te werpen als onbelangrijk,  onnodig en onzinnig, terwijl anderen deze wel belangrijk achten ? misschien dat deze regels in jouw geval misschien niet erg  relevant zijn of lijken,  en misschien zelfs ouderwets, maar dat ze er gewoon zijn en jij hebt er mee te dealen? Hoe doe je dat dan?  Hoe ga je daar  dan mee om?

Enerzijds moet misschien de regel geen ergernis zijn voor iedereen, maar tegelijk wanneer deze regels of afspraak slechts een ergernis is,  voor jouw of  voor de mensen om jou heen , dan is het misschien de vraag  waarom dit voor jou zo’n probleem aan het worden is.  waar gaat het om en wat nog erger is wellicht, waarom proberen we daarin op de een of andere manier invloed op uit te oefenen,zodat ook anderen een aversie kunnen krijgen op de regel,  zonder dat  ze daarvan voorheen  bewust  waren.

In den beginnen  was er slechts één regel en dat was, eet niet van de boom, maar de mens was ongehoorzaam en trokken elkaar mee in de valkuil om toch te eten van deze verboden vrucht.  Toen ze hier op aan gesproken werden  ging de mens zelfs nog in de verdediging ook,  en gaf de schuld aan  degene die met hem gegeten had.  ging het hier nu om het feit dat ze nu al of niet gelijk hadden?

Ik geloof dat het God niet zozeer om de vrucht te doen was , maar om de houding die  het met zich mee zou brengen. wijzen met de vingers en beschuldigingen over en weer. Waar ging het nu allemaal om? Was het de moeite waard om  één simpele vrucht? er was  zoveel anders wel te halen. zoveel vruchten, zaden om van te eten. Ik geloof dat we ons vaak enorm  fixeren op negatieve dingen in ons leven en ons daardoor laten leiden.  In Romeinen 14 kun je lezen dat  het niets uit zichzelf onrein is, maar dat  het belangrijk is hoe we met zaken omgaan. waarom maken wij bepaalde keuzes in ons leven  en durven we ook anderen vrij te laten om zelf  keuzes te maken?

Wat zou het fijn zijn dat we ons niet zozeer bezig  zouden houden met de regel an sich, maar dat we bereid zijn om het gesprek op een transparante wijze aan te gaan met de ander, en dan  niet vanuit een verdedigende houding, maar om er van te leren of om hun ziens wijze te gaan begrijpen.  Dienstbaarheid zou ons  sieren denk ik.  wanneer we ons bewust zijn van bepaalde regels en afspraken, zijn we dan ook bereid ons daaraan te houden?  Niet  te morren en boos te worden , maar gewoon  dit te accepteren omdat ze nu eenmaal zijn afgesproken en volgens anderen belangrijk? het gaat allemaal niet om ons. soms is het goed een regel te accepteren niet om ons zelf maar om de ander te helpen. gewoon omdat de  ander deze belangrijk vindt .

Ik denk dat we vaak ons gelijk willen hebben, maar  durven we ons gelijk te laten varen om de lieve vrede wil?  Niet om zonden te bedekken, maar om er voor te zorgen dat  we in aanzien en achting  bij onze broeders en zusters zullen stijgen in hoe we met zaken om gaan. dat we  de andr respecteren. dat we respect tonen naar de ander wie dat ook moge zijn. en als het dusdanig relevant is dat we  hier moeite mee hebben zodat God schade aangedaan zal worden, is het dan niet zo dat een ieder voor zich rekenschap af moet leggen?  Dus laten we ons afvragen of de regel voor ons geld en of we daar voor onszelf moeite mee hebben omdat we of God of de ander schade mee berokkenen, en of we  door de regel schade brengen aan de communicatie of de relatie met elkaar. of te wel…  groeien we in gemeenschap inclusief of exclusief deze regel, maar laten we wel in verbondenheid , rechtvaardigheid, vrede en blijdschap met elkaar blijven door de ander te dienen.

doe wat je zegt!

God heeft ons  gemaakt om te spreken. Om onszelf verstaanbaar te maken naar anderen.  ik geloof dat het God te doen was om relatie.  Kunnen we zonder woorden geen relatie hebben?  ja wel. Toch  is het goed om gehoord te worden en begrepen.

We hebben het nodig dat we woorden horen. Woorden als ik heb je lief en woorden als  je bent bijzonder.  Het is ook goed om zulke woorden uit te speken naar anderen.  naar je familie en je vrienden.  we hebben het nodig om te horen en te spreken.

Bij God is het bijzondere dat het Woord vlees geworden is. al wat Hij had gezegd werd werkelijkheid in de Heer Jezus.  Onze woorden , de dingen die we zeggen hebben het  bevestiging nodig.  Daden.  Woorden zonder daden  zijn woorden zonder vlees. Het heeft geen body, niet werkelijk inhoud. Wanneer ik je zeg dat ik je liefheb en ik  laat dit niet zien in de manier waarop ik met je omga dan  zijn dit zinloze woorden. Als ik je zeg  dat je mooi bent en ik behandel je als grof vuil . is het woord wat ik je geef  geen vlees geworden.  waardeloze woorden dan. Woorden die niet bouwen , maar afbreken.

Jezus is de Rots.  Het Woord waarop we kunne bouwen. de Waarheid. Hij is het levende Woord.  Het vlees geworden Woord.  Jezus deed wat hij van de Vader had gehoord.  Hij gaf zijn leven omdat hij Het Woord van de Vader geloofde. Geloven wij wat God ons te zeggen heeft? Durven we  het aan te nemen in ons leven? of zijn we selectief in wat we geloven. we geloven het ene wel en  het andere niet. dan zeggen we in wezen dat God niet de waarheid is, maar  slechts zo nu en dan . daarmee zeggen we dan ook dat Het Woord niet helemaal vlees geworden is en dus gedeeltelijk onze redding zou kunnen  zijn.

Zo zie je dat wanneer we gaan schipperen met Het Woord van God en we liever het Woord gaan invullen op onze eigen manier  het vlees  er af gaat vallen. Het wordt allemaal wel erg onzeker.  Daarom zullen we moeten  vasthouden aan het Woord  dat werkelijk Waarheid is. dat waarachtig, krachtig is.  Ik geloof dat Gods liefde  sterker is als .. wat dan ook! ik wil daaraan vasthouden en me er in wentelen omdat ik weet dat me dit meer en meer vlees geeft. En niet alleen in kilo’s ;-).

Een leven zonder woorden is een stom leven. stom in de zin van een film zonder woorden. Waarin we hele mooie daden neer kunnen zetten hoor, maar  spreken en schrijven laat iets zien van wie we werkelijk zijn.  natuurlijk kan het zijn dat je niet kunt spreken vanwege een of andere reden. Dan kun je gebarentaal leren of schrijven of het op een ander e manier  zeggen, maar het gaat er om dat het  niet alleen maar gaat om woorden of alleen maar om daden, maar dat  het een aan het ander is gekoppeld.

We zien veel dat mensen wel zeggen in God te geloven , maar er in wezen niet werkelijk naar leven. zijn  dit dan ook werkelijk gelovigen? Ik denk dat ze misschien geloven in God en Jezus, maar werkelijke discipelen strekken zich uit om dichtbij Jezus te zijn. ze durven zich over te geven aan wat de Heilige Geest hun te zeggen heeft.  Andere mensen denken dat ze door hun goede daden  genoeg laten zien in hun leven. zijn zij dan de are christenen wanneer ze zich  nooit daarover hebben uitgesproken?  Ik weet het niet. ik heb immers niets gehoord. ;-/.

Laten we ons uitstrekken om met woord en daad  ons zelf aan God te geven als een welgevallig offer. Ons leven inrichten om Hem te dienen.  Verkondigen door  woord en daad wie God de vader is. wat Jezus Christus voor ons heeft gedaan. En ons laten vullen met de Heilige Geest zodat we dit ook werkelijk kunnen.

Onbegrijpelijk afhankelijk

Mensen willen graag onafhankelijk zijn.  onafhankelijk van anderen, van  wie of wat dan ook.  en als we over God speken, het thema in al mijn onderwerpen, dan   zou ik kunnen zeggen dat we  ons afhankelijk moeten opstellen van God en dat is  waar wat mij betreft, maar tegelijk zien we dat we daar enorm veel moeite mee hebben.  ik denk dat ook jij daar moeite mee hebt, maar laat maar horen als je daar anders over denkt.

een fragiel wezen 

Het mooie van het evangelie vind ik niet dat we van God afhankelijk zouden moeten zijn.  dat we in alles wat we doen God zouden moeten betrekken al geloof ik dat dat het beste is wat we zouden kunnen doen. het mooiste is dat God  zich kwetsbaar en afhankelijk heeft opgesteld van ons.  Hij heeft zich afhankelijk van ons mensen opgesteld door In Jezus Christus naar  deze aarde te komen als mens. Gewoon een kleine baby zoals jij en ik . als een fragiel wezen dat gewoon de zorg en geborgenheid nodig had zoals  wij dat ook nodig hadden toen we klein waren .

Het is  juist in die afhankelijkheid dat loslaten van Zijn eigen grootheid en macht waarin hij juist zijn kracht laat zien.  waarin hij  ons toont hoe we door vast houden aan wat we hebben krachteloos worden en zwak. Vasthouden  aan wat we hebben betekent immers dat dat wat we hebben belangrijker is dan wie we zijn. door los te laten  liet God zien hoeveel hij gaf om ons. Door los te laten liet Jezus zien hoeveel zijn Leven  waard was  voor ons.

Gods kracht zat hem niet in de wonderen die Jezus deed

Wij denken dat het vasthouden is  wat ons aanzien en kracht en liefde en geborgenheid geeft, dat we sterk moeten zijn om er  voor de ander te kunnen zijn en voor onszelf op te kunnen komen, maar Jezus laat zien dat het belangrijker is om die macht en kracht los te laten en te gaan dienen om werkelijk een verandering in deze wereld te kunnen zijn. Gods kracht zat hem niet in de wonderen die Jezus deed al waren er velen die hem daarom volgenden waarschijnlijk, maar zijn kracht  zat hem in het dienen van gewone mensen. mensen die niets hadden. het dienen van mensen die  verkeerd waren geweest, zondige mensen zoals wij dat zijn.  de voeten te wassen  van leerlingen zijn handen vuil te maken aan vrouw die verontreinigd was volgens de joodse wetten. Om te gaan met mensen die gestenigd hadden moeten worden. Hoeren, tollenaars, melaatsen, boeven, moordenaars,  etc…Hij was er voor hen.  Hij dacht niet alleen aan hen, maar stak zijn handen uit de mouwen en vertelde  dat  de redding nabij was.  dat het koninkrijk  was gekomen.  In Hem . door Hem.

De kracht die van Jezus  uitging was niet een kracht van op macht belustheid. Niet een kracht van; Ik zal laten zien wat of wie ik ben, maar  een kracht in zwakheid.  Lief te hebben ten koste van zichzelf.  Dit kost ons moeite. We denken vaak eerst aan onszelf. we denken dat we vooral ook aan onszelf moeten denken. We moeten sparen , we moeten  onze kinderen niet te kort doen, we moeten…. Jezus leert ons dat we niets moeten dan Hem te volgen .  dicht bij Hem te blijven.  Zoek eerst het koninkrijk van God en al het andere wordt ons  gegeven.  God geeft het ons. Hij geeft de mussen te eten, zal hij ons dan ook niet geven wat we nodig hebben?

Hij geeft de mussen te eten, zal hij ons dan ook niet geven wat we nodig hebben?

We hebben Gods liefde en aanvaarding nodig om dat allemaal te kunne begrijpen en tegelijk is het de vraag of we het  eigenlijk wel goed begrijpen of ooit  goed zullen begrijpen wat God ons geeft door ons soms  zelfs dingen te ontnemen.  Mensen die ons lief zijn,  of gebeurtenissen die ons  overkomen waar we geen  kant mee uit kunnen,  dingen die ons pijn hebben gedaan wil Hij gebruiken om ons   te laten zien wat zijn koninkrijk is. Hij wil ons herstellen , niet alleen van onze wonden, de teleurstellingen in ons leven, maar ook van onze hang naar  bezit en ik gerichtheid om te leren om uit te delen in plaats van altijd maar te willen ontvangen. Hij geeft ons Zijn Heilige Geest om ons  bewust te maken zonder allerlei spectaculaire  dingen, maar gewoon door ons hart te raken en heel dicht bij ons te zijn. dichterbij dan we ons ook maar  kunnen beseffen. Hij leeft in ons en door ons , waar we hem toe laten in ons leven met Hem.  waar we onszelf  loslaten en hem vastgrijpen om  anderen te kunnen dienen en de minste te durven zijn. ons leven er voor te geven. Onbegrijpelijk is het niet?

Het hart van ons leven

Hebben we honger naar  een oprecht leven met God? dorsten we naar het uitreiken van Jezus liefde naar anderen?  laten we ons hart raken door Gods Geest om iets voor anderen te betekenen?   natuurlijk is dat  niet gemakkelijk, maar het is een opdracht die ons door de Heer Jezus  zelf gegeven is.  Jezus gaf alles om jou en mij bewust te maken van Gods oneindige liefde .  Hij gaf zijn  bloed om ons te reinigen. Hij gaf zijn leven en stond op uit de dood om ons nieuw leven te schenken door Zijn Geest.

Kunnen we dat in wezen werkelijk begrijpen? Ik geloof  niet dat we  werkelijk kunnen bevatten hoe dit in  elkaar steekt. Hoe  groot God is en wat Zijn liefde  echt totaal inhoudt.  Wat ik wel weet is dat Hij ons wil veranderen, vernieuwen. Een nieuw leven begint natuurlijk met een geboorte.

De dag dat we er voor kiezen om met Hem te leven is de dag van de geboorte. Wedergeboorte genoemd, maar  dat is het begin de rest is volgens veel gelovigen als je ze hoort heel eenvoudig.  ik hoor termen als: “je hoeft  alleen je maar over te geven aan Christus en je leven veranderd volkomen”.  Waar? Ja zeker, tenminste als jij er naar verlangt, maar of dit allemaal wel zo vanzelf gaat is de volgende vraag. Ik geloof het niet.

Onze eisen zijn veelal enorm hoog voor mensen die zich eventueel  proberen aan te sluiten bij ons, bij de kerk, bij de gemeenschap.

Het is misschien gemakkelijk om te zeggen dat je gelovig bent geworden, maar leven met Christus als onze Heer, is iets anders. Dat betekent  navolging en navolging houdt niet zo veel anders in dan dat we Hem willen navolgen in ons leven.  helaas zien we, als oprecht kritisch mag zijn,  daar veel te weinig van terug in de kerk van vandaag.  Wat zijn we  veelal aan het werk voor het koninkrijk van de kerk of die van ons zelf. zijn we ook daadwerkelijk bezig met Zijn Koninkrijk, het koninkrijk van God?

Het koninkrijk van God vinden we bij de weduwen en wezen, bij gevangen en de armen, de mensen van de straat, mensen die het allemaal niet zo goed voor elkaar hebben in het leven.  onze houding is vaak ronduit belabberd naar degene toe die God zo enorm lief heeft. Onze manier van doen  is dat we juist die groep  weren of niet goed met ze om gaan. deze mensen hebben God zo enorm nodig.  Wij hebben echter vaak nogal wat verwachtingen van mensen. ze moeten netjes zijn en net zo doen als wij dat doen. niet buiten de boot vallen qua gedrag.  Bovendien mogen ze geen zondige praktijken meer  doen. zijn wij in wezen zoveel anders? Waar komen wij vandaan? Wat ons kruis?

Onze eisen zijn veelal enorm hoog voor mensen die zich eventueel  proberen aan te sluiten bij ons, bij de kerk, bij de gemeenschap.  God heeft  ruimte, maar wij gooien veelal de deur voor hun neus dicht. Ik geloof dat we de plank totaal misslaan als we deze mensen weren. Als we geen oog meer voor deze mensen hebben.  zijn het niet die mensen die Jezus juist op het oog had?  de armen en de verlorenen?  In hoeverre zijn wij veranderd ? ik geloof dat we graag wat van ons af zien om onze eigen  fouten en gebreken  minder te doen opvallen. In wezen zijn we  witgekalkte graven als we zo reageren.  Misschien denkt u dat u het beter doet, maar geloof me , we  willen wel het goede doen misschien, maar het  goede doen dat kunnen we niet.

Ik geloof dat we ons veel gemakkelijker laten leiden door de emotie dan door de Heilige Geest van God.

Ik geloof dat we ons zelf vaak door de emotie laten leiden.  We durven ons nauwelijks met  mensen in te laten die  andere zaken op het oog hebben als waar we  als gemeente voor staan.  We kijken eerst om ons  heen om daadwerkelijk contact te maken met de mens. Wie ontmoeten we nu nog werkelijk? Wie kennen we nu werkelijk? Wiens hart zien we nu nog werkelijk zoals hij is?  wie durft zijn hart werkelijk te laten zien?

ik geloof echter om werkelijk gemeente te zijn  is het van belang om het hart weer te laten spreken. Ik geloof dat God het hart is van ons ware leven.  zonder God zijn we in wezen dood.  Met Hem mogen we door Christus weten te leven, maar durven we ons leven te delen? Durven we werkelijk voor  diegene te leven die ons zo enorm nodig heeft?

Ik geloof dat we ons veel gemakkelijker laten leiden door de emotie dan door de Heilige Geest van God.   wanneer we echter leren om niet  de emotie de ruimte te geven in de eerste plaats, maar het lef hebben om uit te spreken wat onze emoties zijn en te zeggen wat we werkelijk zouden willen zeggen waar dat nodig is, dan zullen er bijzondere dingen gebeuren. Wonderen zelfs. Wanneer we Gods woord verkondigen  vanuit ons hart, ons leven, vanuit onze oprechte gevoelens en gedachten ,we werkelijk in staat zullen zijn om te ontmoeten. God, de ander, maar ook onszelf.

amen?

Een betekenisvol geloof

Want wie van jullie die een toren wil bouwen gaat niet eerst de kosten berekenen, om te zien of hij wel genoeg heeft voor de bouw? Als hij het fundament gelegd heeft maar de bouw niet kan voltooien, zal iedereen die dat ziet hem uitlachen en zeggen: “Die man begon te bouwen, maar het karwei afmaken kon hij niet.” Lucas 14:28

 

Ik noemde mij een christen

jarenlang was ik  christen. Tenminste zo noemde ik mij zelf. Ik was ook gelovig hoor. Ik  kende de antwoorden die nodig waren. het zogeheten zondaars gebed had ik meer dan eens gedaan en uiteindelijk heb ik ook een persoonlijke keus gemaakt om christen te worden.  ik heb me laten dopen  en mijn leven ging zo zijn gangetje. Met ups en downs zoals bij de meeste mensen het geval was.

Ik had ook gewoon mijn plekje in de kerk en ontmoete mijn vrouw elders in een soort gelijke  kerk en we  gingen verder in de kerk waar zij was geboren en getogen.  Het geloof was me zogezegd, met de paplepel ingegeven. Ik geloofde het  wel.

Stuklopen in het geloof

Toch liep ik op een gegeven moment  stuk in mijn geloof. Niet  één, maar zelfs  twee maal in mijn leven.  in de eerst  maal dacht ik nog dat ik door mijn kennis van het geloof  en mijn inzet ik mij zou kunnen bewijzen ten opzichte van God. ik deed veel werk in de kerk , maar merkte dat ik op een gegeven moment  toch de controle aan het verliezen was.  ik wist niet meer  wie ik zelf was. deed ik wat ik deed nu voor God?  voor wat anderen van me vonden? Of voor me zelf?

Ik ontdekt dat ik eigenlijk voortdurend bezig was mij zelf te profileren  en dat het dus in wezen om mij zelf  ging. Natuurlijk vond ik wat ik deed wel leuk om te doen en ik gaf me er ook met overgave aan, maar tegelijk was er dat verlangen naar meer.  op een dag merkte ik dat ik meer nodig had in mijn leven en besprak dit met een vriend.  Hij had me al een en ander verteld over de Heilige Geest en ik vroeg  hem of hij met me  wou bidden om vervulling van de Geest.

Inhoudelijke verandering

Hierop veranderde mijn leven inhoudelijk. Ik kwam in een , wat voor mij voelde als een , cycloon van gebeurtenissen terecht die me enerzijds veel zaken bracht wardoor ik  enorm gegroeid ben in mijn kennis over  hoe ik zelf ten opzichte van God stond en dat ik niet voor mijzelf wilde leven maar voor Hem.  hierop volgde mijn tweede knieval. Ik ontdekte dat het God  niet in eerste instantie ging om het knusse kerkje spelen , maar om discipelschap. het ging er om of ik mijn leven in zijn handen durfde leggen.

Helaas moet ik toegeven dat ik dat in veel gevallen niet durfde omdat ik niet kon voorzien wat er zou gebeuren. Toch  weet ik achteraf dat God zich niet laat weerhouden door mijn angsten en mijn verlangens kent zoals niemand ze kent. Hij leidt me  dwars door de  diepe dalen en de woestijnen heen naar  de bron die ik nodig heb. Hij laat me zien waar ik moet zijn en brengt me daar ook. Ook al is de weg soms moeilijk en donker.

Ik wil een discipel zijn.

Ik heb moeten leren dat we ons geen christen hoeven te noemen, maar dat we het mogen zijn. laat anderen maar aan ons zien waarvoor we staan in deze wereld. ik wil een discipel; zijn van Jezus. Niet op een afstand, maar heel dicht bij Hem blijven.

Ik  weet dat het me alles kost , toch wil ik er alles voor geven om dicht bij hem te blijven.  Ik schrijf dit natuurlijk  doordacht en het kost me tegelijk best moeite dit zo te verwoorden, maar ik besef dat Hij het beste met me voor heeft hoe moeilijk  de strijd soms kan zijn.

Groeiend gelovig

Dat is ook de reden dat ik zo veel te schrijven heb. ik zou het  verschrikkelijk vinden als mensen mij zouden ontmoeten en niet zouden weten van Christus in mijn leven.  ik ken een verhaal van twee mannen die jarenlang aan de machine stonden te werken.  En na een jaar of  tien komt de ene man er toevallig achter dat zijn collega ieder zondag naar de kerk gaat. Waarop hij zegt:  “dat is nou ook wat , staan we hier al jaren naast elkaar  en we weten van elkaar niet dat we  naar de kerk gaan”. 

dit is voor mij het toppunt van gelovig zijn zonder betekenis. Ik verlang er naar dat een ieder die mij kent of met mij in contact komt  iets van Christus in mij zal herkennen. al was het maar een heel klein stukje van betekenis. Een stukje waarvan ik hoop dat het zal groeien in jullie levens.