Tag: functioneren

vooroordelen

Wat zitten we als mens  vol vooroordelen over de ander.  ik moet toegeven dat ook ik persoonlijk al gauw een mening klaar heb over  iemand anders.  We hebben natuurlijk te maken  met de eerste indruk die iemand  bij ons maakt, maar is dat ook daadwerkelijk wat of wie  die ander is?

Ik ben zelf over het algemeen in eerste instantie  behoorlijk  stil als ik iemand niet goed ken.  Ik moet even wennen. Ik  weet niet precis wat voor indruk ik achterlaat  bij mensen, maar meestal vinden mensen me soms wat apart als ze me ontmoeten.  het kost me gewoon wat  moeite om op gang te komen.  wanneer ik echter mensen beter ken ben ik  juist helemaal zo stil niet meer en durf ik  ook heel duidelijk te zeggen wat  mijn gedachten zijn en zelfs hoe ik me voel. een redelijk open  en transparant type.

Zo kunnen vooroordelen iemand behoorlijk in de weg staan. Als we al bij voorbaat iemand  een verkeerde stempel geven is het voor de ander lastig om deze weg te poetsen.   We hebben allemaal te maken met  een eerste indruk, maar ook met andere manieren van vooroordelen.  Irreële gedachten die ons  dingen vertellen als  hij zal me wel niet leuk vinden of zij is zo’n  indrukwekkend figuur die zal wel niet me t mij willen omgaan.

Ik geloof dat we soms zo vast kunnen zitten in onze vooroordelen dat ze ons eigen , maar ook het functioneren van anderen behoorlijk in de weg kunnen zitten.   ik vraag me af of we ons überhaupt wel bewust zijn van hoe  vast we zitten in onze gedachten  ten aanzien van anderen. hoe belangrijks het wat anderen van ons vinden? hoe  belangrijk is het wat anderen over ons denken?

 ‘Wie van u zonder zonde is, mag de eerste steen gooien,’ zei hij (Jezus).

We zijn in wezen niet zo anders dan andere mensen.  we denken  misschien dat we beter of slechter zijn dan de ander, maar in wezen zijn we allemaal mensen en allemaal maken we dezelfde fouten in meer of mindere mate.  We zijn geneigd om de ander te oordelen of te veroordelen  vaak op hoe ze er uit zien of wat ze ooit eens hebben gezegd. We zijn geneigd om iemands afkomst  te bagatelliseren of   te kijken naar wat hij in het verleden heeft gedaan.

Ik werk wat dat betreft met een prachtige groep mensen  .  ik werk op de Spetse Hoeve  met verslaafde mannen.  Ik leer enorm veel van hen. Hoe ze met elkaar omgaan en hoe ze voor elkaar opkomen in tijden van zwakte. Deze  mannen hebben vaak veel van de vooroordelen al wat laten vallen. Waarom? Omdat ze inzien dat ze zelf veel verkeerde keuzes hebben gemaakt in hun leven en daar gewoon open  in zijn.  ze durven gewoon toe te geven dat ze veel verkeerde dingen hebben gedaan en  missstappen hebben gezet in het leven.  ze hebben stap 1 durven zetten. De stap van erkenning.

Ik wil bij deze erkennen dat ook ik me soms  ook beter voel dan  een ander.  dat ik vaak totaal  verkeerd reageer. We zijn in dat opzicht  allemaal gelijk. dit te erkennen is een eerste  stap om  te zien dat de ander niet meer of minder is als  mij, maar dat ik net als ieder mens door God geliefd ben.  alleen wanneer ik  de ander door Gods ogen leer zien kan ik werkelijk liefhebben.  Niet meer veroordelend maar  open en transparant.

Dit is wat mij betreft ontmoeten. niet  de ander oordelen of veroordelen en daarmee in wezen afwijzen, maar  transparant durven en zijn en lief te hebben omdat we zelf  geliefd zijn door God. ik geloof dat wanneer we ontdekken  dat we geliefd zijn en we de ander daar ook van bewust kunnen maken  er een enorm potentieel loskomt.  Ik geloof dat wanneer we  ruimte hebben voor God in ons leven , maar  ook voor anderen en er ruimte komt om meer van God te ervaren.  dat we  leren om te de ander te zien zoals Jezus ons ziet.

We hoeven ons niet druk te maken over wat anderen van ons denken, we hebben immers het allerhoogste gezag aan onze kant.  We hoeven ons niet druk te maken om wat anderen over ons denken omdat Hij het goede over ons denkt en ons liefheeft.  Laten we de leugens die mensen over ons zeggen, die Satan ons influistert uitschakelen of er in ieder geval niet op reageren, maar  doen wat Jezus ons leerde.  Laten we  degene liefhebben die veelal niet geliefd worden. die het zo enorm nodig hebben om geliefd te zijn door ons.  Laten we onze schouders niet optrekken of onze neus  omdat ze anders zijn, er ander s uitzien of andere  dingen in het leven  geloven al wij.

‘Ook ik veroordeel u niet,’ zei Jezus. ‘Ga, maar zondig voortaan niet meer.’

Ik geloof dat God ons vrij wil maken van onze vooringenomen gedachten. ik geloof dat Hij van Zijn mensen verwacht dat we lief zullen hebben die niet geliefd zijn door anderen. dat we  ons hart open moeten stellen voor de outcast, omdat we dat in wezen zelf ook zijn geweest.  laten we luisteren naar Jezus woorden, naar Het woord van God de Bijbel. Laten we luisteren naar de zachte stem van Gods Geest in ons.

Luisteren is moeilijk. Het vraagt van ons om stil te worden. het vraagt van ons  stil te staan  bij Gods liefde en niet meer te luisteren naar onze eigen gedachten, gevoelens  en de schreeuw van alles om ons heen.  Slechts wanneer we de tijd nemen om te rusten bij God vinden ook de kracht om  ons geaccepteerd te weten en de ander ook daadwerkelijk te accepteren zoals hij of zij  is.

 luisteren betekent  niet slechts luisteren naar God, maar ook naar de ander en  leren wat achter  woorden of  de houding  schuil gaat van die ander. het horen van  de verlangens van hun hart.  Hiervoor zullen we zelf geopend moeten zijn. open moeten staan voor ontmoetingen met die ander.  durven we dat ? durven we transparante luisteraars te zijn?

Oordelen is gemakkelijker dan het luisteren. Oordelen  bouwen  muren om maar niet gekwetst te kunnen  worden.  Tegelijk  word onze zachte kern ook hard en raken we  datgene kwijt wie we in wezen zijn.

Wanneer we weer leren luisteren, onszelf durven openen en onszelf durven laten zien  ontdekken we hoe geweldig  de kracht van zwakheid in wezen is.  Jezus liet  zien hoe  zijn lijden werd omgebogen in overwinning. Hij is de grote overwinnaar. Niet door  wat wij als mens vaak zien als kracht, maar door zichzelf zwak te tonen. De minste te willen zijn.

de omslag van een alcoholist!

kort geleden was ik bij een vriend op bezoek. die een probleem heeft met alcohol.  ik heb hem ontmoet  in de klas, maar hem wat beter leren kennen terwijl hij met me meereed naar school. een intelligente jonge man jonger nog dan ik zelf ben . voor alle duidelijkheid staat hij al een tijdje droog, maar soms heeft hij het gewoon nog enorm moeilijk. hij vertelde me dat hij een artikel aan het schrijven was voor een bepaald blad en liet mee zijn artikel lezen. ik vond het een mooi en echt artikel. juist waar ik zo van hou.  echte mensen en echte ontmoetingen. niet perse iets christelijks of kerks(eigenlijk heeft Tjeerd daar gewoonweg helemaal niets mee ) maar mensen  gewoon zoals ze zijn. tjeerd de schrijver van dit verhaal is geen christen. hij is een vriend geworden door gewoon open te zijn. ik hoop ook een vriend voor hem te kunnen zijn. hieronder lees je zijn gedachten en gevoelens die ik natuurlijk met toestemming heb geplaatst. moedige stap nietwaar?  dank je wel Tjeerd.

De Omslag,

9 jaar alcoholist, 9 jaren van missen en nu leef ik weer, eindelijk weer, bijna mezelf en misschien hersteld?.

Hoe het begon, het begon met een en nu kan het ook weer beginnen met een. Dus nooit meer de eerste.

Heel sociaal begon het, op jonge leeftijd, natuurlijk, met het cliché van ‘het hoort erbij, iedereen doet en voor de gezelligheid’. Er waren tijden van gezelligheid en leuk, maar het werd een allergie, een druppel die na jaren van drinken de emmer deed overlopen. Vanaf dat moment was ik verslaafd aan drank, ik moest het hebben. Bij alles dacht ik: ’ heb ik drank genoeg?, kan ik het krijgen? Nu , wanneer kan ik het drinken? etc.’

Ik moest drinken tegen gedachtes, tegen nerveusheid, tegen de tremors, om te kunnen werken, gewoon om normaal te kunnen functioneren. Maar goed echt normaal functioneren deed ik allang niet meer, 80 ongelukken en dubbel zoveel ambachten. Ik startte met van alles met maar maakte niks af.

Desalniettemin er moest drank zijn, elke keer en steeds meer. En toen kwam die eerste dag toch teveel en naar de detox.

Dat had ik natuurlijk ook snel overleeft en na 5 dagen stond ik uit vrije wil weer buiten, ik kon langer blijven voor observatie. Nee ik kon de vrijheid(lees alcohol) ruiken.

Hoelang ging het goed? Een paar maanden, ik weet het eens niet meer. Het ging op en neer, voor mij, ik leefde als een sinus golf. De berg op, lekker op nieuw starten, solliciteren en gelijk een  nieuwe baan nemen, nieuwe stad, nieuwe studie, nieuwe woonruimte. Echt, keer op keer, en altijd hetzelfde lied. Een maal boven op de berg belandt, beloonde ik mezelf met een drankje, en het hek was weer van de dam.

Erger kon het niet worden, zeker wel. Ik woonde in Deventer ik had alles weer op een rijtje, een frisse start. Dus niet, het eindigde in een alcohol psychose. Ik werd afgevoerd, geboeid, door de politie, naar een gesloten afdeling. Gelukkig trok het naar een paar dagen weg, in begin was het grappig maar die wanen dat was niet meer leuk.

3 maanden ggz in de provincie Groningen. Maar goed ik ging gewoon verder, dronk zelfs in de kliniek, ik kon het niet laten.

Ben ik nou hersenziek, geen ruggengraat, kwetsbaar, zoveel namen voor wat ik heb. Maar wat heb ik nou? Voor de naam alcoholist  of verslaafd schaamde ik me enorm. Als je met mensen praatte of niet-roken dat vinden ze maar al te goed, zeg je dat je niet drink, kijken ze je aan of je ziek bent, ik ben ook ziek.

En het riedeltje begint weer van vooraf aan, maar dan in Utrecht, een kleine bonus van 10 dagen PAAZ, i know the drill. Nu heb ik het geleerd, nee nog steeds niet, ik heb een hoofd van staal moet haast wel want hoe vaak ik mijn hoeft niet gestoten heb, er moet wel iets beschadigd zijn. Een ezel doet het beter, stoot zich maar twee keer.

En nu werken we wel naar heel destructieve hedonistische hoogtepunt toe, nou het is natuurlijk gewoon mijn diepte punt die ik bereik. Ik lig op de bodem van de put. Bij een kalf dempt men de put voor mij teveel putten om te dumpen. Al goed eind goed, ja eindelijk?, ik werd gevonden door mijn vader, levenloos, de artsen vonden het een wonder dat ik er boven op kwam in 3 weken.

En, sorry hoor, (sorry heeft geen impact meer), een jaar later maar toch nog weer opgenomen in het ziekenhuis gelukkig geen 3 weken maar 3 dagen maar toch door een overvloed van alcohol.

Wanneer de volgende keer, je kunt de de klok vast er op  gelijk zetten.

Ik hoop het niet. Denk ik, je weet het bijna niet meer. Je hebt maar een vriend en het is ook gelijk je grootste vijand. Een vriend in wolfs kleren die je schepen achter je verbrandt, ik voerde voor mezelf het nero bevel uit zuipen tot dat ik de laatste alcohol-adem uit blaas.

Gelukkig komt het niet zo ver, denk ik, ik word ambulant begeleid door Vnn, dat is beter dan opname, dat werkt niet althans voor mij. Ik heb een backup van refusal. En het meest wonderbaarlijk middel is voor mij is seroquel, van mijn psychiater van Vnn. Ik ben rustig niet meer gehaast, geen 1001 gedachtes, ik kan gewoon zitten, ik kan slapen,  ik functioneer, ik beleef de dag nuchter helder. En ik kijk niet door een wazige bril. Ik volg een opleiding en loop stage. Het is nieuwe start, een nieuw leven, eindelijk weer mezelf, ik ben weer ik.  Eindelijk normaal denk ik, maar goed wat is normaal?

Maar met een enorme kwetsbaarheid, dat weet ik nu, dat accepteer ik nu en ik schaam me er niet voor.

Tjeerd

Lekker belangrijk!

Wat is het eigenlijk gemakkelijk om naar anderen te kijken en te zien wat er allemaal mis is in hun leven.  wat geeft het een zelfvoldaan gevoel als ik zie hoe anderen net iets minder presteren dan ik zelf. Ook al is dit gevoel dan ook maar tijdelijk. Misschien kom ik even niet zo leuk over nu, maar  soms voelt het echt lekker gewoon om beter te zijn dan anderen. 

Ik weet niet hoe het jullie vergaat op dit gebied, maar ik merk dat  ik behoorlijk vast kan zitten op mijn eigen troon van mijn eigen wereldje. Ik vindt mezelf vaak zo enorm belangrijk. Ik besef dat dit een enorm valkuil is. denk jij wel eens na over zulke zaken?  hoe stel jij je op ten opzichte van de ander?

egocentrisch

Één ding is zeker , de hele maatschappij is er meer en meer opgericht om dit egocentrische denken te promoten.  We zijn meer en meer gericht op onszelf en hoe anderen daar dan tegen aan kijken. Als het anderen niet bevalt passen we ons uiterlijk, onze houding, onze manier van denken aan. Ik is het belangrijkste.  Alles wat te maken heeft om Ik maar te promoten is handel. We willen immers  graag goed uit de verf komen.

Ik geloof dat veel mensen zichzelf belangrijk vinden, en dat zijn ze ook. We moeten echter niet vergeten dat we God liefmoeten hebben boven alles en de naaste als onszelf.  dus niet meer Ik, maar de Christus leeft in mij om anderen te dienen.

Eigenlijk weten we het allemaal heel goed hoe we ons vaak boven anderen stellen. we spreken het niet hardop uit of we denken er gewoon niet over na. Ergens weten we het wel, we leven gewoon voor onszelf, voor Ik en de ander? tja… die heeft ook wel ergens een plek als het past binnen ons persoonlijk belang.

Leven in de IK-vorm

We leven een leven in de IK-vorm.  het Ik-gericht denken staat haaks op datgene waarvoor we geroepen zijn, namelijk de ontmoeting, gemeenschap met elkaar en God. onze ik gerichte houding is een zelfbeschermingmechanisme geworden.  Om ons te beschermen waar we eerder al  teleurgesteld zijn  geraakt.  Een tijdlang kan het ook effectief zijn ,maar uiteindelijk zal het  geen bescherming meer bieden , maar onszelf blokkeren in ons functioneren.

Het gevolg is dat we ons niet meer kunnen groeien in gemeenschap met anderen. in de ontmoeting met anderen.  wanneer we immers ons eigen persoon voorop laten staan, gaat het in wezen nooit werkelijk om wat God wil of het belang van de ander, maar zijn ze ondergeschikt aan wat ik wil. Paulus sprak er al over. 

Van ik-gericht naar ontmoeting

Wanneer we echt willen veranderen en van ik-gericht naar  ontmoeting willen gaan,  zullen we ons beschermingsmechanisme  moeten loslaten en ons openstellen voor liefde. Niet slechts ontvangen, maar ook doorgeven wat we ontvangen hebben.

Werkelijke liefde kunnen we vinden In God. Hij is de bron van alle liefde. Onuitputtelijk, onbegrensd, niet te evenaren, zo geweldig is Hij.  Groeien betekent ons ontwikkelen in relatie met Jezus, Gods liefde in persoon voor ons. 

Wij zijn geroepen om te ontmoeten vanuit die liefde.  Gemeenschap te hebben met God en elkaar zonder onszelf  af te schermen of een voorbehoudt te maken.  ik-gerichtheid is werkelijk zonde. Zonde  staat in de weg  van (opr)echte relaties.

Met God communiceren

Gebed is een geweldig middel om met God te  communiceren over alles wat ons  zoal bezighoudt . ook onze Ik gerichtheid kunnen we met Hem bespreken.  We moeten echter oppassen voor  gemakzucht.  Heel gauw  vallen we in de routine en gebruiken we gebed niet als communicatie middel , maar om iets op een snelle manier recht te breien en voor we het weten zijn we Ik-gericht bezig in ons gebed. 

Je merkt dat het enerzijds helemaal zo ingewikkeld niet is, maar anderzijds is het een eeuwig gevecht.  Waar gaat het om ? om telkens weer te komen tot oprecht berouw. De zonde de rug toe te keren.  Dit is werkelijk mogelijk geworden omdat God bereidt is ons te vergeven.

Telkens wanneer we oprecht onze zelfbeschermingmechanisme uitschakelen en ons tot God wenden, dan is God  met Zijn veranderende kracht  in ons aan het werk.  Langzamerhand komen we tot de ontdekking  dat er zegeningen en vruchten  zijn in ons leven.  veranderingen gaan stap voor stap, helaas moeten we soms zeggen dat we zo nu en dan een behoorlijk stuk terug moeten lopen om daarna weer verder vooruit te kunnen.

 

Mijn spiritualiteit.

 Spiritualiteit is tegenwoordig een erg brede term. Een term die in de kringen waarin ik ben opgegroeid en waar ik lang in vastgeroest heb gezeten een woord was die net als mystiek niet paste bij het evangelie van Christus.  Spiritualiteit hield immers iets in van een overkoepelende godheid en mystiek was iets wat zweverig was en te maken had met hekserij.  alles werd geschaard onder de grote noemer: New Age!

spiritualiteit begint bij God!

Tegenwoordig zie je dat het begrip spiritualiteit terug is in de evangelische kringen. Had mag weer worden genoemd.  we hoeven niet meer stiekem te doen. hoewel ik nog regelmatig een scheef oogje krijg als ik het woord spiritualiteit noem of over mystiek spreek.  We mogen  zelf denken , maar tegelijk ligt het nog wel erg gevoelig. 

Alles wat hier mee te maken heeft lijkt voor sommigen te stinken.  En misschien  zijn er een hoop zaken te noemen die als je spiritualiteit en mystiek in de breedste vorm bekijkt , zorgelijk zijn te noemen en waar ik me in ieder geval niet mee in zou willen laten.   Tegelijk moeten we oppassen dat we niet het kind met het badwater weg gooien.  We kunnen prachtige zaken leren vanuit de historie  van gelovigen.  Ik zelf geniet van de boeken van Henri nouwen , Anselm Grün en Richard Foster, de meer hedendaagse christelijke spiritualiteit.

lekker zweverig?

Spiritualiteit is voor mij niet iets zweverigs, maar het is de taal van de geestelijke mens.  Het is een taal die bepaalde mensen gebruiken om  een laag  aan te geven in het geloof  die nauwelijks uit teleggen zijn.  neem een klein voorbeeldje, worden als een kind.  Hoe kunnen we nu worden als een kind.  We hoeven niet opnieuw geboren worden, maar wat dan wel.  Hoe leggen we dat nu uit? Het antwoord is spiritualiteit. 

Spiritualiteit zoals ik ze zie is niet de spiritualiteit van alle religies,  niet alles wat spiritualiteit genoemd word valt onder mijn persoonlijke noemer spiritualiteit.  De term vinden we tegenwoordig overal terug. spiritualiteit is voor mij de verbinding door de heilige Geest , via Jezus, naar God. de drie-enige. Tevens is het handelen wat hier uit volgt ook spiritualiteit.

van mystiek naar transparantie

Openheid naar anderen in wie ze zijn is voor mij een wezenlijk onderdeel van de spiritualiteit. Veel mensen , en ik ook vaak, zijn ontoegankelijk voor anderen. onze houding is niet open en transparant. We leven veelal op niet geestelijk niveau.  We laten ons vaker voortstuwen in het leven, door de druk van het werk de maatschappij of andere zaken dan dat we luisteren naar de zachte stem van God , door de heilige Geest in ons.  Ook laten we ons vaak leiden door onze angsten en frustraties.  Waardoor we we ons niet open durven stellen  uit angst wederom gekwetst te zullen worden.

De spiritualiteit  bepaald ons wederom bij de kern van het evangelie.  Door stil te worden en God te zoeken, te bidden, te luisteren, te lezen komen we in een geestelijke balans.  Wanneer we met regelmaat God zoeken in de eerder beschreven zaken zullen we ontdekken meer te ontdekken over God, maar vooral ook hoe Hij tegen ons aankijkt. Hij zie mij als een prachtig kind van hem.  Hij houdt van me en vindt me bijzonder.

valkuilen van spiritualiteit

Dat is al reeds prachtig, maar spiritualiteit brengt ons ook dichter bij de ander. door de woorden van de heer Jezus te leven, mogen anderen ontdekken wie hij is. valkuil is dat spiritualiteit wanneer je het ziet als een daad die routine matig gedaan moet worden als wet kan gaan functioneren en dus druk uitoefent op een andere wijze en dus volgens mijn inzichten dan niet meer behoort tot spiritualiteit.

Spiritualiteit is dus niet iets wat men zo nu en dan behoort te doen.  het is een levenswijze. Een voortdurende houding, een verlangen naar God. Hem te willen dienen.  Een (opr)echte relatie met God hebben. Spiritualiteit is de erkenning dat God alles heeft gemaakt, alles in de hand heeft en ondoorgrondelijk is.  

in navolging van Christus

spiritualiteit die ik voorsta, gaat uit van de heer Jezus christus. Hij heeft door zijn leven, lijden,sterven en opstanding laten zien wie hij werkelijk is.  Hij heeft ons in wie hij was en nog altijd is getoond wat werkelijke spiritualiteit is: een Leven met God, via genade, door de heilige Geest.  

Dit waren gewoon wat gedachten van mij over wat spiritualiteit zoal inhoudt voor mij. Natuurlijk kun je er anders over denken. Je mag reageren. Ik zeg niet dat dit de juiste wijze is om zaken te zien, ik zeg dat ik ze zo zie. ik hoor graag wat jij er over denkt.