Tag: Eva

Op je plek of ik sla je op de bek.

download (4)

Wanneer we verantwoording gaan  nemen voor ons leven, voor de dingen die we doen of hebben gedaan, dan is dat vaak best even een angstig moment. we hebben immers niemand meer die we  het in de schoenen  kunnen schuiven als het niet gaat zoals we dit hadden gepland.

Ik geloof dat wij als mensen autoriteit hebben gekregen en daarmee dus ook verantwoording. We kunnen hier in Genesis al over lezen.   Autoriteit is  dat we als het ware  bevoegdheid hebben om het leven te leiden zoals wij dat willen. God  geeft het ons als het ware  de verantwoording over ons leven in handen en zegt daarmee eigenlijk dat wij met ons leven mogen doen en laten wat we willen. dat we de verantwoording hebben om dit  zo goed mogelijk te doen. hij schept hiervoor een aantal kaders waar binnen dit het beste kan.

Ik geloof dat veel mensen juist vastlopen door niet  de verantwoording  te nemen voor hun eigen daden.

download (5)We zien echter al gauw gebeuren dat mensen deze verantwoording gemakkelijk afschuiven.  Dat  wij als het ware vaak  waar het om verantwoording gaat  deze in een andermans schoenen proberen te  stoppen om zo onder onze eigen verantwoording uit te komen.  Adam deed dit  naar Eva en Eva gaf de slang de schuld.  In plaats van te zeggen dat het hun fout was en dat ze niet de verantwoording hadden genomen zoals het was bedoeld gaven ze elkaar de schuld.

Wat is er veranderd? Ik denk niet  zoveel. Ik geloof dat veel mensen juist vastlopen door niet  de verantwoording  te nemen voor hun eigen daden.  Al gauw krijgt een ander de schuld.  We kijken vooral naar hoe anderen met  ons omgaan en  verwijten al gauw dat dingen niet gaan zoals ze zouden moeten gaan omdat die ander  het  verkeerd doet.  De verantwoording nemen  zegt echter dat waar het verkeerd gaat dit naar onszelf toe te schuiven en actie te ondernemen om dit te gaan veranderen.

Extra vervelend is dit wanneer we er door Jezus extra op aan gesproken worden.  dat hij ons voor houdt dat we elkaar lief moeten hebben  , dat we een tweede mijl met de ander moeten gaan. wanneer ze ons in het gezicht slaan we de ander wang moeten  toe keren.  Jezus houdt ons voor dat wanneer ons in het gezicht geslagen wordt of iemand ons ergens toe dwingt we  de verantwoording hebben om hier op een goede manier mee om t e gaan.  moeten we ons op de bek laten slaan? Is dat wat Hij bedoeld te zeggen? Moeten we  wanneer iemand ons als het ware dwingt om het op een bepaalde manier te doen dat dan ook maar accepteren?

Durf je verantwoording te nemen voor je leven

Ik denk niet dat we ons in hoek hoeven te laten drukken waar de klappen vallen, maar dat we moeten doen waarvoor god ons geroepen heeft. De verantwoording nemen op dat gebied waar hij ons heeft neer gezet. Wat is jouw plaats.  Durf je op die plek waar je  bent , waar je geroepen bent, waar je hoort te leven vanuit de autoriteit die daarbij hoort? Durf jij de verantwoording te nemen voor dat gebied wat God jouw gegeven heeft. Durf je verantwoording te nemen voor je leven, je gezin, je eigen keuzes, je werkplek,  je…. ?

 Dat is niet gemakkelijk dat vraagt soms van ons dat we de confrontatie moeten aangaan met  mensen die ze van ons af willen nemen. dat vraagt soms dat we  moeten erkennen dat  we ons te veel op  het gebied van de ander bevinden . dat vraagt soms dat we de minste moeten zijn, maar het vraagt soms ook dat we ons  uit moeten spreken en durven confronteren.

wel de lusten maar niet de lasten?

love-revolution1Natuurlijk hebben we daarbij altijd de belangrijkste factor nodig. Namelijk liefde.   Autoriteit  en liefde horen samen te gaan. autoriteit  zonder liefde is star en stug. Ze neemt  wel verantwoording voor de regel maar niet voor het individu. Liefde zonder autoriteit wil wel het individu winnen maar  vergeet daarbij dat  de regel goed is.

We leven in een wereld die wars is van regels  en anderzijds niet werkelijk lief kan hebben.  waar houden van en verantwoording nemen niet meer als vanzelfsprekend  zijn. ik vraag me af waarvoor veel mensen werkelijk leven. wel de lusten maar niet de lasten?  Niet meer samen maar ik gericht? Alles wat fout gaat ligt veelal aan de ander . wat goed gaat  is mee genomen. wie neemt er verantwoording? Neem jij verantwoording voor je leven/ durf jij  op te staan en in de autoriteit te gaan staan die je is gegeven? waar is je plaats? Waar heeft De heer jou geroepen? Ken jij je plekje wel?

 

regels zijn regels

Heb je dat ook wel eens, of ben ik de enige? ;-D  dat je in de kerk, op je werk afspraken hebt gemaakt, dat er bepaalde regels zijn waar je wellicht  geen moeite mee hebt, maar die  eigenlijk niet zo zinvol lijken?  dat je hier dan over nadenkt , maar  wanneer dingen wat helderder worden hier  meer begrip voor krijgt en van daaruit, vanuit dat begrip deze toch gewoon wil respecteren?

Het is  zo gemakkelijk, althans voor mij , om regels of afspraken omver te werpen als onbelangrijk,  onnodig en onzinnig, terwijl anderen deze wel belangrijk achten ? misschien dat deze regels in jouw geval misschien niet erg  relevant zijn of lijken,  en misschien zelfs ouderwets, maar dat ze er gewoon zijn en jij hebt er mee te dealen? Hoe doe je dat dan?  Hoe ga je daar  dan mee om?

Enerzijds moet misschien de regel geen ergernis zijn voor iedereen, maar tegelijk wanneer deze regels of afspraak slechts een ergernis is,  voor jouw of  voor de mensen om jou heen , dan is het misschien de vraag  waarom dit voor jou zo’n probleem aan het worden is.  waar gaat het om en wat nog erger is wellicht, waarom proberen we daarin op de een of andere manier invloed op uit te oefenen,zodat ook anderen een aversie kunnen krijgen op de regel,  zonder dat  ze daarvan voorheen  bewust  waren.

In den beginnen  was er slechts één regel en dat was, eet niet van de boom, maar de mens was ongehoorzaam en trokken elkaar mee in de valkuil om toch te eten van deze verboden vrucht.  Toen ze hier op aan gesproken werden  ging de mens zelfs nog in de verdediging ook,  en gaf de schuld aan  degene die met hem gegeten had.  ging het hier nu om het feit dat ze nu al of niet gelijk hadden?

Ik geloof dat het God niet zozeer om de vrucht te doen was , maar om de houding die  het met zich mee zou brengen. wijzen met de vingers en beschuldigingen over en weer. Waar ging het nu allemaal om? Was het de moeite waard om  één simpele vrucht? er was  zoveel anders wel te halen. zoveel vruchten, zaden om van te eten. Ik geloof dat we ons vaak enorm  fixeren op negatieve dingen in ons leven en ons daardoor laten leiden.  In Romeinen 14 kun je lezen dat  het niets uit zichzelf onrein is, maar dat  het belangrijk is hoe we met zaken omgaan. waarom maken wij bepaalde keuzes in ons leven  en durven we ook anderen vrij te laten om zelf  keuzes te maken?

Wat zou het fijn zijn dat we ons niet zozeer bezig  zouden houden met de regel an sich, maar dat we bereid zijn om het gesprek op een transparante wijze aan te gaan met de ander, en dan  niet vanuit een verdedigende houding, maar om er van te leren of om hun ziens wijze te gaan begrijpen.  Dienstbaarheid zou ons  sieren denk ik.  wanneer we ons bewust zijn van bepaalde regels en afspraken, zijn we dan ook bereid ons daaraan te houden?  Niet  te morren en boos te worden , maar gewoon  dit te accepteren omdat ze nu eenmaal zijn afgesproken en volgens anderen belangrijk? het gaat allemaal niet om ons. soms is het goed een regel te accepteren niet om ons zelf maar om de ander te helpen. gewoon omdat de  ander deze belangrijk vindt .

Ik denk dat we vaak ons gelijk willen hebben, maar  durven we ons gelijk te laten varen om de lieve vrede wil?  Niet om zonden te bedekken, maar om er voor te zorgen dat  we in aanzien en achting  bij onze broeders en zusters zullen stijgen in hoe we met zaken om gaan. dat we  de andr respecteren. dat we respect tonen naar de ander wie dat ook moge zijn. en als het dusdanig relevant is dat we  hier moeite mee hebben zodat God schade aangedaan zal worden, is het dan niet zo dat een ieder voor zich rekenschap af moet leggen?  Dus laten we ons afvragen of de regel voor ons geld en of we daar voor onszelf moeite mee hebben omdat we of God of de ander schade mee berokkenen, en of we  door de regel schade brengen aan de communicatie of de relatie met elkaar. of te wel…  groeien we in gemeenschap inclusief of exclusief deze regel, maar laten we wel in verbondenheid , rechtvaardigheid, vrede en blijdschap met elkaar blijven door de ander te dienen.

Een oud wijf boter aan de kont smeren ???

Ain old wief botter aan de kont smeern en zulf dreuge stoette eetn, dat is zunde!

Een oud wijf boter aan de kont smeren en zelf droog brood eten, dat is zonde!

 

Hierboven een  veelal grappig bedoelde  Gronings gezegde  die je vaak hoort  als het gaat om zonde.  Inderdaad mist de boter zijn doel op het moment dat het ergens gesmeerd wordt  waar het  niet hoort. Boter is er om geconsumeerd te worden, maar of dit  gezegde ook werkelijk iets laat zien  aangaande zonde  laat ik hierbij even in het midden. Wel is het zo dat  het doel missen van ons leven werkelijk zonde is.

je doel missen

Wat is zonde nu werkelijk. Het doel missen is een van de  dingen die ik reeds genoemd heb, in dat opzichte is het gezegde dus waar. Toch geloof ik dat wanneer we spreken over zonder er essentie is  is die nog veel dieper ligt dan het missen van je doel.  Namelijk  het onafhankelijk  willen zijn.  wanneer we onafhankelijk willen zijn van God missen we ons doel automatisch.  Toch is  in deze tijd onafhankelijkheid een groot goed geworden.  we willen  alles zelf in handen houden . we willen zelf beslissingen nemen, zelf keuzes maken.

Op zich is er niet  zoveel mis met  keuzes maken, maar de mens is geneigd om voortdurend  de grens te verleggen. God bied ons de ruimte om zelf keuzes te maken, maar de mens  is geneigd om  de grens van hun verantwoordelijkheid  over te steken en daarmee de plank mis te slaan van wat goed is  voor  zichzelf en de ander.

geestelijke maatjes

God schiep de mens en God en de mens waren  als het ware op geestelijk niveau maatjes. Ze spraken met elkaar, wandelden door de tuin en genoten van elkaars aanwezigheid en de dingen die  God gemaakt had. God schiep ook de vrouw en er ontstond een extra element in de relatie. God had iets geweldigs gecreëerd.  

Eva deed echter iets  waarvan  God gezegd had  dat het niet  mocht. Jammer! Zonde? Natuurlijk, maar  toch wil ik juist  hier nog wat verder over schrijven.  waarom was dit  zonde. Is de zonde nu dus  door de vrouw de wereld in geholpen zoals zo vlen  dat ook durven beweren.  En waarom moesten wij mannen dan ook mede  de gevolgen van haar fout dan ondergaan?

jammer hoor!

Ik geloof  dat het  erg jammer is dat Eva  van de vrucht heeft genomen, maar  de werkelijke zonde ligt  meer in de onderlaag i dan in het nemen van de vrucht.  De mens was  in de daad niet gericht op elkaars welzijn of op God gericht, maar slechts op zichzelf. Ik geloof dat dat de wortel van de zonde is. Eva deed  fout toen ze van de vrucht nam omdat ze er beter van wilde worden. beter dan God. ze wilde net of zelfs groter dan Hem zijn.

Adam deed in wezen niets anders. Toen bleek  dat het allemaal fout leek te lopen nadat ze hadden gegeten schoof hij alle verantwoordelijkheid  van zich af naar Eva.  In wezen  na het eten weer zo’n egoïstische actie.  De mens was op zichzelf gericht geworden.  de men koos er voor om niet in de eerste plaats voor God te gaan, maar in eerste plaats voor zichzelf te kiezen.  Het eten van de vrucht was de daad waarmee het in wezen allemaal mee begon, maar de bevruchting vond al plaats toen de mens  zich inliet met de slang en geneigd was naar hem te luisteren in plaats van naar God  te luisteren.  

beschadigde relaties

De gevolgen was dat  relaties beschadigd raakten.  De  mens was niet langer gericht op  relatie en het er voor elkaar zijn zoals dat  was bedoeld de mens koos  voor zichzelf.   Met de keuze voor zichzelf  verwijderde  de relatie met God en met zijn vrouw.  God  verlangde nog steeds naar relatie en de mens zelf in wezen ook, maar  toch koos de mens in  de  relaties die hij had  voor zichzelf. God bleef  trouw. Hij bleef contact zoeken, maar de mens zocht excuses en verstopte zich voor God.

Alle dingen waarvan de mens eerst enorm had genoten kwam in een ander licht te staan.  In plaats van  een diepe intieme relatie waarin warmte , geborgenheid, openheid en transparantie  was ontstond er  angst, scheiding eenzaamheid. De mens was bang . Ik gericht geworden.

een gat in het leven

Ook nu is er nog altijd dat verlangen naar  intimiteit, naar relatie en geborgenheid. Natuurlijk had de mens zijn vrouw nodig en  bovenal had de mens God nodig, maar er ontstond  een muur, een barrière ,een kloof die niet meer te overbruggen  was.  De mens leefde niet meer in staat van vervulling.  Er was een gat in het leven van de mens geslagen .  hij was geestelijk dood.  Lichamelijk leefde hij nog wel, maar geestelijk was er een leegte die hij zelf niet meer kon vullen.   Het was onmogelijk geworden om op lichamelijk niveau met God in contact te treden. De mens was gemaakt naar Gods beeld, maar God is geestelijk en de mens  was niet meer in staat om geestelijk met God in contact te staan door  zijn eigen gerichtheid. 

De mens kon God niet langer in de ogen kijken. Hij durfde  niet meer en kon het ook niet meer . om nu in relatie met God te kunnen leven is  het nodig dat de mens geestelijk gaat leven.  dat betekent dat de mens  zijn   Ik- gericht leven zoals hij dat gewend was te leven vaarwel moet zeggen en  zou moeten opstaan in een nieuw  geestelijk leven met God.   de mens echter had door de zonde de dood verdient.  Wanneer wij dus zouden sterven en  zouden we de dood  ook in zijn gegaan, ware het niet dat God een prachtig plan bedacht heeft. Een plan  om ons  bij hem terug te brengen.

het codewoord! LEVEN

Het code woord is vergeving.  Vergeving is nodig om  opnieuw te kunnen leven. vergeven van God voor ons, maar ook vergeven naar anderen toe die ons iets hebben aangedaan. Het ontvangen van vergbeving  is  belangrijk , maar ook het  vergeven van de ander.  vergeving is tweesnijdend.  We kunnen  geloven  dat God ons  onze zonde vergeeft in Christus , maar  we zullen ook onszelf en anderen  die vergeving moeten schenken om opnieuw  recht in de relatie te kunnen staan.   Wanneer wij  immers wel Gods vergeving ontvangen, maar niet anderen vergeven of onszelf zal er een blokkade blijven in onze menselijke relaties en zullen we blijven vastlopen in ons leven op relationeel gebied.

Wanneer we ons in ons leven blijven afsluiten  voor Gods vergevende genade, maar ook dat van de mensen om ons heen of we vergeven onszelf niet  blijven we ons  verstoppen en zal het de relatie blijven schaden.  We weigeren dan  ahw om in elkaars  behoeften te voorzien. We  zijn niet  open voor God en de ander en derhalve  zijn we  niet in staat  tot werkelijke ontmoeting.  Dat is pas werkelijk zonde nietwaar?

Dabar! woord en daad

We zijn geschapen om te leven in afhankelijkheid van God en mensen om ons heen. Om van hart tot hart met elkaar  te communiceren. Elkaar te ontmoeten van hart tot hart.  Open  naar en voor elkaar.  dat is geestelijk leven met God.  het is pas mogelijk wanneer we onszelf  zijn en Gods vergeving  accepteren in en voor ons leven. niet slechts geloven dat er vergeving  heeft plaatsgevonden  door Het lijden en sterven van Christus, maar  het ook te implementeren in ons leven en het door te geven aan anderen.

 God zelf is in ons  door zijn Geest.  Door het werk van Christus is de Heilige Geest gekomen. Leef jij je leven  zoals jij dat wil?  Ik- gericht? Of  laat jij je leven leiden door de Geest van God.  ben jij levend geworden om God te dienen en met Hem te wandelen en te genieten van wat Hij je geeft of  wordt jouw leven bepaald door de liefde die God in je heeft gelegd?

Alles heeft te maken met keuzes.  We kunnen luisteren naar het Woord, maar zonder de daad  zeggen we eigenlijk dat we zelf wel bepalen wat we doen.  verstoppen we ons opnieuw wanneer god ons roept of gaan we aan de slag als geestelijke wezens.  DABAR!

 

 

 

 

Contextueel gezien.

 

Mensen leven in de context met andere mensen. Nagy heeft veel geschreven over het contextuele denken, maar ver voor dat deze er allerlei theorieën op los had gelaten had God de zaak al helder.

waar de individualisering begint daar raken mensen de context wat uit het oog en waar dat gebeurt ontstaat een droogte. Mensen hebben immers , naast God ook anderen mensen nodig als aanvulling om optimaal te kunnen functioneren.

 In den beginnen , bij de schepping zag God dat al. Niet voor niets schiep God iemand (Eva)als helper, steun en toeverlaat voor de mens (Adam).

Individualisering.

Steeds meer lijkt het er op dat mensen op zichzelf komen te staan. Ze verliezen meer en meer de verbinding met de ander en daardoor ook met zichzelf.  Alles wordt daardoor beïnvloed.  Slechts wanneer mensen de context terug vinden  is verandering mogelijk.  

We zien dat waar mensen  voor zichzelf gaan leven ze steeds verder van de context af komen te staan. Ze komen meer op zichzelf wat soms  een tijdlang best prettig  kan zijn, maar wat op lange termijn  een ongezonde situatie oplevert.  Sterker nog wanneer mensen zichzelf  gaan afzonderen van  het contact met anderen komen ze steeds verder van de ander af te staan, maar ook verder van zichzelf en hun relatie met God.

Verloren context.

Veel mensen weten niet goed meer hoe ze met  anderen moeten omgaan.  Ze hebben als het ware de verbinding met anderen verloren waardoor ze niet meer goed weten hoe ze anderen  kunnen ontmoeten. ze zijn als het ware de balans verloren tussen het geven en nemen.

 Is het mogelijk om opnieuw in verbinding te komen met anderen?  veel mensen hebben een zeker droogte ervaren, maar hoe geraken ze opnieuw in contact met anderen als ze het contact zijn verloren met hun context?

Het verschil maken.

Ik geloof dat jij en ik daarin het verschil kunnen uitmaken.  Wij kunnen anderen opnieuw in contact brengen door  hen te ontmoeten.  de vraag is echter hoe ontmoeten we iemand die zich los gemaakt heeft van de context.  Waar de ander alleen nog maar in staat is om  slechts nog maar te nemen omdat er al zoveel van hen genomen is misschien.  

Ik geloof dat contextueel herstel alleen mogelijk is wanneer wij onszelf laten zien. Wanneer we niet een bepaalde rol  spelen of  allerlei vormen van meeleven of empathie tonen, maar wanneer we werkelijk hart hebben voor deze mensen en hen in ons hart durven laten meekijken. Wanneer we hen werkelijk liefhebben.

Contextueel herstel.

 

 We willen hen graag iets geven, maar  laten we vooral gewoon onszelf blijven en  door gewoon ons medeleven te tonen en echt te zijn hen laten zien dat ze gewoon meetellen.  wij kunnen de balans  niet herstellen , maar we kunnen wel onszelf openstellen voor oprechte ontmoetingen.

Jezus toonde zich zelf kwetsbaars.  Hij sprak met mensen over  zijn diepste verlangens en over Zijn relatie met Zijn Vader.  Hij liet zien wie Hij werkelijk was.  Er zijn natuurlijk meer voorbeelden te noemen, maar niemand gaf zichzelf zo bloot als Jezus( letterlijk zelfs). Hij ging tot het uiterste in Liefde voor ons.  Hij bouwde contextueel gezien een brug tussen God en mensen. waar mensen zich had teruggetrokken  uit de relatie met God, gaf hij zichzelf om herstel van die relatie mogelijk te maken. 

Goddelijk herstel!

Hij liet  als het ware zien wat er nodig was om contextueel gezien in het reine te komen, maar mensen hebben het nodig om zelf de stap te zetten om de balans te herstellen. Wij kunnen een brug vormen zoals Jezus dat was, maar laten we hen de vrijheid geven de brug al dan niet te nemen. Veelal kost dit ons enorm veel moeite. Maar wanneer we mensen dwingen, pushen  of op wat voor manier dan ook de weg willen laten gaan zal de balans zich niet kunnen herstellen.

Oprechte ontmoeting is ruimte scheppen voor mensen om zichzelf te zijn. ruimte creëren om na te denken over wie ze zijn en over hun context. Ik geloof dat wanneer we echt zijn en wij onszelf laten zien, zal God door Zijn Geest in ons midden zijn en kan er herstel plaatsvinden in persoonlijke relaties en de relatie met God.

wijzen naar anderen is wijzen naar jezelf.

lezen:  Matteüs 7:1-5

Er zijn  vast  en zeker tijden in je leven geweest dat je hebt geprobeerd om te doen alsof je precies wist wat je deed. Je deed net alsof je alles goed ging en dat je op geen enkel gebied van je leven herstel nodig had. en als er al iets mis was, dan lag het niet aan jezelf, maar aan anderen.

Ik ben slim!

Bovendien waren anderen waarschijnlijk niet zo slim als jij. Hadden zaakjes niet zo goed voor elkaar als jij, en… hadden anderen meer verkeerd gedaan als jij.

Zulke opmerkingen wijzen erop dat je niet meer naar jezelf kijkt. We zijn als het ware even het contact met onszelf kwijt en beschuldigen anderen van dat gene wat we zelf evengoed fout zouden hebben kunnen doen.  We checken de mensen rondom ons om onszelf beter te voelen over onszelf.

Adam en Eva

Toen God Adam en Eva vroeg naar hun zonden, wezen naar de ander. Adam naar Eva en Eva naar de slang. Het lijkt er op dat het in onze natuur zit om anderen te beschuldigen .

we schieten bijna als vanzelf in de verdediging. Ook verstoppen we zo onze problemen door anderen kritisch te bekijken en te bespreken met anderen. Laten we echter eerst naar onszelf kijken voor we hypocritisch naar anderen kijken.

zelfonderzoek

In deze stap gaat het nu juist daarom: dat we onszelf gaan onderzoeken. Dat we een lijst maken met wat er in ons eigen leven niet op orde is. Van de fouten die we gemaakt hebben en de fouten die we dagelijks maken.

We moeten oppassen niet onze fouten af te spiegelen op  anderen, immers dan lijken ze niet zo erg als ze zijn, maar als we ze afspiegelen op Jezus Christus , de Mens die God gezonden heeft dan krijgen we een andere kijk op onszelf. Dan komen we er niet zo goed af.

wanneer we tijd nemen en verantwoordelijkheid nemen om de dingen onder ogen te zien, kunnen we straks de verantwoordelijkheid nemen om dingen op te ruimen uit ons leven. Hij leid ons stap voor stap.

 

Heer Ik heb U lief en leg deze stappen voor u neer. Iedere dag een klein stukje. Iedere dag een beetje meer, zodat ik iedere dag meer groei naar U toe.