Tag: ervaren

Ik en jij mogen (er) zijn.

In het leven worden we, zoals ik in de vorige twee blogs beschreef, (mede)gevormd door waar we geboren zijn en de mensen die er rond om ons heen zijn in het gezin van herkomst. We leren een hoop geweldige zaken, maar lopen ook butsen en scheurtjes op. Veel zaken in het leven worden niet altijd direkt benoemt en zijn derhalve niet altijd zo eenvoudig te ontdekken. We communiceren soms vanuit wat we denken, voelen en door gedrag. Tevens pikken we ook zaken op vanuit hoe anderen communiceren. 

 Veel mensen hebben een bepaalde effectieve manier van communiceren ontdekt. Ze presenteren zich misschien als vrolijk, joviaal en vriendelijk, maar kunnen wellicht niet werkelijk het zelfde ook werkelijk ervaren. Men past zich op dat moment aan op de situatie van het moment. Het kan zijn dat dit een moment opname is vanwege het feit dat men op het moment zich niet bevind in een groep warin men zich veilig kan openstellen. Het kan ook zijn dat het een patroon is wat men met zich meedraagt als een manier van doen omdat men bijvoorbeeld gelooft dat men dat van hem of haar verwacht. 

Sociaal gewenst of echt? 

Andere mensen geven een antwoord op vragen die sociaal gewenst zijn. De vraag ” hoe is het?” Is een vraag die al snel met “goed” wordt beantwoord. Wanneer iemand zou antwoorden dat het heel erg slecht gaat zie je vaak dat het gesprek stukslaat, tenzij het in de juiste context is geplaatst. Wat we communiceren is dus niet altijd helder voor iedereen. 

Wat we zeggen is niet wie we zijn. 

We kunnen soms een bepaalde houding hebben aangenomen. Een houding van onverschilligheid. Misschien omdat dit is wat we geleerd hebben als een manier, maar soms ook omdat zaken ons niet echt mogen raken. We halen bijvoorbeeld de schouders op wanneer iemand boos op ons is, de vraag is echter of dit de juiste reactie is op dat moment. Als je een foutje maakt in het verkeer en iemand steekt je de middelvinger op is dat ff vervelend, de schouders ophalen en een uitspraak wat zegt dat het je niet boeit is voorstelbaar. Wanneer echter ren geliefde je vertelt dat hij of zij niet meer van je houdt is dit duidelijk een issue waar dergelijke communicatie niet handig is wellicht. 

We kunnen tal van voorbeelden geven, maar hoe willen wij ons leven leiden? Ik geloof dat we vaak iets anders communiceren dan we werkelijk bedoelen. Ik geloof dat er werkelijke communicatie mogelijk is. Dit zit niet verpakt in de juiste woorden. Niet direct in de perfecte houding, maar in hoe we ten opzichte van de ander staan. 

  
Ik benoem dat persoonlijk vaak als ont-moeten. We geven de ander de ruimte zichzelf te zijn en zijn ook zelf open, transparant over hoe en wie we zijn. We creëren ruimte voor gesprek zonder veroordeling, maar een luisterend oor zonder hen te willen overtuigen, maar met de oprechtheid te onderkennen dat er andere manieren zijn om tegen mensen, zaken aan te kijken. 

Iedereen heeft een bepaald perspectief van waaruit hij leeft, communiceert, voelt, beweegt. Dit is niet verkeerd of goed te noemen, maar een manier die geleerd of opgedaan is. In ontmoeting ontdekken we veel van de ander door gesprek, samen te zijn, te ervaren waarom bepaalde maniertjes gedaan worden zoals ze gedaan worden. In ontmoeting zien, ontdekken ervaren we dat er ook andere zienswijzen, ervaringen zijn. 

Wanneer we bereidt zijn om ons in de ander te verplaatsen en onszelf voor de ander te openen ontstaat er ruimte om te zijn. 

To be or not to be?

Veel mensen, christenen ook, vinden dit angstig en verschuilen zich achter allerlei dogmatiek en leerstellingen. Ik geloof echter dat God waar is en dat in een eerlijke oprechte ontmoeting juist God ontdekt zal worden. Het gesprek zal wanneer er ruimte ontstaat over dat wat waar is en goed. Gods Geest zal in de ont-moeting zijn. Voor mij zijn de intieme, niet veroordelende gesprekken die Jezus voert hiervan een voorbeeld. De gesprekken gaven aanzet tot een veranderd leven. 

Total commitment aan de kerk? 

Als we in voorgaand blog spraken over het hiaat in de kerk, dan speelt werkelijke toewijding daarbij een belangrijke rol. Zo niet de belangrijkste. Gaat het dan om toewijding aan de kerk? Nee! Het gaat om toewijding aan Christus, maar we zeggen en kunnen lezen dat de gemeente Zijn lichaam is. 
  

  
Gaat het hier om de kerk zoals we dat kennen heden ten daage? Of slaan we daarmee de plank mis. 

Toewijding gaat om te doen waartoe Christus ons oproept te doen. 

De grote opdracht is:

Ga nu op pad en maak alle volken tot leerlingen van Mij. Doop hen in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. En leer hen om alles te doen wat Ik ook aan jullie heb geleerd. (‭MATTEÜS‬ ‭28‬:‭19‬ BB)

Dit vraagt om actie. Dat is echter wat veel mensen moeilijk vinden. Het is gemakkelijk om in een gebouw neer te ploffen en te luisteren, hard te zingen en te bidden naar God om de wereld te redden, maar actief deelnemen aan waartoe we geroepen zijn vraagt iets van ons. Of beter gezegd vraagt alles van ons. Commitment zoals een vriend van mij dat op Facebook benoemde.
Hij beschreef het in zijn reactie als volgt:

(…) de andere kant van het hedendaags christendom is mijns inziens dat mensen het moeilijk vinden om zich toe te wijden in relaties met broeders en zusters en ook met ongelovigen… Das een hart kwestie, je durven toe te wijden ook al weet je dat je gebruikt gaat worden, dat er over je heen gelopen gaat worden, dat er over je geroddeld gaat worden, dat je miskend gaat worden… als volgeling van Jezus zal dit je ook je deel worden want het werd ook Zijn Deel ! de kerk is niet anders… er wordt ons geleerd om ons toe te wijden aan mensen die God op onze weg plaats en die wij misschien zelf nooit gekozen zouden hebben.  Daar tegenover staat de gemeenschap der heiligen zo iets geweldigs in het Koninkrijk van God. de bijbel zegt; Hoe lieflijk hoe God is het als broeders en zusters te samen leven… Ik kan en wil niet meer zonder de rest van het Lichaam leven… Commitment met Jezus betekent ook commitment met Zijn Lichaam…(…)

Toewijding, commitment, overgave aan God en de mensen om je heen. In de kerk en daarbuiten. De gemeente dat zijn wij. Allen die zich toewijden aan Hem die ook het Lichaam is. Jezus Christus. 

Schokkend te zien hoe ik zelf met anderen om ga eigenlijk. 

Ik vindt dit regelmatig behoorlijk schokkend. Vooral als ik zie hoe broeders en zusters met elkaar omgaan. Ik voel dat natuurlijk het meeste wanneer ik denk dat mij onrecht wordt aangedaan, maar besef me dat ik zelf ook onderdeel ben van dat deel van het probleem kerk.

De nadruk zal moeten verschuiven van de focus op het lichaam van Christus tot Zijn volkomen heerschappij over mijn persoonlijk leven. Dat houdt in dat Hij de opdracht uit Mattheus ook aan mij persoonlijk geeft. Dat houdt in dat ik niet mijzelf boven een ander verhef en soms( vaker dan me lief is) zelfs boven God, maar dat ik in alle nederigheid mij overgeef aan dat waartoe Hij mij roept. Hem lief te hebben boven alles en mijn naaste als mijzelf.

Prachtig en praktische toewijding door de doop.

Vanmorgen werd ik geraakt hoe mooi het is als jonge mensen uitspreken zich toe te wijden aan Christus. Halleluja voor dat. Tegelijk werd gesproken over de valkuil van ons als gelovigen om ons opnieuw te laten ketenen aan allerlei verwachtingen ( mijn interpretatie van wat er werkelijk gezegd werd). 

Het is onmogelijk te voldoen aan allerlei verwachtingen. De verwachtingen van mensen of onszelf. Deze verwachtingen maken van Gods gift aan ons in Jezus een samensmelting van Gods genade en onze persoonlijke werken. Dit is echter een onmogelijkheid. We kunnen niet werkelijk tot ons doel komen vanuit een gedeeltelijke participatie met Christus. Ik wil zeggen gedeeltelijke deelname door kerkbezoek, goede werken, is geen toewijding al werken we misschien best hard. 

Toewijding gaat daar niet over. Toewijding, commitment, overgave betekent ons hele leven , ons hebben en houden aan Hem overdragen en zijn wil te doen in alles. 

Serieuze toewijding gevraagd 

Fouten en tekortkomingen zijn ons eigen, maar het is geen spelletje. Niet serieus omgaan met wat het betekent Hem te volgen maakt dat we Ik op de eerste plaats zetten en dus doen wat we zelf willen en ontdoen we Hem dus van de plaats die Hem toekomt. In ons hart en leven, dus ook in de gemeente/ kerk. 

  Hem komt toe de Allerhoogste plaats. Wanneer we God willen dienen in alles . Zullen we moeten luisteren naar Zijn liefdevolle stem en ons openstellen om ons toe te wijden aan de mensen om ons heen. Hen lief te hebben omdat Hij ons lief heeft gehad. Niet partieel maar totaal. Niet omdat het moet, maar omdat we het willen verlangen. Niet als wet dus, maar omdat we Hem en de ander willen dienen. Total commitment. Totale toewijding. Complete overgave. Aan Hem en daardoor aan andere. Aan anderen en in hen aan Hem.

Rust vinden als het stormt

In de mens is voortdurend strijd. Ik gaf in enkele blogs (deze en deze)al aan dat er een strijd is tussen het geestelijke en het aardse. Onze eigen vrije wil die daarbij bepaald welke keus we maken.

Wanneer we slechts bezig zijn met het aardse is wat we ontvangen ook van deze wereld. Dat is niet altijd slecht te noemen, maar wanneer we enkel nog aards leven en denken stompen we af op geestesniveau. We raken uitgedroogd.

Anderzijds zijn er ook mensen die allerlei zaken ervaren. Ze voelen verschrikkelijk veel. Voelen in de zin van werkelijk lichamelijke ervaringen ook. Dit veelal omdat ze op het geestelijk gericht zijn.

IMG_1342.JPG

Dit klinkt natuurlijk goed. Bijbels gezien zullen we ons ook moeten richten op wat Gods Geest zegt, maar voortdurend geraakt, geprikkeld worden in onze geest wil niet zeggen dat we voortdurend met God in contact zijn.

Het is goed om mens te durven zijn. Niet telkens heen en weer geslingerd te worden tussen emoties, gevoelens, gedachten en datgene wat we doen.

Ik ben geen welvaartsprediker en geloof ook niet dat wanneer we geestelijk leven het ons voor de wind zal gaan. Toch geloof ik dat de wind van Gods Geest ons kan kalmeren, wanneer we niet het geestelijke zoeken, maar God zelf en Zijn Geest ervaren.

We mogen weten dat Hij Jezus gezonden heeft om ons in de rust te brengen, eeuwige rust. Dat is niet de dood, maar te weten dat we, wat we ook doen, wat er ook is gebeurt, wie ons iets heeft aangedaan… Nog hoogte, nog diepte, ons kan scheiden van de liefde van Christus.

Ik weet niet of jou dat ook raakt, mij wel. Wetende dat wat ik doe niet zozeer belangrijk is, wat ik heb ook niet, maar wie ik ben door Hem des te meer.

Wanneer we vanuit die geestelijke realiteit willen leven zullen we keuzes moeten maken. Los moeten laten wat ons onderuit haalt. Dat kan van alles zijn en ik loop er voortdurend tegenaan in mijn leven. Minderwaardige gevoelens, perfectionisme, bewijsdrang, angsten, teleurstellingen,…

We zullen echter telkens weer tot inkeer moeten komen dat we mogen en kunnen kiezen om in Gods kracht te gaan staan. Wij hebben immers Gods geest die ons wil en zal helpen om hier goed mee om te kunnen gaan. hij zal ons leiden in de rust.

de storm, het gedonder en de bliksem , het tumult, de vele geluiden en gedachten, is niet Gods stem. Gods stem verstaan we in het fluisteren van een zachte bries, op het moment dat we alleen zijn, in de rust van het moment. Juist wanneer we al onze zaken bij hem brengen, hoeveel het ook is, onder geschrei en zoekend naar woorden komt er orde in onze ziel.

We zullen om rust te ontvangen moeten leren om Gods stem, Zijn Geest te onderscheiden van die van de wereld. Dan zullen we liefde proeven die oprecht is. We zullen al gauw proberen om wanneer het druk wordt en chaotisch om ons hart af te sluiten, maar het is juist het afsluiten wat onrust creëert. We zullen ons open moeten stellen Voor God en moeten Leven in deze wereld met een geopend hart op God gericht.

Ik besef dat het laatste tegengesteld klinkt, maar wanneer we ons van Hem afhankelijk blijven opstellen zullen we in iedere situatie ook zijn stem verstaan. Wanneer we mensen bezoeken die beschadigd zijn bijvoorbeeld. Dan zullen we niet langer in eerste plaats geconfronteerd worden met onszelf en onze eigen issues, maar gericht zijn op de ander en daarin zelf ontplooien zoals God dat wil.

IMG_1331.JPG

Open mijn ogen

Efeziers 5:10

open ogen

Het is middernacht nu. Ik kan niet slapen. Veel zaken in mijn leven spoken door mijn hoofd. Mijn lichamelijk gestel, mijn gezin, heftige gebeurtenissen hier in, werk en relatie.

Veel zaken die me persoonlijk onrustig maken. Allerlei vragen zoals: en hoe nu verder Heer?

Ik verlang er naar Gods weg te wandelen. Met Jezus onderweg te zijn en te blijven. Ik denk nu aan de Emmausgangers die onderweg waten met de Heer Jezus maar dit eerst niet eens in de gaten hadden.

Later toen ze samen aan tafel zaten en Hij het brood brak, werden hun de ogen geopend. Hij was daar. Hij was de hele tijd met hen meegelopen. Ze waren in gesprek geraakt, van binnen aangeraakt, maar pas wanneer Hij het brood breekt gaan hun ogen open.

Ze werden opnieuw geraakt door de vlam van Zijn liefde, hier door zijn lichamelijke aanwezigheid al was Hij gestorven em. opgestaan. Wat moet dat achteraf vreemd geweest zijn.

Jezus zegt elders in de Bijbel dat we moeten wachten tot de trooster komt. Immers Hij zelf is opgevaren naar de Hemel, maar De Heilige Geest zal komen en in ons wonen en ons laten zien wat de wil van de Vader is. Soms betekent dat even wachten.

Even wachten? Waarop? Op de Geest die komen zal? Die is er al. Wachten op een vuur van binnen? Misschien is dat opnieuw nodig. Natuurlijk kunnen we stil zitten wachten met de armen over elkaar, maar dat deden de discipelen niet. Ze waren iedere dag bij elkaar gedurende die 40 dagen. Ze baden en lazen het Woord.

Ik geloof dat dit het moment was waar bij Petrus een hoop puzzelstukjes op de plek vielen. Het betoog wat hij hield op pinksterdag was er niet zomaar. Er was ney als bij de Emmausgangers iets gaan branden. De vlam opnieuw ontbrand.

Is dit voor mij, voor ons een tijd van stilletjes afwachten? Een tijd van bezig zijn met lichamelijk herstel en de zorg voor gezin, werk en wat er zoal bij komt kijken? Dit zijn zaken die er op dit moment gewoon zijn, maar ik wil dwars door de moeite heen met Hem wandelen, wachten op het moment dat er iets gebeurt. Niet passief op een stoel met de handen in de schoot, maar actief onderzoeken hoe te handelen en wanneer.

Ik Ben…

Ik zet mijn wil er op dat  er iets zal  veranderen.

verandering van je omgeving begint bij Mij.

 Ik kan jouw verandering zijn.

Er kan via Mij door jou bij anderen,

werkelijk iets veranderen .

Ik veranderde, water in wijn.

Ik laat je niet wat aanmodderen.

Ik  deed  wat spuug bij zand.

Genezing voor de ogen ,

En zie: Niets meer aan de hand.

Hoe anderen Mij ook af willen schilderen,

wat men ook over Me zegt of zei.

ik ben voor jouw  persoonlijk gekomen,

 in goddelijk menszijn.

Genadige  verandering,

die begint bij Mij.

Die je doet beseffen,

dat jij er werkelijk  mag zijn.

je mag zien en proeven,

horen, voelen,

helemaal ervaren,

 wie Ik ben.

IK BEN !

HV 2013 05 30

van binnenuit?

Cartoonik wil vandaag nog even  doorgaan op mijn laatste blog. waar ik  een aantal filmpjes heb geplaatst over de golden circel van Simon Sinek.

Als gelovigen vertellen we graag wat de kerk doet. we vertellen graag wat we voor anderen willen betekenen. we vertellen wat Jezus voor hen heeft gedaan. We doen dingen die iets te maken hebben met wat het met ons doet of heeft gedaan.  Natuurlijk zijn dat zaken die ons  iets te vertellen hebben, maar  de vraag is hoeveel mensen dit  nu werkelijk raakt. we proberen al jaren mensen van buiten naar binnen te krijgen. is dit niet juist wat Jezus totaal anders deed?  ging Hij niet juist  van binnen naar buiten?

Natuurlijk moeten we niet stoppen mensen te informeren en hen naar de kerk te halen/brengen. we mogen best informatief zijn over wat er allemaal is gebeurt en wat er nog gaat gebeurt. we mogen vertellen over wat God voor ons heeft gedaan.  De vraag is echter of deze manier , de buitenaf benadering  ook dat oplevert wat je zou willen dat het oplevert.  Immers als we mensen van buiten benaderen . als we  hen niet werkelijk ontmoeten maar slechts informatie uitwisselen, wat zou er dan veranderen? maken we van hen niet ook christenen die de stoel in de kerk verwarmen en wellicht ook een aantal mensen binnenhalen, maar die niet werkelijk leven vanuit de kern van wat Jezus heeft bedoeld?

We proberen veelal door te overtuigen, door hen te vertellen hoe men het  in de kerk of als gelovige dingen zou moeten doen.  we kunnen mensen leren dat ze de bijbel zouden moeten lezen en en zelfs hoe ze dat zouden moeten doen. we kunnen ze leren  hoe ze  zouden kunnen bidden  en hiervoor allerlei modellen  aan hen overhandigen. We zouden hen kunnen vertellen dat ze in relatie met mensen moet en leven. naar de kerk zouden moeten gaan, hoe ze gekleed zouden kunnen gaan en hoe laat de diensten zijn .  etc… Overtuigen-met-de-Golden-Circle1De vraag is of we werkelijk de ander zullen ontmoeten. in relatie met hem komen op deze  manier.

we informeren hen over wat we doen, over  hoe we het doen, maar niet over ons hart en leven.  ik geloof in werkelijke ontmoeting. In het raken van de kern. In relatie leven door  open te zijn en transparant. Tot de kern komen van wie we zijn lukt ons niet door slechts van buitenkant tot buitenkant te communiceren. Wat doe je? Hoe gaat? ik geloof dat we werkelijk zullen ontmoeten wanneer we van hart tot hart met elkaar leren spreken. Ik geloof dat we geestelijke wezens zijn dat God ons zo gemaakt heeft dat we op een dieper level met elkaar kunnen communiceren.  Geestelijk , door te laten zien wie we zijn in de kern van ons leven.  dat betekent mi dat we zullen moet  leven uit die kern , het hart van ons geloof. Door de Heilige Geest in ons. Jezus heeft ons de Heilige geest geschonken zodat deze ons aantoont wie we zijn en waarom Jezus voor ons is gestorven. Waarom Het leven met God belangrijk is.

we kunnen vanuit de buitenkant vertellen over zonde en schuld. Over  het nut van de kerk en geloof, maar wanneer we niet ook durven laten zien waarom we geloven,waarom we er  naar verlangen dat anderen gaan geloven. waarom we met anderen in relatie willen leven waarom Jezus de heer van ons leven is, waarom God ons heeft gemaakt  waarom het leven niet zinloos is maar zinvol en waardevol waarom we  van Hem houden.. Leven van binnenuit is het leven zoals Jezus leefde. Van binnenuit en open voor mensen. voor jou en mij.  voor ons.

Ik wil leven van binnenuit.  Open voor mensen om mij heen in navolging van hem die Zich voor mij open stelde. Die vertelde waarom Hij voor mij is gekomen.  Hij is gekomen om te redden , te dienen. Er voor  God en de ander te zijn. Wanneer we slechts van buiten naar binnen leven, dat wil zeggen wanneer we leven om de ander wellicht te  vertellen wat  er allemaal  rondom geloof gaande is, wanneer we leven om te vertellen  hoe het allemaal zo gekomen is, is dat redelijk informatief en  zullen er hopelijk zelfs mensen zijn die geïnteresseerd zijn, maar wanneer we  van binnenuit werken en hen laten zien waarom we leven  zoals we leven en we vertellen wat we te vertellen hebben , we hen laten horen waarom we geraakt zijn en waarom we veranderd willen leven, dan zal dat mensen raken, dan zullen we  iets van onszelf moeten tonen.

waarom willen we dat? waarom is God zo belangrijk? waarom stierf Jezus? waarom raakt ons dat zo? Van binnenuit leven , vanuit het waarom we  leven zoals we leven en hen vertellen hoe dat het kan. hoe het mogelijk is dat we  geraakt zijn, hoe we er mee om wensen te gaan en hoe het kan dat het niet altijd lukt, hoe we de zonde in ons leven hebben binnengelaten maar hoe Jezus het overwonnen heeft in ons leven. en wat dit voor effect heeft op wie we zijn en waarom dat we daardoor veranderd zijn wat het ons gebracht heeft aan relaties, aan liefde aan overtuigingen en  wat het ons opgeleverd heeft om met Hem te leven.

Ik wil je vertellen dat God heel bijzonder is voor mij.  Hij heeft mijn leven geraakt. ik weet wie ik ben , omdat Hij mij erkent als zijn zoon. als zijn geliefde zoon zelfs.  ik weet dat hij mij waardevol vindt en dat maakt me ook waardevol.  en dat kan en mag ik ervaren in mijn leven. sinds ik besef dat Jezus voor mij gestorven is en mijn leven ook werkelijk wil veranderen is  er geen groter verlangen dan dat ik dat doorgeef aan andere mensen.

ik vraag me af  hoe ik dit het beste zou kunnen doen. vandaar ook dat ik dit weblog  een beetje probeer bij te houden en jou een stuk van mijzelf wil laten zien.  ik wil je vertellen dat  er een leven mogelijk is die intenser is en meer  de moeite waard dan  alles wat je in het leven zou kunnen vergaren. Ik leef de droom die Hij me gegeven heeft .  Ik houdt van Hem. images (35)De vraag die ik jou hier wil stellen is: wat betekent geloven  voor jou persoonlijk en wat heeft al dan niet geloven je opgeleverd ? hoe geef je er inhoudt aan.  maar vooral waarom leef jij? wie en jij?

krassen en deuken

auto-beschadigd_218258Mensen kunnen zich soms zo sterk voordoen.  Ze schreeuwen het bijna uit dat ze hun leven in de hand hebben. dat ze de controle hebben. dat ze hun zaakjes op orde hebben, maar  in de praktijk zien we dat veel mensen  best aardig functioneren maar gewoon  beschadigd zijn ergens in het leven.

Ik geloof dat ieder mens in het leven in meer of minder mate zijn krassen en deuken heeft opgelopen.

Ik geloof dat ieder mens in het leven in meer of minder mate zijn krassen en deuken heeft opgelopen.  Veel mensen zeggen misschien dat er niks aan de hand is en geloven dit ook, maar we zien veelal in hoe ze reageren dat ze door opvoeding of de butsen een bepaalde manier hebben aangeleerd om met deze beschadigingen om te gaan.

Onze houding ten opzichte van wat ons is overkomen  maakt mede hoe we reageren.  Wanneer we vroeger zijn gepest en als tegenreactie onszelf geleerd hebben om er  vol tegenin te gaan is dat een manier die niet slecht is, maar waarbij we  een stukje van onszelf verloren  hebben die we wellicht graag hadden laten zien.  wanneer we misbruikt zijn zullen  we  wellicht  een ander op seksueel vlak niet meer werkelijk doe  durven laten zoals we dat eigenlijk wel zouden willen.   wanneer we voortdurend zijn afgewezen in ons leven  zoeken we  wellicht allerlei maniertjes op om maar  geliefd te worden door mensen. vaak ten koste van onszelf. van wie we werkelijk zijn.

wanneer we voortdurend zijn afgewezen in ons leven  zoeken we  wellicht allerlei maniertjes op om maar  geliefd te worden door mensen.

We doen niet wat we zelf willen al  denken we er niet altijd zo over na.  Ik wil hiermee niet zeggen dat  deze manieren altijd verkeerd zijn of niet goed voor ons, maar het zijn manieren geworden van bescherming.  Soms beschermen ze ons wellicht nog. We zijn als mensen kwetsbaar en hebben zo onze  manieren  die ons  beschermen.  Toch  kan deze beschermende houding ook in de weg staan wanneer we werkelijk in ontmoeting willen zijn met mensen. wanneer we  onszelf zouden willen laten zien. we komen er  soms m zelfs door in verwarring namelijk wie zijn we nu werkelijk zelf? Zijn we de houding, de image die we ons aan hebben gemeten of …?

Ik zelf? Ik heb  ook allerlei deuken opgelopen. Beschadigd door ervaringen. Ben ik er los van? Soms denk ik dat ik me goed kan redden inmiddels. Soms echter loop ik tegen mijn eigen dingetjes aan. ben ik nog altijd verwond? Nee zeker niet. er zijn wat littekens. Er zijn zaken die me gevormd hebben in mijn doen en laten.  Zo kan ik behoorlijk  opvliegend zijn soms. Juist wanneer iemand niet naar me lijkt te luisteren, waarom ik kan er niet goed tegen om genegeerd te worden. ik weet dat nu. ik kan er inmiddels goed mee  om gaan, maar soms schiet ik onbedoeld behoorlijk uit mijn slof. Als ik het gevoel heb bedreigd te worden in mijn mening en de dingen die ik zeg. Soms  val ik  juist heel erg stil. Ik loop dan aan tegen de druk die ik ervaar die op me gelegd wordt.

Soms echter loop ik tegen mijn eigen dingetjes aan.

vrijheidik ben onzeker in bepaalde dingen, maar inmiddels durf ik meer dan ooit  me te uiten in gevoelens en emoties. Ik durf  mijzelf te laten zien in mijn kwetsbare zaken zonder daarin direct  me gekwetst te voelen als er iets over gezegd word. ik weet inmiddels dat  wat anderen zeggen  of misschien niet zeggen en voor zich houden mij niet meer kan scheiden van de liefde van Christus. Hij zal me niet laten gaan.  Hij geeft om me. Ik mag Hem ontmoeten iedere dag. in mijn dagelijkse  gesprekken met Hem. in mijn ontmoetingen met anderen.

hoe zit dat allemaal bij jou?  Ook krassen en deuken opgelopen?  Herken  je de gevoelens en emoties? durf je inmiddels je zelf te zijn al is het maar zo nu en dan? Weet je wie je werkelijk bent?  ben benieuwd naar de reacties op gewoon zomaar wat van mijn gedachten.

gemaakt om te zijn.

verlangen naar vrijheid 3

klik hier om naar deel 1 te gaan van deze  korte serie. 

b197474778Vrijheid is  volgens mij niet zo onafhankelijk mogelijk te zijn, maar juist  afhankelijk durven zijn van de ander. beseffen dat je juist anderen nodig hebt in je leven. dat je er voor anderen mag zijn.  Jezus zei het zo: “zonder Mij kun je niets doen” dat is afhankelijk zijn als individu, maar als gemeenschap in relatie met anderen zijn we juist  in staat alles te doen! dan worden we heiligen genoemd in de bijbel.  We zijn immers samen het lichaam van Christus.  Wow!

We zijn vrij! Niet om te doen  wat we maar willen, maar om onszelf te zijn.  niet om gelijkvormig te zijn in eenzame individualiteit, maar om als individu in relatie  met anderen te  leven.  ik hoop dat we leren om niet slechts voor onszelf op te komen, onszelf af te zonderen in een leven waarvan we denken dat het ons vrijheid geeft om dingen te zeggen waar we in wezen niet werkelijk naar verlangen en  ons terug te trekken om alleen te zijn, maar  vrijheid te  ervaren  in het leven door  te ontmoeten.  ontmoeten  door  ons niets te laten opleggen door  anderen , maar door met elkaar  in ontmoeting te staan. in gesprek, in relatie, in liefde.  Wat zou het fijn zijn als we zouden leren onszelf te openen om elkaar te ontmoeten. Te leren kennen, te zien met andere ogen. Ogen vol liefde.

Laten we gewoon doen waartoe God ons oproept. God liefhebben  boven alles en onze naaste als onszelf.  met andere woorden laten we God dagelijks ontmoeten en van daaruit  elkaar dan zullen we  werkelijk vrijheid ervaren.

Diep in ons mensen is er altijd dat verlangen erkent te worden en er te mogen zijn. Bij God mogen we er zijn. sterker nog God wil graag dat we er zijn. Hij heeft ons gemaakt om te zijn.  Om tot ons doel te komen.  dat begint met afhankelijk te durven zijn.  hij heeft ons geboren doen worden in afhankelijkheid. Afhankelijkheid van onze ouders. Is dat niet bijzonder?  Laten we ons zelf bewust worden dat we  niet gemaakt zijn om slechts individualistisch te leven maar om te leven in oprechte relatie met God en elkaar.

amen?

aanraken geoorloofd?

De mensen die mij kennen weten dat ik niet zo van onverwachte aanrakingen hou.  Ik houdt er niet van als mensen die ik niet ken me zomaar een hug geven. een hand vind ik goed genoeg. Ik vind het gewoon niet fijn om zomaar aangeraakt te worden door mensen die ik niet of nauwelijks ken.  Sterker nog , ik vind het zelfs vervelend om bij iemand  op visite te komen en dan iedereen een hand te moeten geven. ik stek meestal maar gauw een hand op en zeg gewoon hallo.  Ik geloof dat de meeste mensen dat ook wel goed vinden en wie niet, jammer dan.

Ik ben niet tegen aanrakingen hoor. Ik vindt het zelfs wel fijn als het mensen zijn om wie ik geef. Die ik waardeer. Die om mij geven. met wie ik een relatie heb. dit hoeft wat mij betreft niet altijd klef te zijn, dat dan weer niet.  ik hou het echter graag onder controle zeg maar.  ik vind het fijn om mensen die  verdriet hebben een hugg te geven. te laten weten dat ik meevoel. Ik vind het fijn om mensen te laten weten dat ik ze serieus neem door een hand of een tikje op de schouder. Ik hou er van om mensen een kus te geven als dat nodig mocht zijn. ik kan ontroerd raken door innige omhelzing van iemand die  me zegt dat hij of zij van me houdt.

Ik geloof dat aanrakingen iets bijzonders zijn.  tegenwoordig wordt er wat mij betreft te veel gehugt,  omhelsd, gezoend door mensen die je niet of nauwelijks kent. De hand geven is prima  als het gaat om te ontmoeten.  je voor te stellen. Een begin van een relatie. Ik vind het eigenlijk vreemd dat ik soms  zomaar gezoend word door mensen die je niet of nauwelijks kent.  Teveel van het goede zal ik het maar noemen.

Te veel aangeraakt kan dat? ik geloof dat het kan. Dat er innig wordt gedaan waar het niet werkelijk zo innig is.  ik zou bijna de term Amerikaans willen gebruiken.  Een Amerikaanse houding. Amicaal.  Ik ben geen vriendjes met iedereen. Ik probeer het met iedereen goed te  kunnen vinden. Ik stuur ook geen mensen weg omdat ze me een hugg geven hoor. Ik  weet er  gewoon niet goed raad mee.

Sommige mensen knuffel ik gewoon. Geen probleem. Ik ben ook niet vies van een knuffel mochten mensen dat soms denken. Ik ben gewoon selectief . ik  laat me graag raken, maar dan ook van binnen.  Een knuffel zonder  het gevoel  daar kan ik dus niets mee.  Begrijp je dat?

Aanrakingen zijn iets bijzonders voor mij. Mocht je door mij aangeraakt worden in de vorm van een knuffel weet dan dat ik dat niet zomaar doe.  Dan waardeer ik je echt.  wanneer ik zeg dat ik niet een knuffelaar benen je toch omhels is dat niet omdat ik je geen knuffel geven wil, maar omdat ik niet weet  hoe ik me moet gedragen.

Ik wil gewoon zeggen als je om me geeft , hug me gerust, als je me aardig vind laat dat gerust merken. Wanneer je echt serieus genomen wil worden door  mij  vraag me of het mag.  Ik ben niet preuts of zo. Ik  vind het belangrijk om werkelijk te voelen. te ervaren , echt te kunnen zijn. mij zelf te kunnen zijn.

Ik geloof dat een oppervlakkige aanraking wezenlijk anders. Een aanraking zonder houden van, zonder lief te hebben, zonder  oprechtheid en transparantie zijn wezenlijk andere aanrakingen.  Ik moet denken aan  Jezus die in de menigte liep en plotseling werd aangeraakt door die ene vrouw. Hij stopte en draaide zich in ene om. “wie was dat?” vroeg hij.  Hij ervoer  een oprechte aanraking van iemand  die naar Hem verlangde.   Een ander verhaal was van die blinde wiens ogen Hij genas. Door spuug op zijn ogen te smeren. Vies verhaaltje zouden we  kunnen  denken misschien, maar wel een werkelijke oprechte aanraking met intentie tot herstel, het goede voor die ander. vanuit liefde geraakt. .

Ik geloof in aanrakingen, ik geloof in die innige mogelijkheid om mensen te  raken waar het nodig is. te veel wordt er volgens mij te gemakkelijk mee om gegaan.  Er zijn veel die  werkelijke aanrakingen nodig hebben in hun leven en te veel  worden ze geraakt door niets en niemand.  Een hug die  niet gemeend is  is geen hug volgens mij.  Een knuffel die oprecht is en gemeend is zoveel meer waard. Het zit in details. Oprechtheid of echtheid. De erkenning van de mens als persoon.

Ik zeg niet dat mensen moeten stoppen te knuffelen. Ik ga dat zelf ook zeker niet doen. sterker nog ik wil leren het veel meer te doen. met mijn vrienden, collegae, en familie. Ze zouden zoveel meer knuffels van me moeten krijgen.  zo nu en dan een kus of een hand  , een schouderklop…   misschien schiet ik daarin  soms te kort. Ik ben selectief dat geef ik toe, maar ik wil dat het gemeend is en oprecht.  Ik hoop dat je dat dan ook zult ervaren op het moment van aanraken. Het mag een ontmoeting zijn die ons bij zal blijven zoals die aanraking van die vrouw . die man die blind was . een ontmoeting met Jezus voorbij de verwachting. Werkelijke aanraking van het hart.

geroepen om te werken?

Geld maakt niet gelukkig. Natuurlijk is het soms gemakkelijk, maar  ik geloof dat geld je juist heel ongelukkig kan maken.  de bijbel spreekt niet voor niets over de macht van Mammon als een soort van personificatie van geld/macht/rijkdom.  Ik wil het echter niet hebben over geld en hoe je zoveel mogelijk kunt verdienen. Zeker niet.  wat zeker wel voldoening  in je leven zou kunne geven is wanneer je qua werk op de juiste plek zit.

Hoewel je tegenwoordig niet echt heel kritisch kunt kijken naar wat je wel en niet doet qua werk, kun je toch ook daar keuzes in maken. ik bedoel dat we ondanks de tegenvallende economie en de daarbij behorende werkeloosheid soms  niet heel kritisch lijken te kunnen zijn we toch goede keuzes kunnen maken in wat we doen.

Werk is er om geld te verdienen. Natuurlijk werken we voor ons geld zodat we er van kunne leven. maar de vraag is of geld wel zo belangrijk is?  ik geloof dat wanneer we op onze plek zitten, als we doen waarvoor we geroepen zijn we meer voldoening zullen hebben in ons leven. natuurlijk is werk niet de grote voldoening gever, maar ze kan een goede schakel zijn in het ervaren van voldoening in je leven.

Misschien denk je waar heeft hij het over? Hoezo roeping? Roeping is voor dominees en priesters, zendelingen etc…, maar ik geloof dat God ieder mens specifiek roept .  Hij roept ons om tot ons doel te komen.  Ik schrijf het wel vaker, maar God kent ons vanaf het begin, hij heeft ons gemaakt en heeft een doel met ons leven. hij kent ons door en door en weet ook waar wij het meest gelukkig van worden. dat dit niet geld is wat ik dus bedoel is inmiddels wel duidelijk.

Maar toch wil ik je nog een voorbeeld geven om te illustreren dat geld niet zo belangrijk is. je zou een goed salaris kunnen verdienen en daarmee ieder jaar een leuke auto kunne kopen. Het is natuurlijk leuk om een mooie auto  te kopen, maar wanneer dit ieder jaar gebeurt is het de vraag of je daar nog wel werkelijk van kunt genieten.  Stel je geeft je geld uit om zoals vrienden dat hebben gedaan om een DTS (discipelschaptrainingschool)te doen.  een 3 maand studie en een outreach(een soort van zendingsreis )van ook drie maanden.  Ik geloof dat het beide best veel kost  en misschien verdien je door je baan ook  nog best veel geld aan het maken van kilometers met je auto en kost het veel geld om een half jaar geen inkomen te verwerven door zo’n DTS deze je meer op zal leveren qua voldoening. Een gebeurtenis die je van je leven niet zult vergeten.

Waarom kom ik nu met  dit voorbeeld? Je  kunt werken om zoveel mogelijk te verdienen en daarmee alles in een groot huis pompen en een mooie auto, dure vakanties etc…  allemaal zaken die leuk zijn en misschien je ook wel een stukje persoonlijke tevredenheid geven, maar brengt het je bij je doel? De zin van het  leven ? maakt het deel uit van je roeping?

Wanneer je echter werkt om er God er mee te dienen en tot je doel te komen zullen er dingen in je leven veranderen. je zult misschien niet meer gaan verdienen, maar je zult ontdekken dat je niet eens zo veel geld nodig hebt om voldoening   te vinden.

Ik vraag me af of wij als mens niet een stuk gelukkiger zouden worden als we de verantwoordelijkheid op ons zouden nemen om ons werkelijk uit te strekken naar datgene te doen waarvoor God ons geroepen heeft. Dit kan natuurlijk overal zijn. misschien op de plek waar je werkt, maar heb je nog niet ontdekt hoe. misschien in een stuk vrijwilligers werk of door gewoon te doen wat je al doet maar gewoon om daarmee je geld op een ander e manier te investeren en daarmee wat voor de ander te betekenen.  ik kan natuurlijk van alles verzinnen, maar ik weet niet waar God je voor geroepen heeft. Misschien weet jij dat ook nog niet?

God wil je vast duidelijk maken waarvoor Hij je geroepen heeft. Wat het doel is van jouw bestaan.  Ik geloof dat God ons wil zegenen.  God heeft daarvoor gelukkig geen geld nodig al gebruikt hij het soms.  Maar ik geloof dat de eerste zegeningen  van onze persoonlijke roeping de speurtocht is. we mogen ontdekken dat we geroepenen zijn en dat hij weet wie we zijn en dat Hij ons wil gebruiken om ook anderen tot doel te laten komen.  dit door gewone dingen. Jouw omstandigheden vanuit het verleden neem je daarin mee. Je opvoeding , dat wat je hebt geleerd, de keuzes die je hebt gemaakt.  jouw persoonlijke competenties  zal Hij aanvullen met specifieke gaven.  De gaven van de Geest om jou  te ondersteunen om meer te worden naar het beeld van Jezus.  Geen lang haar en sandalen, maar een hart voor God en mensen.

we hoeven niet allemaal  grote namen te zijn zoals moeder Theresa te zijn of Rick Warren, Martin luther King , Bono, etc… we  kunnen gewoon door onze werkzaamheden anderen helpen.  misschien ben je elektriciën  of bouwvakker en kun je helpen om elders iets op te knappen.  ik denk bijvoorbeeld aan een huis in de Oekraïne waarvan ik weet dat het  nodig opgeknapt moet worden,  zodat er mensen opgevangen  zouden kunnen worden.  misschien ben je tuinman, maar uit de running geraakt en heb je dus tijd om vrijwilligerswerk te doen op de een  of ander zorgboerderij  of kliniek zoals de Spetse hoeve  van Teen Challenge.